Advertentie U kunt nu zonder moeite afkomen van verstopping Zó kunt u deze lastige en ongezonde kwaal op eenvoudige wijze kwijtraken: Neem eerst een week elke avond twee CARTERS pilletjes – 2e week: elke avond één – 3e week: om de andere avond-één. Daarna niets meer. Want CARTERS pilletjes zorgen voor de galtoevoer die nodig is om het voedsel beter te verteren en de darmen té ontlasten: ze maken bovendien dat de ingewanden daarna op eigen kracht regelmatig blijven werken. Zó helpen CARTERS pilletjes u van hardlijvigheid af, u.is een ander mens. Per flacon f 1.35. --- Advertentie AANMELDING: DAGELIJKS (BEHALVE ’S ZATERDAGS) 10 TOT 4 U. EN DINSDAGAVOND U. OP DE. AUTOMOBIELFABRIEK --- Advertentie SIREENTJES kosten minimum ƒ I,— voor de eerste 10 woorden, elk woord meer 10 cent. Onze bestellers nemen deze gaarne van U aan, doch ALLEEN BIJ VOORUITBETALING Atd. ADVERTENTIES --- Advertentie VS|. A Franse import,ditpakje ® in groen/blauwe of rood/groene jacquard- V ruit met bontex-garne- i ring (seallook) 38/44 B Japon met rolceintuur. „Sparkling" tricot in modekleuren. 44/52. C „Sherlock Holmes”ruitjes uit Frankrijk. Jacquard in vele kleurkombinaties. 38/44 D Twennie shiftmodel in Franse bouclé-tricot, ge-' heel gevoerd! 8/34 t/m "Ut GROTE MOD£ VOOR HET KLEINS BUDGET De internationale mode tipt op C & A brengt een opzienbarende kollektie tricot japonnen en deux-pièces in alle! maten. Een internationale koliektie van hoog 'niveau voor zeer lage prijzen. 1 TRICOT INTERNATIONAAL Deze vier aanbiedingen stuk voor stuk voor de ongelooflijk lage prijs van gQ7S --- Advertentie UNIEK KOPEN MEUBELEN Nu geen stuivers, maar honderden guldens goedkoper. Tevens de noogste prijs voor Uw oude meubelen, bjj aankoop van nieuwe. Fabrieks-toonzalen in Uw directe omgeving. Betaling tot 18 mnd., 12 maanden zonder rente. E.v. wordt U gehaald en thuisgebracht zonder enige verplichting. Inlichtingen aan N V. 'T STUIVERTJE, onder no. 1949 bureau van dit blad, ot telefoon 03402—5383. ADVERTEREN DOET VERKOPEN --- Boodschapper van de nacht door: John Bingham 47) Drie minuten later stonden ze nog te praten, hoewel Green weinig deelnam aan het gesprek. Hij scheen evenals ik, te wachten tot er iemand weg zou gaan. Ik trok er me niets van aan. Als het een kwestie was van wachten had ik evenveel geduld als wie ook. Zelfs al zou Green blijven treuzelen, nadat de beide anderen naar de lounge waren gegaan, dan zou ik toch even lang blijven als hij. Plotseling kwam Larsen, de hoteleigenaar, haastig de hal in. Hij had een rond, verweerd gezicht, blauwe ogen, en rossig haar, dat grijs werd boven de oren. Hij kwam met zijn vriendelijke glimlach naar ons toe en zei: „Herr Marshall-telefon! Als ’t u blieft! Nu!” Hij had nooit Engels geleerd en kende maar enkele woorden. Ik vermoedde, dat het zou gaan over de kamer die ik in Hotel Sondesaeter had besproken en wilde Larsen vragen, als het zo was, te zeggen dat Ik later zou terugbellen. „Hvem er det som spör etter meg? hotelet Sondesaeter?” vroeg ik. Hij schudde heftig zijn hoofd. „Nei! Nei! Det er Froeken Summers fra London!” voegde hij er dringend bij en toen luider en met meer nadruk: ~Engeland Froeken Summers!” Ik aarzelde. Wat kon ik doen? Er was maar eén telefoon en die stond in Larsens kantoor. Ik kon niet weigeren erheen te gaan. Green keek me met een volkomen uitdrukkingloos gezicht aan. Dé andere twee schenen zich te verbazen, dat ik me haastte. Ik keek nog even naar Green vóór ik wegliep. Hij ontmoette mijn blik. Zijn gezicht verried niets. In normale omstandigheden zou ik maar al te blij zijn geweest, Jeans lieve zangerige stem te horen en me haar lauwgrijze ogen en blond haar aan de andere kant van de lijn voor te stellen. Maar nu kon ik me nauwelijks op ons gesprek concentreren. Ik dacht er aan hoe Green me voor de lunch was tegemoet gekomen en hoe zijn blik niet op mij had gerust, maar dat hij langs me heen had gekeken. Ik had me toen voorgehouden, dat hij niet kon hebben gezien dat ik bij het blik neerknielde en de revolver in mijn zak stak. Nu twijfelde ik, en ik vreesde dat ik ma misschien daarin had vergist. In gedachten zag ik niet Jean, maar Green met zijn valse gezicht en harde bruine ogen, die nu nonchalant de andere twee naar de lounge volgde en even nonchalant later terugkeerde naar de hal, rondgluurde en de revolver uit mijn jaszak haalde. Ik begon al afscheid van Jean te nemen, toen ik een telefoniste hoorde zeggen dat de drie minuten om waren, maar Jean antwoordde, dat ze zes minuten wilde praten. Ze wilde zo graag langer met me praten, omdat ze me zo miste, zei ze. Opeens vroeg ze of er iets niet in orde was omdat, mijn stem zo weinig opgewekt klonk. Ik denk niet dat het erg overtuigend klonk toen ik zei, dat ik haar liefhad en erg verlangde naar ons weerzien. Arme, kleine Jean! Ik dacht dat er nooit een eind aan het gesprek zou komen en na vier minuten brak het zweet me uit. Toen ze afscheid nam, leek het of we een half uur hadden gepraat. Ik keerde zo snel mogelijk naar de hal terug en zag aan de manier waarop de regenjas hing, dat het gewicht uit de rechterzak verdwenen was. Green had dus de revolver eruit genomen. Hoewel het me niet werkelijk verbaasde, kreeg ik toch een akelig voorgevoel. Ik wist niet precies wat ik vreesde. Pas toen ik naar bed was gegaan en lag te denken over het spoor van ellende en ondergang dat Green achter zich had gelaten, eerst in Londen en toen in Hollington, wist ik plotseling wat ons nog te wachten kon staan. Hollington was al erg genoeg, maar Londen zou nog erger zijn. Dr. Burrows was een zelfzuchtig en in vele opzichten slecht mens. In zekere zin had hij gekregen wat hij verdiende. Maar dat kon niet worden gezegd van die arme ouwe, argeloze Harold Summers. Mijn angst was gebaseerd op Greens operaties in het drama Summers en Burrows. In heide gevallen had hij zijn moordlust niet losgelaten op mannen, maar op vrouwen,die met die mannen verbonden waren. Bovendien was de cyclus van drie maanden onheilspellend. Elspeth was in februari vermoord, Judy in mei. Het was nu september en als mijn vermoeden juist was, viel te verwachten, dat hij nu elk ogenblik weer zou toeslaan als zich de gelegenheid daartoe voordeed en hij de een of andere verwrongen rechtvaardige reden voor zo’n moord kon vinden. Doordat ik tot mijn grote voldoening bewezen had dat James Thompson, de hartstochtelijke visser in het Hotel Larsen dezelfde was als John Reynolds, alias Green, had ik mezelf tot zijn verstand verklaard. Hij had bewezen dat te weten, door de revolver uit mijn jaszak te halen. Hij had mij vanaf de een of andere uitkijkpost ongemerkt gadegeslagen en gezien, dat ik die bergplaats openmaakte. Er bestond voor mij maar één vrouw, waarin hij mij zou kunnen treffen. Er stonden me twee wegen open. Ik kon mijn boeltje pakken en onmiddellijk naar huis terugkeren en Jean gedurende onbepaalde tijd onder toezicht houden. Als je dacht aan alles, waartoe Green in staat was en aan de spanning voor Jean en mij, dan was het een afschuwelijk vooruitzicht voortdurend in vrees te moeten leven. De andere weg was mijn plan uit te voeren. Er waren twee risico’s aan verbonden, een voor mij en een voor Jean. Green was nu gewapend met mijn revolver en zou verre in het voordeel zijn bij een samentreffen, altijd aangenomen, dat hij het wapen zou meenemen als hij ging vissen. p achtte dat echter wel waarschijnlijk' Het tweede risico was een kwest1 van tijd en dat mocht ik niet vef' waarlozen, wilde ik mijn plant uitvoer brengen. De Vliegenmeren lagen op de toP vaneen lage bergketen, halfweg 4® beide dalen Bergfonndal en Sonde®' dal. Ik was van plan geweest naa‘ Sondesdal te gaan, als Green met p majoor uit Dorking aan ’t vissen w'J3 en wanneer hij de volgende dag, 20' als ik wel kon aannemen, naar