VOOR DE VROUW MOEDER LUISTER EENS... En waarom zon moeder niet luisteren als ze de kameraad van haar groote kinderen wil zijn? Opeens stond ze voor me als een heel andere vrouw dan ik 'naar altijd gekend had. In 't eerst was het me niet goed mogelijk, dadelijk te zeggen, wat het was, dat haar zoo heel anders dan gewoonlijk maakte. Jonger was ze geworden, frisscher, fleuriger, prettiger. En toen ik dit eenmaal had vastgesteld, zag ik ook, waaraoor nt gekomen was. Haar anders altijd glad weggeborsteld haar lag nu in breede, zaente golven langs haar gelaat en eindigde in een sierlijke wrong laag in de hals onder een beeldig klein hoedje uit, gedrapeerd met een schuinig kanten voiletje. Haar gezicht had een mat-rozige teint. Haar mantelpakje hoewel sportief, had iets enondalns en nu pas zag ik hoe een goed figuur ze had. Of was dit 66k niets nieuws, net als haar geonduleerde haren, haar vlot kleedje, haar verzorgde en gedistingeerde make-up? Ik kon het niet helpen, maar ik riep, misschien luider dan wei heelemaal behoorlijk was: „Emmy, wat is er met jou gebeurd?" Emmy lachte, gevleid en geheimzinnig tegelijk. „Jij mag het wel weten" zei ze. „Ik zal het je vertellen. Maar laten we eerst een gezellige gelegenheid opzoeken, waar we meteen een kopje thee kunnen drinken. Een kwartier later zaten we tegenover elkaar, een blaadje met geurige thee «aisschen ons in en de wazige rook van lange, pastelkleurige sigaretten, die ik kon m'n oogen haast niet gelooven door Emmy uit een zilveren kokertje gepresenteerd en opgediept waren. Was dat Emmy, „moeder Emmy", zooals ik haar vaak had genoemd, omdat er in haar wat gezette figuur, in haar gedrag, in heel baar uiterlijk moeilijk te definiëeren opeens met deze totale ommekeer tegenover me altijd zooveel moederlijks school? „Je schijnt het nog niet te kinnen geloven'!' lachte ze, terwijl 7, met een gedecideerd tikje van haar wijsvinger haar sigaret van de as ontdeed. „Gelooven? Ja, ik zal het wel moeten geboven. Maar hoe jij en op welke manier in 's hemelsnaam! hiertoe gekomen bent..." „Het is allemaal Kitty's werk. Kitty is de initiatiefneemster, Kitty heeft me hiertoe overgehaald, Kitty is mijn schoonheidsspecialiste en mijn leermeesteres geweest. Aan mijn dochter heb ik mijn metamorfoze te danken; aan mijn metamorloze ... mijn dochter. Je begrijpt het niet: ' "Niet heelemaal" bekende ik benepen. „Ik zal het je uitleggen. Kijk, je weet, dat Kitty altijd een zeer openhartig kind tegenover me is geweest. Alles wat ze ondervond: op school of in haar vriendenkring daarbuiten, vertelde ze mij. Als iemand haar een eind opbracht of het een vriend dan wel een vriendinnetje was vroeg ze hem of haar nog even mee naar binnen te komen en nooiL tiet ze haar kennissen, die op haar kamer bijeen waren gewees..., weer uit zonder ze een °ogenblik onze huiskamer binnen te tronen, waar ze wist, dat moeder ncg wel iets lekkers had, „een uitsmijter”, zooais ze dat noemde, waaronder ze alles verstond wat maar eetbaar was. De laatste tijd echter werd dit anders. Onze huiskamer teek opeens gemeden te werden en meer dan eens hoorde ik Kitty bij de deur afscheid nemen van bekenden, die haar hadden weg gebracht. Er begon ook iets aan haar openhartigheid te haperen. Er kwamen nog maar zelden verhalen over scnool, over de tennisclub, over uitgangetjes en wat ik nooit van mijn dochter geloofd had, leek nu te gaan gebeuren: we waren op weg elkaar kwijt te raken. Voor Kitty werd ik, zooals zoovele moeders voor haar kinderen zijn, maar moeder, iemand, die in huis voor je zorgt, maar géén kameraad. Dat verdriet toen opeens! Neen, ik zal je met verhalen daarover niet lastig vanen. Ik zal je niet vertellen, wat ik in slapeloze nachten allemaal overwoog, tot welke minderwaardige plannen ik kwam, die ik gelukkig Oen volgenden dag toch niet ten uitvoer durfde brengen. Tot op een. avond Kitty en ik waren alleen thuis ze opeens haar boek dichtklapte en „Moeder, luister eens...!" Ik voelde, dat er iets bijzonders zou komen. M'n hart oegon dwaas te hameren. „Ja kind?" vroeg ik. En toen begon ze dan. „Ik heb er al weken lang mee rondgeloopen net aIS zooveel andere meisjes van mijn leeftijd. De meesten komen er niet toe, durven met maar ik wil het, juist omdat ik you zoo lief vind, omdat ik zoo trots op je ben en zooveel van je houd..." Ze aarzelde toch nog wat, ik wist niet wat er komen ging. Toen hakte ze resoluut de knoop klooi.. „Zie je moeder", zei ze, ~ik zou zoo graag willen, dat je een beetje meer werk van je zelf maakte. Hier in huis is het altijd ontzettend gezellig. Nergens war ik kom hebben ze 't zoo leuk ingericht en iedereen zegt altijd, dat het er bij ons zoo smaakvut en toch zoo knus uitziet. leder thee-uurtje hier knal. De tafel, aan 't ontbijt en aan de koffie en 's avonds, ziet het er ante' 1 even genoeglijk uit. Rommelen en de boel ondersteboven halen doe jij nooit ais vader en ik thuis zijn. Hoe je het in vredesnaam altijd zoo fijn voor elkaar krijgt, is mij een honderdvoudig raadsel, maar daarom ben ik ook zoo trotsch op je. Maar weet je, moeder, één ding verwaarloos je wei eens en dat is je zelf! En dat vind ik zoo jammer, want jij bent toch het inlddolount, van alles, jij bent toch 't voornaamste. Weet je, ik wil niet, dat de lui op scnom ' en in de club zeggen: Ja, Kitty heeft 'n fijn :mis, maar haar moeder, zie je... 'n doodgoeie ziel, daar niet van, maar 'n antiekje! Neen, je houdt niet van poeder en rouge, dat hoef je me niet weer te vertellen, maar dat komt alleen omdat je er totaal verkeerd mee omgaat. Gisteravond nog, toen je met vader naar de schouwburg ging. Rits, rits, twee vegen met je poederdons, klaar was je, in jouw oogen tenminste. En je draagt een heel verkeerd corset, weet je dat wel? En je houding is ook heeiemaal niet goed. Je loopt met afgezakte schouders en een knik in je 'rug, vancraar dat je zoo gauw moe bent soms. Ja, zoo werd dan dien avond door m'n dochter uiterlijk aan scherpe critiek onderworpen en ik zat er bij als een schoolkind, dat de les wordt gelezen, hoewel ik elk kind toewensch op een zoo zachtzinnige manier de les te worden gelezen als ik door mrjn dochter werd gedaan. Om kort te zijn: Kitty maakte een plan, ik zou me aan haar leiding onderwerpen. Elke avond zouden we ons een half uur wijden aan de geheimen der schoonheid en die avonden heb ik geleerd hoe de moderne jeugd deze schoonheidsgeheimen niet ziet op de manier, zooals wij die vroeger zagen, eigenlijk als iets minderwaardigs, maar als iets wat behoort bij de lichamelijke opvoeding. Alle behande.ingen kregen een verstandige ondergrond. Rust roest, zei Kitty dan, dus als je niet minstens éérunaai per dag al je spieren in beweging zet, worden die stijf en kun je ze nog maar moeilijk in :c-tie krijgen. Ze zorgde wel, het handige ding, dat ik, wat ik deed, niet als iets waanzinnigs, als een overbodige ijdelheid zag. Zoo is trouwens de jeugd van nu: wat ze doet, doet ze met intellect. Overigens waren dit, behalve leerzame, ook heel plezierige halve uurtjes, vooral als we aan onze kamergymnastiek toe waren. Het heeft heel wat gekost, eer ik zoo ver was, dat ik mijn vingertoppen op mijn voeten kon krijgen zonder daarbij mijn eenen te buigen. We lachten soms zoo, dat de tranen ons over de wangen rolden. Maar niet al die grapjes vergat m'n negentienjarige dochter en leermeesteres niet de ernst. Onverbiddelijk was ze ook. Geen avond mocnt worden overgeslagen, zelfs niet die, waarop we waren uitgeweest en laat Muis kwamen. En het resultaat? Voila!" Ze wees op zich zelf, glimlachend, een jonge, bekoorlijke moeder, waarop Kit,y wel meer dan ooit trots zou zijn. „En Kitty's vrienden?" informeerde ik. „Komen nu weer geregeld binnen en ...iet eigenaardige is, dat zij in mijn bijzijn, en ook wel rechtstreeks met mij dingen bespreken, die zij anders alleen met zich zelf bepraatten. Niet alleen Kitty's kameraad ben ik, ik ben ook hun kameraad geworden. Ik behoef niet te trachten op slinksche wijze achter het leven van mijn Kind te komen, ik ben er deelgenoot van en misschien maakt deze veilige rust, cut gelukkige besef hoewel ik een overtuigd volg4ing van de mode.rne schoonheidsmethoden ben geworden me uiterlijk zooveel jonger en fleuriger, dan ik ooit jeweest ben...” EEN RECEPT VOOR CAKE. Een recept voor cake is het volgende: 250 gram zelfrijzend bakmeel, 200 gram boter, 200 gram witte suiker, 4 eieren, geraspte schil .ran 1 citroen. Roer de boter met de suiker tot room. Werk er één voor één de heele eieren door. Strooi er daarna de gezeefde bloem ni en tot slot de geraspte citroenschil. Vermeng alles goed met elkaar tot een glad leeg. Breng het over in een met boter bestreken en met bloem bestoven cakevorm en laat het gebak in een tamelijk warme oven gaar worden. Als een breinaald, die in het gebak is gestoken, er droog, dus zonder aanklevend deeg uitkomt, is de cake gaar. KLEURIGE KLEEDING FLEURIGE KLEEDING! Wat zou ons leven niet eentonig zijn, als wij altijd maar, dag in dag uit hetzeirce voedsel kregen! Welnu even eentonig zou het leven zijn, als wij dag in, dag uit, dezelfde ongekleurde effen kleeding zouden dragen en er tegen aan zouden kijken. Wij mogen ons dan ook wel geiukkig prijzen, dat zulks niet het geval is en dat de afwisseling in kleeding, vooral wat kleur betreft, buitengewoon groot is. Maar dat brengt tevens een niet te onderschatten gevaar met zich mede. Immers, wij moeten die kleurige en fleurige kleeding kleurig en fleurig houden! Het is vooral een belangrijk punt bij het wasschen van gebreide wollen japonnen, jumpers enz., waarvan de kleuren ioor onoordeelkundig wasschen gemakkelijk bedorven kunnen worden. Niet ieder waschmiddel is geschikt om fijn gekleurd goed in te wasschen. Dit wordt bewezen door de vele klachten over verschieten en krimpen van kleeding in de wasch, die dikwijls vernomen worden als fijn wollen goed met gewone zeeppoeders of vlokken wordt behandeld. Enkele practische wenken voor het wasschen van gekleurde wollen jumpers, japonnen enz. zullen dan ook voor vele dames zeer nuttig zijn. Probeer eerst of de kleuren tegen gewoon water bestand zijn. Geven ze af, laat het goed dan even in een oplossing an water en agijn weeken (een eierdopje azijn op een liter water). Maak een Lux-sop rloor op een hoeveelheid lauw water Lux te strooien (één flinke eetlepel op één citer water) en dit tot schuim te kloppen. Behandel hierin het gekleurde goed, door het sop er goed door te persen, niet wringer', of wrijven. Wanneer het vuil er uit is, spoel dan het goed eenige malen na in gewoon lauw water, tot het water helder btijft. Wanneer de kleuren afgeven, moet men c,sok aan het laatste spoelwater een scheutje azijn toevoegen. Rol vervolgens net gewasschen kleedingstuk in een drogen badhanddoek en pers zooveel mogelijk water eruit. Gebreid goed legt men daarna OD een drogen doek, ander gekleurd goeu hangt men te drogen. --- VOOR DE KINDEREN DE SLIMME VOS EN DE DOMME LEEUW Een vos ontmoette eens een leeuw, die hem zijn tanden liet zien en zijn klauwen uitstak om hem te eten. Maar de vos liet zich niet bang maken en sprak: „Beste vriend, je moet heus niet denken, dat jij alleen de koning der dieren bent. Jouw moed staat nog niet eens gelijk aan die van mij. Laat ons een eindje samen gaan wandelen. Dan moet jij achter me aanlopen. Als de mensen me dan zien en niet bang zijn, dan mag je me opeten." De leeuw ging op dit voorstel in en de vos bracht hem in een grote straat. Toen nu de mensen in de verte de leeuw zagen, schrokken zij en holden weg. Toen zei de slimme vos: „Wat zeg je nu wel? Ik liep vooraan; de mensen zagen mij dus wel, maar jou niet en toch liepen ze gauw weg." Beschaamd trok de leeuw zijn staart in en liep heen. Hij had wel gemerkt, dat de mensen bang waren voor de vos, maar hij snapte niet, dat de vos hun angst inboezemde, doordat hijzelf achter hem aankwam. --- Negentig jaar geleden Al net zooals tegenwoordig! ; Wij denken wel eens, in een hoogst bijzonderen tijd te leven, en omstandigheden mee te maken, die zich nog nimmer hebben j voorgedaan. Eensdeels is dit natuurlijk j waar: voor zoover de tegenwoordige toestanden door moderne verhoudingen zijn ontstaan, zijn ze nieuw. Maar toch... Men zie b.v. onderstaande, geknipt uit een advertentie van liet Genootschap ter ; bevordering van de Nijverheid te Onder! dendam (zooals men weet de eerste vorm van de huidige Gron. Mij. v. Landbouw): Op de elfde alg. jaarvergadering, gehouden te Onderdendam, op den 17den Junij 1847, zijn uitgeschreven de volgende prijsstoffen (vraagpunten): Daar de armoede in de laatste jaren in Nederland op eene verontrustende en schrikbarende wijze is toegenomen, zoodat het getal hulpbehoevenden en bedeeld wordenden tot eene ontzettende en vroeger nimmer gekende hoogte is aangegroeid, zoo verlangt het Genootschap eens bondige en. duidelijk geschreven Verhandeling, waarin de verschillende oorzaken van dit, de welvaart van Nederland ondermijnend en met volslagen ondergang bedreigend kwaad worden nagegaan en opgegeven, tevens met onrwijzing der middelen, waardoor het kwaad, zoo al niet weggenomen of verminderd, dan althans in zijnen verderen voortgang gestuit kan worden. Te beantwoorden vet& den Isten January 1849, onder uitloving, voor het beste en goedgekeurd wordende antwoord van de Eerste Gouden Medaille. Dat was.., negentig jaar geleden! Zou dit vraagpunt niet precies zoo (zij het in iets andere taal) in den huidigen tijd kunnen worden uitgeschreven? Het woord crisis kende men toentertijd nog niet, maar maatschappelijke nood kwam ook toen reeds voor! Slechts in een opzicht zouden we het tegenwoordig anders doen. Zooals men ziet, werden de antwoorden verwacht op 1 Jan. 1840, dat is liefst anderhalf jr na dat de vraag gesteld was! Dat zou men thans zeker vlugger wenschen. Vroeger had men tijd! Ja, in dezelfde advertentie als waarin we 't bovenstaande vraagpunt vonden (Groninger Courant van „Dinsdag 22 Juny 1847, 106( !) jaargang" ons welwillend ter inzage gegeven door de fa. A. Eefting alhier) wordt door het ”Genootschap" ook de vraag gesteld, wat voor- en nadeelen zijn van beplanting der de diverse bouwlanden afscheidende wallen met hoornen en welke soorten hiervoor het meest in aanmerking zouden komen. De beantwoording dezer vraag moest vóór 1 Jan. 1850 geschieden; men had er dus 2% _ jaar tijd voor! • Zoo lang... dán zouden we tegenwoordig het heele vraagpunt al lang vergeten zijn! Hier volgt nog een interessante advertentie uit hetzelfde nummer: Rijn- en IJssel Stoombootmaatschappij. Dienstregeling voor de maand Juny 1847. Van Amsterdam naar Kampen. Behalve Zondags) dagelijks des morgens te 6 uren; van Kampen naar Amsterdam (behalve Zaterdags) dagelijks, des namiddags te 11/2 uur. De DILIGENCE van Groningen naar Zwolle en Kampen, in correspondentie met de STOOMBOOT van Kampen op Amsterdam, vertrekt dagelijks, des nachts te 12 uren, van het Logement • De Nieuwe IVlunster, bij C. A. FRIGGE; terwijl de Reizigers z66 vroegtijdig te Amsterdam aankomen, dat zij nog met den laatsten spoortreinen naar Utrecht, Haarlem, Leiden en 's-Gravenhage kunnen. Vertrekken. De loop der bevolking in 1936 Geboorte-cijfer neemt af, sterfte-cijfer daalt. Het aantal echtscheidingen vertoont een stijgende lijn. Door het Centraal Bureau voor de Statistiek is een overzicht van den loop van de bevolking in 1936 gepubliceerd. Enkele belangrijke cijfers zijn daaraan ontleend: De bevolking bedroeg aan het begin van het jaar 8.474.506, aan het einde 8.556.920; een toeneming met 0.97 pct. De verdeeling van de geslachten was: 49.83 pct. manlijk en 50.17 pct, vrouwelijk; of wel een toeneming van 1007 vrouwen op 1000 mannen. Er bestaat dus een regelmatige nivelleering tusschen de geslachten --,-,,dert de laatste 100 jaar. In de laatste jaren neemt het percentage van de groote-stadsbevolking van de totale bevolking af, dat van de kleine gemeenten toe. Woonden in 1930 27.24 pct. der inwoners in steden met meer dan 100.000 inwoners, in 1936 bedroeg dit percentage 26.65. Nog steeds neemt het ruwe geboortecijfer, d.i. het aantal levendgeborenen per 1000 inwoners af. Dit is thans gedaald tot 20.16. In de grootste gemeenten is het het laagst, in de kleinste het hoogst, zooals blijkt uit de volgende tabel, waarin de geboortecijfers voor de 5 groepen van gemeenten zijn aangegeven. Inwonertal Gemeenten 1934 1935 1936 meer dan 100.000 16.07 15.82 15.85 50.001-100.000 20.64 19.93 19.92 20.001-50.000 20.53 20.04 19.93 5.001-20.000 22.83 22.59 22.40 5000 en minder 23.36 22.62 22.66 Het anntal onwettig geborenen neemt nog steeds af en bedroeg in 1936 1.52 per 100 geborenen. In de periode 1880-1889 was dit aantal dubbel zoo groot. Of deze afneming een symptoom is van hoogere opvattingen omtrent zedelijkheidsbegrippen, dan wel van een doeltreffender voorkoming van zwangerschap, zij in het midden gelaten. Opmerkelijk is, dat in de groote steden, waar de gelegenheid tot het verkrijgen van preventief-middelen of tot abortus provocatus veel frequenter is, dan op het platteland, het aantal onwettige geborenen het grootst is. Vermoedelijk zal dit verklaard moeten worden door het feit, dat op het land de jongen het meisje gewoonlijk huwt als zij zwanger is geworden, terwijl in de groote stad door de manlijke partij deze conclusie niet altijd wordt getrokken. ' Het aantal doodgeborenen is in de laatste jaren constant gebleven. Het bedroeg in de jaren 1934, 1935 en 1936 steeds 2.51 pct. van het totale aantal geborenen. Het is moeilijk om, als het percentage reeds klein is, dit nog meer te doen dalen. De sterfte is iets gedaald en wel tot 8.68 • per 1000 inwoners. De daling treedt in bijna alle provinciën en groepen van gemeenten op. Een sterftecijfer van 8.68 zou met zich moeten meebrengen een gemiddelden levensduur van 1000 : 8.68 is 115.2 jaar. Daar dit onmogelijk is (de gemiddelde levensduur bedraagt in werkelijkheid ongeveer 63 jaar), is zoo'n laag sterftecijfer niet blijvend en alleen het gevolg van het nog steeds geldende verschijnsel, dat de menschi gemiddeld ouder wordt, dus tengevolge vani de leeftijdsverlenging. Zoodra dit ophoudt, zal de sterfte stijgen tot 1000 : 63 is 15.9. Het aantal huwelijken is een reeks van jaren constant gebleven en ook het jaar 1936 maakt daarop geen uitzondering. Daarentegen vertoont het aantal echtscheidingen een steeds stijgende lijn, zooals uit volgende tabel blijkt, waarin dit aantal op 1000 gehuwde paren is berekend: 1900-1909 0.76 1930-1934 1.86 1910-1919 1.11 1935 1.78 1920-1928 1.64 1936 1.89 --- De jeugdige werkloozen. Massa-emigratie naar onze koloniën? De werkloosheid blijft, naast de oorlog, nog steeds één van de geesels van onzen tijd. Niemand durft nog bij benadering zeggen of en wanneer er weer werk voor alle handen zal komen. Gelukkig zijn niet alle menschen zoo pessimistisch als de heer Serrarens, die het aantal blijvende werkloozen in Nederland, ook onder de allergunstigste omstandigheden, op 100.000 schat. Wanneer wij zien, dat er op het einde van November 420.000 werkloozen Ingeschreven waren, dan lijkt ons dit aantal van 100.000 al een begeerenswaardig doel. De werkloosheid laat zich het meest gevoelen bij de jeugd van de volksklasse. Wel zullen velen van hen, na hun llde laar als zij van de lagere school komen, e. tig werk b.v. als loopjongen of fabrieksarbeider vinden, maar na hun 18de jaar, wanneer zij wat meer willen gaan verdienen dan een rijksdaalder of drie gulden in de week, komt in hun plaats weer de lichting van 14-jarigen. Dan is zoo'n jongen, die weer op straat komt te staan, juist in de gevaarlijke leeftijd, want hij zit vol werklust en kan die niet ontplooien. Door jarenlange werkloosheid wordt hij nu bedorven, soms op een dergelijke wijze, dat hij nooit iheer geschikt is om in het bedrijfsleven opgenomen te worden. Het is dan ook een absolute noodzaak dat hij, door regeeringsen particulier initiatief, van een dergelijk lot gered wordt. Op ongezoctite wijze is hierin reeds een wijziging gekomen door 't verhoogde aantal dienstplichtigen, dat „Jer lichting in militaire dienst moet komen. Ook het Indische leger neemt tegenwoordig heel wat jongeren uit Nederland op> i Voor hoeveel tienduizenden is er nog geen plaats in onze koloniën, in Oost en West. Groote gebieeen zijn nog onontgonnen en niet alleen op Borneo, Nieuw Guinea en Sumatra. Juist de jongeren kunnen naar deze gebieden emigreeren, omdat zij zich beter aan kunnen passen aan de omstandigheden, die ongetwijfeld in het begin moeilijk zullen zijn. Willen deze kolonisatieplann e n succes hebben, dan is het ook noodig dat er niet b.v. een honderdtal personen uitgezonden wordt, maar direct eenige duizenden. Zoo voorkomt men, dat men zich eenzaam zal gevoelen en terug gaat verlangen naar een meer bewoonde wereld. Een kolonisatieplan dient direct grootscheeps opgezet te worden en zal dus mil. lioenen kosten, millioenen, die echter in de toekomst vruchten af zullen werpen en zullen blijken een goed „beleggingsobject" ta zijn. Op deze wijze werken wij tevens mede om het buitenland duidelijk te maken, dat wij werkelijk oprecht van plan zijn om onze koloniën ten volle nuttig te gebruiken en niet voor een groot deel braak te laten liggen, terwijl er landen zijn, die hunkeren naar gebieden, waarin zij hun bevolkingsoverschot aan het werk kunnen zetten om de voor hen noodige grondstoffen te produceeren. --- BROCHURES HOE MOET IK RECLAMEEREN TEGEN TE HOOGE BELASTINGAANSLAGEN? Onder bovenstaanden titel verscheen in keurig omslag een vlot geschreven boekje, dat bedoeld is als handleiding voor ieder, die in de belasting te hoog is aangeslagen. De brochure is zeer populair geschreven en op voor ieder duidelijke wijze worden verschillende raadgevingen verstrekt. Voorts is een aantal modellen opgenomen, o.a. een formulier, dat bij reclame slechts behoeft te werden ingevuld. Het gebeurt vele malen, dat men meent te hoog te zijn aangeslagen in de belastingen, zoodat wij niet twijfelen, of velen zullen gaarne deze brochure ontvangen. De samenstellers, N.V. Accountantskantoor. „Nationaal Bureau voor Adviezen", Gmote Kerkstraat 16, Leeuwarden, zenden het gratis toe. --- Abessnië berokkent Rome nog vele moelijkheden. In December 1937 hebben in Abessinië inheemsche krijgslieden Italiaansche troepen op de vlucht gedreven en een versterking, die onder bevel van overste Aleri te „, ' hulp snelde, is spoorloos verdwenen. Dergelijke berichten zijn, ook wanneer zij eerst later verschijnen, zeer bitter, wijl zij in staat zijn een schril licht op de „definitieve" verovering van Abessinië te werpen. Eigenaardige smokkelhandel.... In den „Manchester Guardian", die steeds goed ingelicht blijkt te zijn, lezen wij: „De economische crisis duurt voort. Zij ontstond door een vermindering van den invoer en de volledige lamlegging van den uitvoer door het ontbreken van haar I geld, dat voor de omkooperij onontbeerlijk is en door den permanenten tegenstand Ivan de Abessijnen. Sinds het einde van Juli heeft Italië den financieelen steun van ' 320 millioen goudlire tot 100 millioen papieren lire per maand verminderd. Uit deze bijdrage moet de geheele invoer gedekt worden. De weinige wegen, die men aangelegd heeft, bevinden zich in een slechten toestand en de noodzakelijke levensmiddelen worden steeds geringer. Daarbij stij• gen vooral in de steden de prijzen voortdurend. De Italiaansche kooplieden, die zich in Abessinië hebben neergezet, eischen steeds dringender de teruggave hunner geïnvesteerde kapitalen. Inderdaad is de kapitlalvlucht, die men op 1 millioen lire per dag schat, reeds begonnen. Deze vlucht die officieel verboden is, wordt door de corruptie en smokkelhandel mogelijk gemaakt." Ook de correspondent van den „Daily Herald" is van meening dat de situatie de> 'ltalianen in Abessinië van dag tot dag moeillijker wordt. „De hongersnood en de vertwijfeing", aldus schrijft hij, „wordt steeds grooter en wekken een gevaarlijke opwinding onder de bevolking. Italië moest daarom alle voorposten versterken en talrijke strafexpedities voorbereiden. De oogst van 1937 was slecht, het brood is zeldzaam en duur geworden en men vraagt zich af, hoe men zich voor de oogst van 1938 binnen gehaald is van het noodige zal kunnen voorzien. Ook vleesch en melk zijn schaarsch. Om ons artikel volledig te maken, willen wij nog een bericht van de „Frankfurter Zeitung" weergeven. De Romeinsche correspondent van dit blad doet mededeelingen over de monetarie moeilijkheden, waarmede Italië in Abessinië te kampen heeft. Zooals bekend bestond de Abessynsche munt uit oude Maria-Theresia-daalders, die een gewicht aan zilver van 28.0668 gram hadden. Italië trok deze munten in en bracht de papieren lire in omloop. Zij moesten echter vast stellen, dat de inboorlingen niets van deze bankbiljetten moesten hebben. De moeilijkheden, die uit deze houding van de Abessynen vooxtylocieni, worden dagelijks groot«, ---