Oorlog of Vrede. Alvorens echter dp vraag te stellen : hoe zijn de vooruitzichten, dienen wij eens nader te vragen „wat is het voor een vrede, zooals die nu bestaat,# en niet minder «wat voor een oorlog is het, waarvoor wij vreezen.» Bezien wij dus allereerst den vrede. Vrede sluit in zich rust, — maar in Europa is geen rust. Vrede doet veronderstellen g«rustheid en vertrouwen — maar in Europa is overal onrust en wantrouwen. Vrede doelt op orde — maar in Europa is die niet, wel internationale anarchie. Europa is een gewapend kamp. De volken arbeiden evenals de joden Jeruzalem opbouwden met het zwaard in de eene hand en hun gereedschap in de andere. Jaarlijks worden wapenen uitgevonden, doodelijker dan de vroegere en vernielingsstoffen, die het van haar voorgangsters in verwoestende kracht winnen. De sommen, tot de aangording ten strijde vereischt, worden steeds grooter en zoo gaat men steeds voort zich uit te rusten voor den strijd ? Neen, zeggen de politici juist ter bevordering van den vrede. „Een oorlog is zeker,» zeggen velen. «De volkeren kunnen den gespannen toestand niet langer verduren, vroeger of later en beter zelfs vroeger dan later zullen zij ten strijde trekken, liever dan langzaam, maar zeker onder het gewicht van hun wapenrusting te worden verstikt.» Zoo zeggen zij, diet niet nadenken. Overwogen zij eens bedaard wat ten strijde trekken in dit geval wil zeggen, zij houden hun gevoelens wijzigen. Is de tegenwoordige gewapende vrede een zware last, zwaarder misschien dan ooit gedragen is, een oorlog zou in de gegeven omstandigheden zóó verschrikkelijk zijn, dat zelfs het denkbeeld er aan den meest verharde moet doen sidderen, niets uit de nieuwe geschiedenis zou hem in verschrikkingen evenaren. De laatste oorlogen zijn geweest oorlogen tusschen soldaten, maar dit zou zijn een oorlog tusschen volkeren, een verdelgingsoorlog in den meest uitgebreiden zin des woords. In vroegere dagen werd de uitrusting van een half millioen soldaten als een legioen aangezien, maar nu : Duitschland heeft een leger van drie millioen uitmuntend geoefende soldaten, Frankrijk tusschen de twee en drie millioen en Eusland kan vijf millioen onder de wapenen brengen, terwijl Oostenrijk en Italië naar verhouding zouden bijdragen Het trompetgeschal, dat het begin van den oorlog aangeeft, zal alle mannen van Europa, in staat de wapenen te voeren, tot de slachting oproepen, die niet zal eindigen voor geen druppel bloed meer in de aderen der tegenpartij aanwezig is ; het doel zal zijn de totale vernieting des tegenstanders, zooals Bismarck terecht gezegd heeft. Waren alle voorgaande oorlogen in deze eeuw kort — als millioenen mannen voorgenomen hebben elkander te vernietigen, is dat een zaak, die jaren eischt. Geen pen zou de gevolgen vermogen te beschrijven, de meest vreeselijke voorstellingen zouden verre, verre overtroffen worden en daarom: laat ons geen struisvogelpolitiek volgen, laat ons het gevaar flink onder de oogen zien, maar ook: onthouden wij ons van hoogdravende, ondoordachte uitingen van een onvermijdelijken oorlog of erger nog: van een noodigeu oorlog. Koesteren wij het vaste vertrouwen, dat zij, die de oplossing van het vraagstuk „oorlog of vrede» in bun hand hebben — en bovenal de czaar — kracht en wijsheid zullen hebben den oorlog met al zijn verschrikkingen nog lange, lange jaren te bezweren. --- FEUILLETON. HUISELIJK GELUK EN LEED. (68). „Zooals gij kunt denken, heb ik wel opgepast, aan de oude vrouw te zeggen dat ik die schurk van een Jean Eenand ben, dien men naar het Bagno heeft gezonden, omdat hij een mensch had vermoord, en die zijn vrouw van verdriet had doen sterven. Deze uitdrukkingen bezigde namelijk de vrouw, toen ze over mij sprak. Doch laat ik verder gaan. Zij deelde mij nog mede dat de dochter van Genoveva, Blanche heet en een beeldschoon meisje is. En daar het meisje dat ik des morgens had ontmoet, mij had gezegd dat zy Blanche heet, ging eensklaps een lieht voor mij op. Dat lieve kind, hetwelk mij als een troostende engel was verschenen die lieflijke lentebloem, was mijn dochter 1 O, riep ik met een dankbaar hart, Jacquet Mellier en Pierre Eouvenat hebben mij niet vergeten, ze hebben mijn dochter als kind aangenomen !* «En waarom zijt gij toen naar de hoeve gesneld, om ons toe te roepen : Ik ben Jean Renaud ?» „Ja, dat had ik kunnen doen. Maar wat zou daarvan het gevolg zijn geweest?-/ „Gij hebt gelijk,* zei Rouvenat op bedrukten toon. *Ik begrijp wat u weerhouden heeft.* »Neen," hernam Jean Renaud, „ik mocht me niet bekend maken. Blanche was tevreden, opgeruimd en gelukkig, en ik zou haar gezegd hebben: Men bedriegt u, Jacques Mellier is uw vader niet; gij zijt de dochter van Jean Renaud, van den gewezen galeislaaf ! Maar als ik dat gedaan had, zou ik een slecht vader, een ellendeling zijn geweest; dan zou ik haar immers ook hebben moeten zeggen en bewijzen dat ik geen moordenaar ben, en ik zou Jacques Mellier ais den waren schuldige hebben moeten doen kennen, nadat ik mij eerst voor hem had opgeofferd. „Ik heb mijn plicht anders begrepen," ging Jean Eenaud voort. „Ginds te Cayenne, hadden m'jn kameraden — waarom weet ik niet — mij den bijnaam Mardoche gegeven; ik besloot den naam, waaronder ik onder de brandende zon van Guiaua oud en afgewerkt was geworden, te behouden. En daar ik niet van honger wilde sterven, zette ik het beroep voort, dat ik gekozen had, toen ik te voet Frankrijk doortrok, om naar Civry te gaan. Zie, Pierre, zoo is Jean Eenaud, die men eertijds den wolvendooder noemde, de oude bedelaar Mardoche geworden.» «En gij hebt u aan uw dochter niet bekend gemaakt! Gij gevoeldet geen verzoeking om haar aan uw hart te drukken ?" »0, zoo menigmaal, Rouvenat!" »I)och gij bedwongt u ! Jean Eenaud, hoe zwaar zal u dat gevallen zijn." „Neen, want ik zag dat zij gelukkig was. Maar thans is de stand van zaken geheel veranderd : Blanche weet nu dat zij niet de dochter van Jacques Mellier is." »Wie heeft u dat gezegd ?» «Zij zelve ! Eu toen zij met haar lieflijke stem tot mij zeide, dat het haar plicht was, voor haar vader te bidden, om Gods erbarmen en vergiffenis voor hem af te smeeken en dat zij, zoo hij mocht terugkomen, zich in zijn armen zou werpen, om aan zijn hart te weenen, toen was ik mij zelve eenige oogenbhkken niet meester, ik omhelsde haar hartstochtelijk. Dat was de eerste maal. De kus dien ik haar op het voorhoofd drukte, doet mijn hart nog goed. „Eu toch riept gij niet: Blanche, ik ben uw vader !" „Neen, ofschoon de beproeving zwaar was. Het was een ware foltering. Ik zag haar bedroefd, wanhopig, in tranen badend voor mij. Een oogenblik voelde ik mijn krachten wankelden, en ik stond op het punt haar de waarheid te zeggen, maar weldra verweet ik mij mijn zwakheid als een laagheid, en ik verzette mij tegen mijn smart en onderdrukte de snikken, die uit mijn borst opstegen. Rouvenat, op mijn opden dag mij door mijn gevoelen» te laten beheerschcn, kou eeu verloochening van mijn geheele leven, het zou schande geweest zijn.» „Jean Eenaud," riep Eouvenat vol geestdrilt over zooveel grootheid van ziel, „gij zijt meer dan een mensch, gij zijt een held 1 Jean Eenaud schudde het hoofd." Ik heb het u reeds gezegd,* sprak hij, »ik wil de rust van Jacques Mellier niet verstoren; daarin ligt het geheim van mijn sterkte.» /We zullen over dit alles straks verder spreken," hernam Eouvenat. „Gij hebt u weten op te offeren, wij zullen weten wat onze plicht is. Blanche moet gelukkig zijn; zij zal het wezen. O, deze dag is de gelukkigste mijns levens. Lucile is waarschijnlijk dood, maar haar zoon leeft; hij zal de echtgenoot van Blanche zijn. Dat is mijn hoop< sinds den dag dat ik hem in de kamer van een eenvoudige herberg van Saint-Irun in de armen had. Al de tot Seuillon behoorende goederen, al het geld van Jacques Mellier zijn voor Edmond en voor uw dochter; Mellier wenscht niets liever. „Zoodra zij elkander zagen, beminden zij elkander. Dat moest gebeuren. De Voorzienigheid wilde het zoo: het was een goddelijke beschikking. God waakt over onze dierbare kinderen. „Hoe is het mogelijk, dat toen ik met hem sprak, een stem in mijn binnenste mij niet toeriep : Het is Edmond, het kind, dat gij zoekt, dat gij reeds zoo lang verwacht! Hij zeide tot mij : »Ik bemin Blanche !* En hard en ongevoelig gaf ik ten antwoord: »Gij moogt haar niet beminnen I" En ik beval hem, zich te verwijderen; ik eischte van hem de belofte, dat hij geen enkele poging zou doen om Blanche weder te zien; dat hij niet meer op het grondgebied van Seuillon zou komen. Hij was wel is waar nog maar een kind, toen ik hem te Saint-Irun in de herberg heb gezien, maar het doet er niet toe, ik had hem moeten herkennen. Nochthans gevoelde ik een zekere aantrekkelijkheid voor hem; mijn hart heeft gesproken, maar ik heb het niet begrepen. Doch hij zal terugkomen. Niet waar, Jean Eenaud, hij zal terugkomen." »Zijt gij er dan niet zeker van ? »Eouvenat, als hij zal terugkomen) moet hij geroepen worden.* «Parijs is zoo groot, hoe zullen wij hem vinden ?" »Ik heb zijn adres," „O, gij denkt aan alles.» #Hier is het," zei Jean Eenaud, een papier uit zijn zak halend, „bij heeft het zelf geschreven op een blaadje uit zijn zakboek.» Eouvenat las het adres- »Ha,* riep hij met van vreugde fonkelende oogen, »ik ga hem zelf halen. Jean Eenaud, waarom hebt gij hem laten vertrekken, toen gij ontdekt hadt, dat hij de zoon van Lucile Mellier was ? Waarom hebt gij het mij niet gezegd ?" »Om dezelfde redenen, die mij hebben weerhouden mij bekend te maken. Ik had hem immers moeien zeggen, dat Blanche niet de dochter van Jacques Mellier was; ik had hem moeten vertellen, waarom Lucile het vaderlijk huis had verlaten. En als hij dat wist, zou hij waarschijnlijk de geheele waarheid vermoed hebben. Dat wilde ik niet. Hij weet, dat zijn vader vermoord is; hij gelooft, dat Jean Eenaud de moordenaar is; ik durfde hem niet uit dien waan helpen. Ik kon hem niet zeggen wat ik niet aan mijn dochter heb durven openbaren." »Als ik u dus niet was komen bezoeken, zoudt gij het stilzwijgen bewaard hebben ?" »Ja, althans nog eenigen tijd. Maar als ik Blanche voortdurend had zien lijden, goloof ik niet, dat ik het zou hebben kunnen volhouden.» „En dan zoudt gij haar alles gezegd hebben ?» »Neen, Eouvenat; ik moet aan Blanche niet zeggen, dat Jean Eenaud geen moordenaar is, maar ik zou u gesmeekt hebben, haar niet langer de waarheid te verbergen.* „Wat zult gij nu doen, Rouvenat ? Even goed als ik kent gij het gevaarlijke vau den toestand. Zoo lang gij het noodig acht, zal Jean Eenaud de bedelaar Mardoche blijven. Ik heb mijn hart reeds het zwijgen opgelegd. Ik zal het kloppen er van nog langer bedwingen, indien gij het noodzakelijk oordeelt, zal ik gedurende eenigen tijd mijn dochter niet zien. Maar, Eouvenat, zij mag niet langer lijden; zoek een middel om haar te troosten. Gij wilt den zoon van Lucile gaan halen, bedenk wel wat gij doet. Als Edmond verneemt, dat Blanche de dochter van Jean Eenaud is, zal hij zich schamen o»er zijn liefde voor haar. Dan zult gij genoodzaakt zijn, hem te zeggen, dat Jean Eenaud onschuldig is, en het zal u moeilijk vallen, hem den naam van den moordenaar zijns vaders te verzwijgen- En dit is nog niet alles, Eouvenat; wat gij aan den zoon van Lucile hebt geopenbaard, zult gij ook aan Blanche moeten zeggen. »Geloof mij, zoo lang gij gelooft, dat zij de dochter van een moordenaar is, zal zij geen vreugde smaken. «Ik wil, ik mag niet meer beminnen,* heeft zij tot mij gezegd; «als men de dochter van een galeislaaf is, mag men niet huwen. O, mocht Edmond mij kunnen vergeten!" Zij acht zich de liefde van een rechtschapen man onwaardig, en die gedachte is ontzettend." „Ja, en zij mag niet langer zoo denken," zei Eouvenat opstaande. «Laat ons nu op weg gaan." »Waarheen ?» «Naar Seuillon !" „Wat is uw plan, Eouvenat?* »Jean Eenaud", een spreekwoord zegt: «Wie het doel wil, moet ook de middelen willen.» (Wordt vervoljJ.) --- Binnenlandsche berichten. Op last van den Minister van Justitie, zullen de Eijksveldwachters zich in het schijfschieten moeten oefenen. Aan al de Limburgsche gemeenten welke gelegen zijn op 40 kilometer hemelsbreedte van Aken, is, in verband met het aldaar uitbreken van besmettelijke ziekte ouder het vee. verboden hun vee ter heweiding, bemesting, beakkering enz. over de grenzen te brengen. Aan het provinciaal verslag over den toestand van het lager onderwijs in Limburg over 1887, wordt het volgende ontleend: Het getal openbare scholen bedroeg 174, dat der bijzondere gesubsidieerde 14, en dat der bijzondere niet gesubsidieerde 64. Aan die scholen waren werkzaam 189 mannelijke en 54 vrouwelijke hoofdeu, 261 onderwijzers en 468 onderwijzeressen, 70 mannelijke en 44 vrouwelijke kweekelingen. Het gemiddeld getal dagscholieren bedroeg op de openbare scholen 24781, op de bijzondere 10385, totaal 35166 leerlingen. Van deze genoteu 13351 kosteloos onderwijs. Te Utrecht is op 95jarigen leeftijd overleden de bekende marketentster Trui Uitermark, eene flinke vrouw uit onze geschiedenis, die in de jaren 1830 en 31 mede ten strijde optoog en tot kort vóór haren dood bij alle bijzondere gelegenheden in volle uniform haar roem als marketentster handhaafde. Het heeft den Koning behaagd, aan hoogstdeszelfs adjudant-generaal, zijne Excellentie den luitenant-generaal jhr. O. M. Verspeyck, op te dragen aan den Keizer van Duitschland, Koning van Pruisen, Zijner Majesteits gelukwenschen over te brengen, ter gelegenheid van Hoogstdeszelfs troonsbestijging. Aau genoemden adjudant-generaal is toegevoegd 's Konings ordonnans-ofïcier de le luitenant It. baron van Heeckeren van Moleculen. De Koning heeft den 2den Juli 1888 de geloofsbrieven ontvangen, waarbij baron Von Saurma-Jeltsch door Zijne Majesteit den Keizer van Duitschland, Koning van Pruisen, in zijne hoedanigheid van Hoogstdeszelfs buitengewoon gezant en gevolmachtigd minister bij Zijner Majesteits hof, wordt bevestigd. De Commissie van Eapporteurs, althans eenige van hare leden, ziju voornemens van verschillende amendementen voor te dragen op het voorstel tot herziening van het reglement van orde voor de Tweede Kamer, waarover deze week het Eindverslag wordt verwacht. Het Nederlandsche barkschip J o/iatina, kapt. Saatman, van Oette naar Santos, bij Kaap Palos, (Spanje, Middellandsche Zee) is verongelukt. De bemanning werd gered en is te Alicante geland. Het schip werd gebouwd in 1866 re Slikkerveer. In een monster meel, afkomstig uit de gemeente Scüinveld (L) werd bij onderzoek eene hoeveelheid van 8 pet. aluin aangetroffen. Tegen den leverancier is proces-verbaal opgemaakt. De commissie benoemd tot het instellen van een onderzoek naar den toestand der schepen Salamander, Heldin, Het Zoo, Prins van Oranje, Cornelis Dirks en Prinses Marie, en bestaande uit den hoofdingenieur adviseur voor scheepsbouw en de hoofden der vakken, van scheepsbouw bij 's rijks werven te Willemsoord, Amsterdam en llellevoetsluis is te Willemsoord aangekomen. Zondag is op zijn buitengoed Overduin onder Oostkapelle overleden jhr. mr. W. C. M. de Jonge van Ellemeet, oud lid van de Eerste Kamer der Staten Generaal. Gedurende het tweede kwartaal dezes jaars zijn alleen te Amsterdam 8947 landverhuizers naar New-York vertrokken. Gedurende de maand Juni 11. werden te Scheveningen genomen, 214 damesbaden, 1125 heerenbaden, 25 kinderbaden en 107 gemengde baden, totaal 1471 baden of 586 meer dan in Juni 1887, In het Kurkaus werden genomen 184 zeewaterbaden, 52 zoetwaterbaden en 45 douches; totaal 281 baden, of 116 binnenbaden meer dan in Juni 1887. Dus zoowel voor binnen- als buitenbaden gunstige uitkomsten. In het noorden van Groningen heeft een hevig onweder gewoed, vergezeld van hagelslag. Er vielen vierkante stukken ijs ter dikte van een stuiver uit de lucht, waardoor de aren van de tarwe werden afgesneden en de halmen geknakt. De haver en aardappels werden tegen den grond geslagen. De heer Domela Nieuwenhuis heeft bij de Tweede Kamer een wetsvoorstel ingediend strekkende om de zoogenaamde gedwongen winkelnering tegen te gaan. Het saldo van 's Eijks schatkist op 30 Juni jl. bedroeg: bij de Nederlandsche Bank ƒ 28,112,386,82 1 ' 1 , en bij de Betaalmeesters /l,900,221,43 */\ Te zamen ƒ 30,012,608,26. Te Scheveningen is nabij den vuurtoren, een bruinvisch aangespoeld. Woensdag 11 dezer, zal te's Gravenhage eene vergadering gehouden worden van personen, die voornemen zijn in te zenden onder de rubriek Tuinbouw op de in het volgende jaar te Parijs te houden tentoonstelling, bepaaldelijk ter bespreking van de wijze waarop de Nederlandsche tuinbouw alsdan het best zal kunnen vertegenwoordigd worden. Tegen een onderwijzer zonder betrekking in de gemeente Achtkartspelen (Friesland) is proces-verbaal opgemaakt wegens overtreding der drankwet. In qualiteit als k e 11 n e r op een boerenboeldag schonk hij Schiedammer in een localiteit zonder «Vergunning.» In de gemeente Paradeel (Friesland) is een hooier tengevolge van de hitte en het vele koudwater drinken bezweken. Den 26sten Juni zag men in het oostdeel van den Anna Paulownapolder, alsook te Wieringerwaard, duizenden, ja millioenen insecten, ter groote van een meikever. De kop geleek op die eener bij, het achterste gedeelte was smal en lang, terwijl het diertje van 4 vleugels was voorzien. Zij trokken van uit de Zuiderzee in westelijke richting. Sommige menschen maakten zich beangst voor een sprinkhanenplaag. Z. M. de Koning heeft voor den door het Bestuur de Maatschappij «Holland* te Scheveningen aan HD. aangeboden nieuwe haring, een belangrijke gratificatie verleend. De Minister van Oorlog heeft bepaald dat ook de miliciens der lichting 1888 terstond naar Indië kunnen worden gedetacheerd. De minister van oorlog heeft bepaald, dat in het loopende jaar geene dienstverbintenissen van onderofficieren en minderen zullen worden gesloten, die in het volgende jaar ingaan, en waarbij premiën worden bedongen, voor eene wijziging op de premiën is vastgesteld, en medegedeeld of dienaangaande nadere bevelen zijn gegeven. Bij de Tweede Kamer is ingekomen een wetsontwerp tot wijziging van het VUIe hoofdstuk der Staatsbegrooting over 1887, waarbij eenige posten verhooging ondergaan, die echter gevonden wordt door verlaging van eenige andere posten. Naar men verneemt, zal de heer Pijnacker Hordijk in Augustus aanstaande de reis naar Indië aanvaarden. Van het consulaat-generaal der Neder, landen te Hamburg is mededeeling ontvangen, dat de zich te dier stede uit den vreemde aanmeldende werklieden — timmerlieden — tegenwoordig zijn blootgesteld aan veel onaangenaamheden en zelfs gevaren van dezijde hunner werkstakende vakgenooten. Het consulaat-generaal kan, volgens genoemd bericht, den werklieden voor een eventueele terugreis geene gelden verstrekken. Weder zijn te Amsterdam een van valschheid verdachte gulden en een rijksdaalder in beslag genomen. In den omtrek van Zwolle vindt men zooveel molen, dat de boeren voor eiken mol, dien men in hun land machtig wordt en bij hen thuis brengt, 10 cent geven. ---