Het ouderwetsche meisje. Het oude lied, dat toch altijd weer nieuw blijft, door Sirolf. Nadruk verboden. Alle rechten voorbehouden. Heel het kleine provinciestadje was opgeleéfd, toen het bekend was, dat de jonge Bert Span uit Amerika was teruggekeerd. Als een rijk man, na een verblijf vaneen jaar of tien in Yankeeland. Ein het was wonderbaarlijk, hoe scherp de geheugens van vele moeders eensklaps waren, en hoe roerend-nauwkeurig ze zich eensklaps herinnerden, hoe Bert zooals ze hem dadelijk heel amicaal noemden als jongen altijd met hun Marietje (of Trees je, Truusje, Suusje, Miesje, enz.) had gespeeld, en hoe die ondeugd toen wel eens ze hadden het allemaal zelf gezien, deze zeer merkwaardige moeders van hun Marietje (of Treesje, Truusje, enz.) een kus had gestolen. Indien men de getuigenis van al deze teedere moeders zou gelooven, moest deze heer Bert Span dan wel een zeer gevaarlijk Don «Juan zyn geweest, op een leeftijd, waarop fatsoenlijke jongetjes thema’s maken of bokspringen. Het regende uitnoodigingen voor avondjes en partijtjes aan het adres van den jongen Bert Span. De kappers in het- kleine plaatsje hadden het druk, met het veranderen der pagekopjes van vele, min of meer lieftallige meisjes. Vaneen Fransch model moest het beslist een Amerikaansch page-kopje worden. De kappers zegenden Bert Span en Amerika, en pijnigden zich intusschen de hersens omtrent wat ze in vredesnaam moesten laten zitten of wegknippen, om het veelbegeerde „Amerikaansche” model te maken. Eenparig vonden ze er dit op, dat ze de lieve kinderen zoo kort mogelijk knipten. En Bert Span kwam op alle feestjes, danste met Lientje en stoeide met Sientje en nam de zoete glimlachjes en blikjes en handdrukjes in ontvangst van de vele Dientjes, Mientjes en Fientjes. En nu, aanstaande Dinsdag, zou mevrouw Bolders een intiem avondje geven, ter eere van den „Amerikaan”. Maar mevrouw Bolders was een zeer verstandige vrouw. Ein behalve een echtgenoot had zij drie huwbare dochters: Snoes, Babs en Kitty. Nu _ had mevrouw Bolders voor zichzelf uitgemaakt, dat Bert met een van deze drie zou trouwen. Met wie, dat liet haar koud. Vandaar, dat zij veel werk van dit feestje maakte. Het was alleen voor intieme kennissen, had zij den Ameri kaan gezegd. Hetgeen deze apprecieerde, en waarom hy de uitnoodiging had aanvaard. Het liefst had mevrouw Bolders nu niemand anders op het feestje laten komen, dan Snoes, Babs en Kitty, alle drie volgens de laatste Amerikaansche mode gekortwiekt. Maar tja, dat ging toch ook weer niet. Dat liep in het oog. En daarvoor was mevrouw Bolders toch te verstandig. Om dit te voorkomen, en tegelijkertijd alle concurrentie by den aanval op het hart van den rijken Bert Span uitte sluiten, had zij besloten Marietje van der Does te vragen. Hat vond mevrouw Bolders een prachtinval. Dan was er toch een vreemde bij en er kon dus niet gekletst worden. Eh voor Marietje hoefde ze niet bang te zijn, dat onmogelijke kind met haar ouderwetsche haar-in-een-dot, en ’r vermaakte japonnetjes... Ze werd niet voor niets bij haar thuis de „huismusch” genoemd. Als Snoes of Babs of Kitty net over Marietje hadden, was het altijd „de huismusch” dit, en „de huismusch” dat... Nee, dat was een goed idee! Etn Marietje zou het zeker aannemen, zoo’n feestje had ze niet dikwijls. Nu, „de huismusch” nam het ook aan. Maar niet, dan na lang overleg. Eierst was ze stomverbaasd geweest, van nicht Bolders een uitnoodiging voor een feestje te krijgen. Dat was nog nooit gebeurd! Maar ze nam het met beide handen aan, toen ze, na veel piekeren en rekenen had uitgemaakt, dat ze dat oude witte crêpe japonnetje nog wel vermaken kon. Met een corsage vaneen enkele rosé roos, zou het wel heel aardig staan. Want geld mocht het niet kosten. Dat kon niet. Het was al zoo’n toer om rond te komen. Vader verdiende niet zoo bar veel en de vier jongens moesten toch ook altijd netjes voor den dag komen. Daar had zij voor te zorgen, sedert moeder’s dood, acht jaar geleden. Dag in, dag uit was ze in touw, avond aan avond bijna zat ze te naaien, stukken te zetten in kapotgevallen broeken en mouwen, en gaten te stoppen in vier paar zwarte kousen, die wel nooit heel schenen te kunnen blijven. Die jongens ook. Maar al deed ze het met liefde, voor Vader en de jongens, al sloofde ze zich af, toch, heel diep in haar hart, was wel het verlangen opgekomen, om óók jong en vroolijk en onbezorgd te kunnen zijn, net als andere meisjes van haar leeftijd, Zooals haar nichtjes bijvoorbeeld, Snoes, Babs en Kitty... Naar avondjes en partijtjes en feestjes te gaan, pret te maken, jong te zijn en vroolijk.. En daar was nu ineens die uitnoodiging van nicht Bolders gekomen. Nu, nu zou het dan toch ééns gebeuren, dat ze ook eens uit zou gaan. En wat leuk, die Bert Span zou er ook zijn. Dat zou wel gauw familie worden, had nicht Bolders zoo laten' doorschemeren. Hij zou zich wel met één van de meisjes verloven, met Snoes of Babs of Kitty. Met wie, dat had nicht niet uitgelaten. Maar ze had veelbeteekenend geglimlacht. Leuk moest dat zijn, je te gaan verloven, dacht de „huismusch” en dan moest ze onwillekeurig denken aan bloemen, veel zachtgeurende bloemen, en licht en zonneschijn. Ja, dat moest wel héél gelukkig zijn. Geluksvogels waren dat toch, die Snoes en Babs en Kitty. Toen de „huismusch” dien Dinsdagavond inde salon van mevrouw Bolders verscheen, zat Bert Span op een groote sofa, geflankeerd door twee nichtjes, Snoes en Babs. En Kitty zat vlak tegenover hem, op een laag fauteuiltje. Zoodra hij de „huismusch” inde deuropening ontwaarde, sprong hij op en staarde haar een oogenblik aan. Marietje werd er verlegen onder. Waarom keek die Bert haar zoo aan? O, natuurlijk vond hy haar belachelijk, mét haar ouderwetsch haar, ineen groote dot en haar vermaakte witte japonnetje, dat eigenlijk veel te lang was... Ze kreeg er een kleur van. Maar nicht Bolders hielp haar uit de verlegenheid, door haar heef vlug voor te stellen en dan dadelijk Bert Span’s aandacht af te leiden en een druk gesprek te beginnen, waarin ze Snoes, Babs en Kitty betrok. De „huismusch” zat een beetje achteraf, en praatte wat met meneer Bolders. Er werd gedanst. Om beurten danste Bert met de drie nichtjes, en warempel daar kwam hij ook op Marietje af, vroeg of hij ook met haar een dansje mocht maken. Blozend moest ze bekennen, dat ze van de nieuwe dansenN geen snars kende. Maar dat vond hij niets erg, en zoo goed en zoo kwaad als het ging, huppelden zij door den salon, terwijl Snoes en Babs en Kitty, achter Marietje’s rug, grimassen tegen Bert maakten, over die vreeselijke houterigheid van de „huismusch”. Maar het scheen, dat Bert Span het niet zag, of misschien niet wilde zien. De nichtjes waren er een beetje gepikeerd over. Maarde maat liep over, toen Bert drie keer achterelkaar, gedurende een héele plaat van de pathéfoon, (elk met twee nummers er op) met Marietje danste en net deed, of er geen Snoes, noch een Babs of een Kitty, met een Amerikaansch geknipt lokkenkopje bestond... Tegen elf uur, toen men wat verhit was en vermoeid het was middenzomer en prachtig zoel weer stelde mevrouw Bolders een wandelingetje in den grooten tuin voor, en in groepjes ging het heele gezelschap, door de flauw verlichte serre, naar buiten. Bert Span moest zich bepaald in het halfduister vergist hebben, want een paar minuten later kwam de Boldersche familie tot de ontdekking, dat hij niet met Snoes wandelde, noch met Babs en ook niet met Kitty. Maar met de.... „huismusch”. En mevrouw Bolders, actiever dan elk ander, luisterde achter een heg, het volgende gesprek af: „Zeg, hm ... Marietje —ik mag toch wel Marietje zeggen? ik wou je wat vragen, hem, een heele gekke vraag vind je het misschien, maar... kijk, het is dat, is het erg gek of brutaal, als een man een meisje vraagt, dat hij pas een avond kent?” „ Ja Bert ik zal dan maar Bert zeggen? dat is een lastige vraag, maar ik dacht, dat je Snoes al veel meer had ontmoet, enne.. „Ik bedoel Snoes -heelemaal niet, ik bedoel...” „O, dan is het zeker Babs, ja, wat zal ik je zeggen ...” „Nee, Marietje, Babs is het ook niet, stel je voor, nee, het i5...” „O, maar dan is het natuurlijk Kitty; ja, maar Kitty had je toch ook al meer gezien. Ik dacht, dat je eigenlijk al met haar gesproken had?” „Neenee, Kitty is het heelemaal niet, Marietje. Maar luister dan toch, het is een meisje, een echt ouderwetsch meisje, zooals ik had gedacht, dat ik ze hier in Holland zou vinden, zooals ik die in mijn herinneringen had bewaard; niet van die kaal-geplukte jongenshoofden, maar een echt meiske! Daarvoor was ik uit Amerika gekomen, om me zóó’n vrouw te zoeken. Eh nu heb ik van avond voor het eerst zoo’n meisje ontmoet, begrijp je nu mijn vraag, Marietje, zeg, weet je wie ik bedoel?” Wat mevrouw Bolders verder afluisterde, weet ik niet. Veel zal het wel niet geweest zijn, want de rest van het gesprek werd slechts gedeeltelijk met woorden, en dan nog heel fluisterend gevoerd. Maar toen Bert Span, toen het gezelschap weer inden salon vereenigd was, de geheime verloving van hem met de „huismusch” aankiondigdfe, hadden Snoes, Babs en Kitty plotseling hevige hoofdpijn en moesten direct naar hun kamer, terwijl mevrouw Bolders hardnekkig moest gapen. Nicht Bolders heeft de „huismusch” nooit meer gevraagd. Maar dat had ook moeilijk gekund, want een paar maanden later ging ze als „mevrouw Span” naar Amerika .... --- Een halve eeuw geleden 1886-1936. Onderstaande berichten zijn ontleend aan de Winsc boter Courant van I—B Augustus 1886. Terwijl de knecht en twee arbeiders van de erven L. Bruggers te Sellingen, begin Augustus 1886 bezig waren het erf van den vroegeren eigenaar en bewoner Dubben te egaliseren, vonden zij tot hun grote verbazing inde grond, zeven tienschellingstukken allen van de 17de eeuw, negen en twintig drie guldenstukken, allen van de 18de eeuw en elf stukken vaneen gulden, eveneens allen van de 18de eeuw. Later op de dag werden nog door verschillende personen zeven drie guldenstukken en een stuk van 1 gulden gevonden, ook allen van de 18e eeuw. Alles tezamen had vroeger een waarde gehad van f 140. Het was een gelukkige dag voor de arbeiders, daar al het gevondene door de erven Bruggers aan hen werd afgestaan. De heer H. A. Ruibing, fabrikant te Winschoten, werd op de vaktentoonstelling begin Augustus 1886 te ’s Gravenhage gehouden, bekroond met de eervolle vermelding, de enige beloning, die behaald kon worden, omdat er voor de cathegorie waarin de heer Ruibing meedeed, geen prjjzen waren uitgeloofd. Aan het te ’s Gravenhage verschijnende dagblad het „Vaderland” ontleende de „Winsch. Courant” van 8 Augustus 1886 o.a. het volgende: Inde derde afdeeling der tentoonstelling zijnde brandkasten en haarden tentoongesteld. Moesten we uit deze inzending een keuze doen, zo zouden wede voorkeur geven aan die van den heer Ruibing, fabrikant te Winschoten. Volgens een in dit blad voorkomende advertentie, fabriceert de heer Ruibing ook een nieuw soort wasmachine, die, volgens enige attesten, waarvan ons inzage werd verschaft, uitstekend voldoet, en durven wij belangstellenden aanraden met deze machine eens kennis te maken. Als een bewijs van buitengewone lichaamskracht, kon de „Winsch. Crt” van Vrijdag 6 Augustus 1886 mededelen, dat de 84-jarige Willem Houwen te Vriescheloo, vroeger postbode van Winschoten op Vriescheloo, nog dagelijks bezig was met het zichten van koren, en dat deed met een vaardighied, die menig jongere beschaamd moest maken. --- ALLERLEI. RECLAME-LEERLING. Bij een verblijf in Londen had Pietro Mascagni er veel plezier in, voor het raam van zijn hotelkamer te zitten en zoo de drukte op straat gade te slaan. Terwijl hy zich op een morgen op die manier vermaakte, kwam er een draaiorgel voor het hotel staan, onder het raam van Mascagni en de orgelman begon het Intermezzo uit Cavaleria Rusticana af te draaien. Dit geschiedde echter in zoo’n razend tempo, dat de componist er pyn inde haarwortels van kreeg. Hij hield het niet lan* uit, liep de straat op en naar den orgeldraaier toe en riep: „Je speelt ’t veel te vlug! Veel te vlug. Wacht, laat mij eens draaien. Ik zal je laten hooren, hoe ’t moet.” „Wat weet u d’r nou van?” vroeg de man. „Ik heb toevallig dat stuk gecomponeerd”, antwoordde Mascagni en hij speelde het Intermezzo in het juiste tempo, terwijl de orgelman toeluisterde. Den volgenden dag zag de componist den orgeldraaier weer voor het hotel en aan het pierement hing een plakkaat, waarop met koeien van letters te lezen stond: „Leerling van Mascagni.” --- VOOR DE HUISVROOW. Als het warm weer is... ...heeft men op sommige plaatsen wel eens veel last van vliegen. En wanneer men niet vaneen vliegenvanger (vliegenpapier) inde keuken houdt, en toch wil voorkomen, dat de vliegen zich op ons voedsel inde keuken zetten, is het verstandig, alles met een dun neteldoekje af te dekken. Aldus kan de frissche lucht toch doorstroomen. Daarom is het ook heel goed, als de keukenkast vaneen geperforeerd zinken raampje voorzien is, of vaneen raampje van vliegengaas. Verder is ’t goed, op één van de planken een schotel met azijn neer te zetten. Dat is niet alleen bevorderlijk voor de koelte, maar houdt bovendien vliegen op een afstand. Melk houdt men het beste goed in een wijde kan, met een neteldoeksche lap er over, die met de punten hangt ineen kom water, waarin men de kan gezet heeft. Giet gootsteenen af en toe door met water en azijn, om alle luchtjes te verdrijven, die al neel gauw boter ranzig zouden kunnen maken en vleesch en visch doen bederyen. Witte strandschoenen kunt u uitstekend schoonmaken met Vim. Een busje Vim zal iedere huisvrouw wel bij de hand hebben, dus probeert u het eens. Motten hebben een hekel aan terpentijn en zullen daarom geen aanval op kleeren doen, die daarmee besprenkeld zijn. Om te voorkomen, dat de motten het vilt in uw piano aanvreten — iets dat niet zelden voorkomt — is het goed een zakje met kamferballen binnenin te hangen, en dat om de twee maanden te ververschen. Een gekreukelde zomerjapon, of zoo’n dun licht avondjaponnetje, dat nogal in kreukels zit, hange men op een hangertje en schudde het flink boven een groote pan met kokend water. De stoom zal de kreukels op de vlucht jagen. Spijkers en haakjes in de keuken (of badkamer) waaraan vochtige doeken opgehangen worden, moet men wit verven. Dat voorkomt roesten en roestvlekken. Voorkom het beschimmelen van eigengemaakte jam en marmelade, door het perkament- (was) -papier, waarmee de potjes af gedekt zijn, in melk te weeken en dan de potjes secuur af te sluiten. Wanneer gekleurde zijden kledingstukken voor de eerste keer gewasschen worden, kan het nuttig zijn, ze eerst een uur te weeken te zetten in koud water, waarin een klont gewoon keukenzout is opgelost en een lepel azijn. Dit dient om de kleur „vast te zetten”, zoodat het goed na het wasschen niet zooveel lichter zal geworden zijn. Gebruikt u nog gas? Voor het licht? Gooi oude gaskousjes dan niet weg. Want ze zijn een prachtig middel voor het poetsen van lepels. Breng het poeder er op met een eenigszins klamme doek. Daarna afspoelen in kokend water, waarin een beetje ammonia is gedaan. Tenslotte met een zeempje droog wrijven. Met de dooier van een ei maakt men modder-, koffie- en chocoladevlekken weg uit alle stoffen. Met een flanellen lapje wrijven en aan de buitenkant van de vlek beginnen en met draaiende bewegingen naar het midden toewerken. Zemelenwater is een uitstekend middel om gekelurde stoffen, als cretonne enz., te stijven. Last van krakende schoenen? Wrijf de zooien met een flanellen lapje met gekookte lijnolie. Een glimmende jaskraag kunt U wegmaken door afnemen met een lapje met een weinig ammonia of azijn. Staal dat geroest is (bijv. messen) neme men af met een schijfje ui en laat het dan een dag liggen. Daarna poetsen met amaril-poeder en petroleum (een papje maken) of met een papje van steengruis en terpentijn. U heeft maar de helft van de suiker noodig, die U anders gebruikt, als U bij gestoofde vruchten de suiker voegt, nadat ze gekookt zijn en niet onder het koken. CHOCOLADE-STROOP. Een zeer smakelijk „stroopje” bereidt men van V2 kopje cacao-poeder met % kopje suiker. Deze beide goed dooreen roeren en daarop een kopje heet water gieten, langzaam aan, onder voortdurend roeren. Dan op het vuur, zoo noodig nog met een weinig water een minuut of twintig laten koken, tot de massa goed strooperig is. Voeg er een half theelepeltje vanille-extract bij en giet alles in een flesch, die men goed gesloten op een koele plaats, liefst in een koelkastje, bewaart. (Maar niet langer dan drie weken). Een eetlepel van deze stroop (of zoo men belieft nog meer) door een glas koude melk geroerd, geeft een heerlijk frissche drank. Ook roert men het wel door spuitwater. Een heel fijn nagerecht. Dat is een roomschoteltje, waarvoor noodig is op 0.3 liter slagroom (voor ongeveer 6 personen) 1 kokosnoot, 4 eetlepels poedersuiker en 2 eetlepels cacaopoeder. De kokosnoot wordt van bast en schil ontdaan en fijn geraspt. De geraspte noot wordt met de suiker en cacao vermengd. De room wordt stijf geklopt, waarna men er het andere mengsel voorzichtig doorroert. HUISVROUW. --- Lach er maar om Net a15.... Een rijke, maar gierige dokter liet voor zijn deur een straatje maken. Na eenige dagen kwam de metselaar met de kwitantie en verlangde betaling. „Wat”, riep de dokter woedend uit, „verlang je voor zulk een knoeiwerk nog geld? Je hebt aarde over het straatje gegooid, om je geknoei te bedekken.” „Dokter”, zei de metselaar rustig, „mijn werk is niet het eenige slechte, wat de aarde verbergt,” Onverbeterlijk. lemand was een restaurant binnengegaan, had heerlijke dingen besteld, en goed gegeten. Daarna liet hij den eigenaar van het restaurant roepen en zei: Bent u de eigenaar? Jawel, meneer. Ja, ziet U, eenige jaren geleden heb ik hier gegeten en omdat ik teen geen geld bij me had, hebt u mij op straat laten gooien. Dat spijt me erg meneer zei de eigenaar maar u begrijpt... Daar wil ik het niet over hebben zei de vriendelijke gast ik wilde U alleen maar even zeggen, dat ik nu weer geen geld by me heb. --- VOOR DE JEUGD. Ieders hoekje. DB OPLOSSINGEN. De oplossingen van de raadsels ia het vorig nummer waren als volgt; CIJFERRAADSEL. Ingezonden door „Blondinnetje” te \V choten. Het geheel is: De aanhouder wint. De afzonderlijke woorden zijn: den, hand, arend, touw en ler. PLAATSNAMENRAADSEL. Ingezonden door „Napoleon” te Winichoten. R. A. KALMA, Alkmaar. D. O. ROON, Odoom. H. E. TE VAL, Havelte. M. N. ROEST, Monster. NEL F. DAS, Dalfsen. DR. T. E. VEEN, Deventer. ZIGZAGRAADSEL. Ingezonden door „Bato”' te Winschoten. Maart linde leN t e schip tranS spi T s kIE i n tRo o n Simoa INVULRAADSEL. Ingezonden door „Lenteland je* te Winschoten. Va r A Ed e L •Ed i K Na a M Din A An n A Me e R NIEUWE RAADSELOPGAVEN. AARDRUKSK. INVULRAADSEL. Ingezonden door „Tromp" te Winschoten. G plaats in Zuid-Holland. R „ „ Gelderland. O „ „ N.-Holland. ———N— ~ N » I „ „ Friesland. N „ „ Z.-Holland. G-- „ „ Gelderland. E- „ „ Drente. N „ „ N.-Brabant. . * INVULRAADSEL. Ingezonden door „Bosduif” te Winschoten. Op de kruisjeslijn komt te staan de naam vaneen stad in Zuid-Holland. X familielid. – ~ X kleur. – x- – hoog gebouw. – – x – – gebruikt de schoenmaker – ~ X ~ “ ander woord voor graan. ~ ~ X -** tegengestelde van oorlog. ~ – X “ – zoete drank. – – X vaartuig. « – X – “ vloeistof. ZIGZAGRAADSEL. Ingezonden door „Kikker” te Bellingwolde. Op de kruisjeslijn komt de naam te staan vaneen hoofdpersoon uiteen sprookje. – X -- – – zitten inde muur. – X -- – hoog gebouw. – – X kleur. -- – X – geen oorlog. -»- _ X griezelt men van. « X – vette vloeistof. «« X – – boomvrucht. – X ouderwets voertuig. X -- – – jongensnaam. Oplossingen In het volgend nummer. ---