Voor den Zondag Vreemde talen. Vreemde talen zijn er vele. Alle talen die gesproken worden buiten ons Rijksgebied zijn voor ons vreemde talen. En om ze te kunnen spreken moeten wij ze leer en. En ieder die wel eens echt een taal zich heeft willen eigen maken, weet Welk een toewijding en aandacht dat Vraagt. Om zulk een taal goed te leeren, te leeren verstaan en vooral zich er van te bedienen zooals het volk zelf van die taal, moet zelf wel tijden lang onder dat Volk hebben gewoond en zich de spraak en de klank hebben eigen gemaakt. Maar vreemde talen zijn niet alleen die, Welke buiten onze landsgrenzen worden gesproken. Er zijn er ook genoeg, die binnen deze limiet worden gebruikt. En het kost niet minder moeite om zich daarin te oefenen en er zijn er, die wij Wel nooit geheel tot de onze zullen kunhen maken. Daar is, om enkele te noemen, bijvoor, beeld de taal van de wijsbegeerte. Hoe-Velen spreken deze taal? Hoevelen, laten wij zeggen, inde provincie Groningen, die deze taal verstaan en spreken? Hoevelen inden lande? Hoevelen... inde stad, waar men, en terecht, trotsch is op zijn hoogeschool? Ja, hoevelen, leerlingen en ook hooggeleerden van die hoogeschool ? De taal der wijsbegeerte. Taal is het Voertuig der gedachten. En de taal verstaan is de gedachten te leeren denken. De taal der wijsbegeerte te verstaan is de gedachten na te denken, die in en door te denken, die de werken der wijsbegeerte ons ontvouwen. Laten wij hier tnaar liefderijk veronderstellen, dat het jltijd ontvouwen der gedachten is, en <*>k dat het steeds werkelijk gedachten Stijn. Maar, om die te verstaan! En als men dan zelf iets van den gedachteninhoud in zich opgenomen heeft, om er dan zelf weer vorm, eigen vorm aan te geven. / De taal der wijsbegeerte is wel een Vreemde taal. Hoezeer het bij beoefening ook blijken zou, dat diepe dingen vaak eenvoudige dingen zijn, en blijken ook, hoe na voor ieder mensch de denkvragen zjjn die de wijsbegeerte bepeinst. Inde tweede plaats noem ik de taal Van de dichtkunst. Wij dweepen met dichters en eeren ze hoog. Maar eerlijk gevraagd: hoevelen zijn er die dichters lezen, en hun taal verstaan? Wij hebben onze bundeltjes en bloemlezingen, maar Wij hebben ze als salon-versieringen en leggen ze te pronk, en kennen ’n enkelen regel, dien wij niet nalaten te reciteeren en te laten dienen als stijlversiering in lezing of referaat. Maar werkelijk lezen de dichtwerken onzer dichters? Ze lezen en verstaan? Wjj moeten ook hier de vreemde taal lééren verstaan. Ze stil leeren verstaan, open en aandachtig. Zou het niet gaan? Dichters zijn menschen. Zouden wij, men-Schen, dan in ’t geheel geen dichter zijn? Dn indien geen dichter, dan ook niet dichterlijk? Niet een klein weinig dichterlijk? Zou er in ’t geheel geen verbindingspaadie zijn tusschen den dichter en ons? Zou door onze vergroving heen toch Gndelijk, als veel steen en gruis werd 'Veggeruimd, niet weer iets willen wellen, °ok bij ons, van wat w7ij noemen dichtader? Poeta nascitur, als dichter moet hien geboren wezen. Maar zou ’t ook niet hunnen zijn: poeta moritur, de dichter m ons sterft zoo licht. En wij kunnen 'Veten waardoor. De derde vreemde taal die wij misskien niet verstaan, is de taal van het geloof. Nu ja, de klanken zijn ons eigen, Zoo eigen en vertrouwd, dat wij die weten na te spreken, vlot en vaardig. En toch kan ’t zijn een vreemde taal. Zeg de dingen van die taal eens met uw eigen Bid eens in die taal, echt, eer'Ük, zuiver, verantwoord. Misschien be-Bterft ons ’t woord op de lippen. Miskien komen wij aan ’t gebed niet meer t°e, en niet aan ’t lied, dat zoo vaak dayerend van onze lippen kwam. Spreken 111 die taal, denken in die taal, dat het 'vorkelijk wordt geloovig denken. Hoe bewuster wij ’t beproeven, hoe meerde lUal van ons wijken wil. , Taal, vreemd en onleerbaar? Toch ze*er niet. Als wij maar willen volgen de zing die Christus ons gaf. Hij leer-W6> dat het alles voor de wijzen en vertandigen verborgen is, en de kinderkens Zou het ook dat kunnen tm? Wij hebben hersens genoeg, maar *mssen het hart vaneen kind. j, t Kind moet in ons geboren worden. i at is de wedergeboorte, dat is het ge,.°ren worden uit den Geest. En die Heic.go Geest deed Christus’ herboren dis-Telen spreken in vreemde talen. --- Bede van oud-minister Mr. H. Bijleveld. VOOR DE ANTI-REV. KIESVERENIGING „NEDERLAND EN ORANJE”. Voor een stampvolle zaal heeft Donderdagavond de heer Mr. H. Bijleveld van Amsterdam, oud-minister, voor de anti-rev. kiesvereniging „Nederland en Oranje”, in hotel Smid, gesproken over het onderwerp „Anti-Revolutionnair, juist nu!” De Voorzitter, de heer S. Zwart, opende met gebed en sprak vervolgens een kort welkomstwoord, waarin hij zijn vreugde uitsprak over de grote belangstelling en inzonderheid den spreker een zeer hartelijk welkom toeriep. Mr. Bijleveld, die 1 hierna het woord verkreeg, ving zijn uitvoerige en met veel gloed en overtuiging uitgesproken rede aan met de opmerking, dat wanneer men geloof zou moeten hechten aan hetgeen door de tegenstanders van de positie en het toekomstige lot van de Anti-Rev. partij wordt gezegd, de titel van zijn onderwerp de indruk moest wekken vaneen soort noodsprong. Spr. zou echter aantonen, dat er geen verkiezing is geweest ooit, die de A.-R. partij met meer geloofszekerheid en vertrouwen op Gods hulp tegemoet kan zien dan deze. Toch zal niemand spreker tegenspreken als hij zegt, dat er geen partij is die feller wordt aangevallen dan de A.-R. partij door de tegenstanders die haar verwijten, dat ze haar onvermogen heeft gedemonstreerd, die er bekaaid afkomt bij de oud-lichters als b.v. de sociaal-democraten en de nieuw-lichters als b.v. de groep van Van Houten, die eigenlijk helemaal geen licht is, maar een half licht, een kleine Albarda en die zelfs met zijn critiek de N. S. B. overtreft. Na aangestipt te hebben wat er in deze verkiezingsworsteling naar voren treedt, zegt spr., dat in dit alles de levenshouding en de levensbeschouwing de beheersende factoren zijn en spr. wil dan ook ten aanzien van de vragen waarom het gaat bij deze verkiezingen allereerst het eigen principiële standpunt vastzetten en de beginselen van de tegenstanders aanvatten en bestrijden met heel zijn ziel en daarbij vasthouden, dat de strijd gaat tegen levensbeschouwingen en niet tegen mensen. Spr. is overtuigd, dat van de schare die de S.D.A.P. volgt en de velen die heten de N.S.B. en de C.D.U. te volgen, de massa de beginselen van die partijen of groepen niet begrijpt, maar bekoord wordt dooreen of ander onderdeel, dat speculatief en dikwijls op demagogische wijze het volk wordt voorgehouden, om dit te voeten op paden,' die de toets niet kunnen doorstaan. Wat is eigenlijk anti-rev. zijn? De tegenstanders beschouwen den a.r. er mogen dan een paar mannetjesputters bij zijn als Colijn en de Wilde b.v. als een type, dat staat buiten het gewone leven, een zemelknoop of nog erger, als het type van eigengerechtigd'held en zelfgenoegzaamheid die geen grenzen kennen en die denken, dat God alleen aan hun zijde staat. Spr. illustreert dit met een paar voorbeelden uit de jongste tijd. Is dat zo? Is de a.r. zelfgenoegzaam, zou hij buiten het leven staan en de nood van deze tijd niet kennen? Spr. zal zeggen wat anti-revolutionnair betekent. Hij belijdt en samen belijden ze als politieke groep, dat zij zelf net zo min bekwaam en in staat zijn lets te doen, als de felste communist, de vurigste soc. dem. en de hartstochtelijkste N.5.8.-er. „Heel het raderwerk staat stil, als uw machtige arm het wil” en „wij bouwen een nieuw paradijs, dat beter zal zijn dan het leven van thans”, zijn geen woorden van den anti-revolutionnair. Deze ziet heel dat leven van vandaag met al zijn complicaties, als alles door God voortgebracht als de vrucht vaneen heilig voorzienig bestel, buiten God niet denkbaar. Spr. geeft toe, dat dit een zaak des geloofs is, maar als men zich stelt op dat standpunt, dan voelt het logisch denkend verstand, dat als dat zo is, dan zal dat leven noch in zijn bestand, noch in zyn levensmogelijkheden en zijn ontwikkeling, niet anders mogen kennen dan de ordonnantiën Gods, waaruit volgt, dat men wil gaan langs Onderwerp: Anti-Revolutionnair, juist nu! het spoor dier ordonnantiën en de weg wil bestreden, die God heeft vastgesteld. Het gaat in dit alles altijd weer om Gods wil en om des levens wil. Dat kan niemand uit zich zelf en als God niet hielp, zou men vergaan, maar in dat leven is er licht inde duisternis, balsem voot de jammer en wordt de weg gewezen naar Golgotha’s heuvel. Er is geen tijd geweest waarin de waarheid van dit beginsel klaarder naar voren treedt dan in deze tijd, nu van alle kanten er de bewijzen zijn van gemis aan vastheid en machteloosheid, ook bij de politieke partijen als b.v. de S.D.A.P. en de V.D.8., die in deze tijd de altijd door hen gepropageerde denkbeelden op de helling hebben moeten zetten. In verband hiermee citeert spr. uitlatingen van Prof. Josefus Jitta over de waarheid van de eerste artikelen van het a.r. program en van Klerekoper over de echte weerstand en onverzettelijke geesesstroom van het Calvinisme in deze tijd, nu huns ondanks uit het levende vastheid weg is. Na deze gedachte nog nader te hebben uitgewerkt, komt spr. tot het verwijt, dat de a. r. ten aanzien van de sociale noöd eigenlijk niets te vertellen zouden hebben. Waartegenover hij stelt het vele dat het kabinet-Colijn heeft gedaan inzake de economische en sociale nood, wat ten zegen is geweest voor het gehele Nederlandse volk en het voor een diepe inzinking heeft behoed. Als de tegenstanders komen met die verwijten, dan nodigen zij ons uiteen internationaal reisbiljet te nemen, want in ons land gebeurt immers niets. In 1918 deed de S.D.A.P. dat reeds , nadat het Congres te Arnhem de Russische revolutie had toégejuicht. Maarde S.D.A.P. kijkt ai lang niet meer naar Rusland en de soc. dem. die er destijds een rol gespeeld hebben, zijn allang opgehangen of gsfusileerd. Later heette van de zijde der S.D.A.P. Duitsland het land der belofte en Troelstra zei er van, dat van elke 3 Duitsers er één soc. dem. was. Maar dat is alles afgelopen en de nat. soc. stoomwals heeft de Duitse soc. dem. partij verpletterd. Daarna werd men uitgenodigd om naar Oostenrijk te gaan, waar de soc. dem. hun meerderheid met een hoera! begroetten. Maar het'is een kort hoera! geweest. Vervolgens zou de Labourpartij in Engeland wonderen verrichten. En hoort men nog wel iets van de Labourpartij ? Op het ogenblik is Scandinavië intrek, waarover des. d. hoog opgeven, maar waar men nu pas begint met de sociale maatregelen, die we in Nederland al 30 jaren bezitten. De N.S.B. nodigt uit voor Duitsland, maar men heeft er nog 1.1/2 millioen werklozen en de vakmensen ontvangen er minder loon dan de steun die de werklozen hier genieten. Spr. concludeert, na hierover nog te hebben uitgewijd, dat er inde oude en nieuwe wereld geen land is, waar meer voor de werklozen wordt gedaan dan in ons land. Vervolgens richt spreker zich ineen uitvoerig betoog tegen de beginselen en de politiek der C.D.U., die de nood van deze tijd voornamelijk aanmerkt als van stoffelijke aard en die beweert, dat als aan haar stem wordt gehoor gegeven, de nood zal worden opgeheven en daardoor het geestelijk leven en het geluk der mensheid verkregen zal zijn. De C.D.U. komt alleen tot de mensen met beloften, waarvan ze weet, dat ze stuk voor stuk niet uitvoerbaar zijn. De heer Van Houten verwijt de a. r. een mammonisfische politiek en belooft meer steun aan de werklozen, verbetering van het pachtstelsel, staatspensioen, verbetering van de sociale verzekering en steun aan allen die enigermate door de crisis getroffen worden, een zuiver materialistische politiek. Ook de A.-R. Is niet blind voor de nood en de ellende van onze tijd, maar als men meent, dat de oorzaak is de stoffelijke nood, dan kan men niet de oplossing benaderen. De A.-R. schouwt achter, alle nood de geestelijke oorzaak, het zich vermeten Gods ordonnantiën ter zijde te stellen. We moeten om Gods wil en om des levenswil terug naar de ordonnantiën Gods. Als er ooit een tijd is geweest, waarin de levensjammer roept tot die terugkeer dan is het deze tijd. Mr. Bijleveld bespreekt dan nader de leuzen van de C.D.U., o.a. de belofte van staatspensioen, waarbij men dan ook z 1 hebben te aanvaarden de socialisatie van de grond en de bedrijven alles aan de Gemeenschap. De Gemeenschap die ten slotte is „de ambtenaar achter een loketje”. Men moet zich de gevaren van een dergelijke socialisatie vooral ook met het oog op de Kerk en de School niet te licht voorstellen. Als . men de C.D.U. stemt om de staatspensioengedachte, zal men ook mee hebben te aanvaarden de directe nationale ontwapening. De C.D.U. is nog de enige partij in Nederland die de nationale ontwapening propageert, met al de gevaren voor ons onafhankelijk volksbestaan daaraan verbonden. In verband hiermee schetst spr. de internationale toestand met .zijn dreigende oorlogsgevaren, waarbij onze buren met Argusogen ons land en ons Indië beschouwen en waar. door dit in het centrum der gevaren ligt- Als Nederland j de euvele moed zou hebben te ontwapenen* temidden vaneen bewapende we-1 reld, zal het daarbij uitlokken, dat bij de minste wrijving de eerste de beste staat beslag legt op het stuk van ons land hier en het stuk in Indië. De C.D.U. neemt zowel met haar nationale ontwapening als met het staatspensioen een unieke positie in. Spr. wijst er op, dat de S.D.A.P. het staatspensioen'geschrapt heeft zoals de nationale ontwapening, nadat het dit inde laatste jaren met tai van leuzen heeft gedaan. Socialisatie, Planwirtschaft, medezeggingsschap, nationale ontwapening,, zijn door de soc. dem. op sterk water gezet en met het Plan van de Arbeid zal het niet anders gaan. Spr. zet dan uiteen, dat de els van premievrij staatspensioen ook financieel nooit zal zijn te verwezenlijken en concludeert, dat de C.D.U. door deze en andere leuzen, zich schuldig maakt aan een grote absolute volksmisleiding. Vervolgens wijst spr. op het kostbaar goed der vrijheid, dat thans bedreigd wordt door de ernstige vorm van de dictatuur en behandelt hij uitvoerig hierbij de ontwikkeling van de toestanden in Sovjet-Rusland en Duitsland, niet alleen ►op politiek en sociaal, maar vooral ook op religieus gebied. Met kracht waarschuwt spreker deze gevaren niet te onderschatten en daarbij niet alleen te letten wat in Moskou en Duitsland geschiedt, maar ook in Spanje, waar de anarchie het onverwijlde gevolg van net Volksfront is geweest. Ook wat er zich in Frankrijk achter het Volksfront afspeelt, waar de regering beheerst wordt door bet gepeupel dat haar de wet stelt, het voortdringen van het anarchisme in België, wordt door spr. besproken en hoe, als er te Tilburg en IJmuiden wilde stakingen losbreken,de communisten deze aanwakkeren, de soc. dem. meehuppelen en de N.S.B. ze bevordert. Tegenover die ons Nederlands leven bedreigende gevaren, roept spr. met kracht op tot de handhaving van het gezag op grond van de anti-rev. beginselen, het gezag dat gegeven is bij de gratie Gods en dat tevens betekent de vastheid en de zekerheid van onze rechten en vrijheden en dat een streep zet daar waar de overheidsmacht niets te zeggen heeft. Dat is, naar spreker uiteenzet: de Kerk des Heeren, die maar één Koning heeft: Jezus Christus, en maar één gebod, dat van God. Alle dwang der overheid moet hier om Gods wil en om des levenswil worden tegengegaan. Hoe het communisme in Rusland en het nationaal-socialisme in Duitsland hiertegenover staat wordt door spr. uitvoerig uiteengezet. Evenzo behandelt spr. het Gezin en het Huwelijk en wat communisme en nationaal-socialisme in dit opzicht te zien geven. Ten slotte wijst spr. op de ontzettende stoffelijke en geestelijke nood van de huidige wereld en stelt hij in het licht hoe de A. R. daar tegenover moet staan met het licht Gods en de waarheid Gods. Om Gods wil en om des levenswil gaat de A. R., inde kracht Gods, de strijd in, waarbij zij het lied der Psalmen: „Als ik omringd door tegenspoed bezwijken moet, schenkt Gij mij leven” op de lippen neemt en in het geloof, dat „als des vijands gramschap brandt” Gods rechterhand uitkomst zal geven en met de bede, dat God niet verlaten zal wat Zijn hand begon en uitkomst geven zal. Ais zode A. R. de verkiezingsworsteling ingaat, dan is het met een open oog voor de ellende van het leven, niet luisterend naar de kreten die ons volk proberen te brengen op de paden van verderf en met de krachtige wil uitgedrukt in het; ”Zij zullen het niet hebben, ons oude Nederland” Op de gloedvolle rede van Mr. Bijleveld volgt een daverend applaus. Van de gelegenheid tot debat werd geen gebruik gemaakt. Wel stelt de heer G. Westerman van Heiligerlee den spreker enige vragen, in verband met de crisislasten die door sommige regeringsmaatregelen op de kleine landbouwbedrijven woorden gelegd, welke den spreker gelegenheid geven nog nader vrij uitvoerig het landbouwcrisisbeleid van het Kabinet te verdedigen. Voorts wordt nog door den spreker, naar aanleiding vaneen hem gestelde vraag, uitvoerig uiteengezet, waarom de ontwapeningsleuze der C.D.U. op pricipiële gronden, op grond van de H. Schrift, moet worden bestreden. Nadat de Voorzitter Mr. Bijleveld hartelijk dank heeft gebracht voor zijn krachtige rede, sluit Ds. Berghuis met dankgebed. --- Advertentie y?ottinghuLs jubileert en 7i profiteert! --- Advertentie %■ 'Hat --- Advertentie CORSETTEN Enorme keuze. Lage prijzen. Vakkundige bediening. * REPAREEREN. DINKLA --- Binnenland BOTERNOTEERING. De commissienoteering voor Nederlandsche boter is vastgesteld op 69 cent per kilogram. Kopenhagen noteert 2.26 kr., dius circa 90 cents of wel 21 cents hooger! --- VERGOEDING MELKVEEHOUDERS. Uitkeering tegen 1 sfeï? Op vragen van den heer Vander Sluis, het lid van de Tweede Kamer, heeft minister Deckers thans medegedeeld, dat de vergoeding, toegezegd aan de veehouders, die tot vrijwillige inkrimping melkvee waren overgegaan, vermoedelijk tegen uiterlijk 1 Mei zal worden uitbetaald. --- HITLER ONTVANGT DEN NEDERLANDSCHEN GEZANT. Economische samenwerking. Hitler heeft gisteren den nieuwen Nederlandschen gezant te Berlijn, Mr. C. Ridder van Rappard, ontvangen, die zijn geloofsbrieven overhandigde. De gezant bracht verder de persoonlijke wenschen van H. M. de Koningin voor het hoofd van het Duitsche rijk en het Duitsche volk over en wees vervolgens op de-noodzakelijkheid de bestaand» vriendschappelijke betrekkingen tu& schen de beide buurstaten Duitschland en Nederland op alle gebied uitte breiden, in het bijzonder wat betreft de economische samenwerking. De Führer dankte voor de persoonlijke wenschen van H. M. de Koningin. Hij wenschte Haar en het Nederlandsche volk eveneens het beste en verklaarde verder, dat het Duitsche volk, niettegenstaande de overal bestaande moeilijkheden op economisch gebied, steeds tracht zich niet te isoleeren. doch in rust en wederzijdsch vertrouwen de uitwisseling van goederen met andere landen te ontwikkelen . Juist in dit opzicht is Nederland geroepen een van de voornaamste plaatsen in te nemen inde Duitsche handelsbetrekkingen met het buitenland. --- Advertentie Vetwormpjes HÉüÉÉ* huidonzuiverheden en puistjes IUROL doet ze verdwijnen! Gebruikt bij gelaatsverzorging witte Purol, Doos 30 en 60 ct. Bij Apothekers en Drogisten. --- TWEEDE KAMER HEEFT NOG WAT TE GOED. Een berg werk voor den boeg. De ~Tel.” schrijft: . De Tweede Kamer maakt, hoewel m de afdeelingen den laatsten tijd een berg werk wordt verzet, met de openbare discussies nog geen groote haast. Er staat nog heel wat te wachten voordat het verkiezingsreces kan ingaan. Het is dan ook wel zeker, dat de Kamer na Paschen zal terugkomen voor de eindspurt. Aanvankelijk werd rekening gehouden met de mogelijkheid, dat de Kamer Vrijdag 19 Maart a,s. voorgoed naar huis zou gaan inde stille week wordt behoudens spoedeischende gevallen nooit vergaderd doch het repertoire is nog niet uitgeput. Wanneer de wetsontwerpen tot nietigverklaring van goudclausules in bepaalde overeenkomsten en tot wijziging van de Zegelwet en misschien nog eenige kleinere ontwerpen, deze week zijn afgedaan, staan voor de volgende week reeds ojm. op de agenda de reorganisatie van het spoorwegbedrijf, de instelling van het openbaar lichaam voor de Wieringermeer, enz., de wijziging van de wet op het levensverzekeringsbedrijf en het wetsontwerp betreffende de algemeen verbindend en onverbindend verklaringen van bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten. Voorts wordt nog gestreefd naar behandeling van het wetsontwerp tot beperking van stichtingen en instandhouding van scholen voor G.L.O. (concentratie), dat gisteren eerst inde afdeelingen is onderzocht en waartegen geen principieel verzet van beteekenis is gerezen. De regeering zou beide laatste wetsont werpen ook gaarne nog dcor de zittende Eerste Kamer behandeld zien. Ook den Eerste Kamerleden wacht nog veel arbeid voor het einde van deze afkopende zittingsperiode. Na de Rijks- en de Indische begrootingen en de twee zoo juist genoemde wetsontwerpen, komt, naar verwacht wordt, ook de Pachtwet nog aan de orde inde Kamer van vijftig, gezwegen nog van allerlei kleingoed. ---