EINDHOVENSCH DAGBLAD Maandag 30 December 1935 Tweede Blad BUITENLAND OVERZICHT LAVAL'S KLEINE ZEGE. Bij de debatten in de Fransche Kamer over de buitenlandsche politiek heeft men den premier Laval geducht aan den tand gevoeld, zelfs zoo hard, dat men tot op het laatste oogenblik in het onzekere verkeerde omtrent den uitslag der stemming over de vertrouwenskwestie, die Laval had gesteld. Tenslotte heeft de Kamer in twee opeenvolgende votums de regeering haar vertrouwen geschonken. Met 296 tegen 276 stemmen bij 18 onthoudingen en 10 afwezigen verwierp zij de prioriteit voor de motie van wantrouwen, ingediend door de radicalen Delbos en Cot, aan welke verwerping Laval de kwestie van vertrouwen had verbonden. Even later nam zij, nadat Laval daarop wederom de vertrouwenskwestie hacl gesteld, met 304 tegen 261 stemmen de vertrouwens-motie-Chappedelaine aan. Deze successen bereikte Laval ongetwijfeld door zijn slotrede, waarin hij de bewering weerlegde, als zou hij niet nauw genoeg met Engeland zijn samengegaan en als zou Frankrijk de sanctiepolitiek heimelijk hebben tegengewerkt. Wat de petroleumsancties aangaat, die zullen nu eenmaal niet aan de orde kunnen komen vóórdat Roosevelt in de gelegenheid gesteld is er aan mee te doen, en te dien aanzien heeft Frankrijk dus nog geen beslissing te nemen. Als het zoover komt, zou hij eerst de Kamer raadplegen. Als bewijs dat Frankrijk wel degelijk nauw met Engeland samenwerkt, haalde Laval het feit aan, dat, toen Engeland op 10 October j.1. een contact vroeg tusschen de Fransche en Engelsche generale staven, hij antwoordde dat eerst politieke overeenstemming verkregen moest worden, en dat, toen dit het geval was, gedurende de maanden November en December geregeld conferenties voor militair-technisch overleg hebben plaats gehad, en op 9 en 10 dezer ook tusschen de generale staven van land- en luchtmacht. „Waarvoor ziet ge mij toch wel aan, dat ge een minister van buitenlandsche zaken noodzaakt deze dingen te zeggen!", riep de minister president in een bui van opstandigheid uit, waarna hij door de rechterzijde en het centrum lang en luid werd toegejuicht. > Laval betoogde vervolgens dat hij Italië wel degelijk en herhaaldelijk gewaarschuwd heeft dat de sancties zouden worden toegepast, en besprak toen uitvoerig de betrekkingen met dit land, waarbij hij nadrukkelijk verklaarde niets te verbergen te hebben aangaande de afspraken te Rome, en in Januari nooit vermoed te hebben dat Italië in Abessinië militair zou gaan optreden. In geen enkel opzicht heeft hij dezen oorlog aangemoedigd, al was het alleen al daarom, omdat die Frankrijk berooft van de Italiaansche medewerking in Europa. Hij zal overigens doorgaan, middels de letter en den geest van het pact, naar verzoening te streven. Laval is overtuigd, dat de vrede in Europa niet stevig staat zoo lang de wezenlijke toenadering tusschen Duitschland en Frankrijk niet zijn beslag gekregen heeft. De Fransche gezant heeft Hitier verzekerd, dat Frankrijk niet aan een omsingelingspolitiek ten opzichte van Duitschland denkt en dat 't betreurt, dat Duitschland niet tot het Fransch-" ssische verdrag toegetreden is. Dit verdrag is geen militair verbond, maar beoogt overeenkomstig de regelen van den Volkenbond den wederkeerigen bijstond te organiseeren, in geval een van de twee landen aangevallen wordt. En Laval bevestigde te Krakau met Goering een onderhoud gehad te hebben, dat diepen indruk op hem maakte en wel omtrent de voorwaarden, waarondr-r beide landen het eens kunnen worden. Afgescheiden van de persoon van Laval bood de rede eigenlijk niets, waartegen de linkerzijde bezwaar kon maken. Het ongeluk wil, dat zij hem beschuldigt een persoonlijke politiek gevolgd te hebben. De verzekering van Laval omtrent de gelijkgezindheid van het kabinet heft dit verwet niet op. Het betreft eerder de toepassing van de leerstellingen, dan deze zelf. Aan den goeden wil om den vrede te bewaren twijfelt niemand bij Laval, wel aan de doeltreffendheid van de door hem gebruikte en nog te gebruiken middelen. Naar het oordeel van de oppositie deugt zijn uitgangspunt niet. Deze sterke minderheid kon zich daarom niet door Laval laten overtuigen, zelfs niet door het besef van de waarschijnlijkheid, dat een opvolger evenzeer op verzoening zou moeten aanhouden. Het vertrouwen, dat Laval in breeden kring verloren heeft, keert met deze „overwinning" niet terug. Voor hem beteekent het uitstel van executie, al heeft de scherpe critiek, waaraan uit verschillende hoe - ken zijn gedragslijn onderworpen werd, natuurlijk dit gunstig gevolg, dat hij zich voortaan zoo dicht mogelijk aan de voorschriften van Genève zal houden. Over het algemeen is de indruk van Laval's rede te Londen gunstig. Alle Zondagsbladen wijden er uitvoerige beschouwingen aan. De redactie van de „Sunday Times" citeert met instemming de uitlating van het rechtsche kamerlid Reynaud: „We hebben de keus tusschen het ideaal van den Volkenbond, dat 't onze is, of dat van Italië, dat ons vreemd is". „Voor Frankrijk, zoo schrijft het blad, is dat de keus, hoe moeilijk ook te doen, en ze zal gedaan moeten worden, welke regeering er ook aan het roer is!" De Engelsche publicist G. L. Garvin wijdt in de „Observer" een belangrijk résumé aan de Europeesche politiek. Hij legt zich er bij neer, dat tot een terugkeer tot de sancties besloten is. Hij hoopt echter, dat het petroleum-embargo van de baan is, omdat het daardoor gemakkelijk tot een explosie kan komen. In Italië heeft men met zekere voldoening kennis genomen van het resultaat van het debat in de Fransche Kamer. Wat Laval Vrijdag en Zaterdag over de jegens Engeland aangegane verplichtingen en over zijn trouw aan den Volkenbond heeft gezegd, heeft te Rome geen verwondering gewekt .Men heeft te Rome de positie van Laval altijd met het noodige begrip voor de realiteit beschouwd, en men heeft er altijd geweten, dat Laval in staat was zijn vriendschap voor Italië met de traditioneele beginselen van Frankrijk's buitenlandsche politiek in overeenstemming wist te brengen. Men ontkomt na dit alles weer niet aan den indruk, dat Laval zijn kool en de geitspaar-politiek getrouw is gebleven. De politieke toestand in Europa is ondanks de openhartige verklaringen van Laval weinig duidelijker geworden. Integendeel, er blijft een beklemmende onzekerheid en dat stemt allesbehalve bemoedigend bij het verscheiden van dit emotievolle, jaar . --- FEUILLETON. EEN WILDE ROOS naar het Engelsch van Mrs. PATRICK McGILL CO) „Neen", moest het meisje telkens weer antwoorden, en tenslotte ging een afschuwelijke gedachte haar kwellen, zonder dat het haar lukte, die van zich af te zetten. „Heeft hij me vergeten?" vroeg Rosalie zich 's nachts af, als ze rondwoedde in haar bed en den slaap niet kon vinden en tenslotte werden haar weemoedige grijze oogen zoo groot en haar wangen zoo smal, dat sir Digby zich ongerust begon te maken.. „We zullen vanochtend een rit door de stad gaan maken", kondigde hij op een keer aan. „Het is prachtig weer en de drukte op straat zal je afleiden", sprak hy vriendelijk. „Heel goed, grootvaderlief", antwoordde Rosalie, terwijl ze haar best deed opgewekt te kijken. Om elf uur verlieten ze het huis en spoedig bevond de auto zich in het gewoel van Piccadilly. Plotseling werd de auto tot stilstand gebracht. Ze konden niet verder, want de weg werd versperd door een menschenmassa, mannen, vrouwen, kinderen, die het trottoir vulden en op den rijweg stonden. „Maakt plaats, uit elkaar", beval een luide stem en Rosalie zag een langen, forschen politieagent, die pogingen deed de mengte te verspreiden. Maar zijn roep werd overstemd door de schelle kreten van enkele vrouwen en Rosalie hoorde een meisje gillen: „O, jij bruut, laat hem los". Toen baande de politieman zich een weg door den menschendrom en in begrijpelijke nieuwsgierigheid, vroeg de baron den chauffeur naar de ooraaak van die verwar ring. „Ben jonge kerel ranselt een heer af — en die heer verliest het, meneer", deelde de chauffeur mee. Plotseling deed een schorre schreeuw van een der vechtenden, die werd weggevoerd, Rosalie opspringen en ze beefde over al haar leden. „Jij vervloekte schurk, moordenaar, nu ik met je heb afgerekend, zal de justitie de rest wel doen". Het gezicht van den spreker was gewond en bloedde, waar de man, dien hij een pak slaag had gegven, hem met een stok of een ander zwaar voorwerp getroffen had, zoodat het bloed vloeide over een ruige, bruine jas, maar Rosalie herkende hem oogenblikkelijk en het was of haar hart zou barsten. „Ronald, Ronald!" riep ze zoo luid ze kon, zonder zich te bekommeren om de deinende menigte, die zich nu om haar grootvaders auto verzamelde en zonder acht te slaan op zijn vermaning, om toch te gaan zitten. „Rijd naar huis, Thomas", beval hij dien chauffeur. „Grootvader, geef Dick Bryce toch geen gelegenheid om te ontsnappen! Daar is hij! Hij praat tegen den agent, zie maar, hij mist de pink van zijn linkerhand, juist zooals ik u verteld heb. Zeg aan Ronald, dat hij dadelijk hier moet komen". Sir Digby duwde haar zacht op haar plaats. „Wacht even, lieve", zei hij kalmeerend en begaf zich toen in het gedrang. Ronald Kerslake stond tusschen twee agenten om naar het bureau gebracht te worden. „Mag ik even met den arrestant spreken, agent?" vroeg de baron, terwijl hij zijn kaartje verhandigde. „Zeker, meneer, zoolang wij kunnen hooren wat u zegt", antwoordde een der politiemannen eerbiedig. De baron keek den jongen pelsjager uitvorschend aan. „Bent u Ronald Kerslake, en komt u uit de Slangenkreek aan de Yukon?" vroeg hij snel. „Ja zeker. Hoe weet u dat?" was de verbaasde wedervraag. Dick Bryce, die voorzichtig op een brancard was gelegd, om naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis vervoerd te worden, wenkte plotseling een politieagent. „Ik wensch dien man niet te vervolgen, laat hem gaan", fluisterde hij, voor hij het bewustzijn verloor. De politieman krabde zich acihter het oor. „Hij zegt, dat hij den arrestant niet wil vervolgen", wendde hij zich tot zijn collega. Sir Digby Larne onderbrak hem met de woorden: „Je zuit bij onderzoek ontdekken, agent dat de man, die zoo'n welverdiend pak rammel gekregen heeft, een moordenaar is, die al maanden wordt gezocht. Sla de beschrijving van Dick Bryce, alias Ge raid Graham maar op dan zul je tot de conclusie komen, dat ik de waarheid spreek". De politiemannen keken elkaar aan. Tenslotte besliste de jongste kortaf: „We deden maar het beste ons mannetje maar mee naar het bureau te nemen en te hooren, wat de inspecteur zegt. Die andere ontloopt ons toch niet". „Heel goed — neem hem in een taxi mee", verzocht de baron en Rosalie barstte bijna in schreien uit, toen zij haar liefste, die ze eindelijk teruggevonden had, bebloed en besmeurd, door twee agenten zag wegvoeren. „Thomas, naar het politiebureau", beval haar grootvader, en ze kwamen bijna tegelijk met de taxi aan. „Jij moest maar niet mee naar binnen gaan, meisjelief. Ik zal als het kan, Ronald straks meebrengen en anders beloof ik je, dat je hem morgen zult zien", ze! sir Digby op een toon, die geen tegenspraak duldde. „Rijd zoo hard als je kunt naar huis, Thomas en stuur juffrouw Blake dan bij juffrouw Rosalie", vervolgde hij daarop, zich tot den chauffeur wendend. XXVII. Een bleek, angstig gezicht, waarin twee heldere, groote oogen haast koortsachtig schitterden, werd tegen de vensterruiten gedrukt en Rosalie spitste haar ooren, om het geluid van een naderende auto op te vangen. „O, Ronald, te bedenken, dat je al dien tijd in de buurt was", fluisterde ze, half lachend, half schreiend. Een auto, die het plein opreed, gaf plotseling een luid signaal. Rosalie verliet het venster en ging op den rand van den divan zitten, want ze durfde nu ineens niet uit het raam te kijken. Kort daarna hoorde ze voetstappen in de hall en (ie stem van haar grootvader sprak: „De eerste deur rechts mijn jongen". Haar wangen bloosden en haar oogen verloren hun angstigen gloed. De deur werd langzaam geopend. Geen van beiden wist hoe het gegaan was — maar plotseling waren ze in eikaars armen. Ronald zag er, nu hij gereinigd en verbonden was. heelemaal niet schrikwekkend meer uit. Alleen een paar pleisters herinnerden aan de vechtpartij en Rosalie wierp een bewonderenden blik op zijn knap gezicht, terwijl haar hart bonsde van geluk. De trage maanden, die zoo tergend langzaam waren omgekropen, waren eensklaps vergeten en tijd bestond er voor hen beiden niet meer. „Mag een oude man jullie eens even lastig vallen, lieveling?" „O, grootvader, neemt u me niet kwalijk, maar ik vergat het. Ronald, dit is mijn grootvader en ik denk, dat u wel weet. wie dit is", voegde ze er met een lieven, bedeesden glimlach aan toe. „Ik weet er alles van, mijn jongen, en als je de man bent, waarvoor ik je houd, zul je mijn meiske wel gelukkig maken," sprak sir Digby. Ronald keek den ouden edelman recht in de oogen; toen gleed zijn blik door het rijk gemeubelde vertrek. „Ik zou wel heel weinig waard zijn, als ik een meisje uit zoo'n omgeving naar het huis bracht, dat ik haar kan aanbieden, sir Digby", zei hij met vaste stem. ofschoon zijn keel bij die woorden haast toegeknepen werd. Rosalie sprong op van haar stoel en kwam naa^it hem staan. „Wees niet dwaas, Ronald. Je weet heel goed, dat ik liever met jou in een blokhut woon, dan ln een paleis als dit, met iemand anders". Sir Digby bekeek den knappen, flinkgebouwden jongen pelsjager aandachtig. Hij leek zoo groot e» heelemaal niet op zijn plaats in dit weelderige milieu. „We praten nog wel eens samen, maar je woorden doen je allle eer aan, jongeman, en ik weet, dat Rosalie precies meent, wat ze zegt; haar moeder was net zoo". En de lippen van den edelman beefden, terwijl htj den anderen kant uitkeek. 's Avonds na het diner vertelde Ronald Rosalie en haar grootvader van zijn omzwervingen van de eene plaats naar de andere — op zoek naar den man, die hem zooveel leed berokkend had. (81ot volgt). --- Advertentie DE Sa Sa l a Tel. 2973 waschf ook per kilo VRAAGT VERLAAGDE OPMAAKPRIJZEN. KILO WASCH --- BINNENLAND BELASTINGKLERK GAF INLICHTINGEN AAN PARTICULIEREN. De rechtbank te Amsterdam heeft een klerk van de directe belastingen tot één maand gevangenisstraf veroordeeld wegens het schenden van zijn ambtsgeheim .Deze klerk heeft °en foto genomen van papieren op een belastingkantoor, waaruit bleek hoe hoog het inkomen was van een Amsterdammer. Deze inlichtingen waren gebruikt door een ingenieur, die hiermede wilde bewijzen, dat hij ten onrechte een alimentatie voor zijn vroegere echtgenoote betaalde. STEUNVERLEENXNG AAN KLEINE BOEREN. Een uitkeering ineens. Bij de behandeling der landbouwcrisispolitiek is steeds een moeilijke vraag geweest op welke wijze voldoende tegemoet kon worden gekomen aan de economische nooden der z.g.n. kleine boeren. Onder deze groep worden nog al eens samengevat zij, die 1—3 koeien bezitten en 1—5 H.A. cultuurgrond bewerken. Deze kleine boeren hadden reeds vóór het intreden der crisis een zeer sober bestaan. Het spreekt dus vanzelf, dat de scherpe prijsdaling van alle landbouwproducten hen in het bijzonder moest treffen. Wel ontvangen zij b.v. op hun melk en varkens den steun, welke voor den geheelen landbouw is vastgesteld, maar de hoeveelheden, welke de kleine boeren produceeren, zijn zeer gering, zoodat de toeslag op den wereldprijs niet steedis voldoende uitkomst brengt. Reeds vanaf het begin der landbouwcrisispolitiek af is getracht den kleinen boeren tegemoet te komen. Van^iar, dat bij allerlei maatregelen, o.a. bij de teeltbeperking van runderen en varkens, voor hen gunstige uitzonderingen zijn gemaakt. Een geheel voldoende resultaat is daarmede nog niet verkregen. De nood van vele kleine boeren is nog van dien aard, dat zij reeds in de werkverschaffing zijn geplaatst of zich daarvoor zullen moeten aanmelden. Het is een groot nationaal belang, dat deze kleine zelfstandigen niet te gronde gaan, maar op hun bedrijfjes kunnen blijven werken. Om dat te bereiken is een financieele tegemoetkoming gewenscht. Zij kunnen deze gelden dan gebruiken om hun bedrijfsbenoodigdheden aan te schaffen of te betalen (veevoeder, meststoffen, zaaigoed enz.) Een dergelijke vorm van hulp is zoowel uit een moreel als uit een economisch en financieel oogpunt ongetwijfeld heel wat verkieslijker dan werkverschaffing of armenzorg. Het is daarom, dat de Minister van Landbouw en Visscherij heeft Besloten voor de kleine boeren uit het Landbouwcrisisfonds een uitkeering ineens, tot een bedrag wisselend tusschen 25 en 50 gulden per bedrijf, beschikbaar te stellen. Zij, die blijkens de gegevens der belasting een inkomen hebben, dat deze uitkeering niet dringend noodzakelijk maakt, zullen uiteraard hiervoor niet in aanmerking komen. Met de voorbereiding van de uitvoering van dezen maatregel is nog <1 eenigen tijd gemoeid. Aangenomen wordt, dat de uitkeering in Fp'nruari zal kunnen plaats vinden. EEN „SERVICE" INSTITUUT VAN DE NEDERLANDSCHE DAGBLADPERS. In het kantoorgebouw „De Bisschop", Dam 2 A, Amsterdam, is sedert kort gevestigd het „Centraal Bureau voor Courantenpubliciteit" (Cebuco) van De Nederlandsche Dagbladpers. D' Vereeniging „De Nederlandsche Dagbladpers" beoogt met de instelling van dit bureau een centraal orgaan te scheppen, waardoor de Nederlandsche bedrijfswereld met nog meei vrucht de zoo doeltreffende stimulans voor den verkoop, die adverteeren heet, zal kunnen toepassen. Wel verre van op het terrein te komen der erkende advertentie-bureaux die bun taak vervullen op een wijze als ook in de reclamelanden bij uitnemendheid (Engeland en Amerika) alle waardeering wekt, zal 't zoowel" voor adverteerders als advertentiebureaux ter beschikking staan met allerhande gegevens, waarvan het bijeengaren voor ieder individueel te kostbaar zou zijn. Dit is alleen doenlijk voor een Centraal lichaam, als het „Cebuco", waarbij, op een enkele uitzondering na, alle voornaamste couranten van Nederland zrjn aangesloten. Basis voor reclame campagnes. De gegevens waarover men beschikken moet om een reclamecampagne zoo doeltreffend mogelijk op te bouwen, zijn tegenwoordig wel vele: Statistisch cijfermateriaal, en nog tal van andere informaties over de verschillende districten en verspreidingsgebieden der couranten. Dit alles stelt nu het Cebuco aan adverteerders, a.s. adverteerders en hun advertentiebureaux ter beschikking. Het opzetten van reclamecampagnes en het houden van marktonderzoekingen bij welke marktanalyses het bureau gaarne zijn steun en bemiddeling verleent — zullen hierdoor een uiterst solide basis krijgen. Bedrijfsgroepen, individueele bedrijven en de erkende aüvertentiebureaux kunnen te allen tijde aan het „Cebuco" vragen stellen betreffende de verschillende gewesten of plaatsen. Het brengt de vragen van adverteerder, toekomstigen adverteerder of advertentiebureau over aan zijn leden (voor zoover de gegevens die het bureau zelf heeft verzameld, niet toereikend mochten zijn) en vat de ingekomen inlichtingen samen in een rapport, dat het den aanvrager doet toekomen. Al deze diensten en inlichtingen van het bureau zijn gratis. Het „Cebuco" zal verder ook tal van publicaties doen verschijnen, die voor de adverteerders van waarde zullen blijken. De leiding van het „Cebuco" beruet in handen van iemand, die een twintig jarige ervaring in de couranten- en reclame-wereld heeft. DE VOORGESTELDE WIJZIGING DER DRANKWET. De Tweede Kamer over het verpachting s stelsel. Aan het voorloopig verslag der Tweede Kamer inzake het wetsontwerp wijziging van de drankwet wordt ontleend, dat vele leden niet zonder verwondering kennis hadden genomen van het voorstel, het verbod van de zgn. verpachting op te heffen en deze in de wet te regelen. Zij vroegen hoe de minister nu reeds, nadat de bepalingen goeddeels eerst sinds 1 April 1934 van kracht zijn en ten deele par na 1 Mei 1937 in werking zullen treden, van handhaving van de wettelijke regelen wil afzien. Tegen zoodanig beleid hadden zij, uit een oogpunt van wenschelijke continuïteit in de wetgeving, ernstig bezwaar. Deze leden achten voorts het ontwerp, dat zich overigens beperkt tot niet-principieele wijzigingen, voor een onder het oog zien van deze belangrijke zaak niet geschikt. Overigens waren zij in beginsel afkeerig van het verpachtingsstelsel. Sommige leden meenden ln het algemeen, dat de voorgestelde wijzigingen ertoe strekten, de wet te verzwakken, en verklaarden, daaraan niet te zullen medewerken. Verschillende andere leden vereenigden zich daarentegen met de voorgestelde principieele wijziging. H.i. heeft de drankwet willen tegengaan en verbieden, wat uit de eischen van het leven met noodzakelijkheid is opgekomen. Zij juichten toe, dat de minister eenige verruiming van de wet voorstelt op een punt, waar zij niet strikt toe te passen is. Sommigen dezer leden wilden nog verder gaan dan de minister en wenschten, dat een vergunning of een verlof A steeds op een anderen persoon zou kunnen worden overgeschreven. Zij zouden het eveneens toejuichen, indien het uitsterven van vergunningen en verloven A zou worden geremd. Verdere daling van het aantal zou bij eenige verbetering van den economiscben toestand clandestiene verkoopgelegenheden doen ontstaan. Verschillende groepen leden meenden met de regeering, dat er in dezen tijd aanleiding bestaat, aan de vergunnings- en verlofsbedrijven eenigermate tegemoet te komen in de moeilijkheden, die deze bedrijven thans ondervinden. Maar zij waren teleurgesteld, dat die tegemoetkoming zoo bescheiden is geweest, dat die bedrijven er weinig door zullen worden gebaat. Zij vreesden niet, dat wijzigingen van verdere strekking het verbruik van zwak-alcoholische dranken zoozeer zou doen vermeerderen daar daarvan gevaren voor de volksgezondheid en zedelijkheid te duchten zouden zijn. Nederland behoort tot de matigste landen van Europa. Verscheidene leden, onder wie ook leden, die zich in beginsel konden vereenigen met het stelsel van overdracht van een vergunning, konden niet inzien, waarom de overdracht slechts aan een natuurlijk persoon zal kunnen geschieden. H.i. ligt het in de lijn van het ontwerp — aanpassing aan de practijk — de everdracht aan een rechtspersoon toe te laten. Andere leden verzetten zich tegen dit denkbeeld, daar de strekking van de wet juist in een andere richting „heenwijst". ---