wonderbare wereld LESBOS, EILAND VAN RUST EN INKEEK. — Uitgebreid?, tabakspiantiiigen... door A. A. Ranpoulos. Nadat ik op het eiland Lesbos, gelegen vlak bij de kust van Klein-Azië, eenige kilometers lang door een soort zoutwoestijn was getrokken, hoorde ik plotseling 'iit een klein huis de gramofoon spelen: „Ik ben toch zoo gelUKkig!" Het daarop volgende nummer noodigde mij uit mijn hart weg te schenken, zoodat ik mij i-iet klimmende verbazing afvroeg wie toch wel de groote optimist zou zijn, die daarin dit kleine huisje, vlak bij een zout-woestijn, woonde? Het bleek weldra de directeur van een maatschappij tot w'nning van zout te zijn, die in de eenzaamheid hier woonde. Hij heeft er alleen maar zorg voor te dragen, dat men regelmatig uit de zee een groot bekken vol zeewater pompt, waar de zon het water tot een temperatuur van 28 graden verwarmt. Vervolgens moet het verwarmde water opgepompt worden in een ondiep bekken, waarin het water langzaam verdampt, zoodat het zout in grove korrels op den bodem blijft liggen. Dan schept men het zout op, stapelt het op, bedekt dan de stapels met vlakke steenen, waarna de directeur slechts te zorgen heeft, dat het zout i'egelmatig verscheept wordt naar de verschillende landen van den Balkan. Daar er echter bij de zoutpannen veelal malaria heerscht, heeft hij zijn vrouw de bergen ingestuurd, zoodat hij met zijn gramofoon alleen is. De vrouwen uit de vlakte gaan in het warme jaargetijde de bergen in, waar de temperatuur aanmerkelijk lager en het verblijf veel gezonder is. Daar staat ook het klooster Lemonos, dat een der allerrijkste kloosters van Griekenland moet zijn. Het klooster herbergt slechts 22 monniken, die heel weinig uitvoeren, zoo weinig zelfs, dat ze zich niet de moeite gunnen zich geregeld te wasschen. Hun dienst begint des morgens in de kerk van het klooster. , De kerk is geheel gevuld met primitieve byzantijnsche beeldjes en schilderijen. Aan de vrouwen is het verboden deze kerk te betreden, want het dak van de kerk zou instorten, indien een vrouw zich daaraan bezondigde. Zoo wil het de legende! De abt van het klooster is de voorkomendheid in persoon en toont mij met begrijpelijken trots de handschriften van minstens 2000 jaar geleden, die in de bibliotheek van het klooster aanwezig zijn. Het voedsel is eenvoudig, maar goed toebereid en voldoende. — Verder levert het klooster een goede cognac, die in geheel Griekenland bij de fijnproevers den naam van het klooster algemeen bekend heeft gemaakt. Verdere pro ducten zijn wol van de schapen, die bij het klooster grazen, benevens olijfolie, opgeleverd door de tallooze olijfboompjes, die in den kloostertuin groeien. Een van de monniken, die eertijds leeraar aan een gymnasium was, spreekt vloeiend Fransch, en volgt het leven van de oude levenswijze philosophen van een paar duizend jaar geleden. Hij weet, dat het bezit van aard*che goederen niets te beteekenen heeft, en dat het geluk bij den mensch van binnen uit moet komen. De monniken rooken graag en véél. Cigaretten zijn billijk in Griekenland dat de beste tabak ter wereld oplevert. En het eiland Lesbos is een van de voornaamste tabaks-landen van de wereld. Lesbos levert ieder jaar minstens 150.000 ton van de allerfijnste cigaretten-tabak, die naar Europa, Egypte, Afrika, Amerika en Turkijë wordt verzonden, waar ' men er de bekende Turksche of Egyptische cigaretten van vervaardigt, die wel in die landen worden gemaakt, doch vervaardigd zijn van tabak, gebouwd op het eiland Lesbos. Natuurlijk wilde ik zoo'n tabaks-plantage zien, waar de tabaks-oogst juist aan den gang was. De oogstmaanden zijn: Juli en Augustus, de heetste maanden van het jaar, zoodat het te begrijpen is dat de meisjes alleen des nachts werken. Reeds van verre hoorde ik het gezang van de tabakpluksters, die van zons-ondergang tot zonsopgang werken en daarmede 50 cents per nacht verdienen, waar• bij men evenwel in aanmerking moet nemen, dat een waarde van 50 Nederlandsche centen op Lesbos veel meer koopkracht vertegenwoordigt dan in Nederland het geval is. De eigenaar van de tabaks-plantage, die per jaar ongeveer 5000 K.G. van de fijnste cigaretten-tabak oogst en zoowat 50.000 K.G. minder voortreffelijke tabak, is een eenvoudig man gebleven, die iederen nacht met zijn personeel samen werkt. Ook zijn dochter werkt met de tabaks-pluksters mede, zonder zich in iets van de meisjes te onderscheiden. Dat zijn nog de oude patriarchale toestanden! In het Oosten leert men al spoedig, dat een leven zonder haast heel wat aangenamer is dan het zenuwsloopende leven in de wereldsteden, die van haast-je-rep-je aan elkaar schijnen te hangen. Het Grieksche woord voor snel is: Grigora". Alleen kan men maandenlang door Griekenland reizen, zonder het ook maar éénmaal gehoord te hebben. Toch heb ik eens een collega-journalist ontmoet, die den naam kreeg van „Meneer Grigora", omdat hij altijd haast scheen te hebben, wat den Griek onbegrijpelijk voorkomt. • Hij wilde al de eilanden in den kortst mogelijken tij?? bezoeken en geheel Griekenland binnen het jaar volkomen leeren kennen. De naam: „Meneer Grigora" heeft hem door het geheele land vergezeld. Zorgeloosheid is één der voornaamste kenmerken van tet Grieksche volk, in het bijzonder van de bewoners der eilanden in de Middellandsche Zee, die in een waar paradijs leven. Niet vergiftigd door de haast der wereldsteden, onbekend met bioscoop, tevreden met mooie bloemen en een eenvoudig leven, genieten ze van het leven, waarschijnlijk zelfs meer dan de grootstedelingen. Op Lesbos géén couranten-verkoopsters, géén trams, geen asfalt, geen stank van benzine, geen diplomatieke conferenties, geen haat en nijd, geen tweedracht, geen jazz-muziek. Slechts rust en kalmte heerschen daar! Waar levensgeluk is hier nog te vinden! Op Lesbos komt de langzaamst voort-stappende ezel altijd nog op tijd aan. Men rekent niet bij minuten, niet bij uren, hoogstens bij dagen! Terug gekomen in de wereldstad zal de reiziger nog langen tijd blijven denken aan de schoonheid en het kalme leven, dat hij op het benijdenswaardige eiland Lesbos heeft leeren kennen! DE LAATSTE DER RUSSISCHE MONNIKEN Het kloostereiland in het meer van Ladoga, door Dr. Th. Eugène de Sarnoff. De legende van den Molensteen. Het Ladoga-meer met zijn donker gekleurde stroomen is gelegen op een politieke grens van ongemeene beteekenis. Niet meer dan 40 K.M. van het Zuidelijke einde van het meer ligt Leningrad. Twee geheel verschillende wereldbeschouwingen, die niets en niets gemeen hebben, stooten hier op elkaar. De communistische van Sovjet-Rusland en de burgerlijke van de rest van Europa, vertegenwoordigd door de laatste uitlooper daarvan Finland. Het water van het Ladoga-meer dat tot de allerkoudste van Europa behoort, stroomt van het Westen naar het Oosten, reeds de stille melancholie dier wateren doet ons verder naar het Oosten vermoeden, dat daar Azië gelegen moet zijn. Ginds weten wij, is 't land van de oneindige Russische steppen, de treurige Russische ziel en de groote Russische eenzaamheid. Na de Kaspische Zee is het Ladoga-meer, dat 17.660 vierkante kilometer oppervlakte heeft, het allergrootste meer van Europa, dat door de Finnen het meer Lattokka wordt genoemd. Op een afstand van drie uur varens van de kust liggen de beroemde eilanden van Valamo, ten getale van veertig. Zij groepeeren zich rondom het grootste eiland, dat 12 km. lang en 7 km. breed is, en dat als een Koningin over de andere 39 eilanden schijnt te heerschen. Aan de steile oevers van het Ladogameer, waar de heidestreken van Karelië zich rondom scharen, kwamen in het jaar 922 twee monniken aan. Deze beide mannen, Sergej en Hermann, waren uitgetrokken van het Moederklooster op den berg Athos om ook in het Verre Noorden van Europa het Christendom te verkondigen. De legende vertelt dan verder, dat in die dagen de heidensche priesters op de eilanden-groep van Valamo woonden. Toen namen Sergej en Hermann een grooten molensteen, baden God om hulp, legden den molensteen op het water, waarna de molensteen hen als 'n schip bracht naar de op 40 km. afstand gelegen eilanden. Hier aangekomen zonk de molensteen in de diepte weg, zoodra de beide monniken voet aan wal hadden gezet. De beide monniken verwoestten de offerplaatsen van de heidensche priesters, verjoegen hen allen van de eilanden en stichtten vervolgens de eerste Russische Kerk de Grieksch-Katholieke Kerk. De strijd om Valamo. Spoedig werd 't klooster op Valamo wijd en zijd bekend en duizenden gingen naar het eiland om daar tot het Christendom te worden bekeerd. De Byzantijnsche Kerk vond een harer voornaamste steunpunten, omstreeks het jaar 1000, in het groote klooster op Valamo. Vele jaren later had Zweden na veel strijd eindelijk Finland veroverd. De Zweden, die de Protestantsche godsdienst beleden, zagen een groot gevaar in de GriekschKatholieke eeredienst op Valamo. Defhalve trachtten de Zweden het eiland te veroveren, ze wachtten totdat het Ladoga-meer was dicht gevroren en trokken toen over het ijs met hun kanonnen tegen het klooster op. De monniken verdedigden zich als helden tegen de Zweden, maar moesten het onderspit delven en alle kloostergebouwen werden een prooi der vlammen. De Zweedsche koning Magnus Erik ondernam twee expedities tegen Valamo. De eerste keer gelukte het hem het klooster te veroveren en te verbranden, maar de monniken bouwden het weer op. De tweede maal werd zijn vloot van kleine binnenschepen tijdens een storm op de steile oevers van de Valamo-eilanden geworpen en de koning redde zijn leven op wat wrakhout. Zoo spoelde hij hulpeloos op het eiland aan. Daardoor veranderde de koning geheel van gedachten en verzocht den monniken hem in hun orde op te nemen, hetgeen gebeurde. Tot zijn dood bleef de vroegere Zweedsche koning op Valamo in het klooster en werd later op het eiland begraven. Nog heden ten dage wijst een verweerde grafsteen de plaats aan, waar hij is begraven. In het jaar 1611 stortte zich het onheil over Valamo uit. De Zweedsche troepen onder aanvoering van Graaf Jacob de la Garde verwoestten de kloosters, roofden alles en vermoordden de monniken tot op den laatsten man toe. Eerst nadat de Russen het gebied der eilanden in bezit hadden genomen, nam de vreedzame ontwikkeling van Valamo een aanvang. Zoo is de toestand gebleven tot het einde van de Czaristische regeering. Het klooster werd met pracht en praal opgebouwd en was in de 18e eeuw een middelpunt van de Russische bedevaarten. Voor de Orthodoxe Kerk had Valamo zijn groote beteekenis herkregen! Vele leden van de Keizerlijke Russische familie kwamen regelmatig naar Valamo en ook de laatste Czaar, Nicolaas II, was daar een graag geziene gast, die het klooster met weldaden overlaadde. In de kathedraal van den Heiligen Verlosser smeekte hij God's Zegen voor zijn geslacht af! Na den val van het Czarisme kwamen de Sovjet-autoriteiten aan het bewind in geheel Rusland. — Alle kloosters en monniken-orden werden opgeheven, behalve één: Valamo! Na de onafhankelijkheid der Finnen in het jaar 1918 kwam het klooster onder het oppergezag der Finnen, die er jurisdictie kregen. Dit toeval redde de daar levende monniken, deed het klooster in stand blijven en spaarde de stille pracht van de Valamo-eilariden. Het leven ver van de wereld. Thans huisvest het klooster, dat eens 3000 'monniken herbergde, nog slechts 300 monniken. De Finsche regeering staat namelijk niet toe, dat Russen als nieuwelingen in de bestaande orde worden opgenomen. — Maar van Finsche zijde komen er ook geen nieuwe monniken bij, daar de Finnen niet behooren tot de Grieksch-Katholieke Kerk. Toch blijven de daar vertoevende 300 monniken, die d*e laatsten zullen zijn, trots op het schoone verleden van het klooster. Aan hun hoofd staat de „Igumen", een eerwaardige grijsaard, met een langen baard en 't heilige teeken van de orde, een doodshoofd met twee gekruiste doodsbeenderen, op zijn monnikspij. Hij wordt bijgestaan door de „Oudste Broeders", die voor de instandhouding van het klooster zorg dragen. De andere monniken van lagere rangen, doen dienst als biechtvader, werklieden, bakker, visocher en verrichten de huishoudelijke werkzaamheden. Eenige malen per dag vindt een godsdienstoefening plaats, de eerste vangt aan te drie uur des nachts. De monniken dragen dan een ruime zwarte pij, een hooge baret, die aan een zijde op de schouder terugvalt. De Kerk is inwendig schitterend versierd en met rijkdommen overladen. Duizenden heiligenbeelden en ikonen vullen de ruimte. Volgens de ritus van de Grieksch -Katholieke Kerk is het hoofdaltaar door een in weelde prijkende wand voor het oog van den gewonen geloovige verborgen. Tijdens de godsdienstoefening is het 'n lange liturgie, die steeds terugkeert, bestaande uit de woorden: „Heer Erbarm U onzer!" De reeds genoemde „Igumen" geholpen door de „Oudste Broeders" verricht de eigenlijke dienst aan het hoofdaltaar. Paradus en sprookjesland. Buiten op het eiland staat de Noordelijke zon aan den hemel. De lucht is vervuld van de heerlijkste geuren, want Valamo is bekend om de fraaie bloemen, die men men er in den korten Noordelijken zomer weet te kwekken. Men waant zich op het eiland in een paradijs, of in een sprookjesland verplaatst. Zelfs het oude Kerkhof, waar het graf van den vroegeren Zweedschen koning zich bevindt, doet als een sprookje aan. De tallooze kruisen zijn in warme kleuren geschilderd. De graven zijn eenvoudig. Alleen de overleden „Igumen" worden op een ander punt in een keldergewelf bijgezet. De Finsche regeering heeft een afdeeling Finsche matrozen op het eiland gelegerd. Dat is het eenige wereldsche op dit sprookjesachtige eiland, waar men overigens met de wereld heeft afgedaan! EEN HOLLANDER IN RUSLAND (een interessante artikelen-reeks). — „Tante Pos" in haar element! — Een reis om 400 roebels. — Treinpassagiers zetten zelf thee. — Een trein zonder licht!! door Architect J. Nieweg. (III). In het onder het Sovjet-regiem uitgebouwde stadje Verne vinden wij eenige groote gebouwen, die hoog boven de vele kleine huisjes uitsteken. Het grootste gebouw is ontegenzeggelijk het regeeringsgebouw, een project van den Moskauer. architect Ginsburg, zeer modern en in gewapend beton uitgevoerd. Dit geweldige complex is echter zóó slecht gebouwd, dat men het kon laten dienen als voorbeeld, hoe men het niet moet doen. Even verder staat het grootste adiministratie-gebouw van de G.P.Oe., buitengewoon goed en solied uitgevoerd. Verder is nog te vermelden, het administratie-gebouw van de Turksibspoorweg, welke spoorweg onder de grootste moeilijkheden en ontberingen onder leiding van den bekwamen Hollandschen ingenieur Schermerhorn in het jaar 1929 is aangelegd en Alma-Ata uit zijn isolement verloste. Een zeer moderne bioscoop, een project van een Hollandschen architect, is in aanbouw. Reizen in Sovjet-Rusland brrr! Het reizen in Sovjet-Rusland is zeker niet aangenaam te noemen, weliswaar zijn alle staatslichamen verplicht den buitenlandschen reiziger behulpzaam te zijn, maar zooals U bij ons reist, zoo reist U daar nog niet. De moeilijkheid om een hotelkamer te vinden, is b.v. ontzettend groot. Niettegenstaande ik in het bezit was van vele aanbevelingen, zelfs van een z.g. „prikas" (bevel) van hooge regeeringsambtenaren aan de directeuren van de hotels, was ik toch gedwongen, langen tijd intrek te nemen bij een collega. De hc tsls zijn over en overvol, men slaapt zelfs in de gangen en badkamers. Een andere moeilijkheid is het zenden van geld per post of per telegraaf. Zoo kreeg ik uit Moskou een bericht, dat aan mijn adres in Alma-Ata een som van 400 Sovjet-roebel per telegraaf verzonden was. Daar ik echter na 2 weken nog niets van deze zending hoorde, wendde ik mij tot de postdirectie. Deze gaf mij een „propusk" (toegangsbewijs) voor de telegraaf - afdeeling van het postkantoor, al waar ik de noodige inlichtingen zou kunnen krijgen. In een groote zaal zaten daar minstens veertig jongens en meisjes, hoopen papieren, half verscheurde, met vetvlekken bedekte boeken, schriften en brieven lagen over de tafels verspreid. Op mijn vraag, waar de leider der afdeeling was, kreeg ik ten antwoord, dat zij juist was gaan eten. Eenigszins verontschuldigend voegde deze jongeman er aan toe. dat een vaste schafttijd hier niet bestaat, daar de menschen óók zonder toestemming, wanneer ze honger hebben, in het postrestaurant gaan eten. Met groote moeite (de meeste weigerden mij eenige inlichtingen te verstrekken, waar mijn geld gebleven was, daar zij zeiden, dat zij voor zooiets géén tijd hadden), slaagde ik erin. een meisje te vinden, dat zich bereid verklaarde, de papieren eens door te kijken. We staken een „papirosse" (cigaret) op en begonnen de boeken door te bladeren. Eindelijk vond ik een bedrag genoteerd en wat bleek nu? Daar ik geen mededeeling van de post had gekregen, dat het geld aangekomen was. had ik mij dus niet gemeld en intusschen was het geld weder naar den afzender teruggegaan. Men gaf mij het papier, door vijf-zes menschen onderstempeld. waarin stond, dat ik het geld In Moskou in ontvangst kon nemen. In Moskou aangekomen begaf ik mij direct met het belangrijke stuk naar het postkantoor. Nadat de beambte eerst langen tijd in groote boeken gezocht had, zeide hij mij, dat hij het gevonden had. Op mijn vraag, aan welk loket de uitbetaling va ndit bedrag geschiedde antwoordde hij me, dat de afzender het geld niet afgehaald had en dat alle niet-afgehaalde gelden aan het depot in de stad Aurool. ongeveer twee dagreizen van Moskou, gestuurd worden. Een aanvraag, om dit geld naar Moskou terug te sturen, duurt ongeveer 2 weken. De afzender vertelde mij, dat hij geen mededeeling van de post had gekregen en zoodoende niet weten kon, dat dit geld uit Alma-Ata teruggestuurd was. Voor z.g. intouristen, dat zijn de buitenlanders, die tegen buitenlandsche valuta in de Sovjet-Unie reizen, is alles uitstekend georganiseerd! Zij hebben geen moeilijkheden bilietten te krijgen en de hotelkamers worden gereserveerd. Maar om een beteren krik on de teestnnd»n k^^en. besloot ik als gewoon sterveling naar Moskou te reizen. Gewapend met papieren, bedekt met stemnels en handteekeningen, wendde ik mij tot de vrouwelijke stationschef in Alma-Ata met 't vei""-" 1 " e or > bi Het te bezorgen naar Moskou. O neen. burger, u moet éérst toestemming hebben van de G.P.OE., dat u de stad mag verlaten, zonder dat mogen wij geen biljetten verkoopen! Ja maar, burgeres Neen, ik ben geen burgeres, maar een kameradin Ja, maar kameradin, ziet u deze Hollandsche pas, daar staat in, dat Hare Majesteit verzoekt, mij in het buitenland, hulp en bijstand, hulp en bijstand te verleenen en ik geloof dus, op u te mogen rekenen! Tja, dat was een moeilijk geval, een beambte van de trein-politie moest erbij komen en nadat ik hem precies vertelde, wat in de pas geschreven stond, besloot zij mij een biljet naar Moskou te verkoopen. Burger, komt u vanavond tegen 6 uur hier: de trein van gisteren is nog niet aangekomen en het kan zijn dat deze direet aankomt en meteen vertrekt. Ik had nog juist den tijd, om een voorraad voor onderweg te koopen, bestaande uit: 6 kilo brood (waarvoor ik drie hooggeplaatste beambten moest bezoeken, in het bezit geraakte van 5 papieren met stempels en tenslotte 6 kilo zwart brood ontving), eenige kameelworsten, een beetje kaas, suiker, een stuk brikettenthee en een keteltje. Om 6 uur was ik op het station aanwezig; het bestond uit een groote houten loods met een olielamp-verlichting'. Met groote moeite vond ik een plaatsje tusschen de op hun zakken en koffers slapende menschen, gehuld in groote schaapsvellen. Mannen, vrouwen en kinderen lagen daar op den vuilen grond verspreid, tusschen stuk ken watermeloen en vischgraten. Tegen 12 uur 's middags eindelijk kwam de trein aan, Na een geweldige vechtpartij, met verlies van overschoenen en hoed, slaagde ik erin een plaatsje te be machtigen, dat later bleek, voor mij gereserveerd te zijn. Mijn medereiziger in de zachte klasse was een G.P.OE.-beambte. De treinen in Sovjet-Rusland zijn Ingedeeld in de z.g. „harde" en „zachte" klasse, het' welk bij ons overeenkomt met derde en tweede. Bovendien bestaat er de z.g. „internationale klasse", dat zijn de vroegere wagons lits, die nog in zeer goeden staat verkeeren. De laatste klasse is hoofdzakelijk voor hooge partrjmenschen en voor intouristen. Zitplaatsen bestaan ee^vm'tffer niet in Sov1 et-Rusland. Ren heeft zrjm ligplaats en zij kunnen zich niet begrijpen, dat wij in Europa vaak een geheelen nacht moeten zitten. Leve de flitspuit! Nadat ik zorh'"i-^r)-r)rweo' en vne-do ons tot de s>ren = van Europa en Azië waar de stad Orenburg ligt, gedurende drie dagen door onmetelijke woestijnen en steppen. De stationnetjes zijn slechts kleine, houten buisjes en de trein stopt slechts, om den tegentrein uit Moskou te laten passeeren. Op deze stationnetjes staan de z.g. ,,kipjatoks", dat zijn kleine huisjes waar men kokend water kan krijgen. Nauwelijks staat de trein stil, of alle reizigers rennen met hun keteltje naar zo"'n kipjatok, waarna zij in den trein koffie of th°e zetten. Weliswaar is de vrije handel in Sovjet-Rusland geheel verboden, maar toch kan men aan de verschillende stationnetjes, van de boeren toch een en ander koopen tegen woekerprijzen. Zoo kost een kip 40 roebel en tegen staatsprijzen 7 of 8 roebel, maar daar men te weinig staatskippen heeft, moet men wel bij de boeren koopen, wil men iets goeds te eten hebben. Aan de kleine sternen-stations was men in de gelegenheid bij de kaisakken-vrouwen, aardappelpoffers en paardemelk, z.g. .koemis" te koopen. Deze paardemelk, die frisch niet te drinken is, wordt gegist en smaakt zeer goed. Van twee liter paardemelk wordt men absoluut dronken. Alles wat men koopt, moet men eerst desinfecteeren, zoo was ik b.v. genoodzaakt het gekochte kiwpetje boven een vuurtje in een conservenbusie af te branden. Daar men op deze lijn door de steenen geen water kon krijgen (de verschilende steopen-stations worden met extra-watertreinen van dit nat voorzien) zaten wil reeds den tweeden dag met opgezwollen tongen in de'overheete couoé's. De kipjatoks zijn op deze route slechts half vol en het ie een heele toer een paar slokjes te bemachtigen. De reis ging nu door groote hon^erstepoen aan den rechte' kant en de roode — of gouden steppen aan den linkerkant. Uitgedroogde vlakten, slechts hier en daar een jurte, welker bewoners zich bezig houden met het vangen van schildpadden, die hier in ongelooflijke hoeveelheden voorkomen. Dan weer zagen we in de verte een karavaan voorb:jtr"':ke*i. volbeladen met kostbare vracht Naar mijn medereiziger vertelde, zijn deze tochten levensgevaarlijk, niet alleen, omdat men van dorst of in een cycloon omkomen kan, doch in deze woestijnen leven de z.g. „karakoorts" dat zijn kleine spinnen, welker beet doodelijk is. Kameelen, die gebeten zijn door deze spinnen, leggen zich direct neer en sterven binnen drie uur. Karakoorts beteekent zwartbuikje. Ook passeerden wij vele baba's, die uit den tijd der Djonghis-Khan stammen en nog in zeer goeden staat verkeeren. In Kara-Oesjak, een der steppenstations. was ik in de gelegenheid, eenige groote watermeloenen te koopen. Deze watermeloenen veroorzaakten in den trein een ware revolutie. Alle reizigers verlieten hunne wagens en zelfs de chef slaagde er niet in, hen te laten instappen. voordat zij allen in het bezit waren van zoo'n vrucht Deze watermeloenen met hun donkerrood vrucbtvleesch bestaan voor 95% uit water en smaken heerlijk zoet. Ze groeien op droge zandgronden en hebben betrekkelijk weinig water noodig. Wij stoppen voor een nieuwen bezem. Nadat wij het station Aralsk aan het Meer van Aral gepasseerd waren, reden wij door groote en kleine Barsoeki-steppen in de richting van het Moegotsjarskiegebergte. De trein begon langzamer en langzamer te rijden en midden in de steppen hield hij stil. De reizigers. denkende dat een ongeluk gebeurd was, hingen uit de raampjes en zagen, hoe een conducteur uitstapt", zijnp ar.toffels verwisselde voor hooge rijlaarzen er de steppe tnw»*icteHê. Hij werd kleiner en kleiner, en in de verte «agen we hem bukken, en "reemde maaiende > tweginjren tn*k«n. De reizigers begonnen uit te stappen vo'tpif'en elkander grannen er> v'iiget: schildpadden toen de conducteur weer terug kwam « ons gelaste in te stappen. De t'e'n »-tte 'T^zaam weer in beweging en nieuwsgierig keek ik in de gang. hoe de conducteur van een bos droge takjes, die h£ zooeven g«$Éukt had. een bezempje bond en de coupé's schoon begon te vegen. Tegen den avond van den derden dag bereikten wij de stad Orenburg, op de grens van Azië en Europa. Van Orenburg naar Moskou durt de reis nog drie dagen en ofschoon wij hier reeds in Europa reizen, was dit leven toch voor ons nog Aziatisch te noemen. Weliswaar kan men hier veel meer koopen en zijn de stations grooter en massiever, maar de snelheid der treinen bereikt niet meer dan 40 IÖM. per uur. Tot Moskou zaten we in het donker, daar de kaarsen reeds lang opgebrand waren en zelfs de meest energieke gesprekken bij de verschillend stationschefs konden mij niet aan licht helpen. U begrijpt, dat ik na deze Zesdaagsche in Moskou, in het werkelijk prachtige en Europeesche Hotel „Metropal" van mijn welverdiende nachtrust genoot De waterval van Imatra. Door de grootsohheid van de tallooze stroomversnellingen is deze waterval een der schoonste van Europa. De koepels van het klooster Valamo. In het klooster, gelegen midden in het groote Ladoga-meer, hebben de laatste Russische monniken een toevlucht gevonden. ---