DERDE BLAD Aan den verborgen Menschenvriend Er Is niets, wat ons mensdien zoozeer treft dan iemand te ontmoeten, die stil, in 't ver» borgen, en onbaatzuchtig', veel goed doet. Zoo Iemand noemt men een verborgen weldoener. Maar is V wel iemand die zooveel en zoo goed in 't verborgen weldoet als Jezus in zijn H. Sacrament? En dien verborgen Weldoener der mensch» held een openlijke wereldhulde brengen, is het eerste doel van het Internationaal Eucharistisch Congres, waarmede wij ons hier ia Eindhoven zoo nauw mogelijk gaan vereenir gen. De mensch verlangt naar blijheid en vreugde en als we daar, binnen de perken van het gepaste, naar streven, is dat goed te keuren en moeten we dat zooveel mogelijk bevorderen. Laten we echter nooit vergeten, dat het H. Sacrament des Altaars de H. Eucharistie, voor ons, arme menschen, een bron van blijheid en hoogverheven vreugde is. Zingt niet een der schoonste Sacramentshymnen, het „Sacris Solemniis", die blijheid uit, als daar gezongen wordt „Vreugde zij met de heilige plechtigheden verbonden en mogen uit ons binnenste lofliederen opstijgen"? Zingt niet de Kerk tot. slot van St. Thomas' meesterlijk en dogmatisch rijk „O Secrum" de veelzeggende woorden: „Brood uit den hemel hebt Gij hun gegeven, dat alle zoetheid in zich bevat?" Zijn onze Roomsche Sacramentsliederen niet blij en opgewekt geschreven? Is niet alles, wat het H. Sacrament omringt licht en blijheid? Als we eens echt goed de FL Communie ontvangen hebben, vallen dan niet weg al onze lasten en zorgen? En wat zegt het ons niet veel, als we zoo nu en dan eens hooren: JQc wilde, dat ik eens goed ter H. Communie kon gaan." Arme mensch, die zwaar en modtevoü door het leven gaat, „Si scires donum Deil" Kendet gij toch de gave Godsl Die bron van geluk meer bekend te maken en beter te kennen, moet weer een van de vruchten van ons Congres zijn. Wat zon er minder zwaarmoedigheid, meer levensernst en meer levensgeluk zijn, als er meer waar Eucharistisch leven wasl Erkentelijkheid voor bewezen hulp, voor ge geven troost, brengen wij reeds aan da schep »elen; hoeveel te meer aan God? Hoe dikwijls, Roomsche Eindhovenaren, hebben wij Gods hulp en troost in da fi. Communie ontvangen? Laten we hei eens even nagaan, vanaf het oogenblik van onze eerste H. Communie. Wat heeft de H. Communie onze kinderjaren geen blijheid gegeven? Dikwijls hebben we toen het schoone psalmvers in daad omgezet: „Ik zal opgaan tot het altaar Gods, tof God, cBe mijn jeugd verblijdt" En toen we ouder werden, toen de levensstrijd kwam, is toen het H. Sacrament niet voor ons geweest rr de tarwe der uitverkorenen" — „de wijn, die maagden kweekt"? Als we moeilijkheden hadden, als we niet wisten, wat God van ons verlangde^ — was het dan ook niet de H. Communie, — de H. gemeenschap met God, die ons opbeurde, raad en sterkte gaf? Als het leven ons pijnlijk was en de modIfkheden haast ondraaglijk, dan was het weer bij onze H. Communie, dat we zoo goed begrepen, dat we hier op aarde ons volmaakte geluk ook niet moeten zoeken, maar dat we daarheen ons hart moeten wenden, waar de wate vreugde is. En gingen zij van ons heen, die ons dierbaar waren, onze ouders en bloedverwanten en zij met wie we door oprechte vriendschaps band één waren, en konden onze medemenschen niet anders doen, dan de hand drukken en zeggen: „Ik deel in uwe droefheid" dan was. het Jezus, ons zoo nabij in zijn H. Sacrament, die troostvol sprak: „Ik ben de verrijzenis en hef leven; die In mij gelooft zal leven, zelfs al ware hij gestorven". Al die troost heeft het H. Sacrament ons gegeven en daar is geen ertkel oprecht katholiek in de ze stad, die het niet ondervonden heeft En daarom gaan we aan Christus brengen een wereldhulde van dankbaarheid. En er kan dus geen enkd katholiek zijn — geen enkel katholiek gezin, dat daaraan niet mede doet Denken we er goed aan, als we In dien geest van dankbaarheid dit Eucharistisch feest van liefde vieren, dan zal het H. Sacrament voor ons zeker worden eet» rijke bron van levensblijheid en van ware geestelijke vreugde. / Heilige zielen en groote gunsten, die hun gaven van hart en geest op het H. Sacrament des Altaars gericht hebben, dachten bij hun Sacramentshulde er ook aan, dat deze moest zijn „Violatae charitatis reparatio" Een eerherstel voor gekrenkte liefde". En we weten, dat dit ook de intentie is van het 27e Internationaetl Congres te Amsterdam. M'n God, wat wordt aan Christus in aijn H. Sacrament veel oneer en ondankbaarheid aangedaanl En dat door onze liefde weer te herstellen, is een verheven en heerlijke taak. In de geschiedenis van het Oude Verbond lezen we zoo dikwijls, dat het uitverkoren volk Jahve, den machtigen God, verlaten had en zijn dienst en zijn voorschriften veronachtzaamde Maar dan wekte God gewoonlijk man nen op, naar zijn Hart, die als ijveraars voor den levenden God werkten, het volk weer tot God terugvoerden, den «eredienst herstelden en Jahve eerherstel gaven, voor de oneer. Hem aangedaan. En dan zegende God hen, en dien zegen strekte hij zelfs uit over hun nakomelingen. Datzelfde moeten ook wij doen; we moeten zijn ijveraars voor den levenden God en eerherstel brengen voor de oneer en den smaad Hem aangedaan. Voor alles, wat °P de eerste plaats wij zelf, en wat anderen tegen Hem hebben misdreven. En die taak is hemelsch, want ook de Engelen en heiligen geven God eerherstel. En daarom, als we misschien dezer dagen eens een klein offer moeten brengen, als ons eens iets juist niet gemakkelijk uitkomt, als misschien onze persoonlijke medewerking ge vraagd zal worden, laten we dan niet achterblijven, maar denken aan dat waaraan zooveel waarlijk groote zielen dachten en nog denken: „Eerherstel voor gekrenkte liefde" Ten laatste nog een korte gedachte. Christus sprak eens een woord een van de lieflijkste beeldspraken die Hij gesproken heeft: „Jerusdem, hoe dikwijls heb ik uwe kinderen willen vergaderen, zooals een hen hare kiekens onder hare vleugels, maar ge hebt niet gewild", (Matth. 37:24). En dan mogen we dat woord toepassen op de zielen, die door de zonde zich van God afwenden. De armen, die hun grootheid van kind Gods vergetend, verblind het schijngenot der zonde beminnenl Onze stad is groot gij begrijpt ons. Laten we de zondaren in ons gebed nlat ver geten. Moge dan door eendrachtige en welwillende samenwerking en een oprecht waar medeleven in onze stad een grootsdie hulde gebracht worden aan den verborgen mensdienvriend, Jezus Christus^ in het Heilig Sacrament des Altaarsl PERS-COMITH. --- FEUILLETON. De moord in de Mirabeau straat. Detective-Roman van Renaud en Alary. Geautoriseerde Vertaling. 86. VII. HET KLEINE HUIS VAN AUTEIHL. 's Avonds omstreeks negen uur reed de auto van Mauricia Davys van de Pompstraat in de Raynouardstraat, met Exireul . . en Davys .. . De Raynouardstraat leek op een straat in de provincie^ een stille straat met hier en daar een huis. De auto stopte bij no. 37 Bis. — Mag ik u den weg wijzen, mijnheer Exireul? zei Maurida. En zij ging Fritz voor, door een kldn donker park. Een huis met twee verdiepingen, waarvan verschillende vensters verlicht waren, kwam op het dnde van het pad te voorschijn. De ingang was mooi over de trappen lag een veelkleurig tapijt Ze bracht Fritz in • een zijkamer en zei: — Binnen enkele oogenblikken ben ik tot uw beschikking. Hij zette zich in ©en zetel neder en wachtte. ... Eerdge minuten verliepen. Een groo te stilte heerschte in het huis. Wat beteekende deze stilte? Wat beteekende dit wachten? Hij, ging naar het venster: buiten waren groote ijzeren staven aangebrachtl Blijkbaar kort geleden, want het metselwerk was nog heel versch . . . Hij liep naar de deur, zij was gesloten en- vast gesloten ook, wijl hij ze, ondanks al zijn reuzenkracht, niet kon openen Wat beteekende ook dit? Hij ging nu in den zetel zitten ... en eenige seconden later viel een groot zwaar soort rooster zoo groot als het vertrek met veel gedruisch van boven neer. In het gedeelte waar Exireul genepen zat was geen enkele opening. Hij zat in een hok gevangen net ais een wild beest Vruchteloos trachtte hij de staven in beweging te brengen. Toen plotseling ging er achter een deur een schaterend gelach op, 1 een gelach, dat geleek op het gehinnik van een paard. 'Het was Maroude die het uitschaterde, terwijl nu en dan de lachbui hokte in zijn keel. — Ho-ha-ha nu is hij goed te pakken genomen! Hij zit er in als een vos in de klam. Te Ville d'Avraye ben je me ontsnapt! . . Je bent zoo vlug als een paling, maar deze keer kom 'je niet uit mijn handen. Dit keer ben je er bij. Exireul antwoordde niet Hij bleef roerloos in zijn zetel zitten. Maroude nam een stoel en zette zich tegenover hem aan den anderen kant van het traliewerk, ver genoeg nochtans van de Staven dat de bokser hem door de openingen geen slag kon toebrengen. — Nu zit je in «en kooi, Fritz Exireull Wat w '$ e n mijn oom Bertelasse zeggen als hij je hier netjes opgesloten zag zitten? Zou Bertha huilen als zij dit hoorde! Wees verzekerd zij zal er niet erg lang verdriet over hebben. Zij zal jou geen acht en veertig uur overleven. Ook je zoon niet . . . Och neen! ... Je hebt slechts in de gang naar de andere werdd eeni ge oogenblikken te wachten en gij zult er alle drie tegdijk je intreden kunnen doen* Fritz smeekte noch antwoordde. Roerloos keek hij Maroude aan. Ik ga op jou schijfschieten! Er zijn elf kogels op mijn browning, ik besteed er twee uren aan om ze af te schieten , , , de eerste negen zullen je maar licht kwetsen, maar ze zullen je toch pijn doen ... Je zal huilen . . Doch de muren zijn met kurk bedekt en al zou de mooie Bertha hier naast zijn, zij zou je niet hooren. Dus vriendje üef, je mag gerust zoo luid mogdijk schreeuwen. Ik, ik alleen hoor het knallen en ik zal er een werkelijk plezier in hebben. Toch zal er een oogenblik komen dat ik je genoeg gehoord heb; dan zal ik je de twee laatste kogds zenden en op de goede plaats, waar geen dokter je kan genezen. Nu, goeden avond, mijnheer de wereldkampioen! . . . — Je zegt me gauw goeden avond, Maroud *' . . , , 11 ! IWPBHi Ue beestige lach van Maroude begon opnieuw: — Kijk eens aan, hij hoopt nog! Ha, ha, ha dat is te gekl Ha, ha, ha! Je bent toch een optimist . . . Meen»' je dat üc je zal missen? ik kan raak schieten. Ik heb hed wat prijzen met schieten op verderen afstand behaald. . . Ik mis je niet hoorl . . . Iedere keer raak. — Maar Maroude je Schreeuwt te hardl — Straks zal jij nog harder roepen. — Maroude kijk eens naar je browning! Maroude hadde het wapoi ie voorschijn. Het was niet geladen. — Dat verwondert je hé? Weihoe, hoe is het mogelijk dat deze browning, die een uur gdeden elf cartouchen bevatte, nu geen kogel meer heeft . . Maar ellendeling je bent nog niet aan het dnde van de verrassingen. En Exireul riep heel luid: — Komt binnen heerenl De twee deuren gingen te gdijk open en in de eene verscheen Bertrand, Bülly Metro en de Rosse Bult, in de ander M. Lechefert en drie agenten. Het traliewerk ging zacht omhoog. — Welnu Maroude, wat zegt je hier van? vroeg Exireul. — Ik zeg dat je me nog niet hebt ... ik heb alles voorzien ook dit . . . Bn Maroude nam uit zijp zak een soort bd van zwartachtig glas. Hij smeet hem tegen den muur aan stukken en onmiddellijk verduisterde een dikke rookwolk het geheel vertrek. De kunstmatige mist der Duitschers, waarvan zij zich in den dag van Helgoland en bij den overtocht van de Marne in 1918 bedienden. In twee seconden zag niemand iets meer, niet eens meer den top van zijn neus, Dit was erger dan de „fog" va* Londen. Bet was zwart ds inkt Gedurende den dag waren belangrijke dingen voorgevallen! Om zeven uur 's avonds juist voor het uitgaan van het atelier had Maurida Davys tot Fritz gezegd.s — Mijnheer Exireul, wilt gij a de moeite geven in imijn loge te komen. Ik heb u eenige woordjes te zeggen. Benige woordjes te zeggen alvorens zij samen naar Parijs gingen? Hij zette zich neder tegenover een Mauricia^ die hij nog nooit gezien had. Het was dezdfda vrouw, doch haar gelaat was vertrokken en zij leek ten prooi aan geweldige aandoeningen. — Mijnheer Exireul, ik moet a vergiffenis vragen. Ik ben verplicht geweest u een gehede komedie voor te spelen. . . ja, verplicht door twee oplichters onder ernstige bedreigingen. Ik had aangenomen met u mede te gaan dezen avond naar een paviljoen van de Renouardstraat; het middagmad was maar 'a voorwendsel. Op den drempd zou ik u verlaten hebben. Wat zou u dan overkomen zijn? Ernstige dingen. Ja ondanks el de sympathie^ die ik u betoond heb, sympathie die niet geheel valsch . . . maar overdreven was . . . Luister naar mij tot het dnde . . . Deze taak stiet me tegen de borst, doch ik z« niet weigeren. . . Ik heb een verleden, een Verleden dat h&t reden inschakelt, dat 't misschien nog voor langen tijd inschakelen zdl (Wordt vervolgd) --- Indische Brieven INDISCH ALLERLEI Spoorwegmisere. 't Wil nog maar steeds niet bij de S.S. De uitgaven dalen dat is een goed teeken, maar ook de inkomsten verminderen en dan vaOt er niet veel meer te redeneeren. De ramingen overtreffen in belangrijke mate de werkelijkheid en tegenvaller op tegenvaller doet de rest Het is typisch, dat juist in deze verliesjaren het aantal herstellingen aan lijnen, ongelukken enz. ontzaggelijk groot is. Bandjirs hebben honderden meters spoorlijn verwoest bruggen moesten vernieuwd resp. verzwaard worden, treinen liepen uit de rails of tegen elkaar, wandelende bergen moesten met duizenden koelies in bedwang gehouden worden, 't was één onophoudelijke strijd tegen de natuur. De sommen gelds, die daarbij gebruikt wor den loopen in de miülioenen, men kan zich daarvan een voorstelling maken, als men bedenkt dat alleen het bergen en repareeren van de wagens van den g©derailleerden trein bij Rantja Ekek, welke in de Weeke sawah terecht kwam, en dus maar weinig schade leed, op f 60000 kwam te staan. Daarbij was de spoorlijn volkomen intakt gebleven, zoodat daarvoor geen onkosten gemaakt behoefden te worden. Het doet eenigszins komiek aan, dat in het verslag over de SS ts lezen staat, dat men helaas door de verpachting der SS Hptels in het vervolg belangrijke inkomsten zal moeten missen. De „belangrijke" inkomsten der SS hotelsl Die ongelukkige uitvinding uit den tijd van de hoogconjunctuur van het hotelwezen, die schatten gelds gekost heeft en steeds maar verliezen bleef opleveren, zoodat men elie hotels, ten getale van 5 met een waarde van meerdere millioenen moest verpachten voor de kapitale som van . . . drie duizend gulden per jaar, voor alle 5 bij elkaar. De belangrijke inkomsten, ja, ja, relatief be keken volkomen juist Nu moet men niet denken, dat de organisatie slecht is bij de S.S. Integendeel, de zaak zit goed in elkaar, alleen de uitvoerders, vooral 1 in de lagere rangen deugen niet De chefs vooral van kleinere stations zijn allen inlanders. Het zijn besta menschen, maar enorm onzelfstandig. Men zal zich met licht afgrijzen fa» Holland den tijd herinneren, dat de beroemde amgroepeering bij de S.S. een weergalooze chaos ten gevolge had. De treinen, die op tijd binnen kwamen, waren op de vingers te tellen. Dat was echter niet de schuld van de stationschefs, want die zorgden er gauw genoeg voor, dat de treinen hun station uit waren. Hier in Indië is het echter andersom. Zoo-' lang alles gaat zooals het precies zijn moet; en zooals het in 't boekje staat, marcheert de zaak. Maar o wjee, als een trein vertraging heeft Al rijden de machinisten dat de stukken er af vliegen, de stationschefs zijn hun hoofd finaal kwijt. En dan stopt de trein voor onveilig signaal, wordt op de stations tot in 't oneindige opgehouden door een half bewusteloozen chef, die geen lijn vrij kan krijgen of in 't laatste oogenblik tot de ontdekking komt, dat de papieren nog niet zijn afgeteekend enz Ieder legt er nog een schepje bij zoodat je al blij mag zijn, als de vertraging niet nog grooter wordt, in weerwil, dat de machinisten als r{.zenden over de baan jagen. Op de tusschenstations heb je alle kans, voor onveilige signalen te moeten stoppen, omdat de chef doodsbenauwd alles potdicht heeft afgesloten En als jé het geluk hebt door te kunnen rijden, dan zie je een zeuwachtig wezen op het perron heen en weer rennen eis een kip, die haar d niet kwijt kan. . De politie en de verkeersregeling. Vooraf een sterk staaltje van machtswellust De Plandus, het nieuwe schip van de K. P. M. lag in de haven van Priok en verwachtte gasten voor een theeuurtje. Dit verliep zeer geanimeerd en in een dito stemming keerden autoriteiten en particulieren huiswaarts. De eersten hadden weinig haast, de ïaatsten meer, vooral omdat er nog handelslui bij waren, die op hun kantoor moesten zijn, Het spreekt vanzelf, dat een ambtenaar een collega die 50 of 60 gulden per maand meer verdient nooit zal durven voorbijrijden en zoodoende gaf de eerste octo kot tempo aan en daar de inzittende autoriteit zeer weinig gehaast bleek te zijn, bedroeg dat tempo niet meer dan 25 a 30 KM. Daarachter volgden dan de dalende rangen, die zich mochten koesteren in de zon en in den benzinedamp van hun superieuren en voorgangera. Het tempo was echter voor sommige particulieren, die altijd zeer oneerbiedig zijn voor dienaren van den heiligen Bureeucratius, te langzaam, vooral voor hen die nog zaken moesten doen. En daarom probeerde el spoedig de een of ander de file voorbij te rijden, onder de woedende blikken der gepasseerden. Totdat een politieagent manmoedig een dergelijke oneerbiedige auto aanhield en in triomf proces-verbaal opmaakte, omdat de commissaris van politie order gegeven had, dat geen auto mocht voorbijrijden en zoodoende eventueel het verkeer fa gevaar brengen. De zondaar, die oa. dit despotische verbod durfde te overtreden, nota bene op een weg van 20 meter 'breedte, was niemand min der dan de directeur van het Persbureau Aneta. En dies stond deze onverlaat, deze overtreder van alles wat heilig is, dezer dagen terecht. Hij verdedigde zich met te zeggen dat van in gevaar brengen van het verkeer geen sprake kon geweest zijn, omdat de weg pas gesproeid was en er zoo goed als geen stof gemaakt werd. In ieder geval, zoo troefde hij den wantrou wenden rechter af, had hij veel minder stof gemaakt als indertijd verschillende politieauto ritdten. Dit eigumant sloeg ln en hij werd vrijgesproken. Over 't algemeen is hel verkeersvraagStuk hier zeer brandend. Een inlandsche verkeersagent is gelijk aan nul te stellen zoodat men daaraan niets heeft. Toch heerscht er, vooral onder de automobilisten in Indië éen strenge zelftucht, woeste rijders els in Holland bij dozijnen de straten onveilig maken, zijn hier zeldzaam. Daarente gen heerscht er onder dedoor paarden getrok 'ken voertuigen 'n chaotische wanorde. Eiken dag gebeuren er verschillende ongdukken door stomheid en sufferigheid der koetsiers. Een inlander kan bijvoorbeeld in ale gemoedsrust op den bok slapen, terwijl om hem heen auto's, trams en andere voertuigen krioden. Het paardje zoekt zich zelf een weg, totdat de een of andere tram, lantaarnpaal of vrachtauto een einde aan zijn bestaan maakt Voor een chauffeur is er maar één stelregel: Rijd zóó, alsof elke inlander een volslagen idioot is, die ongemotiveerd eensklaps voor je wagen gaat staan. Vooral kerels^ die een fietst te pakken hebben, zijn levensgevaarlijk. Ze rijden, alsof olie moeren en bouten uit het frame gevallen zijn. Links en rechts, op en van 't trottoir en dat alles midden in 't drukste verkeer, onbekommerd, of tegemoetkomende of achteroprijdende auto's acrobatische toeren moeten maken om ze niet te overrijden. Toe wan Allah zorgt er wel voor. Een beruchte massamoordenaar van 'Batavia is de stoomtram, een voorhistorisch product met vuurlooze ketels, naar alle waarschijnlijkheid een kruising tusschen locomotief en stoomwals. Hoeveel levens zij el op haar geweten heeft is met drie djfers) niet op te geven. Zoowat elke week hedt er 'n botsing plaats, auto-'s, sado's ihlanders, allen wisselen elkaar als lijdende voorwerpen om beurten af. De verkeersagenten die meestal op de plaatsen van het drukste verkeer Staan, voor komen maar in hoogst enkele gevallen een ongeluk. Ze kijken liever hoe 't afloopen zal inplaats van zich druk te maken. En vooral als er kraampjes in de buurt staan, waar allerlei lekkernijen uitgestald zijn (voor inlandsche oogen en magen altijd!) welke veel meer de moeite waard zijn bekeken te worden dan het verkeer, dat toch per dot van rekening terecht komt En zoo kan het gebeuren, dat na een ongeval een agent, met vollen mond kauwende komt aanloopen en mee in de rij der nieuwsgierigen gaat staan. Andere menschen zullen wd helpen, hij zorgt voor de orde cLw.z. om den kring van hinderlijk gapende sujetten zoo nauw mogelijk te houden en desnoods met veel drukte uitleg te geven van het ongduk, dat hij hee~ lemaal niet meegemaakt heeft 'BLends wijs, 'sLands eer. C. G. --- Handelsregister DER KAMER VAN KOOPHANDEL EN FABRIEKEN VOOR OOSTELIJK NOORDBRABANT TE EINDHOVEN. Onder dit hoofd worden wekelijks opgenomen mededeelingen in zake: 1. Nieuwe inschrijvingen in het Handels» register. 2. Wijzigingen in bestaande irusduajsaagjoi 3. Opheffing van haaddssx&an. Gebezigde afkortingen: BJP. achter dén handelsnaam mm ven* nootschap geeft aan, dat de eoto rem ren» nootschap bepalingen bevat, 6ie de hrmflgfcr bevoegdheid dar vwnaooïan hrrwYgft F. is «Had. H.V. (achter een handelsnaam) EratBófcewt, dat de betrokken persoon gehuwd is onder huweiijksche voorwaarde», waadbf geheel al gededtelijk van de wettelijke gemeensehap van goederen wordt afgeweken. O.K. (achter een familienaam) duMt «m», dot de betrokkene eene openbare koopwroorw fa in de» dn boek. Gedurende de week van 6 tot 13 Juli 1924. L NIEUWE INSCHRIJVINGEN. Doss. 4466 J. van Dun te Helmond Veestraat 45. Winkel in kruidenierswaren en comestibles. Eigenaar J. G van Dun te Helmond. Doss. 4467 Magazijn Fontuno ts Heezs Kapelstraat (ongen.) Winkel in dames- ea. heerenmode-artikelen en kinderoanfeotte. Eigenaar A. H. Thijssen. IL WIJZIGINGEN. Doss. 3607 J. Jansen & van Buul te Eersel, Nieuwstraa* 182. Timmer- en aannemers bedrijf. Uitgetreden mede-eigenaar A. P. J. M. van Bud te Eersel. Handelsnaam gewijzigd in: J. Jansen; eigenaar J. Jansen te EerseL Doss. 2913 Frans Brisco te Helmond Wolfstraat 124. LI»- en frurthandd. Zaak uitgebreid met handd in aardappelen, groenten suikerwerken, boter en eieren. Doss. 3705 Th. Hagelaar te Helmonfl Pistoriusstraalt I. Slagerij. Filiaal gevestigd té Helmond Molenstraat 168. Doss. 1580 P. A. Smits !te Hdmomd! Molenstraat 40. Café. Bedrijf gewijzigd Sn: Winkel in manufacturen; handelsnaam gewijzigd in. F. Hofman-Smits. Eigenaar F. Hofman te Helmond. Doss. 2974 Ant Kusters te Helmond Molenstraat 29. Café. Handelsnaam gewijzigd in: Ant Kustefs-Sleegers; eigenaar A. Kusters te Helmond. Doss. 123 Johan Claassen te Helmona Markt 50. Slagerij en Ververij. Overleden dgenaar J. Claassen; nieuwe dgenares wed. P. Claassen-vam Bokhoven; handelsnaam gewijzigd in: Wed. J. Claassen. Dosa 1889 Coop. Stoomzuïvelfabriek „Flora" te Lierop Dorp A 4.. Uitgetreden commissarissen P. Sanders en A. Kusters» nieuwe commissarissen W. Van de Ven en J. M. van den Eijnden, dien te Lïerop. Doss. 999 Firma Benj. de Jongh te Eindhoven Kldne Berg 63. Handd in metden en fabrieksafvallen. Overleden vennoot B. de Jongh; ■ nieuwe vennoote wed. E. de JomgfcKeizer te Eindhoven. m. OPHEFFINGEN. Doss. 3290 A. van der Hdjden te Helmond Waardstr. 47. Winkel in kolonide waren. Doss. 506 J. J. Ndjnens te Helmond Haven 44. Timmerbedrijf. Doss. 3150 J. M. Liebreks te Miedo Wijk C 13. Bierbottdarij. Doss. 2907 Fr. Nederveen te Helmond Kluisstraat 40. Meubelmakerij. Doss. 1049 M. P. Erhardt te Mierl o-Hout, Stiphowtscheweg 105, Electrischa installatie. --- Advertentie GEVRAAGD bi) . Gez. Scheileheos FELLEN00RD 38 Klanten die kwaliteiten en lage prQzen weten te waardeeren. ' --- Wenken en raadgevingen EENDER HOUDEN. Daar mij voortdurend blijkt dat de liefhebbers van eenden niet met de hoofdregelen dar eendenfokkerij bekend zijx, lijkt »ij eeniga al» gemeene voorlichtingen wd gewenscht De meesten weten niet dat 't beslist noodza» kelijk is dat eenden 's-nachts opgesloten moeten zijn, aangezien er anders vaa de eierproductie heel weinig terecht komt Doch alvorens de eenden op te duiten, late men ze zoo veel graan eten als ze lusten. Men geva ze een bak roet frfsch water en nadat ze i geheel verzadigd zijn, drijve men ze Sn het bolt Men moet de nacht niet langer maken óea noodzakelijk is, daarom sluita mes ze eerst op, als ongeveer de schemering invalt Haar 's-imorgens moeten alle eenden, d ie aan den leg zijn, eerst bun eS gelegd hebben alvorens zij los gelaten mogen worden, meestal is dal vóór 10 nor in den morgen gebeurd. 's-Nadits mag er geen voedsel of drinken in de hokken blijven staan, doch een paar uur voordat za los gelaten worden, geve men ze wede voer en voldoende drinkwater. Treft men het nu, dat men de eenden houdt op een waterrijk terrein dat ook nog al vrat voedsel oplevert, dan is het niet noodig de eenden tusschentijds te voeren, is dat echter niet het geval, dan voere men midden op den dag nog eens weékvoer. De inrichting van het nachthok wijkt ook gaheel af van die van een kippenhok en is lang niet zoo kostbaar. Een eenvoudig vierkant hok met goede ventilatie van boven is vot< doende, in ieder geval moet het van onder goed dicht zijn, want niets is nadeelüger dan dat de wind er van onder in kan waaien. Da bodem wordt bedekt met Stroo, en vooral i» het warme gedeelte van hiet jaar moet men het hok eenige malen uitmaten, in den winterdag echter moet het bevuilde stroo niet weggenomen worden, en moet geregeld een laagje versch stroo overheen worden gestrooid. De bedoeling daarvan is alle bodemkoude te weren, hetgeen voor de eenden een zeer voor» naam punt is. Men voorkome echter dat 't stroo omnoodïg wordt nat gemaakt door ochtendvoer en drinkwater, men make liever een kleine scharrelruimte naast het nachthok; waar in voeder en drinkwater verstrekt worden. Voor legnesten gebruik Ik doorgaans de beken de in den handel zijnde stroo of teenenmanden, men kan het ook aan de eenden self overlaten, doch het eerste verdient echter de voorkeur. Er kan ook niet genoeg op gewezen worden dat eenden zeer rustig moeten worden gehouden; plotseling schrikken of opjagen, hetzij door ongedierte of vreemde verschijning, heeft oremiddellijk invloed op de eierproductie. Ook het voederen deir eend? meet zooveel mogelijk <&jor AödRSé geschieden, en vreetmjs personen 'moet rnt-n »&o min mogelijk in het hok toelaten; eenden zijn nu eenmaal als preutsche juffertjes, ze zijn onmiddellijk van een en ander van streek, en daarmede moet men rekening houden. De leg dei eenden begint in Januari, Februari en eindigt ongeveer Juni, dan vallen ze in den rul, na den nrt dus in Augustus, September leggen ze nog een serie van ongeveer 15 eieien, in October echter is het beslist afgeloopen. Ik fneen hiermede de voornaamste r ' L elen der eendenhouderij te hebben aangegeven; deze regelen zijn voor alle eenden geschikt. Ik voor mij heb altijd met de Indische loopeenden (en dan liefst de witte) de beste resultaten bereikt. OTTO DICKE. ---