Advertentie MAATSCHAPPIJ tot Exploitatie van Staatsspoorwegen. PLEIZIERTREIN, naar AMSTERDAM W.-P. en terug. op VRIJDAG 29 JUNI 1894, bestaande uit Rijtuigen der derde Klasse van onderstaande Stations, tegen de daarachter gestelde prijzen. Breda, f 1.30, Tilburg,/ 1.10, Eindhoven, ƒ1.20, Bokstel, ƒ 1.— en 's Bosch, ƒ 1.— De Verkoop der Retourkaarten vangt aan 22 Juni en wordt gesloten 28 Juni 1894, ten 3 uur namiddag of vroeger, indien het vastgesteld aantal is uitgegeven. Zie verder de verspreide aanplak- en strooibilletten. BIERBROUWERIJ „de Oranjeboom" te Rotterdam. Tot AGENT voor Eindhoven en Omstreken, is aangesteld de Heer Int. van Brussel te Gestel, waar steeds verkrijgbaar zijn Alle soorten van Bieren, als: Licht en donker Lager, Oud, enz. Maastrichts Bier uit de Stoombierbrouwerij //Ceres", per Fust zoowel als per Heele en Halve Flesch. Bestellingen worden onmiddellijk uitgevoe rd. J. B. Waihoer, TANDARTS, is weder te Consult eer en. 's-Bosch, 22 Juni '94. Die een lekkere kop Koffie wil drinken, neme een proef met LAMPING'S DESSERT KQFFJIj 1/4 voordeeliger in gebruik !! Uitsluitend verkrijgbaar bij J. H. van Gennip, Markt, B, 196, en Stratumseind D, 476, Eindhoven. Voorradig eene prachtige sorteering N aaimaehines, puike kwaliteit aan billijke prijzen, bij J. P. Spoorenberg, Demerstraat, EINDHOVEN. --- MENGELWERK. Waarom ik ongetronwd bleef. //Vertellen zou ik u, waarom ik niet getrouwd ben, om uitgelachen te worden ? Neen, dank je wel. Op den keper beschouwd ben ik blij mij geen huiskruis opgelegd te hebben en lach het meest van u allen". Aldus de zeekapitein Manders, behagelijk zittende in het koffiehuis tusschen zijne vrienden. De Eeekapitein werd echter zoolang door zijne vrienden geplaagd, tot hij toegaf en zijn verhaal begon : //Nieuwsgierig zijt ge als de oude wijven. Wij spraken van trouwen en waarom ik niet getrouwd ben. Duizend gronden kon ik er voor aanvoeren; genoeg, dat ik blij ben het niet gedaan te hebben. Maar het is geen goed schip, dat niet eens een zeestorm heeft medegemaakt. Wanneer het onbeschadigd er van af komt, dan is het eerst een flink schip. Waarmede ik wil zeggen, dat ieder man eens in het gevaar komt zijne zelfstandigheid te verliezen door zich met eene vrouw in te laten. Zooveel te beter voor den man, die zonder schade voor zijn vrijen wil uit dit gevaar te voorschijn treedt". Een spottend lachje van de tafelgenooten begroette deze uiting van een zeemansachtige levensopvatting, welke tegelijkertijd den vrijgezel deed kennen. Kapitein Manders liet zich echter niet uit het veld slaan, maar ging heel gewichtig voort: //Nu, in dit gevaar ben ik ook geweest. Het is wel is waar al vijftien jaren geleden, ik was destijds vijfen-dertig en nog niet in zulken goeden doen als thans. Destijds was ik kapitein van het schip //Martha", dat tusschen de Oostzeehavens zijne reizen deed. Ik kan u thans niet verraden, waar zij woonde, die mijne arme ziel destijds in de bianding bracht. Genoeg, het was eene weduwe, eene mooie levenslustige weduwe met een rond, vriendelijk gelaat en twee oogen, die als signaallichten konden flikkeren. Haar man was sedert eenige jaren dood; hij was een ambtenaar of zoo iets dergelijks geweest, en algemeen heette het, dat zij beiden een buitengewoon gelukkig echtelijk leven hadden geleid. Daarmede maakte men mij nu den mond waterig. Er waren eenige goede vrienden, die ons bij elkander brachten. Bij de familie van een koopman leerde ik haar kennen. O, zij beviel mij zeer ; zij had eene zoo eigenaardige zachte manier een man in te nemen en wij vertelden ons eene menigte grappige dingen. Toen zij eindelijk opstond om naar huis te gaan, had ik werkelijk spijt, en galant, als ik indertijd kon zijn, begeleidde ik haar tot aan hare woning. En daar bij het afscheidnemen zeide ik haar, dat wij ons zeer goed hadden onderhouden. De schalksche vrouw lachte en zeide, dat zij mij daarvoor alleen dankbaar kon zijn. Den volgenden keer, toen ik haar weder ontmoette, vroeg ik haar oppervlakkig weg, of eene bark niet een mooi ding was. Zij antwoordde mij, dat zij dat nog niet wist, daar zij nog nooit aan boord van eene bark was geweest, maar eene stoomboot was haar toch liever. Hm, dat viel mij wel wat tegen, daar ik nooit zulk een rookkast heb mogen lijden, maar zij maakte het weder goed door te zeggen, hoe gaarne zij toch eens vreemde landen zou zien. Daarop noodigde ik haar uit te zamen met de anderen mijn schip //Martha" te komen bezoeken. Nu, dat was een bezoek, dat mijne jongens aan boord niet zoo licht zullen vergeten hebben. Drie dagen te voren begon het schuren en schrobben en wasschen, tot het dek en de kajuiten spiegelb'iank waren. Het zwaarste had het echter mijn kok te verantwoorden, die zijne meesterstukken moest toonen. Hij deed dan ook werkelijk zijn best. Destijds had ik kennis gemaakt met een zekeren kapitein Philips, die op een rookkast voer. Deze persoon met zijn voermansbaard mocht ik niet lijden, maar omdat ik eenige verplichting aan hem had, had ik hem ook uitgenoodigd. Hij kwam dan in eene fonkelnagelnieuwe jas en met een halsdas als een dandy. Dat had ik hem kunnen vergeven, maar dat hij tegen mijne mooie weduwe voortdurend zoo galant was, dat vergaf ik hem niet. Zij zag dan ook spoedig uit welke richting de wind blies, dat ik vreeselijk jaloersch was geworden — ja, zoo gek ben ik werkelijk eens geweest, lacht maar — en was daarom vriendelijker dan ooit tegen mij, en toen vatte ik moed, en toen wij allen reeds door den Bordeauxwijn een weinig opgevroolijkt waren, fluisterde ik haar in het oor of het haar kon bevallen de vrouw van den kapitein der //Martha" te worden. Zij werd rood, zooals het de vrouwen altijd doen, wendde het hoofd een weinig zijwaarts en knikte toen verlegen. Dat was voor mij voldoende. Ik was dol en vol van Bordeaux en liefde, stond op en gaf het achtbare gezelschap kennis van onze verloving. Dat was een gejuich. De hofmeester, die ons bediende, liep dadelijk weg en deelde het aan mijne jongens mede, die daarop hoera riepen en ter eere dezer gelegenheid de nationale vlag heeschen. Zoo was ik dan een gelukkige verloofde. Lang wachten wilden wij niet, in den herfst zou onze bruiloft zijn. Ik deed nog een paar reizen en kwam toen, om alles, wat voor onze inrichting noodig was, te regelen. Dat was niet veel, want mijne bruid had een zeer fraai ingericht huishouden. Zij had nog eene goede eigenschap, zij kookte fameus en zij kon gestoofd klaar maken, zoo lekker—" Hier hield de verhaler even op en stiet een korten drogen hoest uit, dien wij allen als eene weemoedige herinnering aan de lievelingsspijs van de gewezen bruid uitlegden. Om het maar dadelijk te zeggen : dit gestoofd vleesch is aan alles schuld wat nu volgde, dat wil zeggen, het heeft mij gered. Daags voor de bruiloft zaten wij bijeen en aten weder gestoofd vleesch. Het was pikanter dan ooit; hare liefde tot mij had haar meer dan rijkelijk peper en zout in de hand gegeven, in het kort, toen ik des avonds van haar afscheid nam, had ik een heidenschen dorst gekregen. Een dorst, dien ik nooit zal vergeten; ik bespeur hem nog altijd op de tong en in de keel" — de kapitein nam een krachtigen slok en liet een nieuw glas grog komen — //een dorst, dien hij alleen kan krijgen, die schipbreuk heeft geleden en dagen lang op het zoutwater heett rondgezwalkt. Genoeg, wanneer de dorst mij niet wilde ombrengen, dan moest ik hem ombrengen. Ik ging derhalve in een bekend koffiehuis en toen ik binnenkwam, zat daar mijn voormalige medevrijer, kapitein Philips, aan de tafel bij een glas bier. Deze ziet mij koeltjes aan en groet slechts even. De duivel heeft mij echter te pakken, en onwillekeurig word ik gedwongen dien man ook eens van de jaloerschheid te laten proeven, welke hij mij veroorzaakt heeft. Ik zet mij bij hem en bestel bier en toen begin ik te bluffen op mijn geluk en mijn huwelijk, dat morgen voormiddags 11 uren zou voltrokken worden. Daarbij denk ik: erger je tot je zwart wordt! Hij vertrekt in 't eerst geen spier; maar toen ik het eene glas bier na het andere drink, om den verschrikkelijken dorst te lesschen en steeds opgeruimder word, wordt hij ook gemoedelijker en spraakzamer. Het deed mij werkelijk goed hoe vol belangstelling hij zich betoonde ; ten laatste stond hij er op, met mij op het welzijn van bruid en bruidegom te klinken en bestelde wijn. Nu, ik kon mij toch niet laten welgevallen, dat hij mij trakteerde en toen trakteerde ik hem terug. Wij dronken de eene flescli na de andere en daar mijn dorst in het geheel niet week en mijne stemming steeds vroolijker werd, gingen wij over tot Zweedschen punch. Zweedsche punch — dat is de zware artillerie bij drinkgelag. Parbleu, daarbij geraakte ik in eene geduchte branding! Ik weet niet veel meer van hetgeen wij spraken, ik geloof dat wij de beste kameraden waren en daarna had ik nog de gewaarwording dat ik mij in mijne kajuit op de //Martha" bevond en trok mij uit, terwijl het schip als een tol onophoudelijk ronddraaide. Toen ik ontwaakte, voelde ik dat mijne ledematen zwaar als lood waren. Rondom mij een bulderen en dreunen, een stampen en stooten, dat de kajuit trilde. Het is nog donker om mij heen — en ik heb nog zulk een slaap dat ik weder insluimer. Zoo overkomt het mij eenige malen — altijd is het nog nacht en altijd dit gedreun en gerommel! Ik verwonder mij dat de dag maar niet wil aanbreken. Eindelijk werd ik ongerust, wat het toch eigenlijk met dit eigenaardig gedruisch mag zijn. Ik tast naar mijne kleeren, vind ze gelukkig, trek mij in het donker zoo goed mogelijk aan en ijl naar het dek, waarbij ik mij zonderling genoeg op mijn schip in 't geheel niet kan thuis vinden. Als ik op het dek kom, meen ik betooverd te zijn. Rondom mij niets dan de zee in helder daglicht — ik sta niet op de planken mijner //Martha" maar op die van eene vervloekte stoomboot, welke als een vluchteling door de golven zich heer.werkt. Thans is mij ook het gedruisch, dat mij zoo hinderde, duidelijk, het is het stampen der machine. //Hallo ?" riep ik tot een kerel, die tegen de verschansing leunt en mij grijzend aankijkt, //wat is dat?" //Groeden morgen, kapitein," zegt hij en maakt zich uit de voeten. Daar legt een hand zich op mijn schouder: //Goed geslapen Manders ?" Wie was het P Die schurk Philips. Op mijne vragen vertelde hij mij geheel kalm dat hij mij aan boord van zijne stoomboot had laten brengen, daar ik des avonds reeds te dronken was geweest, om eenige aanduiding over dn ankerplaats der //Martha" te kunnen geven. Om zes uur des morgens had de stoomboot in zee moeten gaan voor eene kleine reis, die mij waarschijnlijk voor mijne katterigheid goed zoude doen. Nu eerst vallen mij mijne bruid en het huwelijk in. Nu, die schrik, welke mij op dat oogenblik overkwam ! Ik houd den man voor, dat de bruid, de getuigen, de pastoor en de koster anders 'op mij moeten wachten. Om elf uur had de groote gebeurtenis plaats. //Morgen ?" vroeg hij. //Heden!" schreeuwde ik terug. Toen haalt hij bedaard zijn horloge te voorschijn en laat er mij op zien, dat de wijzer op vier uur staat. Vier uur des ochtends kon het toch niet wezen, denk ik bij mij zeiven. //Voor heden zal het wel te laat zijn", zegt hij op onverschilligen toon. //Het is reeds namiddag". Vier uur namiddag! Ik had hem in mijn dwazen ijver kunnen verworgen. Wat zal mijne bruid, wat zullen de anderen van mij denken, dat ik hen zoo in den steek laat? Ik tier en vloek, maar al mijn tieren en vloeken helpt niets. De man beweert met een brutaal gezicht, dat hij niets van mijn trouwen heeft geweten en dat ik hem ook des avonds te voren er niets van gezegd heb. En daarop riep hij een paar van zijn kerels en toen ik nog voortging met lamenteeren — ik geloof dat ik hem met de vuist in het gezicht wilde slaan — slotên zij mij in de kajuit op. Daar zat ik, gelukkige bruidegom! Ik maakte nog de ontdekking, dat de kijkgaten der kajuit dichtgeliangen waren — natuurlijk, opdat ik niet het daglicht mocht zien, maar ook deze ontdekking bracht mij niet bij de bruid. In de eenzaamheid zat ik en broeide eerst op wraakgedachter., daarop trommelde ik met de vuisten tegen de wanden en verlangde te eten en te drinken, wat mij rijkelijk werd gebracht en nadat ik gegeten en gedronken had, kreeg ik geheel andere gedachten. Wat zal ik u zeggen ? Ten slotte was ik blij, dat ik nog niet getrouwd was. En toen ik den volgenden morgen aan boord mijner //Martha" kwam en in een daar afgegeven brief den ring mijner bruid vond, toen stak ik hem zwijgend in den zak. Ik wachtte mij echter wel den brief te lezen ; alleen eene menigte rekeningen wegens de verzuimde huwelijksvoltrekking had ik nog te betalen." //Gemeen was het toch van Philips!" zeide onder algemeen gelach een der toehoorders. //Hij heeft zijne straf er voor gekregen !" zeide vriend Manders lachend. //Ilij is zoo dom geweest naderhand met de weduwe te trouwen en die heeft als vrouw hem kennis laten maken met hare fijne kattenhandjes. — Dit is de reden, heeren, waarom ik ongetrouwd bleef." --- Correspondentie. Aan : Een Sigarenmaker te Waalre. Uw ter plaatsing ingezonden stuk, benevens andere stukken, waarin van het gebeurde, bij gelegenheid van den uittocht der harmonie, eene lezing gegeven wordt, geheel tegenstrijdig met hetgeen wij van X in ons blad van 16 dezer opnamen, heeft ons ten volle overtuigd, dat de veelbesproken ontmoeting tusschen Harmonie en Aalster Liedertafel, enz., slechts als eene uitbarsting is te beschouwen van meerdere bestaande geschillen. Omtrent hetgeen wij aangaande die uitbarsting in onze nieuwsberichten vermeldden, hebben wij in eene vorige correspondentie reeds opgemerkt, dat er onder onze vlag geen blaam geworpen is op eenig persoon of gezelschap, als schuldig daaraan. Met hetgeen wij echter thans van den stand van zaken weten, zult u het ons ten goede willen houden, geene stukken in deze zaak meer te plaatsen, wij zien daarin niet den weg om bestaande geschillen uit de wereld te helpen. Red. --- Marktberichten. Deurne, 20 Juni. Heden werden aangevoerd 140 halve kilo's boter. Middelprijs was 50 cents per halve kilo. Oirschot, 20 Juni. Heden werden aangevoerd 150 halve kilo's boter. Middelprijs was 43 cents per halve kilo. KA LVERENMARKT. Rotterdam, 19 Juni. 232 Kalveren van ƒ1.00 a ƒ 0.80 per 1 Ned. pond, schoon aan den haak. Amsterdam, 20 Jun. 200 Kalveren van ƒ0.80 a 60 cent per 1 Ned. pond, schoon aan den haak. Londen, 21 Juni. 140 Kalveren van ƒ 3.40 a / 2.10 per 4 Ned. ponden, schoon aan den haak. --- Noordbrabantsche Bank. Hoofdkantoor 's Bosch. Agentschappen Breda, Eindhoven, Maastricht. Verleent Handelscredieten tegen nader over een te komen voorwaarden. Belast zich met Incasseering en Disconteering. Sluit Beleeningen en neemt gelden a Deposito. Aan- en Verkoop van Effecten, vieemde Wissels, Bankbiljetten en Muntspeciën. Bijzonder voordeelig tarief voor 's Bosch, Breda en Maastricht en hunne omstreken. --- Advertentiën. Kantoo r Notaris D ijkhoff. Oogstverkooping te Nuenen op het Eeneind, voor ANT. en PETRa. ADRIAANS, op Vrijdag 6 Juli 1894, vóórm. 10 uur, bestaande in : 8 Heet. Rogge. ---