Advertentie Accountantskantoor Wijsmuller & Co. Wilhelminaplein 17 Tel. 175, Eindhoven --- Advertentie 50000 ESaeken gratis l „Pastoor Heumann's Geneeswijze". Over Pa.tocn Heumann en lijne L«en-e»wijze zullen Je lezers wel ingelicht zijn door de artikelen die hierover in den laatsten tijd zijn verschenen. Nu nrg iets over zijn boek, „De Nieuwe Geneeswijze'' Op het eerste gezicht onverschill ^ en stevig blok hardsteen omhoog stak. Daar heeft men alleen 's-avonds last van — het was ook bij avond toen ik het zag gebeuren — en dat is het kortste deel van den dag. Op den hoek der Fazantlaan en Lakerstraat ziet men boomen en een groote paal van het lichtnet midden op 't trottoir staan. Als men ze nu maar tijdig ziet bij avond is dat heelemaal niet erg. Och, de trottoirs zijn tegenwoordig de eenige veilige plekjes voor allerlei noodige, nuttige en overbodige dingen. Zelfs de hondjes vinden het leuk. In die buurt lag „toevallig" de straat weer open toen ik er langs kwam en wat zag ik? Aan den eenen kant twee borden met het opschrift „Afgesloten Rüweg" en aan den anderen kant niets .Er kwam juist een auto uit de richting der kerk en geen onraad vermoedende reed men door tot bij het gat in de straat om dan onverrichter zake terug te keeren. Zouden hier de kwajongens aan 't werk geweest zijn en een der waarschuwingsborden hebben verplaatst? Men kan toch niet veronderstellen, dat de verstrooidheid der werklieden zoo groot is geweest. Enfin, ik wil maar zeggen, behalve zulke kleinigheden, die ook op andere plaatsen wel zullen voorkomen, is alles goed in orde. En het zal nog beter in orde komen, als de onderhoudsbelasting maar binhen is. Me dunkt zoo, dat met die som e boel piekfijn kan worden gerepareerd f vernieuwd en er dan misschien nog wel een paar dubbeltjes overblijven om het kasgeld aan te vullen. Inplaats van tekorten krijgen we dan batige saldo's en dien kant moet het uit. RAVO. --- KUNST EN LETTEREN. DE MUZIEKLIEFHEBBER door C. J. v. d. Weijden. De muziekliefhebber zat op zijn geliefkoosde plaats. Deze was vooraan op de galerij, juist aan het uiterste eind van de bocht, waartegen de onzichtbare golven van rhytmischen klank onbelemmerd aanruischen als tegen een rond uitspringende landtong. De waarde van deze uitgezochte plaats scheen aan niemand bekend, anders z:ou er wel een hoogere prijs gesteld zijn voor het recht om er te zitten .Men gaf gaarne veel meer om in de loges te komen of zelfs om een stoel te bemachtigen in het overvolle parket. Maar de muziekliefhebber gaf er wel nig om of hij tusschen menschen van stand zat of niet en schatte reeds tij'den lang de dingen niet meer naar den prijs, die er voor werd gevraagd aan de markt. Hij wist dat hij op zijn lievelingsplaatsje, door een geheimzinnigen Samenloop van architectonische lijnen meer genoot van wat hij hoorde, dan ergens anders in de geweldige groote concertzaal. Naar dat genot dorschte hij en hij gaf er zich met hart en zdel aan over. Hij had eene oase in den dag bereikt Vanaf het krieken van den morgen had hij gezwoegd door de Sahara van geluiden eener groote stad: dorre gevoellooze, wilde geluiden: het gerol van wielen, gelui van bellen, schil gefluit, gestamp van machineriën, geschal van horens, schorre en schelle stemmen, verwarde verbijsterende, geluiden, een verlaten en droefgeestige woesternij van leelijke klanken. Nu was die barre, huilende wildernis buitengesloten door de stevige muren van de zaal en hij bevond zich in een vluchthavenMaar stilte alleen zou niet zijn geest geheeld en opgewekt hebben. Er was nog iets meer noodig om hem tevreden te stellen, behalve de afwezigheid van harde, ruwe geluiden zonder zdn. Er was tegenwoordigheid noodig van muziek: tonen die gerangschikt waren en van bepaalden duur en die veranderden, zich mengden niet bij toeval, maar door gevoel en verstand; een verklanking van hèt geheime leven, en het rhytmische gevoel van het menschelijk hart. En dit vond hij, het zweefde over al rond hem, drong diep tot in hem door en vulde alle versmachtende leege kanalen van zijn innerlijk wezen, terwijl hij luisterde naar Beethoven s groote Symphonie in C. Moll. I. Er was niet» tusschen hem en het orkest. Hij keek over de ballustrade van de galerij, die ziijn oogen beschaduwde Voor het licht der loges beneden hem, keek dwars over de diepte, waarin de heele menigte aanwezigen klein en nietig scheen verzonken te zijn, naar het schitterende lichte eiland van het tooneel. De dirigent stond op zijn podium. Er was geen zweem van wei-overwogen excentriciteit in zijn haar of kleeding; hij; wilde niet den bohémien uithangen. Zijn gelaat met het hoog voorhoofd, flink gevormde kin en bruine snor was dat van een man, die zich zelve evengoed begreep als muziekZijn figuur, in het onberispelijke avond toilet, vrtoonde de rustige houding en kracht van iemand, die aan de gewoon te der wereld gehoorzaamt om vrij te zijn, den geest geheel aan andere dingen te wijden. Met kleine bewegingen gemakkelijk en bevallig, als gebeurden zij gedachteloos en vereischten zij geen inspanning, gaf zijn rechterhand, waar in de kleine dirigeerstok, maat en rhythme aan en gebood onmiddellijke gehoorzaamheid; terwijl zijn linkerhand zachtkens hier en daar werkte met tooverachtige overreding, sterkere of zachtere tonen wekkend en de groepen instrumenten opwond tot hartstochtelijke uitdrukking of ze suste tot fijne teere klanken. Er was geen moeite geen overdrven bewegen in dat dirigeeren; niets om de aandacht af te leiden of om den tooverband, waarin de muziek allen hield, te verbreken. Al de moeite der kunst, het bedenken van effect, het hevige en strenge handhaven van autoriteit, lag achter hem in de repetities. Nu vloeide het resultaat daarvan, de edele weergave van de muzikale idee van den componist, te voorschijn door de aanraking van den leider alsof ieder motief en elke phrase, iedere maat en melodie ergens in de lucht trachtten om zich te vertoonen op het kleinste teeken, dat hij gaf. En gedurende het Allegro con brio met zijn grooten strijd tusschen' het noodlot en de menschelijke ziel beantwoordde het orkest aan den wil van den dirigent al was het een enkel instrument, dat hij bespeelde. En zoo scheen het den muziekliefhebber een tijd lang toe te zijn, terwijl hij van zijn hooge plaats er naar zaer. Hoe precies gelijk bewogen zich de strijkstokken der violen op en neer; hoe goed vielen de hobo's in met hun zachtere tonen, hoe nauwkeurig juist werden de trompetten bespeeld en de trombones in en uitgeschoven. Zoo ver scheidene bewegingen, die toch alle zoo beperkt waren en zoo ordelijk, zoo vast en gehoorzaam geleken op liet zekere werken van de onderdeelen eener wonder^oede machine. Hjj sloeg hen gade als in een droom betooverd door hun regelmaat, hun eenvoud afzonderlijk, hun ingewikkeld samensnel — slrteg hen gade met zijn oogen, terwijl zijn hart werd meegesleept met dc muziekstroom. Meer en meer drong het beeld van een wonderbare eenheid, een mechanische zekerheid van beweging door tot dat deel van zijn geest, dat zich met gadeslaan bezi'* hield en het gaf hem een zeldzame tevredenheid en voldoening. Het was heerlijk voor een korten tijd ten minste bevrijd te zijn van de eeuwigdurende alledaagschheid, de verbijsterende belangstelling in menschelijke wezens, de geheimzinnige en verwarrende symphonieën, die ontstaan door de aanraking met andere levens, en zich geheel te geven aan het zuivere genieten van een onpersoonlijk kunstwerk, dat werd weergegeven door het grootste aller instrumenten, 'n vol orkest onder leiding van een meester. II. Maar weldra was het Allegro geëindigd en met de pauze kwamen die kort etondige beweging in het orkest, die tijdelijke ontspanning v*n zenuwen en spieren, dat bewegen en draaien van verscheidene hoofden in alle richtingen, dat snelle verwisselen van blikken en glimlachjes en gefluisterde woorden tusschen de spelers, hetgeen leek op een tijdelijke verbreking van de betoovering, die hem één geheel maakte en door deze algemeene, doch afzonder lijke en onzekere beweging kwam een vage gedachte, een onuitgesproken vraag bij den muziekliefhebber op. Hoe zou de leider de verschillende deelen van zijn instrument in eenige seconden weer verzamelen, ze weer tot een geheel maken en onder zijn gezag brengen- Hoe zou blaas-, slag- en strijk instrument doen beantwoorden aan zijn wil zonder ze aan te raken. Er moest een vreemd onzichtbaar klavier zijn, een geheim cammunicatiesysteem tusschen die verschillende uitvindingen van hout en metaal, draad en schapenleer en paardenhaar en metaal, alle zoo merkwaardig en wonderlijk gevormd als men ze goed beschouwde, waaruit hij melodie en harmonie zou te voorschijn roepen. Hoe zou men het bestaan van dat geheimzinnige klavier en zijn onzichtbaar verband bemerken? Hoe moet men het zich voorstellen? Was dat eigenlijk'niet het allermooiste deel van het groote instrument, waarop de symphonie werd gespeeld? Terwijl de muziekliefhebber gemakkelijk achterover geleund in zijn stoel, hierover peinsde, begon het Andante en al zijn gedachten 1 werden nu in beslag genomen door de kalme bevredi- ! gende melodie, die uit de violen en | cellen klonk. Maar nu kwam een I vreemde verandering teweeg in den slechts half tot zijn bewustzijn doordringend indruk, welken zijn oogen ontvingen terwijl zij op het orkest rust ten. Wat hij gadesloeg, was niet' langer een reusachtig vreemdsoortig instrument, ingewikkeld van constructie en volmaakt gerangschikt. Het was een menigte menschelijke wezens die geleerd hadden om samen te werken, die elkander begrepen doordat alle een bepaalde technische kenni3 bezaten en die nauw met elkander verbonden waren door eenzelfden wil, die werd uitgedrukt in hun algemeene gehoorzaamheid aan den leider. De handen, armen en lippen van deze honderd menschen wa»en bezig te samen 't veel tintige muziekkleed te weven omdat hun geest het patroon kende en hun wil samenwerkte in het ontwerp. Hier was het wonderbaar verborgen communicatie systeem, schooner dan eenig mechanisme juist hierdoor dat het minder volmaakt was, omdat het in iedei'' afgezonderd kanaal ruimte liet voor die lichte, onberekenbare elementen van persoonlijk gevoel, die aan rhytme en toon de levendigheid geven. De instrumenten waren slechts de werktuigen. De componist was de hoofdontwerper. De dirigent en zijn orkest waren de wevers van het rijke toonkleed, waarin alleen de verborgen geest van musici, dochter van Amor en Psyche, waarneembaar wordt voor den menschelijken geest. De gemakkelijke en gelijke beweging van de spelers scheen een nieuwe fijne en niet te beschrijven bekoring te verleenen aan de ontwikkeling van het duidelijke thema met zijn kleine variaties en machtig, grootsch ! | I slot, waarin zooveel beteekenis als in den laatsten regel van een edel sonnet. III. In de pauze die volgde, gaf de muziekliefhebber zich geheel over aan de vreedzame gedachtene die werden opgewekt door dit heerlijkste aller andante's. Bij het begin van het Scherzo bevond hij zich weer anders ten opzichte van het zichtbare beeld van het orkest. De tooverachtige, bijna bovennatuurlijke muziek, die eerst zacht werd gemurmeld door vellen en bassen dan werd overgenomen door de bazuin van het Fatum zelf, de herhaling van den zelfden strijd van aandoeningen. waardoor het eerste deel gekenmerkt is, maar nu intenser, hartstochtelijker, menschelijker, die vreemde, fantastische mengeling van comedie en tragedie in het trio en de Fuga, met de korte vragen en antwoorden, dit alles scheen hem toe een leve.nd beeld te zijn van het innerlijke leven van den mensch. En terwijl hij het volgde sloep- de andere helft van zijn geest de spelers gade, nu niet langer als een groep, een éénheid van bestuurde handeling, maar als verschillende individuen, per sonen voor wie alleen het leven een bepaalde klem had en een bepaalde vorm en beteekenis. Zijn oogen rustten onbewust op het bleeke, droomerige uiterlijk van den tweeden violist; de zwarte stoppelige wenkbrauwen van den trompetter: het lange, zwarte gelaat van den fluitspeler met soepele lippen en blonden baard. - Het ruigharige hoofd van den cellist boot? over zijn instrument in stille tMwijding. De zwarte figuur van den lffspeler van den contrabas achter zijn vreemd en onhandig instrument, wach tend op zijne beurt om in te vallen, leek te zijn van een man, die door niets verwonderd of verstoord kan worden. Een der alt-violisten had de flinke figuur en het fijn besneden droevige gelaat van Lincoln, de anderen waren alledaagsch. „Al deze personen", — zei de innerlüke stem van den muziekliefhebber — terwijl hij al dien tijd luisterde naar het ontwikkelen en ontplooien, het wegsterven en terugroepen der verschillende motieven — al deze personen hebben hun eigen leven en karakter. Zij hebben vreugde en smart gekend, tegenslag en voorspoed. Zij hebben gehoopt en gevreesd. Alles wat Beethoven in deze muziek gelegd heeft van zijn ondervindingen: armoede, lichamelijk lijden, wreed noodlot, teleurgesteld verlangen, eenzaamheid, bovenmenschelijke moed en vertrouwen, dat alles hebben deze spelers eeniger mate ondervonden en beleefd Zelfs nu voelen zij misschien liefde, haat, vriendschap, jalouzie somberheid, berusting, moed of geluk. Welke vreemde wegen liggen achter hen; vreugde hebben zij gemaakt en tranen gestort welke geheime banden verbinden den een met den ander en hoe hoo ge muren ri ;, zen er tusschen hen die niet begrijpen cn die onverschilligen zijn. Hier verstierf de innerlijke stem — die voortdurend gesproken had gedurende het Scherzo en Trio en de herhaling — bij het zeer zachte gedeelte, waar de contrabassen en trom ons door de diepste mysteriën voeren en de muziekliefhebber wachtte in gespan nen aandacht op de Finale. Toen kwam het, lang verwacht verrassend, zegevierend, alle instrumenten 'meesleepend in den matigen stroom, even w ac htend om de fijnste en meest geheimzinnige melodie van het Scherzo — dat als door een toover slag veranderd was in iets geheel nieuws en vreemds — op te nemen en dan weer voortgaande in snellen zwellenden vloed, tot het uitbreekt in de vlug-rollende donderende golven van een onmetelijke jubeling. De muziekliefhebber haalde diep adem. Hij bleef onbeweeglijk zitten. De storm van bijvals betuigingen verstoorde hem niet- Hij merkte niet dat het publiek opstond. Hij kevk naar het orkest, dat al aan 't verminderen was maar hij zag het niet werkelijk. Plotseling strekte iemand hem de hand uit en raakte zijn schouder aan. Hij keek om en zag het gelaat van zijn vriend, den Droomer, met zijn heldere oogen en verwarde haren. En naast hen stond stralend 't Meisje, dat begreep. .,Beste meester", sprak de jongeman, „Kom met ons mee. Een goede flesch en souper en een pijp en open vuur wachten U op onze kamer — en ik moet U een verhaal voorlezen. „Kom". --- PARLEMENTAIRE KRONIEK. (Van onzen eigen correspondent.) Meeresstille und glücklicher Fahrt Na de storm, waarin 't Financiënscheepje den vorigen dag plotseling was verdwaald geraakt, voeren we Don derdag met een zacht briesje over do begrootingswateren. In den aanvang waren de opvarenden nog eenigszins onder den indruk van dit ontzaglijk tempeest- Ze zaten maar zoon beetje beduusd te praten en de belangstelling voor wat er op de commandobrug werd gesproken was nihil. 't Was trouwens ook niet hoogst belangrijk, wat van 's lands spreekgestoelte den volke werd kond gedaan. Wanneer de voorzatter eenvoudig 't voorloopig verslag had voorgelezen, hadden alle snrekers zich kunnen bepalen tot 't verwijzen naar 't geen de voorzitter gelezen had. Pas tegen 't einde begon er weer wat leven in de brouwerij te komen. Toen kwam de kwestie der crediet-verleening aan de Algemeens Centrale Bank vereenigin# ter sprake- In 1914 was aan dit instituut reeds een crediet van l l A millioen verleend, maar toen de toestand der bank maar steeds ongunstiger werd, was in 1925 de garantie met 10 millioen verhoogd. En nu is 't nog maar steeds misère zorder eind. Dat bleek uit de woorden van de heeren v. Dijk en v. d- Tempel, wier hart zoo vol was van droefheid over den deplorabelen toestand der bank, dat zij er niet van ziwijgen kondén, hoewel deze onthullingen onder 't zegel der geheimhouding hadden plaats gehad. Er was evenwel niets aan te veranderen- De garantie was reeds verstrekt en weigeren zou een ramp beteekenen voor den geheelen middenstand. Maar heel raar was 't toch wel, dat de A- C. B. zeer duidelijk werd voorgetrokken voor andere instellingen, zooals b-v. de Hanzebanken, die in 1923 en 1924 tevergeefs een beroep om steun tot de Regeering pericht hebbenDat de oorzaak hiervan, wat de Regeering betreft, niet ligt in 't feit, dat de Hanze een Katholieke instelling is, willen we wel gelooven. Maar de Nederlandsche Bank had de voornaamste stem in 't kapittel. En die stelde wel heel zware eischen. Zoo wilde ziij, niet genoegen nemende met 't accountantsonderzoek, zelf weer een nieuw onderzoek bij de Hanze instellen. Dat was toch wel een beetje érg wantrouwig. Zeer terecht wees de heer van Dijk er ook nog op, dat de Ned. Bank niet 't scherpe toezicht op de A- C. B. hield, dat in 1918 was toegezegd, en dat bij de Hanzebank wel geëischt werd- Driemaal heeft de heer v. Dijk de minister om opheldering gevraagd, maar de minister speelde stommetje. Dat spelletje heeft hij trouwens bij 't heele debat gespeeld. Zoodat de katholieken maar in hun sas moesten ziijn met de negatieve voldoening, dat de minister geen enkele poging heeft aangewend om te ontkennen, dat er een ongelijke behandeling heeft plaats gehad. Spiegelglad was 't water toen 't Financiën; schuiffje de veilige haven in kwam glij den en kapitein de Geer met fier gebaar .aa» wal kon stappen om zich voor te bereiden op de tocht door de Eerste Kamer. Bij 't hoofdstuk Spoorwegen bij de behandeling van Waterstaat was er voor elck wat wils. Niet minder dan 16 sprekers toonden zich plotseling spoorwegspecialisten en lieten niet na hun welwillende raadgevingen, van technischen aard zeer vaak, op 't argeloos hoofd van min. v. d- Vegte te doen neerdalen. Over de ongelukken vooral kwam men niet uitgepraat. Iedere spreker mat den bewindsman de volle maat toe. Maar 16 maal 15 minuten is juist 4 uur. t Was dus al weer middernacht geweest toen minister v. d. Vegte zelf aan 't woord kwamHij toonde zich welwillend tegenover den heer van Braambeek, die een motie had ingediend voor een commissie van. onderzoek, waarin de vakorganisaties ook zitting hebben. Verdienen doen de vakorgar isaties 't niet. Al is 't ook heel goed te begrijpen dat ze zich door de weigering om in de commissie Kraus opgenomen te worden, verongelijkt voelen, hun weigering om voor die commissie als getuige te verschijnen, valt nooit goed te praten, 't Algemeen belang gaat voor 't particuliere. Overigens vatte minister v. d. Vegte de zaak nogal luchtig op. Hij zegt, dat er in 1926 minder ongelukken ziin voor gekomen dan in vele voorgaande jaren. Hij beschouwt 't als een toeval, dat er in korten tijd zooveel gebeurd is op de lijn Rotterdam—Amsterdam, maar eenig verband tusschen .1 die ongelukken bestaat er niet. Alleen maar, dat de organisatie van de spoorwegen niet deugt, zouden we willen zeggen. Nadat de gemoederen tot in de buurt van 't kookpunt waren verhit bij de bespreking van de Zondagsheiliging, waarbij dominee Zandt z'n heele Bijbelsche Arsenaal in 't gevecht kon gebruiken, werd de vergadering geschorst. De Kamerleden konden toen nog een beetje afkoelen in de frissche zeewind, die 's nachts om half twee over den Vijverberg waait. Jhr. Ruys bleef in sombere gepeinzen achter over de vraag hoe hij dit stelletje verdoolde schapen met Kerstmis tot de eene schaapstal van vrede en vriendschap zal terugvoeren. Dinsdagavond bleek hij 't middel gevonden te hebben. Wanneer men met de bégrooting niet op een betrekkelijk vroeg uur klaar kwam, zou er op Woensdagavond weer vergaderd worden, had hij gezegd. En ziet, bij 't mijnwezen waren er maar twee sprekers en bij de scheepvaart een. Eerst kwam de heer Drop. Hij deed z'n naam alle eer aan, want wat hij over 't mijnwezen zei, was nog zwarter dan drop. Met een ijselijke grafkelderstem hield hij z'n lijkrede. Niets deugt er in Zuid-Limburg, 'i Gewone systeem der socialisten: sloopen, wat er maar te sloopen valt-i Wanneer we daartegenover de heer Hermans (R-K-) een goed gedocumenteerde rede hooren houden, komen we tot de prettige conclusie, dat doodgraver-Drop er niets van at weet, maar alleen kan na-papegaaien, wat sommige handeld moesten nog twee amendemen raddraaiers in Limburg hem voorbalken. Dat vond nfinister v. d. Vegte ook, want mijnheer Drop kreeg de volle laag en deze minister is niet mis, als hij eenmaal aan de gang is. Natuurlijk is'de toestand in de mijnen niet schitterend, maar er wordt aan gewerkt om hem steeds beter te maken. Zoo gaat 't met de contactcommissie. Nog steeds ontbreekt er voor haar een wettelijke regeling in 't stelsel van de arbeidsbescherming en 't arbeidsrecht. Toch is 't van belang, dat deze commissie, die ons land behoed heeft voor de stakings ramp, een vaste basis krijgt. Acht maanden geleden, durfde de minïster 't nog niet goed aan, maar de ondervinding heeft hem de noodzakelijkheid hiervan doen inzien, zoodat hij thans beloofde, dat hij bij de a.s. herziening van 't Mijn-reglement aan de contact* commissie een wettelijke plaats zou geven. Alvorens de Begrooting werd afgeten in stemming gebracht worden, die van te voren door den minister onaan nemelijk verklaard waren. Gelukkig werden ze door de Kamer verworpen anders hadden we nog geen minister crisis gehad. De Kamer kan alles doen en 't Kabinet kan alles doen- Maar tusschen die twee is 't luchtledig, 't Eenigste wat ze kunnen is met belangstelling naar elkaar kijken. Maar 't parlement is toch iets meer dan een politiek kijkspul, o, dr. de Visser! Vrijdag 10 December, 't Doek gaat op voor 't zooveelste bedrijf van Begrooting, kluchtige tragedie in 50 bedrijven met een voorspel en fen naspel drie maanden later. Dominee Langman komt op doodelijk verschrokken van een uitval van teddy-beer Moller. Waar moet dat naar toe, zucht dominee, als al die wilde dieren, in de natuurlijke historie, Katholieken geheeten, zoo luidruchtig gaan brullen om meer eigen universiteiten? Laten ze liever de Rijksuniversiteiten een beetje verchristelijken, dan hebben de schaapkens der C. H. er ook nog wat aan. Toelichting op deze scène: De Christelijk-Historischen zijn hun tijd een beetje ten achter Ze droomen nog steeds van een Rijksuniversiteit, waar alle hoogleeraren van dezelfde richting zijn. De Katholieken zijn beter bij de pinken. In afwachting van dit paradijs op aarde, dat niet eerder kan komen, dan wanneer alles, wat rood, rose en andere kleuren bekent, zich in 't zwarte kleed gestoken heeft, hebben ze maar vast een eigen universiteit opgericht. 't Nijverheidsonderwijs, dat tot nu toe alst Asschepoester in een donker hoekje had gezeten, heeft in minister Waszink plotseling z'n goede fee gevonden. Hij heeft zich tot'taak gesteld in den chaos, die daar heerscht een flinke opruiming te houden. De handelscursussen in de avonduren worden voor 50 pCt. door de staat gesubsidieerd. De andere helft moeten ze maar zelf zien bijeen te scharrelen, 't Nijverheidsonderwijs ontvangt 70 pCt. en eenige jeugdorganisaties voor de zoogenaamde vrije jeugdvorming krijgen ook nog een beetje ondersteuning. De minister zal nu een commissie in stellen tot bestudeering van dit onderwerp. Maar geld kan hij aan de verbetering van den toestand niet ten koste leggen. Hoe zal dit wezen? Ook de salarisregeling is een war* boel. Tal van vergissingen hebben er plaats gehad, waarbij teveel werd betaald. Nu moeten de betrokkenen 't terug betalen. Hoe ze dat moeten aanleg gen zullen de meesten wel niet weten, want 't geld is uitgegeven. Bij 't Lager Onderwijs vond dominee Lingbeek 't weer een onvergelijkelijke gelegenheid om z'n pnpenhaat te luchten. 't Onderwijs, dat door relideu /en gegeten wordt, wordt volgens hem veel te duur betaald. Een kloosterling mag niet zooveel genieten van 't vette der aarde, zemelt broeder Benjamin. Aan ƒ700 per jaar heeft hij genoeg. Waar de man 't recht vandaan haalt om rich met 't onderhoud van een kloosterling te bemoeien, kan ik niet begrijpen. Dominee Lingbeek heeft zelfs dit groote staatkundige voorstel in een motie vastgelegd, gestemd door ds. de Visser en den heer Schokking. 't Gpen niet voor hun staatkundig Lizicht pleit. " ---