Advertentie K.K. Harmonie Apollo's-Lust. Directeur : de Heer J. Brohm. Buitengewoon Concert, OP ZONDAG 10 NOVEMBER 1901, des avonds ten 8 ure, met mede werking van Mejuffrouw Dorine Allard te Amsterdam (Zang) en den Heer G. Blazer (Violoncelle) te Haarlem. Programma's worden den Leden aan huis bezorgd. Toegang vrij voor H.H. Leden en hunne Dames. Geïntroduceerde Vreemdelingan ƒ 1.— per persoon. Plaatsbespreking op 10 November, ten 12 ure a 10 cent. Io de groote Zaal verboden te rooken. --- Brief uit Afrika. Onderstaand schrijven werd ons van geachte zijde ter opname toegezonden : Bikira Oüganda, Augustus 1901. Zeer dierbare Ouders ! Het is nog niet lang geleden, dat ik U een langen briet geschreven heb ; maar nu mij thans een klein ongeval verplicht de kamer te houden, ga ik U eenige regels schrijven, fen einde van dit gedwongen huisarrest goed gebruik te maken. Maakt U echter niet ongerust over mijn ongeval. Ik zal U maar gauw zeggen, wat liet is; anders zijt U nog maar ontevreden. Wij zijn aan't steenen maken voor een nieuw gebonw ; dezen morgen was ik bezig met het opzetten van de steenen, toen er plotseling, door het uitwijken van hout, een geheele laag naar beneden kwam. Mijne jongens werden gelukkig gered, uitgezonderd ééo, die er een groote partij van op de beenen kreeg. Ik voor mij kreeg er ook een partij van op mijn rechterbeen, die ik er spoedig onder uitwerkte en na mijn armen jongen verzorgd te hebben, sprong ik naar mijne kamer, waar ik bemerkte, dat het gekneusden opgezwollen was. De onmiddelijk aangewende compressen hebben het al veel verminderd, zoodat ik hoop, dat het morgen wel weer beter zal zijn, dat is alles. In mijn laatsten brief heb ik U in 't ko; t gemeld, hoe ik een reisje naar Mitala gemaakt heb, om Pater Laane een bezoek te gaan brengen. Mgr. had mij uitgenoodigd de scholen der drie posten N. D. aii Rozaire, Mitala Maria en Villa Maria te bezoeken. Toen ik vau mijne groote reis naar Nazarette was uitgerust en de drukte der Fees'dagen zoowat aehter den rug, vertrok ik op den tweeden Pinksterdag des morgens vroeg en kwam nog denzelfden dag te Vrijabogo, waar O. L Vr. van den Rozenkrans ia gevestigd. Dat is wel de schoonste onzer Missieposten, wat natuur en ligging aangaat. Het is ook nog een nieuwe Misse en hoe meer ondervinding men op doet, des te beter kan men geschikte plaatsen vinden voor eene stichting. De volgende posten zullen waarschijnlijk nog beter en geschikter zijn. O. L. Vr. van den H. Rozen krans, of Narozari zooals de inlanders het noemen, is gesticht in 't vorig jaar, om de beide posten van Villa Maria en Bikira wat te verlichten. Deze i3 dan ook tusschen beide gelegen, op 6 uur afstands ongeveer van beiden en meer naar het Victoria Nyanza Meer, dat men van uit den post zien kan. De buizen zijn allen nog van stroo en riet, evenals de kerk, maar men is reeds druk bezig met steenen maken (niet bakken, want ze worden in de zon gedroogd) voor de nieuwe huizen ; ook zal ae post niet worden gebouwd waar ze liu is, maar op een heuvel, op 6 minuten afstand, daar is het middelpunt. Mijn voornemen was om van Narozari uit over het Meer naar Mitala Maria te gaan. Pater Laane liRd mij reeds geschreven, dat zijn ezel mij aan de kust zoude wachten, maar het Meer was zoo woedend, de golven zoo hoog, dat geen enkel vaartuig er te zien was en het onze onmogelijk de haven verlaten kon. Ik wachtte zoo van Maandag tot Donderdag, maar ziende, dat het Meer niet kalmer werd, nam ik het besluit maar over land den weg naar Mitala te nemen. Een hardiooper werd met een brief naar P. Laane gezonden, om Z.Eerw. van mijn veranderd plan in kennis te stellen. Ik zelf vertrok uit Narozari des Vrijdags morgens omstreeks acht uur. Tegen elf uur passeerde ik de Protestantsche statie van Kajuna, zonder dat ik er aandacht. Onze wng liep over een berg, die geheel met hoog gras bedekt scheen, doch op den top gekomen stieten wij op vier huizen van klei gebouwd, omringd met een kleine heining te midden van de woestenij. Geen stervuling was daar te zien, of' ja een enorme buldog bewaakte den ingang. Onze geleiders vertelden mij dat dit de Missie was der Protestanten en dat daar twee Eugalsche Dominé's woonden. In alle geval, zij schijnen niet veel van bezoekers te houden; er was er geen enkele te zien. Hoe geheel verschillend met onze katholieke Missie posten, waar van des 's morgens tot des avonds eene menigte Christenen of Catechumeenen in- en uuioopen. Bij ons heeft het gras geen tijd om uit te schieten. Het viel mij erg op, dat deze Missie zoo veriaën was, terwijl ik te Narozari eiken dag do kerk zag opgepropt van gedoopten en in de C-steeliisiiiuszaal een kleine dnizend Catechumeenen had gevonden, 600 daa morgens en ongeveer 400 des avonds. God dankende voor den zegen, dien Hij zoo mild aan onze Missie schenkt, trok ik verder en kwam \ omstreeks één uur in een groot dorp Sunga, waar j ik wat wilde rusten en eten. De Chef was niet te huis; zijn ambt had hem naar de hoofdplaats geroepenbij de Engelsche bestuurders van ons Buganda Zijne wederhelft, eene deftige negerin, wist ons echter goed te ontvangen en spoedig was er een bananen diner opgediend, dat vooral mijne dragers zich goed lieten smaken. Tegen drie uur waren wij weer op weg, de groote hitte noodzaakte ons, niet al te vlug te gaan. Zoo kwamen wij eerst tegen 6 uur in een klein dorp Bugonzi geheeten, waar ik bij afwezigheid van den Burgemeester een nachtverblijf moest vragen bij een der onderchefs. Dat is minder aangenaam, want deze zijn er al zeer slecht op ingericht (vooral in een klein dorp) om blanken te huisvesten. Bij onze aankomst vonden wij den Heer des huizes aan tafel d. w. z. vóór zijne hut op de hurken gezeten, met zijne Esfa eD kind, om het avondmaal te gebruiken. Eenige oogenblikken later voegden er zich twee* vrouwen bij, die zonder bidden san het eten ginfdn. Ik bemerkte dadelijk aan hunne houding, hunne onbeschofte manieren, dat zij geen christenen waren en ook geen heidenen, want deze salueeren allen zeer hartelijk den Priester. Na den maaltijd zag ik dat beide vrouwen in de hut op hunne bedden gingen zitten en in die hut moest ik slapen. Ik riep dus den Hospes en vroeg hem wat dit moest beteekenen. Geheel onthutst, vertelde bij mij dat dit twee zijner zusters waren, die bij de Muzelmannen waren opgevoed en sinds eenige dagen waren teruggekomen, Hij zat er mede opgeschept en durfde ze niet wegjagen. Ik gaf aanstonds te kennen, dat ik met zulke dames niet in een huis wilde slapen en niet zonder moeite en scheldwoorden stemden zij er in toe mij en mijne dragers het huis vrij te laten. Zij verzekerden zelfs den Chef, dit ze des nachts den boel in brand zouden steken, maar dat waren maar vrouwenpraatjes, wij hebben er toch niet te minder omgeslapen. Den volgenden morgen, bij het opgaan der zon vertrokken wij en kwamen tegen 10 uur aan eene groote vlakte Lwera genaamd, die doorsneden wordt door verscheidene groote en kleine rivieren, die allen in het raeer uitloopen. De veelvuldige regenbuien hadden al die rivieren doen overstroomen. Geen enkele brug was nog te bespeuren, alles was water en nogmaals water, wat men zag. Wat te doen ? Ik had zeer weinig zin om die ganscbe vlakte al badende door te gaan. Daar viel mijn oog op een groote menigte hutjes in de nabijheid van den weg gelegen. Dat waren de tijdelijke woningen van de mannen, die van alle kantan waren opgeroepen om de bruggen in orde te brengen. Ik liet mij dus aan dsn ingenieur voorstellen, en vroeg hem 10 manschappen-om mij over het water te marschen. Wtldra waren deze bijeen, en»voort ging het op den rug van die brave Negers. U h