Zij, die zich met 1 Zij, die zich met 1 Jan. a. *>p dit blad ■boaneeren, untvangeo de nog verschijnende nummers, grutln. --- Naar Argentina ? Pas kort geleden verscheen in het D. v. N. een artikel over de beweging welke men onder den werkman tracht te doen ontstaan, om naar de Argentijnsche republiek te doen vertrekken. Bijna overal is daartoe in ruime mate en geschrift verspreid, waarin de schitterendste aanbiedingen, als daar zijn: vrijen overtocht, werk in overvloed, ruime verdiensten, en wat verder den werkenden stand kan aantrekken, worden gedaan, — 't Is «tae ook niet onwaarschijnlijk dat een enkele arbeider, bij het lezen dier schoone voorspiegelingen, lust gevoelen zou, daarvan te profiteeren, te meer daar men bijna uit alle oorden klachten hoort rijzen, over de slapte in het werk. Maar onwillekeurig komt onder 't lezen van al dat mooie, de vraag bij ons op: zullen daar de verdiensten nu werkelijk zoo veel hooger zijn, dan hier? We gelooven bet niet voor dat een duidelijker bewijs daarvoor is geleverd. Onlangs kwam ik over deze zaak in gesprek met een arbeider, die, naar 't scheen, vast besloten was, met vrouw en vier kinderen die groote reis (dat maagstuk had ik haast geschreven) te ondernemen. 't Was een oppassend werkman, die het hier verre van slecht heeft. Naar hij verhaalde heeft hij steeds geregeld, vast werk, inaar .... met de beste wil van de wereld, kon bij niets overleggen, was het hen niet mogelijk een appeltje voor den dorst te bewaren. Op mijne vraag, of hij nu werkelijk alles voor goede munt aannam wat in boven bedoeld geschrift gezegd werd, antwoordde hij: »A1 was slechts de helft waarheid, dan nog noem ik het aanlokkelijk; daarenboven is mij verzekerd, dat onze Consul voor alles in staat, wat in dat boekje geschreven is." Is dat waar P Ik ben zoo vrij, voorloopig ten minste, dat laatste sterk in twijfel te trekken. Liever zeg ik het den heer dr. P. de Jager te ïernaard, schrijver van bovengenoemd artikel in het 1). v. N. volmondig n»: „De aanbiedingen komen mij te aanlokkelijk voor, om gerevaliseerd te worden,* Het Centrum haalde dezer dagen eenige zinsneden aan uit een brief, geschreven aan de Zegwetjzer Zeitung, uit Beunos Ajres, waarin de toestand gansch niet zoo rooskleurig geteekend wordt: *Het aantal moorden wordt hier (in Beunos Afres ) in den laatsten tijd ontzettend. Manslag en roof zijn aan de orde van den dag. Pas is weer de Italiaansche hertog 'lezzani om "t leven gehracht. Den 25n October werden tien zelfmoorden ie gelijk vermeld. Het volk werkt niet gaarne, maar speculeert des te meer. Het spelen en wedden, is tot een ware ziekte geworden. De hoogere standeu zijn onzedelijk en de lagere lijden armoede. Daarbij komt helaas de vervalsching van banknoten, die in groot getal in omloop worden gebracht. Dit vervalschen, zegt de briefschrijver, gaat door verandering der cijfers niet moeielijk, en het meest lijdt daaronder, de landverhuizer , die de echte niet van de onechte kan onderscheiden er. daardoor de zwaarste verliezen lijdt » Ziedaar een toestand geteekend door een inwoner van dat «beloofde land*. Misschien zijn ook hier wel wat te schrille kleuren gebezigd. Doch //al is slechts de helft waarheid, dan nog noem ik het* .... afschuwwekkend. Zoo'n toestaud heerscht zelfs niet in de armste streken van ons dierbaar Nederland. En zou uu een werkman, die hier zelfs maar zijn brood verdiend, zich blootstellen aan zulk een onzekere kans van slagen ? 't Ware roekeloos op zijn minst ; zich zoo zonder eenig vooruitzicht met vrouw en kind scheep te begeven. 't Is waar men beeft hier dikwijls met zware tegenspoeden te kampen en men klampt- zich dan zoo licht vast aan een stroobalm, wanneer men denkt zich daarmee te kunnen redden. Maar men verbeeldt zich niet in den vreemde de slagen van het noodlot te kunnen ontwijken ? 'k Dacht het kan zijn nut hebben, ook de keerzijde van het blaadje eens te laten zien ; daarom schreef ik ook het volgende van meer genoemdea brief hier nog af : Men is er over ontstemd, dat de landverhuizing niet vlotten wil, ondanks het groote aantal in Europa aangestelde Argentijnsche agenten. Men wil hier (in Argentina) vooral Duitsc'ners, die echter niet komen, ondanks alle pogingen en voorschotten vau reisgeld. Het is werkelijk een geluk dat de landverhuizers zich door al dat moois niet laten vangen, en niet aan 't lijntje komen. Want, waarlijk, ze hebben hier niet veel goeds te verwachten : ja, 't kan velen spoedig rouwen, naar Argentina te zijn getrokken. Immers, de toestand is volstrekt niet zoo gunstig, ais hij in Europa door de agenten wordt geschilderd. De berichten zijn veelal te rooskleurig. Blijkbaar let men op de waarschuwingen , indertijd openbaar gemaakt, die hier vrij wat misnoegen verwekten, omdat men vreesde, de heele onderneming daardoor den bodem te zien inslaan, "t Is daarom den belanghebbenden gejaden, zich driemaal te bedenken, voor hij naar Argentina trekt; zoolang de toestanden niet beteren. Is men eenmaal daar, dan gaat terugkeeren niet zoo gemakkelijk.* Tot zoover de briefschrijver. Elke bijvoeging, om den werkman terug te houden, van zulk eene gevaarlijke onderneming, kan veilig achterwege blijven. Hooren wij echter iiOi; even, wat de schrijver in het l). v. N. (bovengenoemd) aanstipt; «Ik herinner mij ook, gelezen te hebben dat eenige arbeiders koloniën, uit Duitschland naar Zuid-Amerika kosteloos vervoerd, jammerlijk zijn omgekomen, na aldaar als blanke slaven gearbeid te hebben.* 't Zijn de eigen woorden. Hij besluit met de volgende vragen : «Wat beteekent de 2 Ij2 jarige dienstplichtigheid voor hen, die vrijen overtocht genieten ?* Wat is er waar vau die ruime verdiensten P Zijn laud en klimaat inderdaad zoo gunstig voor onze arbeiders ? Wie zal deze vragen eens goed en duidelijk willen en kunnen beantwoorden ?" Mocht een enkelen na het bovenstaande uog de lust bekruipen, zija geluk iu de andere wereld te beproeven, dat hij dan toch eerst de noodige stappen doe, om alle inlichtingen te verkrijgen, welke hen van dienst kunnen zijn ; dat hij niet in overijling te werk ga, in zulk een waarlijk gewichtige onderneming. "t Zij nogmaals herhaald, niemand denke, dat hij ginds zal aanlanden in het EL DORADO VAN ORELLANA! W. v M. --- FEUILLETON. Vankwaadtoterger door W. H. T. (Nadruk verboden). 18. Daarenboven, Jan had hem immers beloofd dat alles eerlijk in zijn werk ging en mocht hij niet iets doen om zich uit zijne netelige positie te redden t Hij begaf zich dus naar de hem aangewezen plaats. Met een heldere blik zag hij rond, doch ontwaarde niets, wat hem verdacht voorkwam Bibberend van koude, wandelde hij op en neer, doch inwendig had hij het benauwd. Aan het kloppen vau zijn hart gevoelde hij, dat hij een misdaad hielp uitvoeren, doch kou hij terug treden, op het oogenblik dat hij op 't punt stond van geld, zelfs veel geld, te ontvangen. Reeds sloeg de klok negen uur zonder dat hij het afgesproken sein hoorde. Nog een kwartier wandelde hij op en neer, toen eensklaps een zijner makkers hem voorbij vloog en hem de woorden toevoegde: „Alles is verloren, Willem vliegt, de politie is ons op de hielen. Willem schrikte bij het hooren dier woorden. Vluchten, en hij had niets gedaan. Men had hem dus bedrogen en hem in een net gelokt, waaruit hij zich niet anders kon redden dan door de vlucht. Was hy dan zoo diep gezonken, dat bij het gerecht moest ontloopen. En waarheen zijne schreden. Met haastigen tred liep hij door de straten tonder te weten, waarheeu hij zijne schreden richten zou. Angstig keek hij van tijd tot tijd om, om te zien of niet reeds een agent van politie achter hem zat. Hij wilde zich huiswaarts begeven, doch de vrees hield hem terug. Ook daar zouden zij hem vinden en welk een schande zoude het niet zija. indien hij geboeid naar de gevangenis zoude worden gebracht. Ver, ver weg wilde hij gaan, om in den vreemde, te vergeten hetgeen hij hier misdaad had ; maar waar moest zijne vrouw en kind blijven. Naar huis gaan en het hen zeggen, ware olie in het vuur. Andere maatregelen moesten worden genomen. Na lang beraad besloot hij nog dezelfden avond te vertrekken en te schrijven zoodra bij over de grenzen zoude zijn Zijne vrouw zou wel ongerost zijn, maar het was beter een weinig ongerust, dan dat hij door de politie gepakt werd. Men had hem niet gezien, dus vooraleer de anderen zouden gesproken hebben, kon hij lang en breed te Antwerpen zitten. Reeds vroeger was hij daar geweest, dus hij kende een weinig den weg en zou daar lichtelijk aan den kost komen. Het eenigst bezwaar was dat hij geen cent rijk was en niets meer bezat om te verkoopen. Hij zou dus genoodzaakt zijn om van de liefdadigheid te leven, doch hierom bekommerde hij zioh niet meer. Het weinige, dat hij dacht noodig te hebben, zou gij gemakkelijk vinden. Was hij eenmaal te Antwerpen, dan zou hij wel raad weten om aan geld, ook aan werk te komen. Inmiddels zit Elisa en hare dochter te huis. Zij had het niet noodig geoordeeld oiri Willem te volgen; zij geloofde hem op zijn woord. Wel had hij in de laatste jaren slecht opgepast, doch waarom kon hij niet even goed als zooveel anderen, zich beteren. Vroeger had hij immer gaarne gewerkt, waarom zou hij het nu ook weer niet willen. Slechts de laatste paar weken had hij leeg geloopen, en geen wonder; het was winter en slechts weinig meubelmakers hadden werk en de meesten waren blij, dat zij van tijd tot tijd iets konden verdienen om aan het eten te blijven. Een paar uren was Willem reeds vertrokken ; hij keerde niet terug, doch zij troostte zich, omdat bij misschien langer moest vertoeven of misschien een paar vrienden was tegengekomen met wien hij was medegegaan. De tijden waren ïoo veranderd. Vroeger dacht hij daar zelfs niet aan, doch tegenwoordig liep haar man aan den leiband van mannen, die Elisa verachtte. Sedert het ongeluk, dat Willem in het ziekenhuis had gebracht, was de liefde voor het te huis vergaan, en snakte hij om bij zijne vrienden te zijn. Toen het echter elf uur sloeg, werd zij ongerust. Zou bij haar wederom bedrogen hebben, en in plaats van naar werk te zoeken, zich wederom in het speelhol bevinden, of.,., zou hij zich met zijne makkers verbonden hebben, om het plan te volvoeren, waarover gisteren avond gesproken werd. Deze laatste gedachte deed haar sidderen. Zoo dit eens waarheid ware, doch het was nog geen nacht. Misschien kon zij hem nog terugvinden, vooraleer het plan was ten uitvoer gebracht. — Elisa, zoo sprak zij tot hare dochter, wij hebben in geen tijd wat te eten gehad. Vader heeft mi.) beloofd, dat hij morgen gaat werken, maar dat kan hij niet zonder eten. Ik herinner mij daar, dat ik nog iets heb, dat ik ten gelde kan maken en waarvoor wij brood zullen kunnen koopen. Als vader terug komt, zegt hem dan, dat ik evea beu uitgegaan en dadelijk terugkom. — Het is reeds zoo laat, lieve moeder, wie zal op dit uur nog iets voor u willen koopen? Blijf hier, vader zal wel voor zich zelf brood koopen. — O, ik kan nog makkelijk terecht al was het nog een paar uur later. Haastig verliet zij het huis en sloeg den weg in naar het reeds zoo dikwerf genoemd hol. Alles was daar stil. De waardin lag met haar beide ellebogen op tafel en scheen in diepe gedachten verzouken. Zij hoorde nauwelijks dat de deur werd geopend en Elisa binnentrad. — Is Willem niet hier? — Willem, wel neen vrouw, dat zie je toch ook wel. — Is hij dan ook niet hier geweest ? — Sedert van morgen niet meer, maar ik geloof, dat je hem niet zult behoeven te zoeken. Weet je dan waar hij is ? — Precies weten, doe ik het niet, doch hij zal wel zijn, waar zijne kameraden zitten. — Eu waar is dit dan ? — O, ge weet het dus nog niet ? Nu vrouw, schrik maar niet, ze zullen wel weer loskomen. Elisa kon zich niet meer recht houden bij het hooren dier woorden. Met een gil viel zij op den grond. De waardin was een dier menschen, die met alles over weg kunnen en zooals men zegt, voor geen geruchtje vervaard zijn. Haastig schoot zij toe en hielp Elisa overeind en zette haar op een stoel. — Arme vrouw, zoo sprak zij, ja zoo gaat het, eerst spelen en drinken zij net artot het op is ea dan gaan ze probeeren om een ander van het overtollige te ontlasten. Langzamerhand kwam Eilsa bij. Angstig staarde zij in het rond, als gevoelde zij, hier niet op hare plaats te zijn. Eindelijk wilde zij spreken, maar de macht ontbrak — Ge wildet weten waar uw man was, hé? Elisa knikte toestemmend. — Ja, vrouw, het is onaangenaam nieuws maar je mot het je zoo niet aantrekken ; dat helpt toch niemendal Reeds gisteren avond bemerkte ik, dat Willem en zijne drie makkers iets in het zin hadden, doch wat, konde ik niet te weten komen. Deze morgen zijn zij hier geweest en hebben een druk gesprek gehad. Na dien tijd heb ik ze niet meer gezien. Voor een half uur geleden werd Jan, die hier in de buurt woont door twee agenten, zwaar geboeit van huis gehaald. Ik hoorde een der agenten zeggen : „Zie zoo, dat is nnminer twee, de anderen zullen we ook gauw hebben.* Wie ze nu hiermede bedoelde, weet ik ook niet maar ik vrees dat ze alle vier iu de doos zitten. Meer dood dan levend hoorde Elisi deze woorden van eene vrouw, die zooveel tot het ongeluk van haren man had bijgedragen. Waggelend verliet zij het hel en riehtje hare schreden naar de Torenstraat. Hare dochter was nog op, doch zij zag er zeer ontdaan uit. Heete trauen rolden haar laugs de wangen. — Wat deert u, mijn kind? — Ach, moeder. . . moeder. . , moederlief! Meer kon zij niet zeggen ; zij viel bewusteloos in de armen harer moeder. (Wordt vervolgd). --- Binnenlandsche berichten. Onder leiding van den heer Sensen van Schellinkhout, zijn 36 van de schoonste rundereu. afkomstig uit de omstreken van Hoorn, bijeengebracht. Zij waren aangekocht door twee Amerikanen, tegen zeer hooge prijzen, en moesten verzonden worden naar Buenos-Ayres, in Zuid-Amerika. Omtrent het oppompen vau petroleum te Hellevoetsluis meldt men van daar nader, dat de brandbare vloeistof uit eenen welput komt. De apotheker De Hosson heeft 210 gram scheikundig onderzocht. De uitslag was : 90 gram zuiver (gezuiverd petroleum) en 120 gram brak of zeer zout water zouder iets meer. Naar zijne meening lijdt het geen twijfel, of wij hebben hier te doen met eene verzameling petroleum, die tot die wel haren afvoer heeft verkregen. Intusschen blijft de vraag, hoe is die petroleum daar dan gekomen ? Men heeft van de zaak mededeeling gedaan aan de eigenares van bet gebouw, mej. de wed. Persijn te Nijmegen. Deze zal nu moeten beslissen, of er een nauwkeurig onderzoek naar de „petroleum// zal plaats hebben. Reeds bijna twee vaten heeft de bron geleverd. Door den brigade-commandant der marécbaussée te Heijlbnizen is ter zake der overtreding der wet op de maten en gewichten proces verbaai opgemaakt tegen A. R. te Wittem en K. en Co. te Amsterdam die in een Limburgsch blad in een advertentie de benamingen «bunders* en *pondeu« gebruikten. Toen de toomboot van Luik—Maastricht Zondagavond in Maastricht aankwam, bemerkte de kapitein, dat aan de buitenzijde vau de boot een zak met 25 kilo zout was bevestigd, die een der passagiers had getracht op die wijze binnen te smokkelen. Hij gaf hiervau onmiddelijk kennis aan de politie, die twee rijksambtenaren requireerde, welke het zout in beslag nam en tegen den brutalen smokkelaar proces-verbaal opmaakten. De reis van het stoomschip #Edam", der Nederl. Amerik. Stoomv. Maatschappij, 28 Nov. te New-York van Amsterdam aangekomen werd door buitengewoon zwaar stormweder eenige dagen vertraagd. Vooral op den l4.en November woei de wind uit het W. en NW. met de kracht van een orkaan, en stroomen van regen, tijdens welke het schip door een vreeselijke korte en hoo^e zee getroffen werd, die eenige schade aan de brug veroorzaakte. Verscheidener, der equipage werden door de zee langs het dek medegesleurd en sommigen bekwamen wonden. Blijkens den staat der rijksmiddelen he«ft de schatkist gedurende de maand November / 10.457,535 ontvangen, of ongeveer / 342,000 meer dan in dezelfde maand van 1887. De twee groepen van middelen die tot deze vermeerdering het meest bijgedragen hebben, zijn de accijnzen en de indirecte belstingen. De schatkist heeft thans in het geheel f 102.747,756 geind, d. s. bijna twee en een half millioen meer dan verleden jaar, en ruim drie en een half millioen meer dan de raming voor de 11 maanden. Omtrent de werkzaamheden der Staatscommissie voor de defensie vernemen wij, dat een ontwerp-verslag gereed is en bij de leden rondgaat. In sommige streken van Noord-Holland lonpeu nog vele koeien in het land. Sommige boeren, die hun vee op stal haalden, kunnen hunne landerijen maaien en daardoor de koeien met gras voeren. De schrale hooioogst van dezen zomer wordt voor een groot deel aldus vergoed. Dat het steppenhoen ook als kamervogel kan tieren, bewijst het eigenaardige en zeker zeldzame feit, dat de heer T. Bakker, logementhouder te Holwerd, reeds sedert Juni in het bezit is van 3 dezer dieren, welke hij al dien tijd in de huiskamer heeft verzorgd. In eene kooi van gewone afmeting gevoelen deze anders zoo achuwe en wilde vogels zich vri] wel thuis, althans ze zijn zoo welvarend en vroolijk, als men ze zich in de vrije natuur maar kan voorstellen. Op 1 November waren in Nederland 815 notarissen (het maximum is 844) en 1159 candidaat-notarissen. Het doet ons genoegen te kunnen inededeeleu, dat volgens een ontvangen bericht de toestand van Z. M. den Koning, ondanks eene in de laatste dagen der vorige week geconstateerde kleine verheffing der chronische kwaal, waaraan Z. M. lijdende is, bevredigend blijft. Dagelijks arbeidt Z. M. eenige uren in den voormiddag, soms ook nog des namiddags, met den particulieren secretaris jhr. Huijdecoper, waarbij de aandacht vooruame. lijk op verbetering en uitbreiding vau veeen boomteelt schijnt gevestigd te zijn. De vruchten van dien arbeid komen, zooals men weet, in de eerste plaats ten goede aan de Maatschappij van weldadigheid en Helenaveen. In de nabijheid vau het station Sterkerade is Dinsdag een trein ontspoord, waardoor de passage geheel gestremd werd. De personentrein met de verschillende brievenposnen kwam daardoor onregelmatig te Venlo aan, terwijl de goederentreinen, welke in den voormiddag het station moesten binnen loopen, eerst ten 2 uren in den nacht aankwamen. Onze naburen, de Duitschers, blijven met klem aandringen op verbetering van het vaarwater in de Waal. Nu weder heeft zich de Kamer van Koophandel te Keulen tot Vorst Bismarck gewend met het verzoek bij de Nederlandscbe Regeering aan te dringen op naleving van de conventie van 1868. In het verzoekschrift wordt o. a. melding gemaakt van het geval, dat eene Keulsche Riju-zeeboot voor eenigen tijd met 8 M 9" diepgang in het midden der vaargeval bij Gorinchem vast voer op eene zandbank. Het onderzoek der vijf Nederlandsche schippers, die te Ruhrort zijn aangehouden wegens vermeende bedriegerijen ten nadeele eener kolenfirma aldaar, duurt lang, langer dan gewenscht is, met het oog op de in hechtenis genomen personen en hunne familiebetrekkingen. Er moet wel in aanmerking worden genomen, dat genoemde personen slechts op vermoeden van bedrog gepleegd te hebben in hechtenis zijn geuomen. Te Ruhrort zijn de vrachten verleden week gedaald. Naar Nijmegen betaalt men nu ƒ1.75- ƒ1.80, naar Tiel ƒ1.85, naar Rotterdam (binnenstad) ƒ2.75, naar Amsterdam /"3.10 per Rahrkar, voor schepen, van 100 tot 120 kar ladende. Aan het Departement van Waterstaat is aanbesteed: le. de aanleg van een gedeelte van het kanaal met kunstwerken van Dabij de grensscheiding van Wecsperdarspel en Nichlevecht lot nabij Haarrijn. Minste inschrijver was de heer II. Th. Wiegerink, te Groenlo, voor f 1,611,900 ; 2e het leggen van spoorbanen, wissels enz. op de midden- en oosterbanen van het centraal personenstation te Amsterdam. Min ste inschrijver de heer F. E. Ter windt te Pannerden, voor f 22,500. Iemand uit Barradeel, in Friesland, verkocht een gewone duif aau een handelaar, te Harlingen, die het beest naar Londen afzond, waar het behoeden eu wel aankwam. Daar weder losgelaten, gevoelde de duif zich blijkbaar niet op haar gemak, althans de eigenaar te Barradeel vond haar Vrijdag in het hok terug, na een reis over Noorden Zuiderzee. Dinsdagmorgen heeft een 22-jarig jonkman te Middelburg zich met een pistoolschot van het leven trachten te berooven. Hij heeft het schot in zijn mond gelost en zich daardoor ernstig gekwetst. Per baar is hij naar het gasthuis overgebracht. Zijn toestand schijnt voor het oogenblik niet hopeloos. De oorzaak tot deze wanhopige daad schijnt te zijn het niet slagen in het vinden van voldoenden winstgevenden arbeid. Een brutale aanranding heeft Woensdag avond te ongeveer 5 uren plaats gehad op den kanaalweg tusschen Den Haag en Scheveningen. Een heer met zijne dame van huis gaande naar de fabriek aldaar, werd door 6 Scheveningers staande gehouden. Een der mannen was boos geworden omdat zijn avondgroet niet beantwoord was. Zij grepen den Heer aau, en deze kreeg een klap op het hoofd waarschijnlijk met een klomp. Een bloedende wonde ontstond daardoor. Toen werd een vroeger geuite bedreiging folvoerd en de Heer in het kanaal geworpen, waaruit hij zichzelf redde. De dame ontvluchtte en waarschuwde aan de fabriek haar broeder, die de aanvallers achternazette, een greep en aan de politie overleverde. De anderen is de politie op het spoor. Tot rapporteurs over de Coter zijn door de afdeelingen der Tweede Kamer benoemd de neeren Vermeulen, Viruly Verbrugge, De Savornin Lohman, Huber (voorzitter) en Veegens. ---