VOOR ONZE JEUGD ONS HOEKJE. ied're week, in 't eigen Hoekje Komen we weer bij elkaar, Meisjes, jongens, blondjes, bruintje», Heel onze rubriekerschaar! Eerst eens even rondgekeken Of wel allen zijn present, Zoek je naar een zak met koekjes! Vroègor werd je verwend! In de Jansstra&t, in het zaaltje Maakte Je do grootste pret, Werd je — als je druk lawaaide, Ock de deur wel uitgezet! Tante Lennie's grijze haren Werden toen nog ééns zoo grijs. En ze ging — dat was je schuld niet —, Zoo maar een-twee-drie op reist Maar toch denkt ze nog heel dikwijls Aan de Woensdagen van toen.... En nu geeft ze in gedachten ^Ue rakkertjes een zoen! TANTE LENNIB. --- En in den morgen werd het licht. De geschiedenis van een dapperen Griek. Naverteld uit het Engelsch door TANTE LENNTE (Vervolg en slot). Vrijheid. Plotseling kionk verward geschreeuw. Steeds méér, achter elkaar. Een troep mannen, vrouwen en kinderen kwamen aanloopen - de mannen vuurden in de lucht en witte rookplui men teekenden zich af tegen het «trakke blauw. Zij keken in de richting waar Marco stond en toen hij zich omkeerde om te zien wat hun aandacht trok, hoorde hij plotseling hoefgetmp pel en zag hij een achttal ruiters met een officier aan het hnofd. Ze droegen blauwe uniformen en Marco'8 hart klopte van vrouïrii'. want ze riepen: „Leve Griekenland!" Tegelijkertijd vuurden ze de geweren af. De officier sprong van zijn paard en de tranen stonden in zijn oogen. „Niet Bchieten.... niet schieten, jongens!, zei hij. Ons leger ie daar — de onzen zouden den ken, dat er nog gevochten werd!" Het leger!, hun kameraden!, ze wilden mot eigen oogen zien. Kan het mogelijk zijn? Marco keek den officier nnn en bleef één oogenblik staan. Toen keerde hij zich om en liep, zoo vlug zijn beenen hem drngen konden, naar huis. Maar 't was niet mogelijk om snel vooruit te komen, ieder oocrenblik kon hij niet verder en werd hij tegengehouden door een stroom menschen, die hem tegemoet Jiepen. Op den grond lagen planken, ijzeren staven verspreid, die gediend hadden om de deuren en luiken te barricadeeren, en uit alle huizon zag men menschen te hoop loopen, die de armen zwaaiden van vreugde. B^lauw-witte vlaggen wapperden m een om mezien van de daken. Marco begreep niet, waar se zóó gauw vandaan gehaald wnren. Het gehate rood was verdwenen — de bloedkleur hnd plaats gemaakt voor het zachte blauw, da! óók de kleur was van den hemel! Hij zag hoe groote volwassen mannen elkaar om den hals vielen en hoe zij kleine kinderen op de schou dors tilden en uitgelaten ronddansten. Eén kree' plantte zich voort: „Leve Griekenlandl Leve de vrijheid!" Ja, 't scheen of de kleine Macedonische stad in één vreugderoes was. Oeen wonder. Gisteren nog lag ze gebukt onder de heerschappij van Turkije en heden ademde ze vrij, in het bewust zijn van ontkomen slavernij! Toen Marco meer in de achterwijken der stad was gekomen, bemerkte hij, dat men hier het wonderbaarlijke nieuws nog niet wist. Hij zag hoe de menschen angstvallig hun deuren onen den en door een kiertje gluurden om te kijken wat er aan de hand was. En al loopend schreeuwde hij hen toe: „Ons leger nadert!, de onzen zijn in de stad!" Én de deuren werden open geworpen en som migen liepen met hem mee. Hij draafde voort, tot hij bij huis kwam. Hier bonsde hij uit alle macht tegen de gesloten luiken: „Open!, maak open!, ik ben hef, Marco!" Éen gestommel en een luide schreeuw klonk naar buiten en zijn moeder vloog de straat op en greep hem vast: „Marco!, m'n jongen.... ik dacht dat je niet weer zou komen!" Hij pakte haar in zijn armen en droeg haar half naar binnen. „Grootvader — je kon niet meer reizen — niet meer vrij Griekenland bereiken — maar kijk nu, kijk: We zijn in ons vrije land! Hier, hier!" Plotseling hield hij op. — De oude man zakte bijna in elkaar: „Het kan niet.. De Turken..!" JDe Turkeni", riep de jongen en zwaaide de armen boven rijn hoofd: J)e Turken zijn wèg, voorgoed I" En ja....,daar drong geroep en geschreeuw tot hen door. Vreugdegeroepl, en nu gebeurde (ets ongeloofelijks. Door de verstijfde ledematen van den grijsaard scheen door de plotselinge gelukstijding nieuw bloed te stroomen en Marco >ag zijn grootvader opstaan — wel langzaam, maar zeker en daar liep de oude man alléén, zonder ondersteuning, naar de deur, de armen uitgestrekt, als om de lijnen tegemoet te gaan. Verschrikt sprong de jongen op en wilde hem vastgrijpen. Maar de grijsaard steunde ternauwernood op de handen, die hem werden toegestoken, en zóó kwam hij naaf bulten en jrt 'i 'tte — k Uwt kwamen aai „Lang leve de onzen! Lang leve Griekenland. Vrijheid!, vrijheid!", klonk het juichend. Muziek overstemde alles. De oude man scheen zich nog meer op te rich ten: „Kinderen!" riep hij, „Leve vrij Kozani!" Honderde stemmen herhaalden: „Leve vrij Kozani!" Honderde stemmen herhaalden: „Leve vrij Kozani!" Marco voelde de hand, die op zijn schooder lag trillen en plotseling riep de stokoude man: „De vlag! De Vlag!" De menschen keerden zich naar hem toe. Kr werd geroepen: „De dokter!" M 't Is de oude dokter!" „Hoe is 't mogelijk!" Maar hij gaf geen antwoord. „De vlag!.... de vlag!".... riep hij nogmaals, maar z'n stem trilde.. „Wie is hij?", vroeg men. „De oude dokter Rhigas!", antwoorde iemand. „Rhigasï — de vader van Alexander, die te Grevena sneuvelde?" „Ja, 't was zijn eenig kind!" Do officier gaf den sergeant een teeken. „Breng de vlag hier!", zei hij en toen de man gehoorzaamde, bracht hij de vlag bij den ouden man en gaf het saluut. Een diepe stilte volgde. De mannen ontblootten het hoofd, de vrouwen vouwden de handen alsof ze in een kerk waren — De oude man wierp het hoofd achterover. „O Heer!" riep hij met luider stem, die thans niet meer trilde: „Heer van kracht en wijsheid; ik dank U, dat mijn oogen dezen dag mochten aanschouwen.,,. Ik dank U, dat Gij mij waard achtte, den grond van vrij Griekenland...." Hij voleindigde niet.... Een beving overviel hem en hij zou gevallen zijn als Marco hem niet iuu I geuleund. Jassen werden uitgetrokken en op den grond neergelegd, waarop men den ouden man voorzichtig uitstrekte. Zijn schoondochter viel naast hem op de knicön. „De vreugde, het geluk was te groot voor hem!", snikte ze. De jonge officier boog zich over hem hoen. De grijsaard lag vredig en stil met een glimlach op de lippen. Toen richtte hij zich op. „Niets kan hora moer storen!" zei hij diep ont roord. Muur laten wij niet weenen. God geve uuti aileu zulk een schoon einde!" --- Toch vriendinnen ! „Zeg Til', zou begroette Mies Verbuig op ©en som - olitend haar vriendinnetje. terwijl ze mot ©en ruk de deur achter iioh cLioht trok en toen, één van haar mooie vlechten naar achterslaande en haar arm gezellig door dien van Tillie stekende, ..zeg 'Pil, ai\vew een nieuweling op school!" „Alweer?", achte TUI ie „alweer?" „Nu iag. Reken jij je dan al onder de oudje#? Nog maar twee weken bij ons op school." ,,Och, ja, het liikt ai zoo lang geleden, vind je niet? Maar vertel me eens wat meer van het nieuwe meisje. Van wie heb je het gehoord en hoe heei ze?" „Wel. vanmorgen zag ik Jo van Houten en die vertelde 't me. Haar , naam is Nedly Darma, vreemde naam, hè?" en zonder antwoord af te wachten, vervolgde ie: „Jo zegt dat het een naar. stug, trotsoh en ruw kind ia. Ze wordt altijd Nel genoemd. Volgens Jo is het een akelig kind!" „Nu ja, volgens Jo. Maar Jo weet het ook altijd dadeiijk en 't beste. Bn se kan af en toe ook vreeslijk overdrijven!" ,ik mag Jo anders wed! Je kan zoo'n schik mebi>eu jullie haar al gezien?" Wie die hiU: nas, begrepen Mies en Tillie dadelijk. „Noen" antwoordde Tillie, „ik hoorde 't juist van Mies " „l>, ja. dat is waar ook. ik heb 't Mies vanmorgen ai v "Held" Al pratende kwamen de meisjes op 't sohoolplein Hier bemerkte Jo dadelijk, dat zij niet de eenigste was die Nel a! kende, wat haar eigenlijk wel wat spe t. ze hat een Jjag meisjes", trad ze haar huis binnen. „Nu zeg", zei Jo, toen se doorliepen, „ai se t met Juffrouw Bloemers niet kan vinden, moet 't wed een mal kind zijn. „Maar wat weten we eigenlijk van haar ai, ze i« nog maar één ochtend bij ons op school geweest hoe kunnen we dan over haar oordeeien? Neen, hoor, ze zal heusoh wel leuk zijn. Ze heeft een lief gezicht, dus zal se dat zedf ook wed zijn", meende Tiilie. De anderen moeeten daarom lachen, doch gaven haar toch wel eenigazims gelijk, „Nu laten we maar aardig tegen haar zijn, dan saJ ze spoedig genoeg wennen," besloot Mies ten slotte. Dat vonden de anderen ook zoo. * Nedly was nu al twee weken op sdhool, maar nog bad ze geen vriendinnetje, wat wel aan haar zei: tu wijten wak, want zij bleef even stug en onvriendelijk, zoodal ue meisje» haar al spoedig lm** lieten liggen, 't Was iets heel gewoons, dat Nejy. altijd aiiecn was Bet was onaartussonen heel mooi wees geworden, waarvan een ieder genoot. „We moesten eens op een Woensdagmiddag gaan fietsen", stelde Mies op een dag voor. Daar hadden de anderen wei ooren naar en zoo werd er besloten dat Mies, Tillae, Jo, Oor en Stans de eerstkomende vrije middag een Metetoeihtje zouden gaan maken. „ben wilt gezellig olubje" vond Stens» 't Plannetje weid uitgewerkt en al vroeg gingen ze op den bepaalden middag op weg. „'t ls wel wat heet, vinden jullie niet?" vroeg Oor, toen ze nog maar een kvlM-n stekken? „Neen hoor", vond Cor, „Je me. it niet al d* blaadjes er af balen, daar Js hij veed Toen kwam Mevrouw weer binnen, u. . een meisje van een jaar of drie, Liesje genaamd en ze vroeg weer vriendelijk, of de meisjes ai iets droogden? „0, ja, Mevrouw en zoo nat waren we ook niet; we waren juist hier, toen het zoo erg begon te regenen", zei Mies en ze vervolgde: „We hebben Nele plant bewonderd". „0. die daar Hm. die ie anden niet soo mooi. ?i heeft er niet veed slag van". „Hè. hoe kunt u H zeggen?" vond Oor. „Hij is praohtig", sei ze beslist. „Och, zoo op 't eerste gezicht gaat 't nog wed" en toen opeens snibbig: .,Toe Nel, hang toch niet zoo tesreo 't gordijn. Kijk tooh eens!" Onwillekeurig ging Nelly een eindje op zij. Oor keek eens naar Miee en trok een minachtend gezicht en Mies begreep haar. „Toe Nel, ga toch zitten," bogon Mevrouw weer en toen Nelly onverschillig en norsch voor zich uiit bleef zien, moest ze weer wat halen en even later weid Liesje, die op NedJy's schoot wou klimmen, op een stoel dicht bi) haar moeder gezet, 't Gesprek vkrte niet meer zoo goed, totdat Oor opeens zei: „Wat is dat een mooi portret." Mevrouw vertelde, dat het een portret van haar gestorven schoonzuster was. Alle meisjes keken er naar en Nedly zei saoht: „Mijn Moeder" Br lag zoo iets treurigs in haar stem en er sprak zooveel diep gemis uit, dat de meisjes er stil van werden en allen naar dat mooie vrouwenportret moesten kijken, Ook Nelly keek er naar, en, zooals ze daar stond met zoo'n droevige ernstige uitdrukking op 't gezioht. leek ze hwl veel op haar moeder E)n Tiiie vroeg in een opwelling van medelijden: ,.Zeg Ned, kom je Zondag bij me?" „Dat is nu net iets voor TU". fluisterde Mies tegen Stan* Oor keuk nar Mevwiw. hoe die 't voorstel vond en se zag hoe bedenkelijk d<-ze keek, maar dadelijk veranderde, toen ze Nelly zag aarzelen; ze vond wel dat Nelly moest gaan en soo werd er afgesproken, dat Nelly Zondagmiddag bij Tillie sou komen. Even later kwam Toon binnen om te vertellen, dat de bui over en de fiets gemaakt was. Nadat de meisjes voor alle moeite bedankt hadden, stapten ze weer op. „Vonden jullie 't geen snoezig mensch, die tante' van Nel?", vroeg lo toen. „Wat je èArdig noemt", vied Oor uit. „Ik vond haar afschuwelijk tegenover Nel. Toen se die plant zat af te kammen, ging ik er expres tegen in. En tegen ons was ze overdreven aardig!" „Bn toen Liesje bij Nel zat, moest die gauw ergens anders zitten." zei Stans. „Wat sprak ze koud over Nelis moeder, hè? Bn Ned zed/f zoo treurig." „Ja", sei TOlie, „ilk kan nu begrijpen, waarom Ned op school soo stug was Je sou bij iemand, die zóó tegen je doet alle vriendelijkheid verleereo" Bn toen Tillie 's avonds alles aan haar Moeder verteld had, vroeg te: „Zeg moeder, U vindt 't todh wed goed, dat ik Nel hrib uitgenoodigd?" „Natuurlijk, Tillie. Wees Jtl maar bef voor haar". Bn dat was Tillie 's Zondags ock en zoo kwam het, dat Nelly, hoewel ze er vreeselük tegen op had geien om naar "Wille toe te gaan. 't heerlijk bij haar vond. NeUy vertelde ook aan Tfflia dat se dadedyk had bemerkt, dat se geen prettigen indruk op de meisjes maakt». „Zie je", sedde se, „toen dacht ik, laat ik maar nists zeggen, ik kan toch niet met hen omgaan en als ik thuis ben, hoor ik niets anders dan allerlei tekortkomingen, die mij bovendien nooit vriendelijk worden gezegd". Toen «wegen de beide meisjes, totdat THMe op eens sei: Jk ben remve blij. dat je naast me zit op schooi en ven nu af aan kom Je 's Zondag» maar vee! bfl ons, hoor! Mies komt ook dikwijls en op school kf>m Je ook bij Mies en mfl! Je snit sien, dan vind Je het er wat prettig. En dat was ook soa Toon Naüjt hoe se allen vriendelijk voor haai wiMen zijn, voeMe ze zioh gelukkig en w »rd de school haar Mies, omdat zij en van de onderwijzeressen en van de meisjes vriendelijkheid ondervond, iets wat zfl thuis geheel en al miste De vriendschap tussohen Tillie. Miee en NeUy wfi£ gesloten en die drie zouden, hoe ver zij later ook van eik aar konden gaan. elkaar nimmer veigeitenl Iingezonden door: Sneeu wklokja, oud 13 jaar. --- NOG SLIMMER DAN EEN «fijn km »", sei de Tartt, bon moe OB e weg ia aoo lang ea var Hgt do atod, e kunnen we hier m tot vou, dat ft bier maar ar S&bal, zijn sooa, was een schrandere jongen. ïam va tl deken «n — kijk op de prentj spreiddt ,.ij uit op den rug ron bet laütdior lachte tevreden — want klaar waa de tsott iaar slimmer S»h*l was Mg Nrt kamealtje. iet Mi nieta — hot «weeg — maar het daeht dei te meer: „Nu heb ik twee kussens, waarop ik kaa slapen". lün lekkertjes vlijde ons beestje zich neerl TANTE LENNEBL --- De Groote Beer. Vele jaren geleden kwamen in een land hiei heel ver vandaan, de menschen om van dorst, in maanden had het met geroneno. De rivieren bü uettKjee waien opgedroogd. De bi^men en piaawn verweik.«n en stierven. De voko ^ hadden zuike droge keeltjes, dat zü niet meer konden zingen, het heeie land was somber en bedroefd. Op een avond, toen de sterren &u.n den hemel kwamen, vei net een klein meusje me. een tinnen lepel in de hand haar huis om naar het bosch te gaan. Zij knielde onder een boom. vouwde de handen en bad, dat God regen mocht zenden, al was het maar zóó weunig, dai haar tinnen lepel gevuld werd. Eindelek viel zij in sdaap. Toen zij weer wakker weid. was zij innig dankbaar, da,i haar tinnen lepel gevuld was met helder, frisch water, het eerste, dat zij sinds langen tijd gezien had. En daar haar lieve moeder ziek was en stervende van dorst, gunde zij zich den tijd zelfB aie,., haar verdroogde lippen vochtige te maken, doch spoedde zu zaoh met den lepel naar huis. In haar haast struikelde zij en tiet helaas den lepel met zijn kos baren inhoud vallen. Op heUellde oogenblik zag zij iets tussohen het gras naast zioh bewegen. Het was een klein hondje, da Jt evenals zij zelve, versmachtte van dorst. Zij raapte den lepel op en zag tot haar geringe verbazing, dat er geen droppel verspild was. Zij goot een paar druppels op haar hand en stak die den hond toe om op e likken. Hij deed dit en kwam weer heeleaaal bij. Maar terwijl zij het water op haar hand gegoten had, was de tinnnen lepei in een mooien zilveren veranderd. Vlug liep zij nu naar huis en gaf het water aan de vrouw, die haar moeder oppas e. „Neen", zed de laatste. ..Ik wil het water niet drinken. Geef het mijn doch ter. je. Zij heeft het ook noodag." Bn terwiil zij den zilveren knpel aan haar veraorgster teruggaf, veranderde déze in goud. De vrouw was op- het punt allen huisgenooten eanige druppels van ha? kostbare water te geven, toen sy plotseling een vreemde op dien drempel der deur zag staan. HU z«g er bedroefd en vermoeid uit en >ij overhandigde hem dein lepei Hij nam dien en sei: „Gezegend is degene, die een dronk frisch water gelaft In mijn naam". Hjj scheen als door een stralenkrans omgeven en onmiddellijk was het water als bezaaid me* zeven schitterende diamanten. Daarna veranderde het in een fontein, die bet dorstige laad es lijn bewonere vork wik ;e. De seven diamanten stegen ai hoogev en boo> ', totdait lij hei uitspansel bereikten, waar zfl " ire sterren weiden en den Grooten Beef vormden, dtte oog heden ten dage den menschen duidelijk de geschiH.Ti.1s van een ansctouahrtiige daad veifaaaft. Kfjk maar eens goed. dan zul Je zien, d*di gtomninïhrJri 4sn voxai t » ma lÓDd hwHt ---