Tweede blad. MENGELWERK. Christus is geboren. Weer lieht door den donkeren nacht de heldere glans der blijde boodschap, Duizend jaren te voren had Isaïas 't voor speld: De geest Oods zal op Hem rosten, d geest van wijsheid en verstand.... En bij za de ai men ootdeelen volgens rechtvaardigheid e: Hij zal de wreker zijn van de nietigen deze aaide. De hemelsche geesten bezingen de grootschi gebeurtenis, die voor 't menschom van zoo'n| overweldigende beteekenis is. Wat een omme keer brengt de komst van den Christus te weeg in de wereld 1 Wat was de wereld P Een hoop nietige slaven tegenover een klein getal almachtige heerschers. Het Romeinsche keizerrijk, 't groote wereldrijk van die dagen, omvatte naar de onuitwischbare woorden der historie 120.000.000 slaven tegenover 6.000.000 vrije buTgers, De Zoon Gods werd geboren en de leer vanl Hem, die volgens het geïnspireerde woord van Isaïas de armen zal oordeelen volgens recht' vaardigheid, die de wreker zal zijn van d nietigen dezer aarde, stelde zelfs den hoogsten Romein een streng gebod van menschel ij kheid en menschenliefde, van liefde jegens zijn laagsten slaaf. En de nietigen dezer aarde, de verworpelingen der heidensche maatschappij verwierven de vrijheid, die hen ophief tot een redelijk en menschwaardig bestaan. Wat slaven waren, hoe vaak ook daarover door opruiende volksmenners geeproken wordt, weet men niet meer in onze beschaafde maatschappij. De slaaf gold niet als een mensch, hij was een lastdier geworden, de zaak van zijn meester. Over zijn slaaf had de meester alle recht, tot het recht van leven en dood toe, en van dat recht maakte hij niet zelden een allerwreedst gebruik. Keizer Augustus deed een slaaf kruisigen, omdat hij een kwartel gedood had en keizer Domitianus beval een dier ongelukkigen in een brandenden oven te werpen, omdat hij een al te warm bad voor hem bereid had. De rijke Romeinen onderhielden duizende slaven om ze tot hun verzet voor hun oogen te laten vechten en ze elkaar te laten verscheuren na hun feestmalen en slemppartijen I En wat waren de vrije burgers P De nog bestaande ruïnes van het Colyseum herinneren tot in onze dagen toe aan menschen, die als op bloed beluste tijgers waren geworden. Zij vonden er hun hoogst genot in te aanschouwen, dat jaarlijks 30.000 slaven en zwaardvechters door de klauwen en tanden werden verscheurd van bloeddorstige tijgers en leeuwen, zoowel als in het moorddadig tweegevecht. Doch de Zaligmaker was gekomen om een wereldryk te stichten van gerechtigheid, waarin de wolf zijn plaats vond aan de zyde van het lam. Met met het zwaaid, niet met de lans werd dit rijk gesticht, maar met Zijn woord yan gerechtigheid en van liefde, met Zijn Heilig Evangelie. Dat woord van gerechtigheid en liefde is 't, dat het aanschijn der aarde heeft vernieuwd. Door deze levenwekkende kracht is uit het dorre gebeente van het vermolmde Romeinsche ?ijk hetedei christen volk van de middeleeuwen opgestaan, van wiens luister in het geloof, de toop en de liefde, de tegenwoordige maatschappij '.en deel heeft bewaard in al hetgeen er nog is overgebleven van het christenbloed, dat Hij, de Christus, de Heer, zoo overvloedig in de aderen der volkeren heeft gestort. En als nu in onze dagen een nieuw paga- | nisme de wereld tracht te veroveren, dan weten | wij den weg. f Christus is geboren. Naar Hem terug, die | het aanschijn der wereld vernieuwd heeft, : Bij Hem slechts is gerechtigheid en liefde, | -iefde en gerechtigheid, die alleen de oplossing" kan geven van de vragen, welke de tegenwoordige wereld beroeren. ^Gloria in excelsis Deo*, eer zij aan God in 'den hooge en vrede op aarde aan den menleve complimentjes, die haar gemaakt werden. Zij praatten van theater en van rennen, van sport en van bals, doch ook liep het gesprek over eene schitterende Kerstmisviering, want waren zij beiden menschen der wereld, die, rijkelijk met middelen begaafd, niet onverschillig waren voor de genietingen, die de wereld bieden kan, hun hart was tevens vol geloof en vol liefde voor alle schitterende uitingen van den heiligen godsdienst. Mevrouw verheelde haar plannen niet. Nu zou haar dochter voor goed haar intrede doen in de wereld en dan zou de moeder zeker de gelegenheid hebben zich over hare zegepralen te verheugen. Hare dochter 1 Maar zag zij dan niet, hoe de oogen des luitenants lichtten, wanneer de moeder haar naam noemde, hoe zijn wangen gloeiden, toen Edith op dit oogenblik binnentrad ? De luitenant was heengegaan en de dochter had hare moeder even verlaten. Mevrouw trad aan 't venster en hare blikken staarden over de vlakte in den tuin, waar de sneeuw zich uitstrekte als een heerlik wit kleed. Maar wat ontwaarden daar plotseling hare oogen op het breede terras van het prachtige huis ? Stond daar niet Edith, die den van hemelsch geluk stralenden blik verhief naar den Kna PP 6U luitenant, die byi.a een hoofd grooter was dan zij P Hoe geweldig klopte het in haar hart 1 Hoe hamerde slapen i Een oogenblik was sij op dit oogenblik 't daarboven in de op het punt haar bitter wee geweldig uit te schreien, doch dan sloot zij de oogen en drukte het gloeiend hoofd tusschen de beide handen. Yoorby de droom van geluk en liefde 1 Voorbij, ter wille ran haar eenig bind I Haastig trad zy voor den spiegel om hare volle haren te ordenen en dan ontwaarde zij aan de slapen de eerste grijze teekenen van den naderenden ouderdom. Een weemoedig lachje ging over haar gelaat, doch spoedig dreef de liefde haars harten boven, en toen Edith op dit oogenblik binnentrad, sloot zij de gelielde dochter in de bevende armen. — De herfst is gekomen, mijn dierbaar kind, de winter nadert voor uwe moeder, sprak ze en drukte een warmen kus op 's meisje's voorhoofd. * * Op Kerstavond lei zij vol vertrouwen de hand harer dochter in die van den luitenant. Twee gelukkigen, die het leven hoopvol instaarden. En een niet minder gelukkige moeder, die thans, tot zelfbewustzijn gekomen, op den grooten feestdag, het hoogste heil over de dierbare kinderen afsmeekte,... van den menschgeworden Qod. Boem en eere aan Qod in den hooge, bad zij, en vrede aan het jeugdig paar, dat van goeden wil is I ---