Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Bij Boodschappen doen, geen PUROL vergeten. U kunt hst bekomen bij Apofh. en Drogisten in doozen van 30 en 60 rt. en in tuben van 80 ct. --- Land- en Tuinbouw. Het zaaien van de wintergewassen. Nu de oogst van de granen en erwten afgeioopen is, is het misschien goed daarover nog een kleine nabetrachting te houden. Over het geheel zullen de gewassen een goeden opbrengst geven. Hebben we dezen zomer zoo hier en daar eens rondgekeken, dan is net wel opgevallen, dat er niet zoo heel veel verschil inden stand van gewas was. Mogelijk is, dat de roest cp de bladeren, die dit jaar in meerdere mate optrad, dan in andere jaren de oogst nog wat doet tegenvallen, maar over ’t geheel zal er geen klagen over zijn. Toch is er over den verschillenden stand nog wel het een en ander te zeggen, waarmede men bij het uitzaaien van he,t winterkoren rekening kan houden. Wil men een zoo iioog mogelijke opbrengst van tarwe hebben, dan moet het aantal kilo’s droge stof zoo hoog mogelijk worden opgevoerd. Natuurlijk hebben we dan het liefst kilo's droge stof inde korrels. Het is toch zoo, dat men wel een maximum aantal kilo’s droge stof kan krijgen, maar, dat de verhouding tusschen stroo- en graan-opbrengst nog al een beetje uit elkaar loopt. Dat deze in vele gevallen overhelt naar de stroo-opbrengst ligt meestentijds aan den boer zelf. Vergeten wordt dan, dat men 'behalve voor goede kwaliteit van zaaizaad, goede variteiten, bodemverpleging en bemesting, ook moet zorgen voor lucht en licht. Wordt dat vergeten, en zaait men „als haar op den hond” zooals men wel eens zegt, dan beneemt men dé planten het licht en ze verdringen elkaar om toch maar een straaltje zonneschijn op te vangen, ’t Is vanzelfsprekend, dat in dit geval de droge stofverhouding sterk naar de stroo-opbrengst overhelt en men dus wel veel stroo, maar weinig korrels oogst. Het ligt niet in mijn bedoeling nu maar klakkeloos te beweren, ' dat hoe minder zaad, hoe meer korrelopbrengst verkregen wordt. Integendeel! Schneidewindt, een bekende Duitsche onderzoeker heeft dat wel anders aangetoond. Immers uit zijn onderzoekingen is gebleken,'dat bijv. 10 duizend planten 2000 K.G. graan geven, 20.000 pl. 24.00 K.G. gr. enz. oploopend tot 100 duizend planten met 4200 K.G. graan. Maar zoodra er meer planten waren, liep het aantal K.G. graan ook achteruit. Een andere proef van hem gaf met 22 K.G. zaaizaad meer, een oogstvermeerdering van slechts 28 K.G. Waar ik alleen voor wil waarschuwen is: zaai niet te dik! Dan kan men ook met minder zaaizaad toe. Dit jaar nam Ik nog een proef op erwten. Gewoonte waste zaaien op 28 c.M. Nu werd een veld groot 170 roeden in 4 perceeltjes verdeeld en daarop gezaaid: 28 c.M., 86 c.M., 88 c.M. en 40 c.M. De opbrengsten waren van erwten 265 K.G., 278 KG., 279 K-G. en aan stroo 234 K.G., 250 K.G. 264 NG. en 275 K.G. Zooals men uit deze getallen ziet liepen le uitkomsten riet veel uit elkaar. Maar vel is opmerkelijk, dat bij de grootste iaarjreedte ook de. hoogste opbrengst rerkregen werd. Dit had ik trouwens renvacht, daar andere door mij genomen proeven alle in dezelfde richting wijzen. Niet alleen voor erwten, maar ook' voor graangewassen. Daarom: indien uw land niet van ongedierte te lijden beeft, waardoor vreterij kan voorkomen, of als ge niet bang behoeft voor het uitwinteren van uw graan, zaai dan een beetje wijder, dan ge gewoon waart. Over bet algemeen wordt er nog te veel zaaizaad nutteloos weggegooid! S. lets over de voeding der Landbouwhuisdieren. Bij de voeding der dieren hebben we met twee zaken te maken, n.l. met het dier en met het voedsel. Wanneer we vragen: Waartoe heeft het dier voedsel noodig, dan krijgen we meerdere antwoorden, die we in twee groepen kunnen splitsen. Tot de eerste groep behooren deze: het voedsel is noodig om het dier warmte te geven, om het de ademhaling, spijsvertering, en bloedsomloop mogelijk te maken, om het dier te laten leven inde conditie, waarin het voor de voeding verkeerde. Al deze antwoorden kunnen we samenvatten tot dit eene: We hebben noodig onderhoudsvoer. Dat dient dus om het lichaam te onderhouden, meer niet en ook niet minder. Er kan ook geantwoord worden: dat voedsel noodig is om vleesch, spek, melk, eieren, haar, veeren, enz te maken. Daarbij staat dus de productie van het dier‘voorop. Daarom noemen we dat voedsel productievoer. In sommige gevallen heeft de boer alleen te maken met het onderhoudsvoer van zijn dieren, maar meestal ook met het productievoer. Wanneer een paard niet1 werkt, produceert het ook geen kracht. Dan behoeven we het dier ook alleen maar het onderhoudsvoer te geven. Geven we het bovendien nog productievoer, dan loopt het faliekant uit, zooals al door zoovele landbouwers is ondervonden, die bijv. inden tijd, dat de paarden zwaar werk moeten doen Zondags en inde week even sterk voeren. Hoe vaak is het dan niet gebeurd, dat ’s Maandags het paard op apegapen lag! Daar kan het dier niet tegen. Het eet zich een digestie. Verkeerd is ook, zooals mij ook een heereboer bekend is, die zijn paarden ’s Zondags laat hongeren en die letterlijk in 1 practijk brengt het woord: Wie niet ■ werkt, zal ook niet eten. Er is ook een middenweg. En die te bewandelen is ■ alleszins aan te bevelen. Het zal nu wel; licht ook duidelijk worden, dat niet alle dieren evenveel voedsel noodig hebben. Paarden, die vrij lichte werkzaamheden te verrichten hebben moeten minder sterk gevoerd dan die zeer zwaar werk ■ te doen krijgen. Een koe, die 5 liter ■ melk per dag geeft zal ook niet zoo veel ‘ voer moeten ontvangen als een die er 20 ; geeft. Om tot een eenigszins juiste ■ maatstaf te komen is men al verscheiden ’ jaren geleden begonnen, in Duitschland ‘ weer het eerst, voederproeven te nemen, ■ om te weten te komen, op welke wijze , men de dieren voldoende voedsel kan ge• ven. Toen zijn opgesteld z.g.n. voeder: normen. Dit zijn getallen, die gemiddel. den aangeven. Maar daarover willen we ■ naderhand nog wel iets vertellen. Nu ■ willen we ons nog bezig houden met de 1 samenstelling van het dier en van het ■ voedsel. Laten wede hoeveelheid water, welke beiden bevatten, buiten beschouwing, dan blijkt een dier te bestaan ■ uit eiwit, vet en asch. Het voedsel bestaat uit eiwit, vet, zetmeel en asch. Daar is in het laatste geval dus zetmeel ' over. Eiwit is niet alleen het wit vaneen ei; maar in vele andere stoffen bevindt ■ zich eiwit. Het is eigenlijk een beetje i ongelukkige naam. Maar wat zullen we? ■ We zitten er eenmaal mee! De gele dooier , vaneen ei is ook eiwit, en ’t vleesch van ■ welk dier dan ook, is ook grootendeels • eiwit, de haren en veeren en hoeven be: staan eveneens gedeeltelijk uit eiwit! Nog al een weinig verschil zou ik zeggen! Maar ook planten bevatten eiwit. De een • meer dan de ander, maar allen bezitten : er iets van. Uit het eiwit, dat in het ; voedsel voorkomt, wordt het eiwit in het i dier opgebouwd. En als er eens mèer ge: geven wordt, dan het dier noodig heeft? Dan vormt het van dit overtollige eiwit vet? Vergeten we dat nooit, want het' vet in ’t dierlijk lichaam kan ook uit andere en veel goedkoopere stoffen opgebouwd worden n.l. uit vet en zetmeel. Wanneer we nu weten, dat een KG. eiwit in het voer meestal zoo ongeveer 70 a 80 cent kost en 1 K.G. zetmeel 10 a 12 cent, dan begrijpen we, dat er nog al een kilootje zetmeel gevoerd kan worden tegen een kilo eiwit. Maar laten we dat tot een volgende week bewaren. S. Moederkoren inde rogge. Men nam tot vóór eenige jaren vrij algemeen aan, dat de schade, door het optreden van moederkoren veroorzaakt, geen grootere afmetingen , had dan het missen van slechts zooveel roggekorrels als er moederkorrels zich ontwikkeld hadden. ’t Is echter bij Amerikaansche onderzoekingen, aldus lezen wij in het Alg. Ned. Landbouwblad, gebleken, dat de schade aanzienlijk grooter is. In 730 aren, waarin moederkorenkorrels voorkwamen, waren 1/10 deel van de roggekorrels door moederkorenkorrels vervangen, doch niet minder dan 47 % van al de bloempjes dezer aren had óf een mislukte óf in ’t geheel geen korrel voortgebracht. Ter vergelijking werden 661 aren nagegaan, in welke geen moederkoren voorkwam; van deze 661 aren bleken slecht 31 % van de bloempjes óf waardelooze korrels óf in ’t geheel geen korrel te hebben opgeleverd. Ook nog uit andere. gegevens bleek, ' dat de zwam van het moederkoren op de geheele aar een nadee- I ligen invloed uitoefent, ’t Is dus onze plicht te zorgen dat met het zaaizaad geen moederkoren op den akker komt. Verder kunnen we door rijenteelt een meer regelmatigen stand van de rogge bewerken, waardoor de bloei van de rogge in korten tijd afloopt en ’t gevaar voor moederkoren geringer wordt. De graanoogst in Canada en de V. S. Uiteen mededeeling der directie van den Landbouw blijkt, dat de Canadeesche tarwe-oogst dit jaar 25 % grooter is dan vorig jaar, van rogge 13 %, van gerst 50 van haver 23 %en van mais 5.2 %. Volgens de tegenwoordige vooruitzichten is de Canadeesche tarwe-oogst de grootste, welke daar te lande tot dusverre werd opgeteekend. De gezamenlijke opbrengst van Canada en de Ver. Staten van Amerika wordt thans begroot op 39.500.000 ton tarwe. Die hoeveelheid overtreft den Noord-Amerikaanschen oogst van 1915, ■welke 38.600.000 ton bedroeg en tot dusverre de grootste was. --- DE ZAAK STENKUIS. Waarom hg zou moeten «■aftreden als Kamerlid» In „Het Volk” doet het partijbestuur der S.D.A.P. eenige mededeelingen over de zaak-Stenhuxs. Wij ontleenen er het volgende aan: Zooals ibekend is uit het reeds vermelde communiqué van den Partijraad van de S.D.A.P. werd den 4en Juni een schrijven gezonden aan het Tweede-Kemerlid Stenhuis. Dit schrijven luidde aldus: Den heer R. Stenhuis, A’dam. W.P., In opdracht van de P.8.-vergadering welke Zaterdag 2 dezer gehouden werd, deel ik u mede, dat ons kollege zich de vraag heeft voorgelegd, wat omtrent uw Kamerlidmaatschap dient te geschieden, nu u afgetreden bent als voorzitter van het N.V.V. Naar aanleiding van deze besprekingen besloot ons college u te verzoeken, tegen het einde van de huidige zittingsperiode, September 1928, als Kamerlid te bedanken, op grond van het feit, dat u afgetreden bent wegens gezondsheidsredenen, als voorzitter van het N.V.V. z Intusschen, met Partij groeten, (w.g.) C. Werkhoven, Partij secretaris-Penningm. Hierop werd door den heer Stenhuis geantwoord met den volgenden brief, die 13 Juni 1928 inkwam: Aan het bestuur de S.D.A.P., Alhier. W. P., Naar aanleiding van uw schrijven van de vorige week deel ik u mede, dat het niet in mijn bedoeling ligt per 1 September a.s. als lid der Tweede Kamer te bedanken. Tot welke konklusies mijn invaliditeit me inde naaste toekomst zal brengen, weet ik nog niet. Het zal mede afhangen van de ontwikkeling mijner ziekte. Met vr. gr. (w.g.). R. Stenhuis. Aanleiding tot deze briefwisseling was, gelijk gezegd, de omstandigheid dat Stenhuis ontslag had genomen als voorzitter van het N.V.V. wegens invaliditeit. De ziektetoestand, zegt het Partiibestüur, is niet slechts door één, maar door meer geneesheeren geconstateerd; nogmaals bevestigd op 27 Augustus 1.1. Inde periode tusschen de onderzoekingen door twee geneesheeren, dus omsteeks begin Mei, werden de besturen van S.D.A.P. en N.V.V. in kennis gesteld van feiten, gestaafd door overgelegde brieven van Stenhuis zelf, die snel ingrijpen in het belang der beweging noodzakelijk maakten, hoewel deze feiten geheel lagen op het terrein van het persoonlijk leven. Zij gaven echter blijk, aldus het P. 8., vaneen zeer sterken achteruitgang inde begrippen, van vrat voor den leider eener beweging als de onze al of niet toelaatbaar is in hef persoonlijk leven. Het bestuur van het N.V.V. begreep terecht, dat het ziektegeval zich reeds veel verder had ontwikkeld, dan aanvankelijk gedacht was. Toen dan ook Stenhuis ontslag vroeg uit zijn functie van voorzitter van het N.V.V., gingen het bestuur van dit lichaam en de hoofdbesturenvergadering daarmede accoord. Op 24 Augustus 1.1. heeft Stenhuis, aldus zegt het P. B. verder, eenige brieven verzonden aan een aantal personen inde beweging, waaruit blijkt, dat het onderscheidingsvermogen van wat al of niet toelaatbaar is, bij hem met den dag meer zoek raakt. De kennisneming dezer brieven heeft inden Dar tij raad, waartoe alle Kamerleden waren uitgenoodigd, doch waar Stenhuis niet aanwezig was, zonder eenige uitzondering dermate verontwaardi ging gewekt, dat men besloot de meest afdoende maatregelen te nemen. Het Partijbestuur heeft de resolutie van den Partijraad aan Stenhuis toegezonden, waarop hij 11 September het volgende antwoord heeft gegeven: Aan het P. B. der S.D.A.P. W. P., Met verwondering nam ik kennis van uw schrijven van 11 September en da motie van den Partijraad. In uw brief van 4 Juli vroeg u mij ontslag te nemen als Kamerlid, op grond-van mijn invaliditeit. Deze heeft zich zoodanig ontwikkeld, dat ik mijn Kamerwerk weer kan doen. En nu zegt de motie, dat de Partijraad zich bij dien grond aansluit. Deze bestaat echter niet. Uw bestuur zal mij duidelijk moeten maken welk partijbelang er door wordt gediend, dat ik bedank. Zoolang mij deze gronden dia welke genoemd werd, bestaat niet meer en hij werd trouwens tegenover anderen niet toegepast niet bekend zijn, weiger ik iedere overweging van uw verzoek. Groetend. (w.g.) R. Stenhuis. Het P. B. zegt hierop: „Wij hebben Stenhuis gevraagd te bedanken op grond van het feit, dat hij afgetreden is wegens gezondheidsredenen als voorzitter van het N.V.V. Deze grond bestaal nog steeds en daarmede heeft d© Partijraad zich, vereenigd”. --- KOMMT EIN KöNIGREICH HOLLAND—Sü DAFRIKA ?” vraagl met vette letters de ons uit de Olympia-dagen welbekende Dihseidórfer Iliustrierte Tageszeitung „Der Mittag". Dan krijgen wij een deel vaneen wereldkaart, zóó gelegd dat de Noordkust van Afrika dooreen smalle zeestraat gescheiden is van Niederlande, vlak daarnaast Br, Indien en Neder!. Indien. Dit stukje Mercators projectie wordt geflankeerd door „Prinz Hecry der drilte Sohn des Königs vort Engiand, is aangewezen als gouverneur-generaal van Zuid-Afrika". Voorts zai hij waarschijnlijk „der Oatte der hollandischen Kronprinzessin juliana und somit einmai P.inzregent der Niederlande sein." Dan gaat het blad voort: In Zuid-Afrika heeft zich een beweging gevormd om Prins Henry te proclameer™ tot koning van Zuid-Afrika ten einde langs den weg van deze persoonlijke Unie weder in contact te komen het oude stamland Nederland, Engeische en Nederlandsche politici houden reeds ernstig rekening met een koninklijk Nederland-Zuid-Afrika, dat met Engehnri nauw verbonden zou zijn, en met een bondgenootschap van Britsch tndië, Nederlandsch-Indië en de onder Engelsch p electoraat staande Malakkastaten. Onlangs lazen wij, dat 1928 een goed Rijnw/jnjaar belooft te worden Ziehier de bevestiging. --- Binnenlandsch Nieuws. DE ZIEKTEWET. Naar gemeld wordt, is de nota van den minister van Arbeid, die het antwoord bevat op het verslag van de Bijzondere Commissie uit de Tweede Kamer ter zake van de Ziektewet, bij de Tweede Kamer ingekomen, zoodat de behandeling der wet voortgang kan hebben. GAAT MR. FOCK NAAR DE EERSTE KAMER? Uit Den Haag wordt aan de „Tel”, gemeld: Naar wij vernemen, ligt het in het voornemen oud-gouverneur-generaal mr. D. Fock, den leider van den Vrijheidsheidsbond, zitting te doen nemen inde Eerste Kamer. Het lid dezer Kamer, jhr. ir. R. R. L. de Muralt, heeft zich bereid verklaard zijn plaats in te ruimen voor den leider der partij. In verband hiermee worden inden Vrijheidsbond pogingen aangewend jhr. De Muralt inde Tweede Kamer terug te brengen door hem een kans biedende plaats op de candidatenlijst te geven van den Vrijheidsbond. Zooals men zich herinneren zal, was jhr. De Muralt vroeger ook reeds lid van de Tweede Kamer. Hij bewoog zich voornamelijk op het gebied van waterstaat en defensie en interesseerde zich ook voor koloniale vraagstukken. We herinneren er aan, dat den heer De Muralt, die thans burgemeester van Borculo is, met ingang van 1 Maart 1929 als zoodanig ontslag is verleend. TEGENSPRAAK. De „Vrijz. Dem.” noemt het bericht, dó t het lid der Tweede Kamer, de heer K' telaar, zich voor de verkiezingen van IS 19 niet meer verkiesbaar zal stellen, onjuist. f OOSTWOED, 24 Sept. Ook in deze gemeente zijn weer- groote stukken tuingrond besmet verklaard niet de aardappel-wratziekte. Werden te Midwokf» de perceelen van de N.V. „Ennemaborgh” en den heer A. Lantinga afgekeurd, in cns dorp is het ook verboden besmet verklaarde aardappelen te verbouwen cp het Jand van den lieer A. N. Kranenborg en J. Geertsema, Er is veel voor te zeggen, dat de verbouw van Bravo's geheel verboden werd. lets bijzonders bij de aardappeloogst is dat het loof dit jaar zoo lang groen blijft, vandaar dat vele knollen gaan „doorgroeien”. Menigeen gaat eerst met een zeis of zicht het loof wegmaaien, voordat met het rooien kan werden begonnen. De opbrengst is eenvoudig kolosaal, waardoor de prijzen laag zijn, ƒ 2 de H.L. voor zand en ƒ 3. voor Kleiaardappelen (’t vorig jaar resp. ƒ 1 en ƒ 7.) Velen wi''en hun vooraiad niet tegen dien prijs van ae hand doen. en gaan daarom eenige biggen i schaffen, waaraan ze worden opgevoederd. Het aantal knorrende viervoeters is inde laatste weken dan ook al haast verdubbeld. t BLIJHAM, 24 Sept. Inde laatst gehouden vergadering van de Gezondsheidscommissie, gezeteld te Wedde, werden woningklachten behandeld betreffende perceelen inde gemeente Wedde, Onstwedde en Vlagtwedde. Naar aanleiding van het bacteriologisch onderzoek door ’t centraal laboratorium te Utrecht, werd geadviseerd, het water uit deze putten niet meer voor drinkwater te gebruiken. Rapport werd uitgebracht over het onderzoek van enkele bakkerijen inde gemeente Bellingwolde, Wedde en Vlag'twedde. Dr. Springer van Musselkanaal bracht verslag uit van het Gezondheidscongres, Be heer Waalkens wenschte de voorzitter Beins van harte geluk met zijn herbenoeming. ** BELLINGWOLDE, 22 Sept. Onze plaatsgenoot S. Perton, die inden nacht van 19 op 20 Augustus 1.1. te Blijham zoo ernstig met een mes werd mishandeld dat hij in het ziekenhuis te Winschoten moest worden opgenomen, en voor zijn leven werd gevreesd, is heden, hoewel nog zeer verzwakt, uit die inrichting ontslagen en bij zijn ouders alhier teruggekeerd. ** Alhier worden pogingen aangewend, om evenals inden winter van ’27 op ’2B, voor de leerlingen, die te Winschoten een inrichting van onderwijs bezoeken, ook voor de a.s. winter een schooltram ingelegd te krijgen. t OUDE-PEKELA, 24 Sept. De collecte alhier gehouden voor de alleen staande blinden te Wo:fheez ;o heeft ongebracht ƒ 186.85. --- feuilleton. De strijd vaneen vrouw Naar het Engelsch. (Nadruk verboden.) 24.) Maar nu zou er dus ook een brief ge-Komen zijn op de kleine villa te Marfeth en de dienstmeisjes zouden dien, volgens haar aanwijzing, naar Londen opsturen. Dus vroeg ze aan miss Cameron of ze een dag kon gemist worden, om naar Londen te gaan. „Natuurlijk!” luidde het vriéndelijke antwoord. „Wanneer wilde u gaan?” Margarite deelde haar nu haar verlangen mee, en ze was getroffen, toen miss Cameron er bij voegde: „Ik hoop niet dat u lang zult wegblijven! Niet zoozeer omdat ik uw diensten noodig zal hebben, dan wel, omdat ik uw gezelschap zoo zeer op prijs stel. Wilt u wel gelooven, dat ik de uren tellen zal tot u, weer terugkomt?” Op het hoofdpostkantoor vond Margarita een brief van Allan, gelijk zij dit verwacht had. Uit iederen regel, uit ieder woord sprak zijn liefde tot haar. Eén zin Wekte weer den ouden haat jegens Adelaide en haar verlangen, om het geheim 'Tan het testament uitte vinden. „Ik wilde wel, dat er iets onvoorziens gebeurde, waardoor mijn ballingschap werd verkort, en ik bij je kon komen”. En die ballingschap zou ook verkort worden, als zij dat geheim maar kon uitvinden, meende zij vast. HOOFDSTUK XXXII. De herfst was voorbij; de winter had al zijn intrede gedaan met sneeuw en ijs en andermaal had Miss Cameron een bief uit Canada gekregen. Er werden enkele zakenvragen in gedaan, wanneer het contract van John Luck om zou zijn en of de „Home farm” te huur stond? En lord R lestone verzocht miss Cameron zoo gauw mogelijk een antwoord daarop. „Vandaag moet ik dien brief nog schrijven”, zei Adelaide tot Margarite, „ik zie dat de mail Woensdag gaat en vandaag is het al Maandag!” Maar het was nu juist nog zulk mooi winterweer, dat het zonde en jammer zou zijn geweest, om thuis te blijven. „Ga je mee, Margarite ?” had de vriendelijke uitnoodiging geklonken. Miss Cameron noemde nu al lang haar gezelschapsdame bij den voornaam. Zij vond „miss Avenel” zoo stijf en vormelijk en Margarite klonk juist zoo welluidend. Samen maakten de dames nu een prachtige wandeling iu het bosch. En miss Cameron, die toevallig een heel mooi takje laurierkers zag, strekte de hand naar uit, maar ineens slipte ze en viel met haar volle gewicht op die uitgestrekte hasd, zoodat ze die verstuikte, en met erge pijn opstond. „Wij zullen zoo gauw mogelijk naar huis gaan en den dokter laten halen”, stelde Margarite voor. Zoodra de dames Walton bereikt hadden, werd er om den dokter uit Lutdale gezonden en die zei, dat de pols verstuikt was en dat Miss Cameron dus in geen weken de rechterhand zou kunnen gebruiken. „Margarite, nu moet jij maar eens aan lord Rylestone schrijven voor mij”. Het boek, dat Margarite inde hand hield, viel. „Aan lord Rylestone schrijven”, riep zij, „O neen, dat kan ik niet!” Miss Cameron moest lachen over den dramatischen toon waarop de woorden geuit werden. „Heb je nooit aan ’n heer geschreven? „Ja, maar ’n zakenbrief heb ik van m’n leven niet opgesteld. Dat kan ik niet-” „Dat hoeft ook niet. Ik zal ’m je wel dicteeren”. Margarite beefde zoo zeer, dat ze niet spreken kon. Haar handschrift kon hij vanzelf onmiddellijk herkennen en dit zou tot de noodlottigste ontknoopingen kunnen leiden. Neen, daar moest zij zien af te komen— en toch zonder achterdocht te wekken. „Ik heb hoofdpijn en ik ben zoo moe”, pleitte zij weer. „Ik ben in het geheel niet ineen stemming om een brief te schrijven”. „Kom, wees nu niet zoo kinderachtig, Margarite! Als het aan onzen goeden ouden dominé was, zou je er niet zoo tegen opzien! En lord Rylestone zou niet om antwoord hebben gevraagd als hij niet zoo zeer belangstelde in die paar dingen. Ik kan ook niet schrijven. Ik kon het wel aan mrs. Grane vragen, maar dat zou uren duren! Hoe kom je nu zoo? Je zoudt me echt in verlegenheid brengen met ’n weigering”. Margarite moest dus wel schrijven, wilde ze geen argwaan wekken; maar die brief zou niet weggaan. Dit stond bij haar vast. „Wacht, dan zal ik je dicteeren. Waarde lord Rylestone ...” Als ineen droom schreef Margarite de woorden op. „ .. .Tot mijn spijt moet ik u mededeelen dat ik den pols verstuikt heb, maar een vriendin van mij is nu zoo goed dit voor mij te doen”. Toen ging zij voort met de verlangde inlichtingen te geven en voegde er nog heel wat bij van de herten in het park; het goed in wintertooi en zoo voort; tot Margarite eindelijk opkeek met de onmiskenbaar-smeekende uitdrukking inde oogen of er nog geen einde aan kwam. „’t Is een lange brief geworden hé? Och ja; maar ik weet hoezeer lord Rylestone. Walton lief heeft. Nu zullen we nog even besluiten en dan zal ik het heele epistel nog eens overlezen om te zien of er niets vergeten is. „’t Is in orde”, zei ze goedkeurend. „Als je nu nog het adres wilt schrijven en den brief even toelakken, dan ben ik al weer gerustgesteld”. Ze belde nu den lakei er. die kwam met den postzak inde hand. Miss Cameron haalde ëen sleuteltje te voorschijn, borg den brief inden zak en gaf order, dat Gregson den zak onmiddellijk naar de post te Lutdale zou brengen. Margarite wist geen raad... Maar als bij ingeving schreef zij zelve een briefje van maar enkele regels, zette er toen een adres op ze wist haast zelve niet wat en vroeg: „Mag ik dit briefje ook nog even meegeven ?” „Ja, maar haast je dan! Gregson is natuurlijk al op weg. Hier is het sleuteltje”. Daar was het Margarite om te doen geweest. Als op vleugelen ijlde zij den man na, die reeds te paard was gestegen; en riep, geheel buiten adem: „Gregson, geef mij nog even den zak. Er is een belangrijke brief vergeten.” De man deed gelijk hem gevraagd was; en begunstigd door het halfduister van de schemering, haalde zij den brief naar Canada uit den zak en deed er het nietswaardige briefje in. t „Den hemel zij dank!” juichte zij. „Want als hij den brief gekregen had, was ik verloren geweest!” (Wordt vervolgd.) ---