Toch Vereenigd. Een Kerstverhaal van de Ct. Op een kamer van een der bovenste verdiepingen van een New-Yorksch rsuzengebouw liep een jonge man van omstreeks vijf-en-twintig jaren onrustig op en neer. Al zijn aandacht trok een brief, dien hij eenige oogenblikken geleden ontvangen had, en dien hij telkens en telkens weer van de tafel opnam om den inhoud te herlezen. De brief kwam van z\jn moeder en bevatte een bede, zooals alleen het moederhart, die tot haar kind richten kan. Zoo gaarne zou zij op 1 het aanstaande Kerstfeest allen om den huiseljjken haard vereenigd zien 1 In welsprekende woorden schreef ae hem, hoeveel leed het haarl iou doen, als zijn plaats ledig mocht blijven, del plaats van den zoon, die zijn vaderland ont-| vlucht was om elders de verloren gemoedsrust! terug te vinden, om in de Nieuwe Wereld dooi harden arbeid zich een toekomst te verschaffer en daar tegelyk vergetelheid te vinden vooi het harteleed, dat hy te verduren had. Het eerste was hem gelukt: dank zjj den naam dien hy drotg, had hij spoedig op een der Duitsche kantoren van New-York een plaats J gevonden, en zijn bekwaamheden en ijver deden hem spoedig opklimmen, zoodat zijn fortuin gemaakt mocht heeten. Maar noch zijn drukke arbeid, noch de afleiding, die hg in het verkeer met zjjn talrijke nieuwe kennissen in overvloed kon vinden, vermochten uit z\jn herinnering het beeld der geliefde te verjagen, die door haar weigering om zijn vrouw te worden, het leven?zijn alle aantrekkelijkheden voor hem had doen liezen. Zou hg aan de bede zijner moeder gehoor* geven, en thuis het Kerstfeest gaan vieren P Aan de gelegenheid ontbrak het hem niet, want zijn vertrek op en neer stormen, om terstond daarna het blad weer te grijpen, en de bijzonpatroon, een handelsvriend zijns vaders, waardeerde hem te zeer om een verlof van eenige weken te weigeren. Maar hij durfde niet. Neen, hij zou niet gaan, zoo schreef hij met vele verontschuldigingen aan zijne moeder. * * En toch zou hij het Kerstfeest in zijn ge— boorteplaats vieren. Drie dagen na de verzending van zijn brief.. kwam hij op een avond thuis en greep naar een Duitsche Courant, die zooeven was komen. Maar wat deed hem plotseling die courant; uit de hand glijden, in de hoogste opgewon,, , .s denheid opspringen en eenige malen door het? r r ° iët—UüUUiiiaier een vreemde zag binnentreden. Maar nauwelijks had ze gezien, wie het was, die haar in haar ellende kwam bezoeken of ze rees verschrikt op. —' Koenraad, zuchtte ze, zjjt gjj lietP — Zooals ge ziet, Marie, sprak hij, en in bruskegeenvcudige woorden betuigde hij haar, alsof;' komst niets bijzonders was, zijn deelneming ver-over het zware verlies, dat haar getroffen had." — Koenraad, dat heb ik niet aan je verdiend, snikte het meisje, ik heb je slecht behandeld. — Zwijgen wij daarvan, sprak de jongeling op zachten toon, ik zal geen misbruik maken van de positie, waarin ge verkeert; ik denk er niet aan, thans u te vragen, wat gij mij vroeger geweigerd hebt, maar dit eene wil ik u zeggen : Zoodra ik van uw ongeluk vernam, kon ik het in New-York niet langer uithouden, en ben ik nu hier om u te helpen, ik kon niet nalaten te komen zien, of hier hulp noodig was. ®®t was te veel voor het arme kind, wier' ^onge meisjestrots door de slagen van het ongeluk zoo vreeselgk gebroken was; half be-| aange-jwusteloos zonk zij op een stoel neer, en duurde eenige oogenblikken eer ze met bevende «tem kon zeggen: r Koenraad, kunt ge mij| vergeven i" *„* * Alles was argeloopen. Het oogenblik was gekomen, dat het jonge Imei sje het l andgoed verlaten moest. -! iet i e l t j | >| r' f | t s t 1 '3 |n | pr ï tel |-fde | t - : \ j f r * TTen loven de bloemen, Die kleuren en geuren P Wien loven de beken, Die vlieten en neuren P Wien loven de bloemen P Wien loven de beken P Ze loven, ze loven den Heer, eng. " e . f' | ( i | J f Wien loven de golven, Die woelen en klotsen P Wien loven de wouden, De bergen en rotsen ? Ze loven, ze loven den Heer, ent. Wien loven de winden, De dauw en de wolken P Wien loven de bronnen ? De vloeden en kolken P Ze loven, ze loven den Heer, ent. ALLEN MEEZINGEN ! --- ALLERLEI. NOG AL TROUWLUSTIG. Mejuffrouw, u bent vanavond om te Heer, het'stelen! * Dam e. Dat hebben ze al zoo vaak gezegd, maar n ^ emani ^ doet t. ] Naïbï. i Onderwijzeres. Wel, Lize, ze hebben je 8, , L , , . .. • , haren zoo kort afgesneden, alsof je een kleine jon. ge» waart 1 -! J». Juffrouw, Mama had ze noodig. i In de ïbam stappend. j Jongman. Ia de arke Noachs vol f Passagier. Op den ezel na, kom maar | binnen. zonderling. Papa. 't Is tooh vreemd, dat de Japansche tandheelkundigen de tanden er uit halen met de 'vingers Jantje. O, dat doet Tante ook, en die haalt ze 'r nog wel allemaal in eens uit. Gedachtbnspaantjes. D e m a n krijgt een flauw begrip van de eeuwigheid, wanneer hg twee vrouwen van elkaar ziet afscheid nemen. V o o r het talent is de critiek als het wrijfvlak voor de luciter : de goede ontbranden en de slechte verliezen den kop. Die vragen waarom men bemint, en 'tleven verwenschen, hebben nooit of te veelbemind. Eenieder kan dwalen, doch de wijze, waarop gevolgen gedragen worden, levert het onderscheid tusschen adeldom ea laagheid des geestei. Die angstig steeds ten gronde schouwt In 't ondermaansche donker, Vergeet dat nog de hemel blauwt, Bij 't sterren-goudgeflcmker. Laat stemming, die de Meinacht geeft Uw jonge jaren treffen, En stemming, die de Kerstnacht weeft, Uw ouden dag verheffen. Zeeb overdreven . Kwik. Is 't waar, dat jij en je vrouw elkaar steeds in 't haar zitten f Kwak. Hoe kan-je toch zoo overdrijven, Kwik f Je ziet toch wei, dat ik zoo glad ben als een kaasbol. Onder bakvischjes. Anna. In den Franschen bazar is bepaald alles te krijgen. L e n a Ean vrijer ook f ni ben hu1selijken twist. De Man Ik was gek, toen ü je trouwde. De Vrouw. Ja, dat wist ik, maar ik dacht, dat je misschien wel zou genezen. Een verdacht geval, Jongman. M»g ik nog blgven hopen, Juffrouw P lk Oen wel geen mooie man, maar mooie maunen deugen niet. Jongedame Ja, mannen mogen leelijkzijn, dat is zoo, maar u heeft toch wel wat te kras van dat privilege gebruik gemaakt. --- Gemengde Berichten. Bergongeluk in Oostenrijk. Een patrouille militaire skilopers werd te Landre bij Ionsbiück door eene lawine over?allen. Zes soldaten werden onder de sneeuw bedolven. Men vermoedt, dat ze zijn omgekomen. IAutomobieiong&luk. Da heer Theodoru, staatssecretaris voor Onderwijs, te Boekarest, werd gedurende een inspectiereis bij een automobielongeluk gedood. Vier kinderen door een trein overreden. Nabij Hemelingen, bij Bremen, had een spoorwegongeluk pl»ats. Vier mesjes van negen tot dertien jaar ouJ, hieven in weerwil van de waarschuwing van een baanwachter, de afsluitboomen van een overweg op en wilden da spoorrails oversteken. Haar onvoorzichtigheid kwam haar duur te staan. De kinderen geraakten onder een goederentrein. Drie der meisjes werdon gedood en het vierde zwaar gewond. Par^a—Brussel en terug, Tabuleau deed Woensdagmorgen een poging, om den tocht Parijs—Brussel—Parijs te volbrengen. Hij sleeg om 7.40 'sochtenu te ïssy-Ifs-MouÜnesa* op, maar daalde daar reeds een half aar later «reder n e;, daar da heerschende nevel hem beietie zija tocht voort te zetten. Ondervraagd zijnde, verklaarde Tabnteaa te gelooven, dat bij Montraorency bereikt bad, maar zeker was hij er niet van, wegens de dikke mist. Voorts zeide Tabuteaa, dat hij afzag van een tweede poging om den raid van Parijs naar Brasaet en terag te volbrengen, waarvoor meer dan gewonen moed noodig is, vooral in dit jaargetijde. De vlieger braoht ten slotte holde aan Wijnmalen, die, naar hij zeide, een meer dan wonderbaarlijke reis maakte en den prjjs van 100.000 francs zeker ver diend beeft. Voor de Vlaamsohe Hoogeschool. De meeting te Antwerpen voor de Vlaamsche Hoogeschool — of juister: voor de verv.Uamrehing der Hoogeschool vsn Uent, want zóó is nu du kwestie bepaald gesteld — heeft de meest roekelooze verwachtingen orartroffeu. Aan het bureel hadden plaats genomen do heeren Max Booses, voorzitter van de Vlaamsohe Hooge schoolcommissie, Jan Devos, burgemeester van Antwerpen, de volksvertegenwoordigers Louis Franck, liberaal, Frans van Cauwalaert, Katholiek, en Cam el Huysmans, scoiaal demooraat. Verder tal van politieke mannen en siaamachs strijders, waaronder, op den eersten rang, dichter Pol de Mont. De heer Booses, die de meeting inleidde, kondigde aan, dat op voorstem van het college van bugemeester en schepenen, de gemeenteraad van Antwerpen aan de regeeriog een motie zal zenden ten gunste der vervlaamsching van de universiteit van Gent. Deze mededeeling bezorgde een formidabele ovatie aan den heer burgemeester. Dan nsm de heer Van Cauwslsert het wcord. Deze behandelde het vraagstuk van teer hoog en overweldigend was de impressie van zijn kleur- en beeldenrijke rede. De beer Louis Frank behandelde meer de practische zijde van 'het vraagstuk. Hij begon met nog eeus duidelijk vast te stellen, dat de Vlamingen geenerlei inbreuk wenschen te doen op de rechten, zelfs niet op de vóórrechten van de Walen. Zij vragen slechts, dat zy als een zelfstandig volk behandeld worden en lich kannen ontwikkelen. De heer Camiel Huysmans behandelde de zaak vooral op zijn standpunt van socialist. Om t« sluiten beloofde de heer Huysmans, dat hij met zijn collega's Franck en Van Cauwelaert heel het land zal doortrekken om overal het goede woord te verkonden: «Wij zullen de hanen zijn, die den nieuwen dag over Vlaanderen zullen kraaien.» En om deze woorden te bezegelen, legden ze gedrieën de handen in elkaar, terwijl het publiek hen in onbeschrijflijke begeestering toejubelde. Door den heer Max ftooses werd tenslotte lezing gegeven van deze dagorder, die aan de wetgeving is overgemaakt : «Door deze vergadering wordt eenparig de wensch uitgesproken, dat het Belgisch parlement zonder tijdverlies een wat tot Btand brenge, waarbij zal voorgeschreven worden, dat bet onderwijs in de Genteche Hoogeschool in de Nederlandsche taal gegeven worde en dat bij de altlanr ouderwezen vakken er een leergang van landbouw en een v&n ttiijnbouwknnde gevoegd worde.« ---