Handelsregister DE KAMER VAN KOOPHANDEL EN FABRIEKEN VOOR OOST. NOORD-BRABANT TE EINDEOVEN. Onder dJti hoofd worden wekelijks opgenomen mededeelingan In zake: 1. Nieuwe inschrijvingen in bet Handelsregister. 2. Wijzigingen tn bestaand© inschrijvingen. 3. Opheffingen van, hamMszaken. Gebezigde afkortingen: e 15-jarige componist schrijft als 'n practicus voor het instrument, schept een werk dat aan die beste stukken van Field en Hummel waardig Is. Als frisscho en natuurlijke uitdrukking van het nog onontwikkeld gevoel is deze muziek het werk van den echten kunstenaar. Het werk is den Rector van het Lyceum, Dr. Samuel tBogumiil Linde, opgedragen, die een geregelde gast was in den huize Chopin. Robert Schumann schrijft daarover aan zijn artistieke schoonvader Wlech (11 Jan. 1832), „Chopin's eerste werk, (ik geloof zeker, dat het 't tiende ls) ls in mijn bezit; eene dame zou zeggen, dat het echt hupschi, zo© pikant is, bijna è, la Mochelles. Toch geloof ik, dat gij het Clara (dochter van Wlech _en later Schumann's vrouw) moet laten instudeer en, want het is vol geest en heeft weinig moeilijkheden. Dat echter tusschen dit en opus 2 minstens 2 jaren en twintig werken liggen, beweer ik in alle bescheidenheid. Door Chopin's opus 2, variaties over de melodie: „La ci d'arem la mario" ïjilt Mozart's Don Glovanni met orkestbegeleiding, in 1831 werd Schumann's enthousiasme in den hoogsten graad gawekt. Met 'ti opstel „oen tweede werk" opende Schumann de rij Davidsbiündler-artikelen in de „Allgemeinen Musik-Zeitung." Dit merkwaardig document is wel teekemiendi voor ' Schüman's heerlijke manier van positief critiseeren, als ook Voor den wonderbaarlijken indruk, welke Chopin's eer ste werken maakt. Ik laat het hier ver taald volgen: ,,Hoeden af, heeren, een Genie," zoo luidde Schumann's 1 welkomstgroet „ . . - .Hier was het mij, als blikten mij louter vreemde oogen, bloemenoogen, basiliskenoogen (basilisk is een soort hagedis) pauwenoogen, meisjesoogen wonderbaar aan: op verscheidene plaatsen werd het lichter — ik geloofde Mozart's „La ci darem lamano" door-honderd akkoorden omstrengeld te zien, Leporello scheen mij geregeld als 't ware aan te blikk en en Don Juan vloog mijl in een witten mantel voorbij. „Speel het nu," meende Florestan. Eusebius stemde toe; in eene vensternis gedrukt hoorden wiji het aan. Euse bius speelde als begeesterd en liet ons ontelbare gestalten van het levend rijke leven door den geest gaan: het is, alsof de begeestering van het oogen blik de vingers over de gewone maat van hun kunnen uitheft. Waarlijk bestond Florestian's gansche bijval, een zalig glimlachen er buiten gelaten, in niets als de woorden, dat de variaties wel van iBeethoven of Schubert zijn konden, als zij n.1. klavier-virtuozen geweest zouden zijn — terwijl hij echter volgens het titelblad, verder niets las, als: „La ci darem la mano, varié pour le plano forte avec acc: d'orches»tre par Fréderic Chopin, oeuvre 2", en wij beiden verwonderd uitriepen: „Een tweede werk, en zoo als de gezichten tamelijk gloeiden van ongewone verwondering, en behalve eenige "uitroepen weinig te onderscheiden was, als: „Ja, dat i» nu eenmaal weer iets vernuftigs — Chopin — ik heb den naam nooit gehoord — wie mag het . zijn — in ieder geval —■ oen genie — lacht daar niet Zerlime o£ zelfs Leporello" - zoo ontstond waarlijk een scène, die ik niet te beschrijven vermag. Verhit van dien wijn, Chopin en over en weer prar ten gingen wij naar dien Meester Raro, die veel lachte en zich weinig nieuws^ gierig toonde naar het 2e werk, „want ik ken U reeds en uw nieuwmodisch enthousiasme — nu öreug mij' .slechts den Chopin hier." Wij beloofden dit den volgenden dag te zullen doen. Eusebius wenschte spoedig .goeden nacht en ik bleef nog een oogenblik bij Meester Raro; Florestan, die sedert eenigen tijd geene woning had, vloog door de door de maan verlichte straat naar mijn huis- Omstreeks middernacht vond ik hem in mijne kamer met de oogen gesloten, op die sofa liggen. Chopin's variatie®, begon hij als in een droom, gaan mij nog door het hoofd: waarlijk, ging hij voort, is het geheel dramatisch en echt Chopin; de inleiding, zoo afgesloten zij lnJ zich ln —- Kunt gij' U Leporello's tertsensprongen herinneren? — schijnt mij al weinig bij het geheel te passen; echter het thema — waarom heeft hij het echter in B geschreven? — de variaties, de slotzatzen het Adagio, dat is werkelijk iets — daar gluurt het genie uit iedere maat- Natuurlijk- lieve Julius, zijn Don Juan, Zerline, Leporello en Masetto de sprekende karakters — Zerlineus antwoord in het thema ls verliefd genoeg aangeduid, de eerste variatie ware misschien iets te voornaam en koket te noemen — de Spaamsche (Grande maakt daarin op beminnelijke wijze grappen met tl® boe renjüffer. Dit komt in de tweede als 't ware van zelfs, die reeds veel .vertrouwelijker, komischer, twistzieker Is, werkelijk, zooals twee minnenden elkander vangen en meer dan gewoon lachen. Hoe verandert zich echter alles in de derde? Louter maneschijn! en feeënbetoo vering is daarin; Masetto staat wel van verre en vlucht tamelijk hoorbaar, waardoor zich echter Don Juan weinig laat storen. Nu echter de vierde, wat denkt gij daarvan? Eusebius speelde ze zeer rein — springt zij! niet vroolijk en vermetel, ofschoon het Adagio uit B mineur speelt, wat niet beter passen kan, daar het den' Don Juan moreel waarschuwt voor hetgeen hij gaat beginnen— pijnlijk is 't en schoon, dat Leporello achter 't boschje luistert, lucht en spot, en dat hobo's en clarinetten tooverachtig lokken en opborrelen, en( did^ de opbloeiende B dur (b majeur-toonaard) dein eersten kus der liefde duidelijk aanduidt. Dat is nu echter alles nog niets tegen het laatste gedeelte — 1 hebt gij nog wijn, Julius? — dat is het gan.sche Finale in Mozart — louter springende Champagnestoppen, rinkelende flesschien. Leporello's stem, daartusschen, dan de vattende, grijpende gees ten, de ontvliedende Don Juan — en dan het slot, dat prachtig rust brengt en werkelijk afsluit. Hij 1 heeft, zoo besloot Florestan, zeker in Zwitserland eenzelfde gevoel gehad, als 'bij dit stuk. Wanneer n-1. bij schoone dagen de avondzon tot aan de hoogste bergspitsen hooger en hooger opklimt en eindelijk de laatste straal verdwijnt, dan treedt een oogenblik in, als zag men de witte alpenreuzen die oogen toe drukken. Mm voelt slechts, dat men een© hemelsche verschijning heeft gehad. „Ontwaak gij nu ook tot nieuwe droomen, Julius, en slaap!"\!Beste Florestan," antwoordde ik, ,,deze bij L zondere gevoelens zijn misschien te 100ven, ofschoon zij wat subjectief zijn; maar hoe weinig diepte Chopin ook aan zijn genius ontleent, toch buig ik mijn hoofd voor zulk een genie, zulk een streven en meesterschap. Hierop namen wij afscheid. (WordJt vervolgd. --- Brieven over Land- en Tuinbouw (Van onzen landbouwkundigen medewerker). EEN KWAAL BIJ KOMKOMMERS. Thans is mijn doel eene beschrijving te geven van een paar ernstige ziekten die zich voordoen in de komkommerteeltj, maar eerst moet ik iets behandelen wat wel niet direct tot de ziekten behoort, maar waarvan toch vele planten het leven bij inboeten n-1- water 'gebrek. — Het heeft dus alleszins zijn groote waarde hier even kennis van te nemen. Gaan wij-nu eens even treug in gedachten naar het begin van 1926 toen door de groote overstrooming, niet gerekend de enorme schade die wij hier nu niet zullen bespreken, zeer veel land en kostbare tuingronden maanden lang onder water werden gezet, zoo was het te voorzien dat ook na wegzakking of afvoer van het water de naweeën daarvan in de cultuur van gewassen; in den breedsten zin zouden te voelen zijn. — Aldus is het ook gesteld bij komkommers die in bakken worden geteeld. Een der meest voorkomende verschijnselen is dat vrij plotseling de bladeren slap gaan hangen zooals men wel eens ziet als een plant gebrek krijgt aan water. Wij zien het dan niet bij een», maar bij zeer vele planten, soms geheele rijen en als hier dan niet spoedig verandering intreedt, zijn dergelijke planten verloren- — Dit verschijnsel zooals ik thans beschrijf is plaatselijk nu waar te nemen en werkelijk is dit toe te schrijven aan water gebrek, liever gezegd aan toevoer van water in de plant door de wortels- Nu vraagt men zich at hoe is het mogelijk dat watergebrek kan voorkomen terwijl dan eerstens het land zoo lang onder water heeft gestaan, en tweedens terwijl de maand Mei zoo bijzonder nat is geweest. Bijna geen drogen dag kregen wij, in deze anders zoo schoone maand. En toch is het goed mogelijk. Door de langdurige en vele regens is de mest oververzadigd geworden van water en terwijl men vooral in dergelijke bakken bij voorkeur paardenmeest gebruikt omdat deze bij uitstek geschikt is als broeimest, kan toch door het vele war ter geen broeiing plaats vinden en heeft steeds het tegendeel plaats. Iiiplaats van verwarming van "den bodem veroorzaakt door het broeien van de paardenmest, heeft dan door het koude regenwater eer een afkoeling plaats. — De temperatuur van den grond wordt te koud om de wortels voldoende werkzaam te doen zijn, met als gevolg» staan, de planten te kwijnen, en tenslotte sterven zij af. De laatste dagen brachten eenige verandering in temperatuur, een paar dar gen van warmte dat komt eer ten nadeele dan ten voordeele aan de gewassen. — De. temperatuur boven den croTiid wordt dan abnormaal hoog door de zonnewarmte, waarbij de bodemtempera tuur In een paar dagen tijds o-een gelijken tred kan houden, zoodat bij de plantén eer verwelken is waar te nemen, de bladereu hangen slap. Neemt men^dit waar dam moet men trachten de temperatuur in de bakken eenierszins evenredig te brengen met de temperatuur buiten, door de verdamping te pen te gaan en vooral zorg drapen dat het overtollige water in den bodem kan worden afgevoerd. Zooals ik dus in • den beginne reeds aanhaalde is deze kwaal niet direct aan een of andere ziekte te wijten, maar zij komt plaatselijk voor, waar men last heeft gehad van overtollig water en door de paardenmest wordt vastgehouden, vooral paardenmest waarin veel turfmolm is, heeft de eigenschap veel wat