VOOR ONZE JEUGD WAT 'T MAANTJE ZIET ! Als 's avonds kleine Elsje Zoo lief naar bedje gaat, Als aan den donkeren hemel De maan te glanzen staat. Dan moeten alle poppen Met Elsje mee naar bed, Ook Ted, het witte beertje Dat wordt er bij gezet! En dan vertelt die Elsje Haar kinderen een verhaal Van feeën en kabouters, Zeot luisteren z'allemaal. Wat kan die Els vertellen: De poppen zijn héél stil, Want geen die van 't verhaaltje Eén woordje missen wil. Dan wordt het langzaam stiller Je hoort een enkel woord Tot eindelijk die stilte Door niets meer wordt verstoord! En als dan na een poosje De maan eens gluren gaat, Dan komt weldra een lachje Op maantjes bol gelaat In 't kleine witte bedje. Daar slapen ze allemaal! Als 't heerlijk prettig einde Van Elsjes mooi verhaal! RO FRANKFORT. --- DRIBBEL DE KLEINE MARMOT. (Slot). „Vaarwel, Dribbel Marmot," fluisterde zij. ,Je bent heel goed voor mij geweest, een echte trouwe vriend. Ik hoop, dat je spoedig een ander zult vinden, die goed voor je zorgen zal." En daarna sloot Bunnetje Stompstaart voor goed haar oogen. De arme, verlaten Dribbel verliet diep bedroefd tot in zijn Marmottenhart het Konijnenhol, waar hij zooveel prettige maanden had doorgebracht en liep en liep, onverschillig waarheen, tot hij aan een groot meer kwam. Het meer was in werkelijkheid een sloot, maar voor Dribbel's begrip een onmetelijk meer. Aan den oever van dat meer vochten twee dikke glimmend-groene kikkers een heet gevecht, terwijl een derde er kalm naar zat te kijken. „O, zij zullen elkaar nog doodbijten, laat zij ophouden !" riep Dribbel ontsteld uit. „Laat hen begaan," kwaakte de derde kikvorsch bedaard, „als zij er genoeg van hebben met elkaar te kibbelen, zullen zij wel ophouden, eerder niet." „O, maar kijk toch, daar komt in de verte een reiger aanvliegen, en zij zullen hem niet bemerken," riep Dribbel nog opgewondener, want hij had een heel goed hart en wilde elk klein dier beschermen tegen zijn groote vijanden. „Ik zie, dat je gelijk hebt, brave vriend," zei de bedaarde kikvorsch en dook onder, de twee anderen aan hun lot overlatend. Maar Dribbel wilde niet, dat de twee leuke groene kikkers voor zijn oogen zouden worden opgepikt door den reiger. Hij kroop daarom heelemaal tot vlak aan het water, strekte zijn poot uit en gaf den eenen kikker een zachten duw. Deze keerde zich om en keek zijn aanvaller woedend aan, maar Dribbel wees met zijn poot naar ooven, waar juist de reiger in breeden zwaai wilde neerdalen, den spitsen snavel vooruit. Plotseling het vreeselijke gevaar beseffend, sprong de kikker met één groeten, plonzefaden sprong, de achterpooten ver gestrekt, In het diep. Het was juist op het uiterste moment, want de reiger daalde neer op sierlijk dansende pooten en pikte bedaard den anderen kikvorsch op, die niets gemerkt had en zich wilde opblazen van trots over de overwinning. Daar zat hij nu tusschen de bek van den reiger tezamen met drie kleine, zilveren vischjes, die al dood waren en spartelde met zijn lange dunne pooten. Spijtig keek Dribbel hem na, totdat de reiger uit het gezicht verdwenen was. „Aan jou heb ik te danken, dat ik ook niet ben opgegeten," kwaakte een schorre stem vlak bij Dribbels oor en hij zag den kikker, die hij gewaarschuwd had, tenminste zijn dikken kop met de uitpuilende oogen zag hij boven het water uitsteken. „Ik geloof, dat de kust nu weer veilig is," kwaakte hij verder en zwom aan land, sprong over Dribbel heen en bleef schuin achter hem zitten. „Wat kan ik voor je doen ?" vroeg hij kort, maar vriendschappelijk. „Zoudt U mij kunnen helpen om dit groote meer over te steken ?' „Dit groote meer," herhaalde de kikvorsch verachtelijk. „Ja, ik denk, dat zal wel gaan. Hoe zwaar weeg je ?" „Dat weet ik niet, niet veel zwaarder dan U, denk ik," antwoordde Dribbel, die den dikker vreeselijk plomp en zwaar vond. „Dat zou je tegenvallen, ik durf je tenminste niet op mijn rug te neme» zonder de kans op een frisch bad voor jou," smaalde de kikker, terwijl hij welgevallig naar Dribbel keek. „Wacht even !" riep hij en begon toen een serie raadselachtige kwaak- en kwekgeluiden voort te brengen, die weldra beantwoord werden en Dribbel wist niet, wat hij zag, want er kwamen in een • oogwenk wel dertig tot veertig kikkers aan den kant van het water te voorschijn. „Deze uitheemsche Rat (Dribbel bloosde van verbazing en verontwaardiging over die betiteling) heeft mijn leven gered en nu wil hij graag over de sloot, dus vooruit broeders, maakt een vlot." En weldra zat Dribbel op het mooiste, groenste, glimmendste vlot, dat hij ooit gezien had en aan beide kanten zwommen tien kikkers, die stroom maakten en zoo waren zij binnen heel korten tijfi aan den overkant. „Waar gaat U naar toe, Mijnheer Buitensporige Rat ?" vroeg de Kikker beleefd, toen Dribbel aan wal was gezet. „Ik weet het niet," antwoordde deze, „ik ben sedert lang van mijn familie gescheiden en mijn beste vriendin is dood. Ik ben geheel alleen." ,U kunt wel eens met mij meegaan, als U dat wilt. Ik ben juist van plan naar een heerlijke plaats te gaan, die ik ontdekt heb en wel een grooten tuin, waar zulke heerlijke frambozen groeien, dat het water mij in den mond loopt bij de gedachte." „Lijken frambozen op eikels ?" vroeg Dribbel onzeker. „Op eikels !" riep de kikker lachend uit, „goede help, neen. Zij zijn vochtig en zoet en smelten op de tong; daarbij hebben zij een prachtige roode kleur en zijn zoo geurig, dat je er heelemaal melancholiek van wordt, als je ze lang ruikt, kom maar gauw mee." Dribbel had moeite genoeg, de groote, plompe sprongen van zijn nieuwen makker bij te houden en was blij, toen zij aan een groote houten schutting kwamen, waar zij gemakkelijk onderdoor konden kruipen. Het leek Dribbel, of hij in een nieuwe wereld was beland. De lucht was er zwaar van den geur der bloemen, rijpe bessen hingen van breede struiken en er scheen geen levend wezen in de buurt, dat hen hier zou storen. Vrind Kikker holde regelrecht naar zijn plaatsje onder een grooten dichten frambozenstrulk en was niet eerder tevreden vóórdat hij de zachte bladen als een dak boven zich zag en de heerlijke bessen hem bijna in zijn grooten, platten bek vielen. Dribbel kwam naast hem zitten en deed zich eveneens te goed. Zooiets heerlijks had hij nog nooit geproefd en hij vergat er bijna door het verdriet om zijn vriendin Bunnetje Stompstaart. „Zullen wij nu naar een anderen struik gaan ?" stelde Dribbel voor, toen hij geen framboos meer in zijn bereik zag. „Neen, ik waag mij nooit verder den tuin in dan tot dezen struik, want al is het hier op het oogenblik stil en rustig, soms kan de tuin vol zijn met lawaaiige kinderen en dan moet ik onbewegelijk blijven liggen, want als zij mij zien, dan is het van alle kanten „Een kikker! Een kikker !" en word ik vervolgd tot ik bijna niet meer kan," vertelde de Kikvorsch. „O, had mij dat maar eerder verteld, was ik hier nooit gekomen, ik heb nog nimmer een mensch of een kind gezien en ben doodsbang voor hen. Ook dekt mijn kleur mij niet, zooals bij U het geval is," riep Dribbel uit en beefde van angst. „Ach, jou laf Rattebeest," riep de kikker verontwaardigd uit, „kun je niet hard wegloopen, als er gevaar dreigt. Inplaats van dankbaar te zijn voor mijn mooie frambozen, die ik voor jou uit mijn mond gespaard heb, ga je zitten mopperen en beven". Onze kleine held was zoo beduusd van dezen boozen uitval, dat hij stilletjes wegsloop, steeds meer naar de houten schutting toe, af en toe verlangend omkijkend naar de heerlijke dieproode frambozen en bessen, die hem bijna spottend toelachten en een schichtigen blik werpend naar den kikker, die rustig zat te kauwen, zonder de minste notitie van Dribbel te nemen. J. R. --- EEN DASJE UIT. 't Is al dertig jaar geleden gebeurd. Wat tegenwoordig heel gewoon is, was toen uitzondering, n.1. dat een klasse met den onderwijzer een dagje uitging. Maar wij hadden een fijnen meester, met wien we dus bevriend waren. Wat niet wegneemt, dat hij ons wel kon dwarszitten en evenmin, dat wij hem er wel konden tusschen nemen. We waren dien dag naar zee gegaan. En wel naar een badplaats, waar een rivier in zee uitmondde. Eenige honderden meters het land in waren flinke sluizen. Dit moet je allemaal goed weten om het volgende te kunnen begrijpen. We speelden allemaal in onze zwembroeken krijgertje aan het strand. Niemand kon zoo hard loopen als „de magere" — dat was mijnheer. Hij rende ons achterna en voordat hij ons tikte, kregen we een pats met een natte onderbroek, waarmee hij als een razende Roland zwaaide. In dat ding zat zand en hij wou maar niet gelooven dat zoo'n klets pijn deed. Toen besloten wij wraak te nemen. En dat is gelukt. Ongemerkt lokten we hem naar de rivier. En juist als hij tikken wilde, sprongen wij er in. We konden zwemmen als ratten. En „de magere" zwom nu niet direct als een baksteen, maar bepaald goed was 't toch ook niet. Toen de laatste van de jongens in 't water lag, raapte hij allen moed bij elkaar en liet zich ook in de nattigheid glijden. Aan den overkant zat iemand te hengelen. Wat dat stel kwajongens toch wel met dien vischverschalker te smoezen had, toen ze haastig aan de andere zijde op het drooge waren geklommen ? Misschien kun je het wel vermoeden, als ik je vertel, dat toen „de magere" daar ook was aangekomen, hij aldus werd ontvangen : „Meneer, meneer, dat is onverantwoordelijk ! Hoe durft u het wagen? Ja, die jongens Maar die zwemmen als de besten! U speelt met uw leven, ja heusch, u speelt met uw leven! U moogt niet terug! U haalt den overkant vast niet meer. Meneer, denk om vrouw en kinderen!" En 't koor van bengels viel bij : „Meneer, we hebben in doodsangst gezeten; we waren zóó bang, dat u in de diepte wegzinken zoudt!" En toen is 't gebeurd, dat „de magere" in zijn eenzame eentje, zijn naaktheid slechts door een zwembroek bedekt, die honderden meters langs den kant kuierde. Daar in de verte zagen we zijn gestalte tippelen over de sluizen en toen langs den anderen kant keerde hij terug En wij We gierden van den pret! En met 'n hoeraatje van zwemmende jongens werd hij ontvangen! Of hij ooit den opzet vermoed heeft? Dat hebben we niet te weten kunnen komen! Z. --- HOE DE AAP IN DE VAL LOOPT. door JOSINI REULING. Weten jullie, hoe je in Indië apen vangt ? Ik denk het niet. Je veronderstelt misschien, dat er groote vallen uitgezet worden of netten gespannen, zooals speciaal voor leeuwen en tijgers, die „levend" gevangen moeten worden, het geval i^. Neen, de inlanders hebben voor deii aap heele andere manieren en de typischste, waar ik van gehoord heb, is wel die der Maleiërs. Zij is daarom zoo grappig, omdat zij weer duidelijk toont, hoe de aap, die toch voor de slimste aller dieren doorgaat, dadelijk zijn aapsche manieren kwijt raakt, als zijn nieuwsgierigheid of zijn snoeplust worden opgewekt. Het zijn altijd zijn fouten, die den aap parten spelen. Net als de beer is hij een groot snoeper, verder is hij diefachtig, hebzuchtig en bovenal grenzenloos nieuwsgierig. Deze ondeugden hebben al menigen aap de heerlijke vrijheid ge'cost, want apen hebben bij wijze van spreken zwakke karakters. Al zijn zij slimme rakkers, steeds loopen zij er weer in. De Maleier zet dus geen &roote ijzeren v n1 uit of spant een verbogen net, neen, als 'lij apen wil vangen, wandelt hij naar een open plek in het bosch, waar hij weet, dat veel apen komen. Hij gaat zitten en begint op zijn gemak een kokosnoot uit te hollen. Eerst maakt hij een klein rond gat boven in de harde' schil, zoodat zijn hand er niet door kan en holt dan bebaard de noot uit. Dan nog een en dan nog een. Hij heeft den tijd. Weldra springen de apen, die boven in de boomen zaten, een paar takken lager, om te zien, wat die man daar doet. Zij kijken en gluren, rekken hun halzen uit en komen voorzichtig dichterbij, tot zij bijna vlak voor den inlander zitten. Maar. deze doet, of hij hen niet bemerkt en gaat rustig verder. De apen kijken en wachten, brandend van nieuwsgierigheid, waar dat op uitdraait. Eindelijk heeft de man een stuk of 4 noten uitgehold en haalt nu een zakje met rijst te voorschijn en doet in elke kokosnoot een handvol rijst. De apen, die buitengewoon veel van rijst houden, raken in groote opwinding. De Maleier strooit eens wat rijst rondom, staat dan op, de kokosnoten op den grond liggen latend en wandelt bedaard weg. Het volgende oogenblik stormen de apen op de kokosnoten af en die er een bemachtigt, stópt zijn magere, behaarde apenhand in de opening, waar zij de rijst op den bodem der kokosnoot vindt. Heerlijk Maar helaas, arme voor den mal gehouden apekop ! De hebzucht weegt zwaar, want een vuist vol rijst kan niet teruggetrokken worden, daarvoor is de opening te nauw. En de rijst opgeven? Dat nooit! Haastig wil de aap wegspringen, om boven in den boom nog eens flink te rukken, maar de kokoshoot aan zijn arm belemmert hem en vóór dat hij 't beseft, komt de Maleiër, nu met zijn helpers, te voorschijn en onze arme asap wordt gevangen. --- SNORBAARD. ,,'t Is toch al heel wonderlijk" zei Anna, terwijl ze groote oogen opzette. „En mijn bloemen zullen op die manier nooit opkomen", zei Mien, en ze schudde met een knorrig gezicht haar hoofdje. 't Was ook wonderlijk. Buiten, in een hoek van den tuin, lagen eenige rotsachtige stukken steen op elkaar gestapeld, en daarop stond een ijzeren bloemenmand, waarin Mien midden-in eenige begonia-bollen had geplant, terwijl ze overal langs de kanten klaver had gezaaid, die met haar frissche blaadjes en fijne roode bloempjes over de randen van de bloemenmand moest komen te hangen. Eiken dag gingen de kinderen kijken, en eiken dag merkten ze dat iemand of iets daar kattekwaad had aangericht, 't Was duidelijk genoeg te zien, dat de zaadjes en de begoniabollen voldoende hun best deden, want menig klein uitspruitseltje kwam voor den dag. Maar ,de aarde er om heen was telkens losgekrabt en de teere groene steeltjes waren gebroken en verdord. En zoo ging 't dag op dag! ,,'t Moeten rotten zijn", zei Willem. Maar niets anders in den tuin werd ooit aangeraakt dan alleen het ijzeren bloemenmandje. „Zou 't niet van den vorst kunnen komen?" vroeg kleine Corrie. De anderen begonnen hartelijk te lachen, want de geraniums en viooltjes bloeien fleurig en frisch in den helderen zonneschijn. Op een dag kwamen de kinderen wat vroeger dan anders uit school. Ze renden den tuin in, en nu klonk 't op eens uit aller mond: „Daar heb je 't! 't Is Snorbaard". Snorbaard was een groote, oude kater, dien ze al jaren lang hadden, en die door Willem zoo genoemd was geworden, omdat 't dier een buitengewoon sierlijken snor rijk was. Daar lag Oude Snorbaard op het mandje, 't Was juist de tijd dat de middagzon er op scheen, en hij vond zeker dat hij daar op de warme aarde een heerlijk bed had. Ze lachten allemaal; maar Willem zei: „Dat zal ik hem wel eens afleeren!" Hij nam de spuit van de waterleiding, en mikte op Snorbaard, terwijl Jan heenliep om de kraan open te draaien. „Och, doe 't niet!" riep Anna. „Die arme stumperd! — hij wist niet dat hij kwaad deed". „Maart dan moet hij maar een les krijgen", zei Willem, vastbesloten. „Kom, scheer je weg!" Het koude water kwam met een dikken straal naar beneden, en Snorbaard „scheerde zich weg". Met 'n langgerekt mi-auw-w-w-w sprong hij van 't mandje, vloog de bloembedden over, en rustte niet voordat hij in den top van den hoogsten boom zat. „Arme Snorbaard!" De meisjes streelden en liefkoosden hem toen hij weer beneden kwam. Maar hij had de les, die hij gekregen had, blijkbaar goed onthouden, want hij durfde naar 't bloemenmandje zelfs niet meer kijken. En de helderkleurige begonia's en de aardige bloeiende klaverblaadjes kwamen nu ongehinderd voor den dag, en toen 't heelemaal zomer was geworden, was iedereen verrukt over den bloemenschat in dat hoekje van den tuin. ---