Voor den Wereldvrede. Veronderstellen wij eene rechtbank ingesteld voor 't beslechten van alle internationale geschillen, zooals wy den vorigen keer zeiden. IS Dan zal 't slechts eene moreele sanctie zijn, die daarvan uitgaat, welke door de woede der internationale animositeiten licht kan miskend worden. Doch in den loop der eerste Haagsche Con ferentie werd gezegd; „'t Is niet noodig noc 1 wenachelijk, dat een internationaal gezag worde gevestigd, met de macht bekleed de decreten van het scheidsgerecht te doen eerbiedigen. De lijst der internationale arbl trages gedurende de negentiende eeuw zeer lang, en nauwelijks is er een geval, dai moeilgkheden zich na afloop hebben voor gedaan". Doch wellicht is de reden daarvan vooral te zoeken in het feit, zooals de heer Taft reeds opmerkte, dat buiten de geschillen, aan arbitrage onderworpen, de kwesties bleven hangen, waarin de nationale j eer gemoeic was, — in de woorden op genoemd Congres gesproken, dat elke natie de zorg heeft voor haar eigen eer en dus ook de beslissing, welke de kwesties zijn, die met hare onafhankelijkheid en hare essentieel e belangen onmiddellijk gepaard gaan Indien echter al deze prealabele zaken te behandelen zijn door een der partijen, die in 't geding staan en naar haar goeddunken onttrokken kunneii worden aan de beslissing der scheidsrechters, dan blijven er voor het Hof van Arbitrage slechts onderwerpen over, die de naties niet zullen leiden tot den oorlog. In dien toestand der zaken blijkt het, dat er geen enkel middel bestaat om den oorlog door arbitrage te voorkomen, aan het recht de middelen te bieden om de plaats in te nemen van de macht, of 't zou het middel moeten zyn door den heer Taft aangewezen, daarin bestaand, dat de naties zich bereid verklaren aan een opperste Kechtbank van Arbitrage ook de kwestie te onderwerpen, waarin hare eer zoo van nabij is betrokken Onder deze eerekwesties moeten natuurlek gerangschikt worden, die der nationale onafhankelijkheid en andere op denzelfden weg. Doch de wereld beschikt niet over de noodige ervaringen in deze aangelegenheid. Tot nu toe werden zaken van dezen aard en van dergelyk belang niet op deze wyze opgelost en in 't geheel bestaat niet de zekerheid dat de ingeroepen praecedenten over den eerbied, voor gevallen beslissingen betuigt tot den dag van heden, met denzelfden goe< den wil zouden gevolgd worden, waar beslissingen worden genomen door een Arbitrage-Rechtbank, met dergelijk onbeperkt gezag bekleed. Zeker, een tractaat, waardoor een zeer breed uitgemeten macht van dien aard wordt voordien, werd reeds in 1897 tusschen Engeland en de Vereenigde Staten gesloten, doch dan eene viel het weer in den meerderheid van drie Senaat met stemmen. De heer Carnegie schijnt te denken, besluit de „Times", dat, zoo dit tractaat mochi herleven of zoo er eenig accoord van dien aard opnieuw mocht worden vastgesteld, de politiek van President Taft een goed succes zou kunnen tegemoet gaan. En werkelijk de kwestie blijft open staan in al hare breedte. Indien na rgp onderzoek een nieuwe overeenkomst werd gemaakt en goedgekeurd en indien in de oogenblikken van nationale opwinding en hartstocht deze krachtig genoeg bleek om over scherpe internationale verwikkelingen te zegevieren, dan voorzeker zou een goede stap gezet zijn op den weg, die leiden kan tot de bereiking van Carnegie's hoog en hoog-edel ideaal, niettegenstaande zyne millioenen dan nog wel noodig zullen blaken om andere natiën ook denzelfden weg te doen opgaan. »teld heeft dezea geest te verslaan, het niveau der Wij kennen den heer Simons reeds uit zijn dege lijke inleidingen tot sommige W. B. deeltjes, uit zijn bijdragen in 't «Ploeg* tijdschrift, uit zijn Kol lewijns-verzet als een wijd-schouwend, eigendunkelijk literator, die ons steeds een oorspronkelijken kijk geeft op personen en dingen in een oorspron kelijke eigen taal, met onbetwistbare oud-Holland sche elementen (Potgieter, Vondel, Geel) in zijn stijl, gehuwd aan de sensitief-penetrante zegging der modernen, uitstekend volksmenner, die den Jan-Salie-geest fel haat, en zijn leven de taak ge volksbeschaving te verhoogen, den volksaard te ver edelen *n rasecht te houden. Voorwaar, geen ge ring pogen, waarvoor wij deze ondernemende persoonlijkheid dan ook zeer dankbaar moeten zijn. In zijn eerste gedeelte stelde spreker zieh de vraag van het «Waarom lezen wij boeken P* Uit gewoonte, tijdverdrijf ot met een ethisch doel ? Eerstens constateert spreker de groote behoefte van den menschelijken geest tot indrinken der lucht uit andere gedachtensferen en levens. Een behoefte, die voldaan wordt door couranten, tijdschriften en boeken. De courant nu, de meest verbreide, pri mitiefste lees-vorm, vindt spreker een opeenstapeling van onderwerpen, vluchtig luchtig vlinderend over een zaak, voor den belanghebbende te kort, voor den belanglooze te lang. Die verschillende snuifjes uit diverse doozen, zonder den eigenlijken smaak te doorproeven, moe'.en geestelijk verwarrend werken, een totale versnippering van de eenheid der gedachten-concentratie. Het tijdschrift geeft niet veel beters, een groote verscheidenheid van onderwerpen in versohillende stijlen, romans in stukjes en brokjes versneden, onderwerpen in gedarig vervolg trekken de geestes aandaoht aan stukken van verdeelde belangstelling. Das ook niet het tijdschrift kan geven die zuivere algeheele gedachten-éénheid, waar wij met ons geheele zijn, zonder voorbehoud kunnen ingaan en verzinken. Dat geeft alleen het boek, het eigen boek afs een gedurig bezit, waartoe men kan inkeeren als men verlangt, een goed vriend, dien men elk oogenblik kau ontbieden, het boek dat we met onze geestelijke tasthorens proeven en beproeven, als de smaak van een vrucht op de tong. Het boek nu in zijn oneindige veelvoudigheid trekt den menschelijken geest het meest. Hetzij sensatie-romannetjes, die verslonden worden in gloeiende spanning, hetzij het heerlijk herschep pend verhaal van het menschelijk leven, de geschiedenis, hetzij het geboren kunstwerk in zuivere harmonie van gedachten, compositie, stijl en uitwerking, dit al doet den lezer soms uren in zich zelf verzinken, in opperste concentratie van voelen en denken ; de wereld der realiteit wordt omgezet in de wereld der fictie, we leven mee met de drijfkrachten, de persoonlijkheden van het menschelijk weefsel. Wij zijn niet meer die wij zijn, wij zijn gewor den tot personen van het verhaal, die elk diep in zich zelf gaat natasten, naspeuren; elke lijn van de geestelijke fysionomie met opperste aandacht te volgen is heerlijke overgave van den eigen ik mensch in die der fictieve droomweield, de achterstelling allereerst das van eigen drift en begaertebrand, eigen wenseh en wil, volkomen verdoofde zelfzucht. Maar gaat spreker nu onderscheiden de balsemende werking van dezen geestesdauw op onze.zielebloemen, dan stoot zijn opzet allereerst tegea de sensatieli; era tuur, als onwaar, onreëel, als schijn en bedrog, dus zedelijke verminking door het zinnenleven uiterst te prikkelen, geen kern kunnend ontblooten. (Voorbeelden van die heillooze werking door die sensatie 40-dood.enmoordslagtooneelen in een boek, geeft de geschiedenis bij menigte). Daartegenover stelt de heer Simons nu het geschiedkundig verbaal en de mémoires, waar en echt, de wereld der werkelijkheid in haar droge opeenstapeling van feiten, die alleen door hoogvoelende naturen tot bloedwarme werkelijkheid kunnen herschapen worden. En ten laatste als allerhoogst het zuivere kunstwerk, geweld uit het leven, de schildering van grotesk zich uitlevend leven en hartstochtsdrang, gezien door het felle temperament van den gloedvollen kunstenaar, wijs en rijpzwaar van levenservaring en peilende menschenkennis. Deze degelijke, goedkoope lectuur geeft nu de W. Bibliotheek in hare deeltjes. Na korte pauze behandelde spreker cijn tweede stel vraag «Hoe lezen we boeken beat ?/i waarin hij als eisch stelde, dat de lezer zich vertrouwd make met des schrijvers stijl en taaidracht, zijn visie en levensopvatting, om den geheelen geestelijken inhoud van cijn boek te puren, als de bij de bloeme; dat de lezer zich late leiden door kritici, die des auteurs kunst het best begrepen en ontleed hebben. Voorbeelden van bijzonder ingewikkelden en uitgebreiden taalbouw gat spreker van Vondel, waar hij zijn gehoor den fijnen klank zijner verzen ais op een stemvork? liet beluisteren en toetsen. Hij droeg enkele strofen, Vondel-poëzie voor, o a. nit het zoo actuëele stuk: de Lucifer. De heer Simons was niet wat men noemt een warm redenaar; koel beredeneerd en objectief zijn onderwerp behandelend mocht hij slechts nu en dan zijne hoorders geheel boeien. Ook zijn te zwak spreekorgaan konden de Vondelstrofen niet geven, zooals men die verwacht. Eenigszins langwijlig was spreker hier en daar in de fijnste ontledingen jran woordklank, die niet vrijbleven van saaikeid. Den heer Simons loonde echter een gretig applaus, Ivoor zijn moeitevollen avond, en de stemming was alleszins in die geestessfeer, waarin spreker ze stuwen wilde, als zijne hoorders, het hootd vol nieuwe gedachten, de zaal verlieten. R. (Herplaatst vegen» zinstorende misstellingen). --- Wereld- en Nederlandsche Bibliotheek. De heer L. Simons, de bekende leider der Wereld Bibl, echtgenoot van de pittig-geestige tooneelschrijfster Mevr. A. Simons-Mees, gaf ons Dinsdag avond een hoog-interessante lezing te genieten over Boeken en hoe zij gelezen moeten worden, en wat daarmee voeling houdt. --- Gemengde Berichten. Een moderne Orestes. Voor het hof van gezworenen te Parijs stond Maandag terecht de jonge automobielhandelaar Gas ton Waché de Roo, die een'ge maanden geleden, naar aanleiding van een huiselyken twist, zijn moeder dror een revolverschot van bet leven beroofde. Mevrouw Waohé de Roo was sinds 1894 weduwe, zij wss schatrijk en bewoonde een weelderig ingericht appartement in de Aveuue Henri Martin te Parijs. Zij had vier kinderea: twee dochters en twee zoons, van wie alleen de jongste, Gaston,]jbij haar inwoonde. Gas'.on bad veel invloed op^zijn moeder, die hem hartelijk lief had en hem in alles ter zijde stond Zooals ter terechtzitting bleek, had zij hem geda rende de laatste jaren niet minder dan 300,000 tranca voor zijn persoonlijke uitgaven verstrekt. De beste harmonie bestond tusschen moeder en zoon, totdat mevrouw Waché in kennis kwam met een Hongaarsoh bankier, Hajos genaamd. De bankier was gehuwd en aanvankelijk hadden zijn bezoeken bij mevrouw Waché een uitsluitend zakelijk karakter. Geheel anders werd de verhouding, teen Hajos in 1909 weduwnaar werd en de negen en vijftigjarige mevrouw Waché genegenheid voor hem opvatte.j Niet zonder grond vreesde mevrouw Waché, dat de tegenstand van baar kinderen haar trouwplannen zou dwarsboomen, maar zij nam in het geheim de aoodige maatregelen en geheel onverwacht kwam in Maart 1910 het bericht vau haar ondertrouw met Hajos. Onmiddellijk werd een soort van familie raad belegd en met veel moeite brachten haar kin deren haar onder het oog, dat een huwelijk op haar teeltijd een dwaasheid zou zijn, en dat Hajos slechts •jen avonturier was, die het op haar fortuin gemunt had. Mevrouw Waché gal toe en Hajos beloofde Frankrijk te zullen verlaten. De negen en vijftigjarige weduwe was door dezen slag gebsel gebroken. In het geheim wist zij haar oudsten zoon, Armand, te bewerkeD, en deze kwam ten slotte tot de overtuiging, dat er geen andere uitkomst voor zijn moeder was, dan een huwelijk met Hajos, die hem een veel gunstiger persoonlijkheid bleek dan hij vermoed had. Door de tussohenkomst vau Armand werd den 9en April in alle stilte het huwelijk gesloten. Vóórdat het echtpaar de huwelijksreis zou aanvaarden, wilde de moeder ook haar andere kinderea in kennis brengen vaa haar niet meer ongedaan te maken stap. Eerst deelde zij het haar dochters mede en ten slotte ook Gaston, die zich steeds het hevigst verzet had. Deie wilde haar niet gelooven, ging naar het stadhuis om te vragen of zijn moeder waaraeid sprak, en, toen men hem hier geen inlichtingen gaf, naar zijn zusters en broer. Als bij hierop naar huis teragkeert en zijn moeder nogmaals vraagt, of zij hem niet bedriegt, antwoordt zij hem: «Als het je niet aanstaat, ga dan heen/». Toen had de misdaad plaats ; Gaston haalde een revolver, die bij altijd bij zich droeg, te voorschijn en schoot zijn moeder dood. De moordenaar begaf zich zelf naar de politie •n bekende zijn misdaad. Het verloop ter terechtzitting was aangrijpend Gaston Waché, in weerwil van zijn dertig jaren, gebroken door zijn misdaad en door wroeging verteerd, was geenszins een held voor dit verschrikkelijk drama. Hij kon slechts bu en dan eenige woorden stamelen : lk ben altijd een fatsoenlijk man geweest.... Ik hield zielsveel van mijn moeder.... Het denkbeeld van dat huwelijk walgde mij.... Ik verzoek uw medelijden.... Verscheidene malen moest de president hem aansporen zich te verdedigen. Hij sprak bijn» geen woord, maer viel in zwijm ioeu opnieuw uiteengezet werd, onder W6lke omstandigheden zijn mis daad plaats had. Weer bijgebracht, verhaalde hg van de praatjes, die over Hajos de ronde deden, en die hem hetj huwelijk van zijn moeder als een dwaasheid deden beschouwen. Hajos stelde zich burgerlijke partij. «Ik moet mijn eer verdedigen*, zeide hij, «hoezeer ik den beschuldigde beklaag*. Hst bleek dan ook zonneklaar, dat Hajos geens zins de avonturier was, zooala de familie van Gaston nem schilderde. Het requisitoir van t den advocaat-generaal was niet zoo Jmeedoogenloos als de misdaad had doen verwachten. De advocaat gaf als zijn meening te kennen, dat Gaston zich vooral tegen het huwelijk verzette, omdat Hajos 'n einde aen het verspillend leven vaa den jongman zou maken. Aan den beroemden Parijsohen advocaat Henri ; Robert was de verdediging opgedragen. Zijn rede ] was meesleepend. Na eerst Hajos geteekend te ^ hebben als een mtn «onder karakter, die, naar hei zeggen van den advocaat, met meer dan driehonderd vrouwen in eonneotie stond, toonde hij een notarieels acte, waarbij Gaston afstand deed van zijn erfenis ten voordeele van zijn zusters. «Stelt hem zonder gewetensbezwaar in vrijheid* — aldus roaitre Bobert — «en laat hem gaan, berouw hebbend, arm, met gebogen hoofd, opdat hij in een of andere ver afgelegen kolonie gedurende zijn overig leven zijn daad kunne betreuren I* De jury verklaarde Gaston Waché schuldig aan moord, maar nam verzachtende omstandigheden in aanmerking, waarop het hof hem veroordeelde tot tien jaar gevangenisstraf en één franc schadevergoeding aan Hajos. Gouden regen De millionnair John Rockefeller heeft opnieuw een gift van tien millioen dollar gesohonken aan de universiteit van Chioago. Het totaal der soheakingen door Rockefeller aan deze universiteit gedaan, bedraagt thans ongeveer 35 000.000 dollar. --- BEKENDMAKING. Voorbereidend Militair Onderricht. Onderzoek ter verkrijging vaa een Bewijs van voorgeoefendheid. De BURGEMEESTER der Gemeente Eindhoven brengt ter kennis van belanghebbenden, dat aij, die zioh hebben aangemeld tot deelneming aan het in Januari a s. te houden onderzoek ter verkrijging van een bewijs van voorgeoefendheid, voor dat onderzoek zullen moeten aan we tig zijn op. Dinsdag 3 Jannari 1911, des voormiddags te 10 uren, ia het gebouw vaa den R. K. Volksbond te Eindhoven. Eindhoven, den 21 December 1910. De Burgemeester voornoemd, P. H. VAN MENS. De Secretaris, VAN VORST. --- BEKENDMAKING. DE DIctECTEUB van het Rijkstelegraafkantoor, Maakt bekend: dat met ingang van 23 December met de onderstaande plaatsen gesprekken tegen verlaagd tarief kunnen worden gevoerd, n 1. een gewoon geaprek van 3 minuten a f 0.20, een dringend gesprek van 3 minuten & t 0.65 : Beek en Donk, Best, Eersel, Geldrop, Heeze, Helmond, Nuenen, St. Oedenrode, Oirsebot, Valkenswaard. Waalre. De Direot8ur voornoemd, J. SCHAAFSMA. Eindhoven, 21 December 1910. --- Advertentie RECLAME. Alleen de nieren kunnen het bloed filtreeren. Iedere drie minuten van uw leven gaat het bloed door de nieren om gefiltreerd te worden. Wanneer het de nieren bereikt, ia het zwaar beladen met vergiftige onzuiverheden — wanneer het de nieren verlaat, is het zuiverste bloed van geheele lichaam. Doch wanneer de nieren niet behoorlijk werken, wordt uw geheele gestel langzamerhand vergiltigd, want de in het bloed achtergebleven vergilten verspreiden «iekte en verderf door het geheele liohaani. Gij gaat u zwak, prikkelbaar en afgemat gevoelen. Uw slaap wordt verstoord en is onrustig, en somtijds hebt gij een gevoel of de rug u zou breken, wanneer gij u in het bed omkeert. 's Morgens staat gij op met een elleadig gevoel uw rug en met pijn in de lendenen. Uw oogen zijn dot en opgeblazen, en uw handen en enkels zwellen op. De urine heelt een onnatuurlijke kleur en komt in zeer groote of zeer kleine hoeveelheden. Bij voohtig weer zijo uw ledematen stram en rheumatiseh Wanneer gij uw nierea verwaarloost, sullen zij hij hun gesohiktheid om het bloed ie filtreeren ver* liezen, en breidt uw kwaal zioh plotseling nit tot lendenjicht, kwellende urinekwalen, niersteen, waterzucht, beupjicht, chronische rheumatiek, en verwoesting der nieren. Alleen een ninrengenoesmiddel kan de nieren heelen. Foster's Rugpijn Nieren Pillen dieBen enkel voor de nieren en blaas. Zij herstellen en heelen de nieren, en helpen hen om hun kraoht te herwinnen tot het filtreeren van het bloed eu het afvoeren van de vloeibare onzuiverheden. Op iedere doos echte Foster's Rugpijn Nieren Pillen komt de naam van het geneesmiddel voluit voor. Zij cijn te Eindhoven verkrijgbaar bij den beer 0. J. H. Spooreaberg. Toezending geschiedt franco na ontvangst van postwissel a f 1.76 voif één, of f 10.— voor zes doozen. ---