voor Jongens en Meisjes Het probate middel door IET HOOGERS. Boer Hardink, de rijkste, voornaamste boer van het dorpje H., stond in de deur van zijn schuur en keek over het erf uit, dat in de ochtendzon lag en waar de kippen, die altijd vroeg op waren, al rond scharrelden. Hij zelf was ook altijd vroeg op, hij hield van werken en luilakken kon hij niet uitstaan. Boer Hardink keek juist tevreden rond naar de schuren en zijn huis, toen hij langs de zijkant van dat huis een man zag lopen, die er uit zag of hij liever niet werd gezien. Hij sloop langs de muur en keek telkens om en Hardink, die hem goed in het oog hield, zag tot zijn woede, dat de vreemde man, die er uit zag als een landloper,, door het open raam naar binnen keek en even later een paar van zijn schoenen onder de jas stopte. Nauwelijks had de dief zich omgekeerd om zich uit de voeten te maken, of hij hoorde een dreigend „halt" achter zich en meteen zag hij twee reusachtige doggen op zich afspringen. Stijf van schrik bleef de man staan. Hardink ging naar hem toe, wisselde een enkel woord met hem, terwijl de honden grommend beletten dat hij wegliep. Wat hij liever deed, vroeg de boer den landloper, vechten met de honden, aan de politie overgeleverd worden of voor hem werken. Nu, in geen van drieën had de man erg veel lust, maar daar hem het laatste nog het veiligste leek, koos hij dat, met een diepe zucht. Even later stond hij in de schuur, met een bijl in zijn hand en een stapel boomstammen naast zich, die hij klein moest hakken. Wel keek hij met een verlangende blik zo nu en dan naar de deur, of hij geen kans had om te ontsnappen, maar daar lagen die akelige grote honden steeds maar en bromden nijdig, als hij maar een stap te dicht bij kwam. Dus hakte en hakte onze landloper onverdroten verder. Tegen tien uur kwam boer Hardink met een kom melk en een dikke snee brood in de schuur. Zonder een woord te zeggen zette hij ze neer, keek naar het hout en zei een goedkeurend woordje tegen de honden en ging weer weg. De honden bleven op hun post en de dief moest wel weer aan het werk gaan, toen hij de melk en het brood op had. Eerst hakte hij verwoed, om zijn kwaadheid te luchten, maar werken was hij niet gewend en na een poos zat hij op de boomstammen en rustte uit. Maar het was juist weer etenstijd en daar verscheen de boer weer, met in de eene hand een bord bonen met spek en in de andere een bord met pap. Hij keek weer naar het hout, zei niets anders dan: „Dit moet vanmiddag klaar", en vertrok weer. De man keek met ontzetting naar de grote stapel, die er nog lag en begon uit De eerste schaatsen. Reeds in het stenen tijdperk waren er een soort schaatsen bekend. Bij opgravingen heeft men paardenbeenderen gevonden, die zo scherp geslepen waren als schaatsen en ook precies de vorm hadden als de ijzers van onze schaatsen. Er zaten gaatjes in, waarmee de schaatsen aan de voeten konden worden gebonden. wanhoop maar weer te hakken. Hij kreeg het warm, trok zijn jas er bij uit en zuchtte en steunde, doch de houtstapel werd maar heel langzaam kleiner. Om vier uur bracht boer Hardink weer zwijgend een kop thee met een boterham, knikte tevreden, toen hij hem aan het werk vond en ging weer weg. Hij had die middag verder werk op het erf te doen, dus kon hij precies horen, of de man hakte of niet. En als de bijlslagen wat a] te lang zwegen naar zijn zin, dan liep hij even naar de schuur toe, riep de honden mee naar binnen, keek met een dreigend gezicht naar zijn gevangene en dat was genoeg om hem weer aan het werk te brengen. Voor de honden was hij doodsbang. 's Avonds kreeg hij nog eens een kom koffie met een stapel boterhammen, die hij zittend op de laatste boomstammen verorberde en toen het vee naar huis werd gedreven en de knechten en meiden langs de schuur kwamen, zagen ze hem juist bezig de schuur keurig op te ruimen en aan te vegen, onder toezicht van den boer zelf en van de honden. Alle hout lag keurig aan blokken gehakt in een hoek en boer Hardink keek voldaan naar het werk, dat was verricht. Even later liep de landloper met haastige stappen het erf af, onder zijn arm nog een pakje boterhammen geklemd en in zijn oren klonk de vermaning nog na van den boer: „Maak dat je weg komt, en zorg dat ik je hier in het dorp nooit weer zie!" Maar dat had hij niet hoeven te zeggen, want de . landloper nam zich vast voor om in zo'n dorp, waar zulke verschrikkelijke mensen woonden, die je zo hard lieten werken, nooit meer een voet te zetten. --- Een winkeltje, dat we zelf kunnen maken Winkeltje spelen, dat is altijd leuk, vinden jullie niet? Een hele vrije middag kun je er mee door brengen, zonder je te vervelen. En hier zie je nu een winkeltje dat je zelf kunt maken van een paar lege kisten en met de zaag en spijkers en hamer. Het is wel een heel werk als het klaar is, kun je er met je broertjes en zusjes pleizier mee hebben. Voor de kast kun je een hele kist gebruiken, die je bijv. op de helft afzaagt of nog verder, zodat je een kist overhoudt die ongeveer 20 cm. hoog is. Die zet je op de smalste kant en nu ga je de drie planken er in timmeren. Met kleine spijkertjes zet je ze vast tegen de zijkanten en de achtermuur. Tussen de bovenste plank en de bovenkant van de kast is een ruimte van 18 tot 20 cm. Nu timmeren we eerst de rechtopstaande plankjes er in, waar de laatjes tussen passen, en dan de liggende plankjes waar de laatjes op rusten. Voor de laatjes zelf kun je lege doosjes gebruiken, waar bijv. zeep in heeft gezeten of ook doosjes van chocola. Het mooist is natuurlijk als je er allemaal gelijke doosjes voor neemt, vraag maar eens aan Moeder of die doosjes voor je wil sparen. De grootte van die vakjes hangt natuurlijk af van de doosjes, die je ervoor gebruikt. Door kleine ringetjes te naaien door het karton heen, kun je de laatjes in en uitschuiven. Onder de kast kun je nog pootjes maken, maar nodig is dat niet. Je gaat nu het hout met schuurpapier goed glad schuren en daarna kus je het kastje lakken of verven. Hé --- De slimme Skiloper, die van zijn skieën een sleetje maakte en zo net zijn broertje ging sleden --- Verboden inrij Jan: (tegen zijn buurmeisje): Zeg Suus, kun je niet lezen? Daar staat duidelijk: Verboden inrij voor „alle ; voertuigen." --- Een uitvinding die de wereld veroverde Rudolf Diesel 80 jaar geleden geboren. Wanneer een nieuwe machine is gebouwd, die voldoet aan alle eisen en nog mooier en beter is dan vroegere machines, staan wij er vol bewondering naar te kijken. Maar een groter wonder dan de machine zelf is de uitvinding, de gedachte, die in het hoofd van den uitvinder is opgekomen, waar hij misschien jaren aan gewerkt heeft, voor het helemaal uitvoerbaar was. Hoe ontstaat zo'n gedachte? Daarop kan de uitvinder zelf het best antwoord geven en als hij dat doet horen we dikwijls, dat de tijd en de omgeving waarin ze leefden invloed heeft gehad op die gedachtengang. Bij Rudolf Diesel, naar wien de Dieselmotoren zijn genoemd, en die 80 jaar geleden werd geboren, kan men wel duidelijk nagaan hoe hij tot zijn uitvinding van de dieselmotor is gekomen Van jongsaf had de techniek zijn belangstelling, leefde hij voor machines en motoren Op de technische school in Augsburg leerde hij een soort aansteker kennen, waarbij een stukje tondel gloeiend werd door het samendrukken van lucht. Rudolf Diesel zelf beweert, dat dit al een van de eerste aanleidingen tot zijn latere grote uitvinding is geweest. Later op de Hogere Polytechnische school in München werd hij leerling van den uitvinder van een ijsmachine en van een manier om lucht vloeibaar te maken. Bij de beide uitvindingen van dien leermeester kwam juist weer het samendrukken van lucht te pas. Daardoor werd hij weer een stapje dichter gebracht bij zijn levenswerk. Hij was de enige van de leerlingen van Linde, de leermeester-uitvinder, die door zijn lessen op nieuwe gedachten kwam. Toen hij 35 jaar oud was, had hij de plannen voor zijn uitvinding zo ver klaar, dat hij er mee naar een fabriek in Augsburg, Neurenberg en Essen, ging voor practische proeven Jaren van hard werken volgden, met succes, maar ook met mislukkingen In 1893 was de eerste proefmotor klaar. Nog niet helemaal zoals wij de Dieselmotoren kennen, maar in 1897 was de dieselmotor toch al de meest practische en voordelige machine van dien tijd. Omstreeks het jaar .1900 heeft Diesel met zijn uitvinding hèt grote succes: hij krijgt de grote prijs van de wereldtentoonstelling. In de volgende jaren vechten de fabrikanten om het gebruik van de nieuwe motor voor voertuigen en schepen. De toen nog nieuwe onderzeeboot bemachtigde hem. Dat nu de dieselmotor zich ook een plaats heeft veroverd in de luchtvaart, heeft de grote uitvinder zelf niet meer mogen beleven. In 1913 al is hij gestorven, juist toen hij op het toppunt van zijn roem stond. --- BERTJE'S DROOM Bertje had een prachtig boek uit de bibliotheek, het ging over ontdekkers van de binnenlanden van Afrika, die allerlei avonturen beleefden, die wilde mensen en dieren ontmoetten, die in gevaren verkeerden en er natuurlijk meestal nog net goed af kwamen, die heel veel belangrijke ontdekkingen rieden en tenslotte met roem en eer overladen weer thuis kwamen. Dadelijk, nadat Bertje zijn huiswerk af had, ging hij zitten lezen en hij was zo stil, dat Moeder hem helemaal vergat en eindelijk, toen het al lang over bedtijd was, opeens zei: „Maar Bert, zit jij daar nu nog, je moest al lang in je bed liggen. Vooruit, gauw naar boven!" Met een kleur van het ingespannen lezen ging Bertje naar bed, maar zo dadelijk kon hij nog maar niet slapen, zijn gedachten waren nog steeds bezig met alles wat hij had gelezen van die dappere mannen. En toen hij eindelij', in slaap viel, droomde hij. Hij droomde, dat hij over een grote wei liep, vlak bij Opa's huis en dat hij opeens merkte, dat er een verschrikkelijk monster hem achterna zat. Hij rende, maar het dier kwam steeds dichterbij. En er kwam geen eind aan het weiland. Juist toen het beest een sprong zou doen, om Bertje te pakken, werd hij gelukkig wakker, maar hij durf le zich eerst niet te bewegen van angst. Als je wilt weten hoe dat verschrikkelijke beest eruit zag in Bertjes droom, moet maar eens met een potlood lijntjes trekken langs de cijfertjes, van de 1 naar de 2 en dan naar de 3 enzoovoort, en als je bij 43 bent, dan zul je wel begrijpen, hoe bang Bertje wes! --- De dappere Voorjaarsbloemen De Winter was laat begonnen en dat kon hij zichzelf maar niet vergeven, want nu had hij zo veel tijd verloren. Al gauw zou die Lente weer komen en dan was het gedaan met zijn heerschappij. Maar daar voelde hij weinig voor, hij wou dit jaar eens wat langer regeren en toen de Lente uit het Zuiden naar het Noorden kwam, stuurde de Winter haar een ijzige Noordewind tegemoet. Die joeg haar zoveel sneeuw in het gezicht, dat de arme Lente niet meer uit haar ogen kon zien en tenslotte helemaal verdwaalde. Zij werd zo moe, dat zij maar op een beschut plekje in het bos ging liggen en insliep. En als de Zon haar stralen uitzond om de Lente te zoeken, dan zette de Winter er gauw een paar grote wolken voor, waaruit dikke harde hagelkorrels rolden, zodat de zonnestralen gauw terug gingen. De kleine zangvogels hadden weJ verteld, dat de Lente al onderweg was. maar toen was de Winter boos geworden. Eindelijk konden de bloemen het van verlangen niet meer onder de grond uithouden. Ze keken al eens of zij er niet was, maar er was niets van haar te zien. Toen begonnen ze te roepen met hun fijne heldere stemmetje, maar daar kwam de Winter en zei, dat ze dadelijk hun mond moesten houden. Dat deden ze verschrikt, maar toen de Winter midden overdag even een dutje deed, begonnen ze toch weer. De zonnestralen waagden zich ook gauw op de aarde en liefkoosden de sneeuwklokjes, narcissen en crocusjes. En toen de vogels de bloemenstemmetjes hoorden, zetten ze ook hun lenteliedjes vast in, om de Lente toch vooral te roepen Maar de Winter werd er wakker van en kwam brommend en dreigend naar ze toe. De kleine vogels kropen angstig weg, de bloemen krompen ineen van kou, de zonnestralen klommen gauw weer naar boven. En de Lente kwam maar niet! Maar iedere dag probeerden zij het weer: als de Winter zijn slaapje deed, riepen en zongen ze, de klokjes luidden, allemaal om de Lente wakker te maken. Als dan de Winter kwam bromde hij wei altijd, maar daar trokken ze zich ten slotte niets meer van aan. De Winter zond toen zijn hagel en zijn nachtvorsten nog eens op ze af, maar die hadden al niet zo veel kracht meer. Ze zeiden, dat hun tijd voorbij was en dat ze niet meer tegen de lucht konden en zenuwachtig werden van dat geroep van de bloemen en gezang van de vogels. Daar had de Winter dus ook al niet veel meer aan. En de voorjaarsbloemen- gingen maar door en er kwamen steeds meer, tot.... eindelijk de Lente wakker werd. En toen haastte zij zich met rasse schreden naar het Noorden waar ze op haar wachtten. En zij was blij, toen de bloemen en vogels haar daar al begroetten en dankte hen voor het roepen en luiden. Maar de Winter verdween met al zijn gezellen, zodra hij de Lente zag verschijnen. --- WOLLEN BALLETJES EN POMPOENTJES. Voor handwerkstertjes. Je ziet ze tegenwoordig zoveel, die wolballetjes of pompoentjes, dat het wel leuk is om ze zelf te kunnen maken. Aan truien, op mutsjes, op slofjes, overal kun je ze gebruiken. En ze zijn heel makkelijk te maken. Je neemt twee precies gelijke ronde kartonnetjes, hoe groter pompoentjes je wilt hebben, hoe groter kartonnetjes natuurlijk. In het midden daarvan maak je een gat. Nu leg je de twee stukjes karton precies op elkaar en begint je draad er om heen te wikkelen, door hem telkens door het gat te halen, zoals je ook op het plaatje ziet. Als je helemaal rond bent, haal je met een naald het laatste eindje draad een keer tussen het karton en het garen door. Dan zet je de punt van de schaar net tussen de twee kartonnetjes in en knipt de wol door, helemaal rond, langs de rand van de kartonnetjes. Daarna snoer je om de wol een draadje, ook weer tussen de beide stuk jee karton en dat bind Je stevig vast. Nu kunnen de kartonnetjes er gerust ai, want je bolletje is klaar. Je rolt het nog een beetje tussen je handen, knipt het w»* bij en het is „voor gebruik gereed." --- EEN STANDBEELD VOOR GEITEN. In een afgelegen goudgebied, in MiddenAustralië is kort geleden een standbeeld opgericht, dat twee geiten voorstelt op een groot voetstuk. De goudgravers hebben het laten neerzetten, om hun dankbaarheid te tonen aan de geiten, die het door hun aanwezigheid mogelijk hebben gemaakt, om net zo lang te zoeken naar de goudmijn, tot ze hem hadden gevonden. Als de geiten er niet waren geweest, hadden ze het al lang moeten opgeven, want geen ander dier zou zoveel nut gegeven hebben in zo'n eenzame streek. Bovendien heeft bij de ontdekking van de mijn zelf een oude bok ook nog een grote rol gespeeld, want die heeft bij een van zijn sprongen een rotsblok opzij geschoven, waardoor een holte in de grond zichtbaar werd, welke nog niet was opgemerkt. Dit leidde toen weer tot de ontdekking van de mijn. --- DE OLIFANT BIJ DEN TANDARTS. In een dierentuin in het Amerikaanse plaatsje Cheyenne heeft men een olifant, die naar het kleine filmsterretje Shirley Temple is genoemd. De olifant, die nu 15 jaar oud is, heeft een poos geleden kies pijn gehad. De dierenarts uit het plaatsje moest komen en het bleek, dat er vier van de geweldige olifantstanden behandeld moesten worden. Eerst deden er zich nogal wat moeilijkheden voor, want „Shirley Temple" vertrouwde dien tandarts niet erg. Maar langzamerhand scheen het verstandikelijk kwaad was, waar hij zich maar bij ge dier toch in te zien, dat het een noodza : neer moest leggen. De dierenarts komt een half uur van te voren en haalt stuk voor stuk de instrumenten uit zijn tas, legt ze neer voor de olifant en laat ze hem goed bekijken. Als het dier er een beetje mee vertrouwd is, begint de eigenlijke behandeling. En de dokter zegt, dat de olifant rustiger en dapperder is dan menige men< selijke patiënt, die bij hem in de stoei komt te zitten. --- Tommy is jarig. Kijk eens Tommy, dat is fijn, 't Bordje vol met kluiven, Waarom zou dat toch wel zijn, Dat ze jou zo fuiven ? Tommy weet het zelf niet eena Kan het ook niet snappen, Hij begint maar een, twee, drij In zijn kluif te happen. Domme Tommy, luister dan, Je moet het toch weten, Omdat 't je verjaardag is. Krijg je lekker eten. Tommy, luistert toch niet eens. 't Kan hem ook niets schelen. Hij eet fijn zijn kluifjes op En dan gaat hij spelen. --- Kaboutertje heeft haast Door Maya van Heymen. Stap, stap, stap, twee kleine voetjes Lopen door het hoge gras, Een kaboutertje aan de wandel Met een flinke, vlugge pas. Wip, wip, wip, een rode puntmuts Danst bij 't lopen heen en weer. Tik, tik, tik, zo komt het stokje Op de harde steentjes neer. Haast je, rep je, gaan de voetjes Want de lucht lijkt niet erg pluis En kaboutertje is liever, Voor het regent, veilig thuis. --- Wetenswaardigheden De afkomst van de Almanak. Kennen jullie de Enkhuizer Almanak? . zeker, hè? Of anders wel een andere Alm, nak, denk ik, zo'n boek, waar alle dagi van het jaar in staan, met verschillen! aantekeningen en berichten erbij. Ma weet je wat vroeger eigenlijk een alman; was, waar onze almanak van af stamt? D was een lange, vierkante lat, waarop ■ dagen met streepjes aangegeven stonde op elke kant negentig dagen. Zo was h een kalender voor de mensen die niet ko den lezen en schrijven, tenminste voor 3 dagen van het jaar, de overige vijf of z dagen moesten ze dan maar zonder do« ---