Medische brieven. IMBECILLITEIT. De meeste menschen denken, dat een imbecil, een onnozele of hoe men hem of haar ook wil betitelen, een geheel onbruikbaar lid onzer maatschappelijke samenleving is, ja het woord imbecil" brengt bij velen een begrip te weeg, dat volstrekt niet strookt met de werkelijkheid, want wanneer zij hooren van een imbecil, dan denken zij met een idioot in meerdere of mindere mate te doen te hebben. Niets is echter minder waar dan dit. Ik wil dan ook in het volgende een poging wagen U, voorzoover u zich aan dit dwaalbegrip hebt schuldi" gremaakt, op de hoogten te helpen en allereerst de vraag ® ,'™ : „Wat verstaan wij onder imbecilliteit. Alvorens deze vraag te beantwoorden willen we even oomerken, dat wij toegerust met de noodige kennis aangaande verschillende onderwerpen ons leven, de maatscha^-' ingaan en iederen dag dienaangaande rijker worden door ervaring In bepaalde omstandigheden nu weten wij uit dien chaos van feiten een greep te doen en volkomen correct te handelen. Een imbecil mist nu dit vermogen om de verschillende feiten en gebeurtenissen te combineeren ^volkomen, zoodat hii op een gegeven oogenblik in bepaalde, hem ongewone omstandigheden gekomen zijnde, machteloos staat en niet weet hoe te handelen. Een enkel voorbeeld ter verduidelijking Stelt u voor wij brengen een imbecil on een of ander kantoor, waarop hii (zij) nooit te voren werkzaam geweest is. Bii informatie bleek dat zijn (haar) vorige cref zeer tevreden over hem (haar) was en hij (zn> zijn (haar) werkzaamheden met de uiterste nauwgezetheid uitvoerde. Nu echter in deze nieuwe omgeving weet hij (zii) zich geen raad en niet dan na de grootste moeite heeft hij (zij) zich aan de nieu; we situaten aangepast, terwijl een ander alles heel eenvoudig en simpel zou vinden en zich de werkzaemheden nadat deze hem (haar) eenmaal uitgelegd waren, eigen zou hebben gemaakt. Fee,ft zijn (haar) chef echter het noodige geduld dan lukt 't tenslotte wel, ja heeft men groote kans een uitnemende werkkracht te krij gen. Na verloop van eenigen tijd wordt 't werk mechanisch a. h. w. verricht en vaak munten zij zelfs uit door een zeer scherp geheugen en groote opmerkingsgaven. Wij vinden dan ook onder de imbecillen niet zelden een genie. Ik wil u dan tevens wijzen op de z. g. n. wonderkinderen o.a. speciaal op muzikaal gebied. Onder hen treffen wij een groot aantal imbecillen aan. Eenvoudige werkzaamheden zouden zij niet kunnen uitvoeren, doch op hun bepaald gebied zijn zij een genie. Een genie is dus ijiet altijd een zeer benijdenswaardig individu. Een imbecil nu vraagt niet naar 't verband der dingen, doch beschouwt de feiten afzonderlijk, los van elkaar, 't Is dan ook zeer merkwaardig, hoe een voor ons wellicht door zijn arbeidsprestatien zeer achtenswaardig man op'een vraag b.v. „of ieder Koning kan worden" antwoordt: „ja, als men maar van adel is," terwijl hij mogelijk beter dan één van ons allen thuis is in de geschiedkundige feiten, al wil ik uw geschiedkundige kennis geenszins onder schatten. Heb ik dus getracht u duidelijk te maken dat een imbecil het combinaten vermogen zelfs in zeer simpele dingen mist en is dit gebrek eigen lijk het fundament, het weten der ziekte, zoo begrijpt ge dat hieruit verschillende misères kunnen voortvloeien en allereerst wil ik uw aandacht dan hierop vestigen, dat onze imbecillen in 't algemeen echter „autoritei tsgeloovigen" zijn. om een jermanisme te mogen gebruiken. Zij zijn doorgaans zeer gemakkelijk tot goed en tot kwaad te verleiden, ziin vol blind vertrouwen op deze of gene, wamt wat deze laatste zegt is toch zeker waar, is a. h. w. wet voor hen. Het laat zich bij eenig nadenken begrijpen, dat dit tot groote onheilen aanleiding kan geven, ja strafrechterlüke vervolging vaak het einde is, daar zij absoluut niet de gevolgen van hun daad kunnen overzien. Zoodra de imbecil in moeilijke omstandigheden wordt gebracht en zich er niet weet uit te redden, grijpt hij of zij naar het eerste het beste middel, dat ten dienste is, niet in staat zijnde te overwegen, wat uit haar handelwijze kan voortvloeien. Zoo is 't meer dan eens voorgekomen, dat een kindermeisje het kind, dat aan haar zorgen was toevertrouwd maar eenvoudig worgde, daar zij 't op geen enkele andere wijze anders kan stil houden. Voorzeker een radicaal .doch niet gewenscht middel! Tevens herinner ik mij een zeer karakteristiek geval, dat ik u even zal mededeelen: Twee vriendjes van een jaar of 14 a 15 wandelden samen op een eenzamen buitenweg. Eén dezer had het ongeluk zijn voet te verzwikken en kon dientengevolge niet meer verder loopen. Zijn vriendje wist geen raad en i. p. v. hulp te gaan zoeken. Zoo spoedig mogelijk, gooide hij zijn metgezel maar in een sloot om zich ten einde raad maar uit deze moeilijke situatie te redden. Gelukkig werd deze daad nog bijtijds door de omwonenden ontdekt en heeft dit niet het leven van onzen jeugdigen vriend gekost. Bij onderzoek bleek, dat de bedrijver van die voor ons zeer zonderlinge feit een echte imbecil was. Onder de z.g.n. slavinnen en slaven van de mode vinden we voorts tal van imbecillen en menige fat of modepop is bij nadere abservatie een imbecil in meerdere of mindere mate. Zij zien deze of gene dit of dat dragen en moeien zich ook zoo een aanschaffen. In gezelschappen wordt men vaak door hun kwinkslagen de dupe en zij zijn 't, die hierin meestal ten koste van één der aanwezige 't geheele verdere gezelschap weten te amuseeren. Zoo zien wij, dat de imbecil aan den eenen kant voorteffelijke eigenschappen heeft en dat geenszins het recht hebben zoo iemand voor min of meer idioot te houden, ja hun prestaties zijn zelfs vaak van dien aard, dat men in hun plaats geen betere werkkracht zou kunnen verlangen, doch aan den anderen kant moeten wij bij zulk een patient(e) altijd oppassen, dat wij niet de tol moeten betalen voor hun handelingen, die zij met de grootste koelbloedigheid verrichten en waarvan, zooals wij bemerkt hebben, de gevolgen onherstelbaar kunnen zijn. Slechts in die gevallen, waarin de imbecilliteit zoo ernstig is, en een dergelijke vorm aanneemt, is onderzoek naar eventueele opname in een inrichting niet alleen gewenscht doch dringend noodzakelijk. MEDICUS. --- VOOR DE JEUGD. VERHALEN EN SCHETSEN. Onmatigheid. Ik geloof, kinderen, dat ge allen wel weet wat onmatigheid is en dat ge gedurende de kermisdagen ooik wel mannen gezien zult hebben, die onmatig waren geweest in het gebruik van drank. Vooral het overtollige gebruik van sterke dranken is een groote ramp voor de maatschappij en geeft aanleiding tot allerlei ongelukken. Ik wil jullie nu eens verhalen, hoe zoo'n drinker op een eenvoudige manier van zijn kwaal werd genezen. Een timmerman, Piet Drost geheeten, was sinds jaren aan den drank verslaafd. Hij maakte niet alleen zich zelf, maar ook zijn vrouw en kinderen diep ongelukkig. De brave vrouw zwoegde van den morgen tot den avond voor een stuk droog brood en zelfs de kleinen werden uitgezonden om een kleinigheid te verdienen. Niettegenstaande al dat zwoegen en tobben heerschte er diepte armoede in het gezin en treurig was het leven van deze slachtoffers der drankzucht. Niet alleen vrouw en kinderen leden er onder maar ook de timmerman ondervond weldra de nadeelige gevolgen. Is elke onmatigheid nadeelig voor de gezondheid, het onmatig gebruik van sterken drank verwoest deze geheel en al. Nu eens leed hij aan dit, dan aan dat lidmaat, herhaaldelijk was hij ongesteld en zijn eens zoo krachtig lichaam was nog slechts eene ruine. Zijne oogen begonnen meer en meer te verduisteren, handen en armen beefden steeds alsof hij de koorts had; de minste , arbeid viel hem zwaar. Hij gevoelde dat het zoo niet lang meer kon duren en dat hij stilletjes aan naar het graf ging Voor den dood was de man echter erg- benauwd (■n niot zonder rc.ien; hij had heel wat op zijn geweten, {eiwi.d l ij de moed miste zij' ^ schandelijke gewoonte vaarwel te zeggen. Op zekeren dag was hij weer naar zijn werk gesukkeld en klaagde daar zijn nood aan een der kameraden., ,-Piet," antwoordde deze, „ge moet naar den dokter, ge gaat met den dag achteruit." ,Daar heb ik ook al eens over gedacht," zei Piet, maar zou hij mij rwel kunnen helpen?. -„Ge moet niet zoo moedeloos zijn", hernam de makker. Zoolang er leven is,is er immers hoop en misschien knapt de dokter je wel weer spoedig op." Piet Jiet er geen gras over groeien. Nog dienzelfden dag begaf Ihij zich naar den dokter en legde hem zijn toestand bloot. Een blik van den arts was voldoende om te weten, met wien hij te doen had. — Man, man, sprak hij ernstig, maar toch vriendelijk en deelnemend, gij hebt veel, zeer eel gedronken. — Ja, dokter, stamelde de ongelukkige verlegen en beschaamd: — En zijt gij nu van plan den drank als een doodelijk vergift te laten?. — Dat zal moeilijk gaan, mijnheer. — Dan kan ik u ook onmogelijk helpen, sprak' de man der wetenschap. —Zoudt ge me dan niet een drankje of iets anders kunnen geven, dat ik een beetje beter word. — Drankjes, poeders en pillen, 't is allemaal vergeefsch, als ge den drank niet laat staan. Maar, voegde de dokter erbij, hoeveel drinkt ge zoo ongeveer per dag? Piet haalde een flesch uit den izalk, nog half met jenever gevuld en toonde ze den geneesheer. Meer niet? 'vroeg deize, eenigsizins vroolijker. I^een dokter, was het antwoord. Welnu, kom dan morgen terug, dan zal ik je wat geven. Misschien is er nog hoop. Bemoedigd door de verklaring van den doktor "vi"'Piet heen. We zulen r?e volgende wepk zien, hoe de geneesheer onzen drinker met een goedkoop middeltje [wfist te genezen.. ONS VROOILIJK HOEKJE. Goede maat. Dienstmeisje: „Daar is de palingboer, mevrouw hoe veel zou ik nemen?" Jong mevrouwtje (op haar arm afmetend): „We zijn met zessen; laten twe zeggen 'n el of drie." Een vergissing. Rechter: „Hoe kom je aan die beurs?" (Vagebond: „Ja, ziet u, de vorige week heb ik 's nachts een heer thuis gebracht die den weg niet meer kon vinden. Aan de deur gaf hij me een fooi en toen heeft hij bij vergissing, zijn ibeurs in mijn zak gestoken." Een recept. Dokter: „Morgen loopt de jongen weer de straat op, vrouwtje dat verzeker ik je." Moeder: „Ik geloof het niet, dokter', of u moest een recept-voor nieuwe schoenen geven. Ingezonden door Arn. v. Rooij. Geraakt. Een luitenant ter 'zee stond te kijken naar het standbeeld van Michiel Adriaansz. de Ruijter te Vlissingen. Een jongen die een spraakgebrek had kwam voorbij. De luitenant vroeg hem: „Ventje kun je me ook zeggen, wie dat is? D.d.d. dat is MM Michiels de de Ruijter." „Oh, oh, is d.d.d. dat M.M. Michiels de de Ruijter", antwoordde de luitenant De jongen werd nijdig en sprak: „G.G.Gij hoeft m.m. mij niet na na te doen, maar dddoet hem mnimaar na"! (hierbij wees hij op het standbeeld). Tnsre^onden door H. Verhoeven. In school. Ondewijzer: „Welk dier versohaft je schoenen en vleeseh"? - Kareitje: Mijn vader. In een restaurant. Bezoeker: Zeker een abuis, kelner. Kelner: Wat bedoelt u, mijnheer? jBqzoeker: Wel, 'ik iheb kalfslever 'besteld' en je brengt me kalfsleer. Theorie. Sergeant tot de recruten: „De letters „ph" worden in onze taal uitgesproken als „f", behalve in het werkwoord „Soephalen". Logisch. Kees: „Waarom heb je slaag gekregen van je vader? Piet: „Omdat hij de sterkste is". RAADSELS EN OPLOSSINGEN. Oplossingen der vorige raadsels. 1. Ophouden met'slapen. 2. De tong. 3.'Kwar tel. 4. De kleinste, 'want de andere zijn nog groote re ezels. 5. Aan den tamboer. 6. Onzin. S. Ontbijten. 8. Met een s. 9. Het woord eindigt begint met een e. 10. Stuifmeel. Nieuwe opgaven. Ingezonden door Anna Taabe. 11. Welke appel heeft geen pit? 12. Welke dames kijken nooit in den spiegel ? 13. Schrijft eens: "levende muizenvallen" met drie letters? 14. Wie is vlugger dan een vlieg? 15. Met welke naald naait men niet? 16. Welk vat kan men niet rollen? 17. Welke worsten mag men gaarne zien, doch eet men niet? 18. Welke Ibiereti schuimen het meest? : ) 19. 'Naar iwelke zaligheid verlangt niemand? 20. Weet gij 't? Zeg het rond en open, Waar de ganzen in 't water loopen? BRIEVENBUS. Aan allen. Ziezoo, dat zaakje is iweer in orde. De prijzen zijn (verzonden of afgehaald en ik hoop, dat allen tevreden zullen izijn. Nu kunnen rwe weer aan wat anders beginnen, waaraan, naar ik vertrouw, nog meer nichtjes en neefjes zullen deelnemen. Zooveel prijzen als de vorige maal kunnen we nu edhter niet beschikbaar stellen, want dat kan bruintje niet trekken. We zullen nu de zaak zóó inrichten, dat toch allen kan krijgen om iets te winnen en daarom worden onder de goede oplossers van de prijsraadsels 5 mooie boeken verloot. Ziehier de prijsraadsels. 'I. Hoeveel beesten zitten er in een „electrische tramwaggon" ? De bedoeling is natuurlijk de letters van dit woord zóó samen te voegen, dat er verschillende' dieren mee jgenoemd worden b.v. os. hen, haan enz. Er kunnen er veel van gemaakt 'hoor. dus niet te spoedig ophouden en minstens 25 inamen opgeven. II. Mijn geheel is nog al gevaarlijk en lastig voor veel menschen, maar toch langzamerhand onmisbaar. 3, 8, 3, ,10 is een stadje in 'Gelderland. 7. 6. 4. 5 is in een bosch te vinden. 10, 1. ö is een lief beestje, maar 7, 2. 10 is zoo lief niet. Oplossingen van deze twee raadsels worden „ ineawaeht vóór 1 Augustus a.s. Nu allen 'weer aan het werk en als ge er mee klaar zijt stuurt ge de oplossing maar aan Oom Willem. Goed succes hoor! OOM WILLEM. --- Mikken en Prikken. Wekelijks loven we een prijs uit voor de beste inzending. Ze mag niet grooter zijn dan 15 regels en moet eene gebeurtenis hekelen, liefst uit Eindhoven of omgeving. Uiterlijk des Donderdagavonds moeten de inzendingen in ons bezit zijn. Op de enveloppe te vermelden „Mikken en Prikken." Niet het doek Aan ied're kerk vindt men haast vast Een waterplaats, dat is gepast. Maar dat men het idéé ontduikt Die voor een vuiler doel gebruikt Zooals gebeurt aan Woensel's kerk, Dat noem ik een schandalig werk. Behoefte groot, behoefte klein, Daarin dient onderscheid te zijn. F. de .T. Strijp (Bekroond met een boekwerk.) De turf vrij! Wij leven blij, de turf is vrij. Op Neerlands dierb'ren grond; Ontworsteld aan veel drwinglandij, En distributie-ambt'narij, Koopt men zijn turf weer frank en vrij Waar vrijheid eeuwen stond. (bis). Juich, burgerij! de turf is vrij! O heerlijk blijde stond! De nijv're schipper-bandelaar Staat straks met volle manden klaar, Verschaft u weer de puiks te waar Van Neerlands dierb're grond. (bis). Juich, schipper-hand'laar! wees weer vrij Van K.O.D.I.B.U. en Bond; Herneem uw plaats weer in de rij, Verzet uw bakens naar 't getij, En zorg weer voor de burgerij Op Neerlands dierb'ren grond! (bis). Pas op nu veenbaas-handelaar En maak het niet te bont, Wees, met uw turven niet te wijs En vorder geen te hoogen prijs. Want anders vlucht de burgerij 'Zijn eigen dierb'ren grond. (bis). --- MENGELWERKEN. De schoone Helena. Frederik Martens bad Julia, zijn mooi, jong vrouwtje reeds dikwijls beloofd de eerstvolgen de opvoering van de „Schoone Helena" met haar te gaan zien. Tegen Zaterdag a.s. was eindelijk weer eens 'n voorstelling van dit oude, zoo vermakelijk stuk aangekondigd. In de titel-rol zou een gast optreden, die zoowel om hare schoonheid als wegens haar voordracht beroemd was. Reeds een we,ek te voren kon men portretten waarop de diva in het zoo fraai réis-kostuum van de „Schoone Helena" was afgebeeld, in alle boekwinkels te Amsterdam zien hangen, en weldra w\ate de Stadsschouwburg tot op de laatste plaats „uitverkocht." Frederik was echter op tijd geweest, en had met opgeld een kleine loge genomen, die vlak bij het tooneel gelegen was en niet meer dan 'twee plaatsen bevatte. Het echtpaar verheugde zich zeer in 't vooruitzicht op den avond, die buitengewoon genoeglijk beloofde te woiden. Mevrouw speelde drie maal per dag op de piano 'n pot-pourri uit de „Schoone Helena", en mijnheer zong eiken morgen bij het aankleeden „Ich bin Menelaus, bin Laus der Gute!" De morgen van den dag, waarop des avonds de „Schoone Helena" gegeven zou worden, brak eindelijk aan. Maar Julia gevoelde zich in het geheel niet in orde en was verplicht te bed te blijven. De hoofdpijn, — waardoor zij wel vaker geplaagd werd — was vanmorgen 'tamelijk erg. Tegen negen uur richtte Julia zich met moeite in bed overeind, doch viel weer kreunend in de kussens terug. — Man-lief, zei ze met pijnlijk gezichtje, ik heb weer schele hoofdpijn. Ik kan vanavond niet m ee naar de schouwburg. — Och, och, antwoordde Martens, wat spijt me dat.... Is het dan zóó erg? Misschien is het van avond wat beter. — Och, plaag me toch niet. Als ik eenmaal mijn migraine heb — o, zuchtte ze en zweeg. Frederik kleedde zich. Hij had inderdaad medelijden met zijn vrouwtje. Na de voorstelling zouoden ze bij Kras gaan eten en vandaar als een gelukkig, levenslustig paartje, naar huis rijden. Zoo'n ritje bracht haar altijd de genoegens van hun wittebroodsweken weer le vendig voor den geest. En dat alles zou het lieve vrouwtje nu moeten missen!.... Hij legde zijne, door het wasschen kille handen op haar slapen, streek zacht heur zijden lokken van het voorhoofd terug, wiesch het met water en wuifde baar met een waaier koelte toe. Dat deed haar altijd zoo goed! Nu bracht Frederik heur bandje aan zijn lippen, wenschte de lijderes „van harte beterschap" en begaf zich naar zijn buiten hun woning gelegen "kantoor. Toen hij des middags thuis kwam, was de hoofdpijn nog even erg. — Frederik, z i . .. . i i -t de dame uit zijn loge herkend... i } aarwei, mijn ongelukkig: kind, snrak ze met doffe stem tot Julia. Gij gevoelt zeker zelf het best, dat ik hier geen minuut langer kan blijven, — en dat huis nooit weer betreden mag? Leef wèl, mijn lieveling, leef wèl.... — Moeder, gij zult ons toch niet voor altijd verlaten? riep Julia verschrikt. — Hier sta ik. ik kan niets anders, antlaar moeder met cpIrTPutto maWteit woordde haar moeder met gekrenkte majesteit. \' oor eeuwig ? brak nu het jonge vrouwtje in tranen uit. — Schep moed, mijn lievelin" snikte nu de moeder .Onze wraak zij geëvenredigd aan ziin misdaad... morgen kom ik terug. — Dat aws zeker nog 'n studentenstreek van uw vriend Avondster? lachte Julia, toen moeder vertrokken was!.... De man aan wien iedereen 'n hekel had. Een' itlrloletpje, (vtrjolulweiii en' kMl'eii'en atloaiklien op de straat voor het huisje van Fred. Palin. ■Ze hlaiddien' hlet tdirtilk axueit piriatenj, waainbaj z^ echiter tieillkjeiils* naielü (vfelrschlrillklty Milklken daaii die 'dleiur vatui hieit wlotaönikjiei kelken'. 'Ze niioeislten 'mi noolilti wleleiri (llolslliatienl,) iziej! juf'fxt 31otnie!hallll. Waar is het goed voor.... Hij gaat toch zeker weer den bak in, vóór er een maand om is. Aills' ilk walt 'te zie|g|gen' hWdl — "it IÖ dte jepdleve.rt, Idlife 'iti 'm dloettj, viilel hier juffrow Cloipjpiaige; ih'. FkneldJ ite iniotgj ,zio(o kwialaidf nliiets, allls 1 hiji niu lec!tlhJteJ , ib. Miatairi lnla!inwieil|kg hleleffjt hiij 'au (dtrtu|ppell|t!j(e' gtejpirtolelfld^ t oï Ihij mioefi die beeteiti spellen. — Atrlmie kHeliine .Treete'! izeal 'n mietje' (vÉia eestién. Zi& wtais' ztob iw(i/tJ afe ' id 'dloielk, Hoen ze, imiet d'j* vialdleir bij o«ns lalnlgs ibwaan. — En geen wonder ook! hernam juffrouw Golpipaigie. ,'lk ziagt xiaidiell'ijjk, hloe '0 mjeit! Firield gjer steld 'was, toen hij uit den „Roeden Arend" ikiwiam. Maairi dat hij bihitalal igteirypieig raotu ziijnt om Tmeesi uit' dtei e | dho'od! te sglalajn hladlenj zojev .daiti biald! dik. -natelt giefdaicM. — Lfuiisteiri, riep hielt mietilsje. Htobirtt) A gij oiliieltls 1 ? DanMiiJk wiairen aillLen miulitels 1 ®. "k hnetribeteilldde me, dat ik Trees hoorde roepen. Hiji 'kteinl Aftn wied! velrimloioirdienl, aefi een' iuadlf iffitoille jtolagten),, idi'e Ibij .slttotnjd. De wtoulwen hiui^lelridieai. — Htaud utw miolnkï, (Sipiriak er eien. Gij mioieisit •liimietr Ttonn Kling; igfelató 'hiafiien. 'Tom King was de veldwachter van het natm/riilgei idlo'np., diite eéinimaal per diaig ün.) heit gi&hudhtje verscheen en tevens de eenige, die het itiejgien' IFlrield) Pailiifnis dteifldieopmeimieni. — Tc zaill wiel: 'opipiaislsient, bnltiwioiarfdkfo dtei jiom igen. Fireid' aom mie idloteidölaiainl, laüis ihiij iejriviaai hioiofrdie. I iNtoigf twainen ze. aiaml '(t irieidletóeeren, itfolem/ iQ|iq : d'en dlnaai (V*ami den wejg' een 1 jiofcjgiervülottitw (vtenv scheen van meer deftig uiterlijk dan de aanwe: «algen. .Hloietwiell eenvoudiilgi geikflleteldl, (hlald 1 ssei ileite iln haar hoiuidElg*. thieltJw'eilÓrf sfpmalk — Walariotoii aiiielt!? gaf ze rustig ten antwoord. Treesje heeft me ffijfélslcfiiiien nioOdilgy Ze st'aipt.e hielt piaialdSe lolviea'* mtaatr n'o(g vóón j w aaini idle. de'ur wals igtetomen'j Veriï (diie 'otpieni geitoOcen en veins'clhieen die- ig'e'SitaJllta vam' Firöd iO'n dien diriemm'elll. Paffiinö io'p dien diriemjp'eill. Hij was een kort gezet man van middelbanen ! lteieftlijd'. Zijlui dlitk utoinldi ' hoo-f'd ; wais klolrt 'g'efelchloirlen eü o|p zijini ig'elzikM fliaig elen wto(eistte •binulilalie Dicdh' jfurfifi^olurw Eimiillyf waö nlileib tbialnig. 'Vir e'eis twia\a sfetö, dfeut m slleicihtsi bij .n'aotmj Iklelnldlei,, iwlatnit ihiaar m(o(e(dli(gl hiairfcje kltoip 1 te tóoioig iln) hlelti iHetwraetizijinl vtatat pOjiicihlti, wiatoinjeiecr, «ir li ertisi 'gloleidlsl it'ej cUclein' vtilell. Flr'eldJ Pialllite, hleMk'enidle zdjni belao'eiksWert em hield een leelijk woord terug, dat hem op de ir.fppen kmta'm. — Wait wüttt igiiji? voioelg (hlij. — Goeden middag, zei Emily. 'k Ben hiei om eens met Trees te praten. Ze deed een schrede vooruit en als werktuigelijk trad de man ter zijde en liet haar doorgaan. Daarna smeet hij met 'n slag de deur toe. „Heere 'm tijd!" riep juffrouw Coppage. Ze is naar binnen gegaan. — Ze heeft meer moed, dan wij één van allen. zei een meisje van zestien. — (Dwaasheid! Dat is 't, wat ik het noem, verklaarde juffrouw .Bonehill. Emily vond Trees ineengedoken zitten op een stoel in de bijna leege keuken. Haar zakdoekje was doorweekt met tranen. — "Och moeder, moeder! riep ize snikkende Waarom komt ge niet terug? O, ik heb u zoo noodig, erg noodig, lieve, beste moeder! — Trees, zei Emily zacht. Het kind richtte het hoofdje op, en 't volgend oogenblik rustte het in de armen van haar trouwe, vriendin. Haar teere gestalte trilde onder de hevigheid van haar verdriet en Emily hield haar vast omvat en streelde met d'r fijne vingers het verwarde haar. De man leunde tegen den muur en keek naar beide met een grijns op z'n gezicht. — Mooi zoo! zei Ihij. Zet het kind maar tegen me op. Maak haar maar net als de anderen. Die noemen me dronkaard, tuchthuisboef en weet i'k, wat nog al meer. Ga maar voort met u gedoe. Ik geef er geen zier om, ziet ge, geen zier! Emily blikte op en zag hem vast in de oogen. —Wilt gij, als 't u belieft, in de andere kamer gaan? vroeg ze bedaard. — Neen, dat wil ik niet. 't Is hier mijn huis en daar heeft niemand te bevelen dan ik! — Wilt gij in de andere kamer gaan? herhaalde Emily met nadruk. En Fred Palin, brutaal ais hij anders was, sloop weg en begaf 'zidh in het belendende vertrek. iDe verande-, ring, welke Emily aanbracht in het uiterlijk van het kind in een (kleine tien minuten, was inderdaad verwonderlijk. Ze begon met haar j gezichtje met koud water te wasschen en elk i spoor van tranen te doen verdwijnen. En toen i er iets van het nat in Treesjes oogen 'en mond j liep, maakte haar dat aan 't laohen. Emily j deed het toen expres nog eens. zoodat Fred; Palins, die bij den ledigen haard in de kamer! zat té" mokken, ot» eens werd opgewekt door! een geluid als er in verscheidene maanden niet' die woning had geklonken. v |m Toen stuurde Emily Trees naar boven om 1 een kam, een borstel en een anderen voorschoot) De voorschoot had een leelijke scheur in het midden, doch dat gebrék was spoedig door haar!» vlugge vingers en met behulp van naald en draad verholpen. Trees had mooi, blond haar en 't was de moeite waard, het te kammen en te borstelen. En men zou inderdaad geld gegeven : hebben te zien. hoe het kleine , ding, straks nog zoo terneergeslagen en hopeloos, opflikkerde en gelukkig werd, vooral toen de bezoekster: hetmooistelmtje.dat ze zelf droeg, in de glan . zende tressen bond. 77 Kn nu, zoo sprak Emily, zou i_" ga rn hebben, dat gij iets voor mij dee . t ii S dat lrees. — Alles wat u belieft, juffrouw. — Goed. Dan moet gij in de andere kamer gaan. uw armen om uiw? vaders hals leggen en hem een kus geven. Zult gij 't doen, Trees? Het kleine gezichtje kreeg een triestige uitdrukking. — Hij ruikt altijd zoo leelijk, als hij gedronken heeft, zei ze. Dat weet ik wel, maar daar moet gij nu eens niet aan denken. Uw vader is zeer ongelukkig en gelooft, dat we allemaal tegen hem zijn. Ik wensdh hem te laten zien, dat er nog iemand is, die hem liefheeft en hem vertrouwt en hem helpen wil in spijt van alles. Öw moeder kuste hem ook wel, is 't niet? — Ja. Zelfs als hij haar geslagen had. deed ze het later. Maar ik haatte hem. Ik had hem wel willen.. — Stil, Trees. Zoo mocht gij niet praten, Misschien doet gij later ook wel eens iets verkeerds. Wat zou het dan zijn, indien iedereen u den rug toedraaide en niets meer met u te doen wilde hebben? Dan zoudt gij wellicht voortgaan in het kwaad en van erg tot erg vallen, tot gij ten laatste niet meer terug kon. En dat alleen, omdat er geen mensch was, die 'n beetje van u wou houden. Zonder nog wat te zeggen, gleed het kind van Emily's schoot en liep naar de andere kamer. Met de ellebogen op de kniëen. de kin op de handen zat de man nog steeds bij den kouden haard, 'n Kort oogeniiblik aarzelde Trees, die misschien een slag verwachte in antwoord op haai liefkoozing. Toen met heftig kloppend hartje, sloop ze tot dicht bij haar vader en sloeg de armen om zijn hals. Verwonderd meer dan hij 't zelf recht begreep, jliet Fred Palins. — dronkaard, vrouwen beul, gevangenisboef als hij was, — haar sjil begaan. — Van moeder, fluisterde Trees en ze snelde terug naar de keuken. Zeker moet een engel haar die twee woorden heibben ingegeven! Gelijk de weldadige regen neervalt op de verschroeide aarde, zóó ; drong de bedoeling der eenvoudige, kinderlijke uiting door tot in het hart van dien rampzaligen man, die in de diepte zijner ellende hunkerde naar een weinigje liefdé. Zijn hoofd leunde ziwaarder op zijn handen; zijn breede schouders schokten. --- Uit de Moppentrommel. Ieder week wordt een boek beschikbaar gesteld voor degenen, die de aardigste aneedoten hebben ingestuurd. Inzendingen geschieden onder enveloppen, waarop geschreven staat: „Uit de Moppentrommel" aan het Bureau van dit Blad. / Een snuggere. Schoolopziener: En nu, jongens, wie heeft „Lucifer" geschreven? Verlegen jongen: lik niet, mijnheer! Schoolopziener ('s avonds tot den burgemeester van het dorp): Leuk geval vandaag. Ik vroeg een jongen, wie „Lucifer" geschreven had en hij antwoordde: Ik heb het niet gedaan, mijnheer! Burgemeester: En had-ie 't toch gedaan? J. v. V. Valkenswaard. (Bekroond met een boekwerk.) Die moest hij hebben. (Een soldaat gaf zijn wensch te kennen van de „Kerkparade" te mogen thuisblijven, om reden dat hij.... vrijdenker iwas. De sergeantmajoor hoorde hem met verdachte welwillendheid aan. — Gelooft ge dan niet aan de Tien Geboden ? vroeg hij zacht, in het minst niet verstoord. — Aan geen één majoor, was het antwoord. — Dus ook niet aan het gebod: gij zult den Sabbathdag heiligen? — Ook dat niet! — Ha! dan ben jij juist de man, dien ik hebben moet, om 's Zondagsmorgens de cantine te schrobben. H. V. Bladel. Óók 'n methode! Schoenmaken (tot zijn leerjongen): Zeg luilak, ben je nog niet klaar met het poetsen van dat paar schoenen? Leerjongen: IDat is te zeggen, meester, ik heb nummer twee onderhanden. Schoenmaker: Laat eens zien, hoe de eerste gepoetst is. Leerjongen: Ja, zie je meester, daar begin ik aan, als ik met nummer twee klaar ben. J. v. d. W. Tongelre. Onaangename nachtrust. Hotelhouder tot gast, dien hij pas heeft gewekt: Goeden morgen, mijnheer, heeft u goed geslapen ? Gast: Neen, mijnheer, heel slecht zelfs. Hotelhouder? Zoo, en hoe kwam dat? Gast: Ik had een zieke vloo in het bed en nu kwamen alle geburen haar bezoeken. Ch. K. Strijp. Hij heeft gelijk. Mijnheer Jansen, die zijn leven lang eenigszins heftig van natuur is geweest, is zwaar ziek en zegt een notaris zijn laatsten wil voor. De notaris maakt verscheidene aanmerkingen. Ten slotte verliest mijnheer Jansen het geduld en hij brult den notairs toe: — Zeg eens, wie ligt er hier op sterven, gij of ik? Goede raad. Juffrouw (in de les). — Ik had deze jaar heelemaal geen pleizier' aan de strand.. Hoe zoudt gij dat verbeteren, Willem? Willem. — Ik zou zien, dat ik een vrijer kreeg juffrouw. De verrader. Onderwijzer. — Onder de diersoorten worden hier ook de teengangers genoemd. Wie van u kan mij een wezen noemen, dat op de teenen loopt. Gij, Jantje? Jantje. — Vader, als hij 's nachts uit de soo3 thuiskomt. ---