damrubriek Damred acteur Ph. J. HAM, Veelzlgtstr. 98, Rotterdam-W. °nze leerzame oplosw‘ WEDSTRIJD. ezers hebben ons verzocht, di®2l)ploinjJ?®pinnen met de aaiigekondigde ISEtellln edstriJd’ waardoor hun belang‘!liS oS,?oda:rLiS was opgewekt, dat zij ’fltW vousiasme op deze manier tot SS’ftÈnDrachten. Zij verzochten, de bevan het eindspel Joh. de Bree l}a\?°r f één week uitte stellen. afUl'lt hebben wij dit verzoek inftoh'oiS0 en tocr publiceren wij geen Want deze oplosöüch bestaat niet uit problemen, Wrtüen! En die partijen we-Sjvlrwtl'E,an de fouten, b.v. wit doet een S %»6 o zeh. waardoor zwart een 'iPtCtiijW, schijfwinst kan nemen. Deze J '6’at dit, en zet soms zelfs weer dj. de 0»?en- Nu Is het de bedoeling, dat v» BPelen °Ssers deze Parti.ien grondig naen bestuderen’ en alle fouten <1 \We,n’ vanaf 1 genummerd. «f''Olof , kan de inzending het best als tü 1 °:v' opstellen: tfjV J?ji de 6e zet van wit is 41—37 Weel vjr, fout, want zwart kan nu vooref de si, halen door (en dan moet e> 'NI „*> °f winstmogelijkheid aangege(i 2 worden); IJ % .rwart’s 6e zet is fout, omdat hij Dj ie Zflft dus verzuimt. Bovendien is kn } Verkeerd, omdat wit nu kan win[d *> jHi „doordat hij de geboden gelegen• bg et benut, is wit’s 7e zet verkeerd. . lLeerste Partij is samengesteld door * «pye7r C. J. PRIVÉ, een bekend Haags » • Het partij verloop is jj j Eerste partij. fj? 28, 19—23; 2 28:19, 14:23; 3 tt ?2- 10—14, 4 41—37, 14—19; 5 33 6 31—27. 17—21; 7 38—33, 8 43—38, 11—17; 9 49—43, 20 U; j 10 34—30, 7—11; 11 30—25, 10— 1). *2 40—34, 17—21; 13 45—40, lilt.;.4 50—45, 6—11; 15 34—30, I—6; 38:27T34, 17—22; 17 28:17, 11:31; 18 s.V—22; 21 41 -36, 22:31; 22 36:27, 23 33—28, B—l2 ; 24 47—41, 12 1; i 25 41—36, 17—22; 26 28:17, 11: , Bs7 36:27, 6—11; 28 39—33, 11—17; 29, 23:34; 30 40:20, 15:24; 31 Mo’ t—io; 32 38—33, 18—23; 33 13—18; 34 43—39, 9—13; 35 29, 17—^22; 36 28:17, 21:12; 37 34 Mn34! 38 30:39, 19—23; 39 33—28, ILN®: 40 39—33, 10—14; 41 48—43, | 42 45—40. stl Zover deze partij. De nu bereik| is: t,?1 de ong verstrekte gegevens komt ?orende notatlefout voor, zodat wij VIU S‘°4 er Partii niet kunnen weerge-W' Tot aan bovenstaande stand moedeelnemers aan de oploswedstrijd er maar eens zoeken, hoeveel fou-Wt en zwart tot en met de 42ste Van wit gemaakt hebben. . Tweede party. JiT?- is een compositie van de beken-V*elderse crack GEERT VAN DIJK, die de lezers tot hetzelfde aan het werk zet en wel met het kspel: 1 13—28, 18—23; 2 39 2(0,2—18; 3 44—39, 7—12; 4 50—14, 5 31—26, 14—20; 6 37—31, 10 9 ïV 7 34—30, I—7; 8 31—27, 17—22; 35.f.:i7, 11:31; 10 36:27, 24—29; 11 3«"V- 20:29, 12 39—34, 4—10; 13 41— ïl'.'-ll; 1446—41, 15—20; 15 41—37, 16 30—25, 11—17; 17 44—39, vu2!; 18 26:17, 12:21; 19 34—30, 21 2S- j, 20 40—34, 29:40; 21 45:34, 24 V22 29—33, 29:40 ; 23 35:44, 14 20; 30 42:14, 9:20; 25 33—28, 20—24; 26 w Zette Kees uit volle borst in: Wjj zijnde jongens van de Club van Vijf Sn hebben elkander trouw gezworen. Voor ons is het leven niet stug en stijf, »_, We hebben nog nooit de moed verloren. zong het op een eigen melodie, zomaar als het inde gedachten kwam, zonder vaste maat, maar vlngens vonden het prachtig, riep Dirk, „dat is ’t begin van ons clubfri?' Kees is er al klaar mee. Dat klinkt best Kees. % zeg!” Kees,” gebood de voorzitter, „zing het • ®ens wees,” Kees begon weer, maar nu op een andere melodie. Hij zong maar zo weg, net naar hem de woorden voor de geest kwamen. „Hoeveel wijzen zijn er op?” vroeg Henk. „’k Weet het niet,” zei Kees, „misschien wel honderd.” „Hé ja! Vandaag zouden wede wedstrijd houden”, herinnerde Frits zich eensklaps. „Straks na ’t ontbijt slaan we allen aan het dichten. Kees is ons al een eind voor, maar we hebben tijd tot vanmiddag vier uur.” De kermisman kwam de jongens een goede morgen wensen. Het was al vaste gewoonte, geworden, dat hij elke ochtend even de laan uit en de hei op stapte om te zien hoe zijn vriendjes het maakten. Vandaag kwam hij meteen eens informeren naar wat er inde afgelopen nacht aan de hand was geweest. De honden hadden hem gewekt en hij was ook nog even de wagen uit geweest, maar toen was het rustig in het kamp en hoorde hij niets bijzonders. „Dat was dan zeker, toen we op de boerderij waren”, zei Frits, die al een lang verhaal had gedaan van de gebeurtenissen van de afgelopen nacht. „Jammer, dat jullie de echte dief niet te pakken hebt gekregen”, vond de grote buurman. Als Kees maar ’n beetje had geschreeuwd, dan zou hij ’t wel gehoord hebben en dan zou Presto ook wel hebben kunnen meewerken. Want Presto was voor politiehond gedresseerd en gevaarlijker als een tijger. Maar er was nu niets meer aan te veranderen. „’t Wordt me hier wel gevaarlijk genoeg”, zei Henk, die niet tot de dapperste behoorde. „Eerst een overval van de boerenlummels en dan een dief. Gelukkig dat Kees niet bang was, want ’t was mijn fiets waarmee de vent er vandoor zou gaan.” „Kijk ’s”, zei Kees, „dat heb ik vanmorgen al gevonden”, en hü toonde aan hun buurman het grote horloge. „Dat heeft de dief er bij ingeschoten. Ik wil het als een aandenken bewaren.” „Ja, ja, doe dat," antwoordde de kermisman, „maar nu ga ik weg jongelui, want ik heb ’t vandaag nog druk.” „Gaat u weer verven?” vroeg Frits. „Ja,” antwoordde de man. „De wagen is nou klaar. Mooi ia de verf en de lak, vind jullie niet? Nou moet de kraam er nog aan geloven, „salon” zeg ik gewoonlijk en zet ik ook inde krant, ’t Is hier zo rustig werken en de kermistijd begint nog dadelijk niet.” „Kunnen we je ook wat helpen?” vroeg Kees. „We hebben tyd zat en ik kan verven als de beste.” „Jy verven?” lachte Dirk. „Dat zal wat moais zijn!” „Nou, óf ik het kan”, antwoordde Kees met trots gevoel. „Van ’t voorjaar heb ik bij ons thuis de tuinbank wat fijn opgeschilderd.” „En ik kan het ook wel”, zei Willem. „Verleden jaar heb ik vader geholpen de tobbe uit de keuken te verven, groen van buiten met zwarte hoepels, en rood van binnen. Maar een maand later was de tobbe pog niet droog, want vader had vergeten droogsel inde verf te doen. En moeder heeft heel wat gebromd ” „Verven is geen heksenwerk”, zei de buurman, „en als jullie me willen helpen graag! Dan zal ik borstels en verf halen vanmorgen en gaan we vanmiddag aan ’t werk. Kan ik er op rekenen?” „Reken vast op mij”, zei Kees dadeiyk. „En ook op mij”, volgde Willem. En zo kwamen ze allen hun medewerking toezeggen. Alleen Dirk had er niet veel mee op, want hij had ook al eens thuis geprobeerd mee te helpen aan het verven van het kippenhok en er heel lelijke en pijnlijke blaren van inde handen gekregen. „Laat mij maar tentwaehter wezen vandaag”, stelde hij voor. „Ik wil den meteen een clublied dichten, want ik geloof dat ik er heel gauw klaar mee ben.” „Heb je er al wat van klaar?” vroeg Kees belangstellend. „Tewe regels”, antwoordde Dirk, „op de wyze van de Zilvervloot.” „Ik heb er vier”, zei Kees, een beetje verwaand. „Dat is dus afgesproken?” vroeg de kermisman. „Jullie helpt me de salon opschilderen ?” „Wy komen”, antwoordde Frits met al de waardigheid van het voorzitterschap. „En Dirk heeft tentwacht vandaag.” „Dan ga ik naar het dorp om borstels en verf”, zei de buurman. „Overeen uurtje ?” „Ja goed, over ’n uurtje”, beaamde Frits. „Dan kunnen we vooraf nog een wandeling doen.” „Maar het clublied dan?” vroeg Kees. (Wordt vervolgd) haar eeuwige trouw had gezworen en haar kortgeleden nog de liefste woordjes in het oor fluisterde? Ze keek Weer en hoopte vurig dat het gezichtsbedrog was geweest, maar deze hoopwas ijdel. Het wés Fritz. O, hoe kón hy zo handelen! En nog wel met zo’n meid. Ze werd er zich van bewust, dat de mensen op haar begonnen te letten, iemand meende zelfs zyn hart tegenover haar te moeten luchten, hy vond het ook een schande, zei hy, zoiets moest... Ze mompelde haastig een verontschuldiging en liep door. Ze wist niet, waarheen ze ging, alsof ze zich ineen droom voortbewoog. Haar denken was dood, want in haar leefde slechts dat ene, dat vreeselijke. Hy heeft mij bedrogen, zoemde het aanhoudend in haar hoofd. Ze voelde zich gekwetst; ergens in haar schrynde een wond, waarvan de pijn niet te dragen was. Ze kwam weer tot zichzelf, toen ze zich ineen café om een glas bier hoorde vragen. ~Goed, goed”, mompelde ze steeds voor zich heen. „Nu weet ik, hoe je je voelt als je bedrogen wordt. Ober! Nog een bier en nog één”. Toen Schotte haar die avond vroeg met hem naar de bioscoop te gaan, stemde ze tot zijn verrassing dadehjk toe. Wanneer er dan toch geen geluk voor haar was weggelegd, zou ze het zelf zoeken. Voortaan zou ze" van het leven plukken wat er van te plukken was. Ze zou in ’t vervolg beter uitkijken, zodat ze er niet voor de tweede keer invloog! Want ze was er leiyk ingevlogen, heel leiyk! Voortaan kon het haar niets meer schelen, alles liet haar voortaan volkomen onverschillig. DERDE DEEL. NACHT HOOFDSTUK I. Hoe was het toch mogeljk, dat de geest der verdrukte volken van Europa niet brak en de hoofden zich niet bogen voor de overweldiger? Hoe kon de hoop inde harten der mensen bij ven leven, als deze harten bjna verstikten onder de overwinningsfanfares van de overheerser? Hoe kon er, ondanks gruwelen en daden van onrecht en willekeur, nog geloof zjn ineen gelukkige en betere wereld? Hoe kon er nog geloof zjn in menseljkheld en liefde, wanneer men deze dageljks opnieuw zag kruisigen? Dominee Jacobus van Djk zat voor het raam van zjn studeerkamer en keek peinzend naar buiten. Hij had vanaf deze plek een ruim en onbelemmerd gezicht over de landerjjen en welden en ginds ontwaarde hy achter de dyk nog juist de glinstering van de rivier, die traag zyn weg naar het noorden zocht. Het andere raam gaf uitzicht op het dorp en de kleine kerk met het kerkhof binnen de beukenhaag Zyn gemeentewas niet groot, zelfs klein, maar Koos van Dyk meende, dat dit er niet toe deed. het kwam er slechts op aan, of er inde wyngaard des Heren ook vrucht werd gedragen. Dit alleen was belangryk, de rest was slechts bykoimstig. Maar op dit ogenblik hielden heel andere gedachten hem bezig, gedachten, waarvoor hy nog geen oplossing had gevonden. In zyn binnenste was een oude stryd weer opgelaaid, de strijd over de vraag of hy in zyn ambt wel actief aan het verzet mocht deelnemen. Eigenlijk was dit niet helemaal juist uitgedrukt, want hy had reeds lang partij gekozen, maar het was deze vraag die hem beklemde: of hy zijn mensen aan mocht sporen tot daden van geweld. Langzamerhand was het peinzende uit zyn blik verdwenen en toen hij zyn ogen van het landschap afwendde, lag er een glimlach om zyn lippen, die niet geheel van zelfspot was ontbloot, want in zijn hart moest hij bekennen, dat het avontuur hem wal lokte, maar... En dan was er weer dat ellendige „maar”. Dit „maar” waarin opgesloten lag: Ik ben echter dominee en mag dit niet uit het oog verliezen en bovendien is onze strijd geen avontuur. Hij sprong op en probeerde zyn gedachten by lets anders te bepalen, doch het was vergeefse moeite. „Doutje, Doutje”, mompelde hy, ter» wijl hy met de handen diep in zyn zakken gestoken voor het raam ging staan, „wat een rare dominee heb je toch!” Hij liep terug naar zyn schryftafei maar hij kon zyn gedachten onmogeïyk bepalen by datgene, wat hy zich tot taak had gesteld. Dat kwam ook, omdat hy bezoek verwachtte. Hoe dlkwyis had hij er zich reeds op betrapt, dat zijn ogen de weg afzochten, vanwaar dit bezoek moest komen. Van Kampen was laat, tenminste later dan hy van hem gewoon was, er zou hem toch niets zyn overkomen ? Maar een ouwe rot als „reizende Toon” liet zich niet zo gemakkelyk vangen. Overigens, hoe wonderlyk kruisten soms da wegen der mensen elkaar! Daar stond ep zekere dag een man voor hem, die naderhand een goede bekende van zyn zwager bleek te zyn. En dat alles zonder dat er van tevoren ooit met een woord over was gerept. vervolgd. ---