De proefvelden. Wanneer men de verslagen der proefvelden nagaat valt het in 't oog met welk eene nauwkeurigheid alles dient berekend en bewerkt te worden, om te verkrijgen wat het doel dier veldjes is: een juist onderzoek van de het best werkende meststoffen op verschillende gronden. Toch is het werk, daaraan besteed, nog veel zeer veel grooter en rnoeielijker dan men uit de verslagen meent te bespeuren. Alles, van het begin tot het einde, moet do proefnemer, zoo niet voor een deel zelf doen, dan toch stipt regelen, want eene kleinigheid kan de proefneming doen mislukken. Geen week gaat er voorbij of hij dient de veldjes in oogenschouw te nemen, om de invloeden van wind en weer na te gaan. Het ;oogsten vereischt misschien nog, wel de meeste oplettendheid en nauwkeurigheid, als alles op tijd gezicht, en dan gedorschen, geschoond, gemeten en gewogen wordt. Bedenkt men dit, dan meenen we dat een woord van lof aan de proefnemers zeker in naam van alle leden van het Genootschap van Nijverheid hier ter plaatse wel mag gebracht worden; een woord van hulde voor hunne belangelooze werkzaamheden, om door onderzoek den weg op te sporen die leidt tot den meest rationeelen landbouw. Het vijfde verslag van de proefvelden, van 1886, ligt voor ons, waaruit wederom tal van belangrijke opmerkingen zijn te trekken, ofschoon wellicht voor een deel aan toevallige omstandigheden toe te schrijven. We wijzen b. v. op no. 6 van het proefveld des heeren S. Huizenga Tz. te Middelstum , welk veldje per hectare bemest werd met 400 kilo superphosphaat van 19 pct. en 200 kilo chilisalpeter, terwijl de opbrengst beneden het ongernest perceeltje bleef. Het zou echter verkeerd zijn hieruit te besluiten, dat eene bemesting met deze hulpmeststoffen op kleiachtigen zavelgrond schadelijk zoude zijn, waar men ziet dat eene toevoeging van 600 kilo superphosphaat per hectare verreweg de beste uitkomsten geeft. Eene gelijke zware bemesting met chilisalpeter en superphosphaat door !ons op kleiachtigen humus toegepast, gaf in het voorgaand jaar een veel te weelderig gewas, zoodat het koren te vroeg en te sterk legerde en de uitkomsten niet zoo goed aan de verwachting beantwoordden als eene op hetzelfde stuk toegepaste bemesting met stalmest en zelfs het niet bemeste in geldelijke opbrengst weinig overtroffen. Het is o. i. dan ook nog volstrekt niet zeker dat phosphaten , gelijk niet zelden beweerd wordt, het legeren bijna geheel voorkomt. Minder voordeelig dan bij den heer Huizinga toont de bemesting zich op het proefveld des heeren D. Boererna te Uitwierde op ouden kleigrond, daar de eerste van eene hulpmeststof reeds 103 pct. heeft terug bekomen en de laatste in het gunstigst geval nog slechts 25 pct. Weet men echter dat op dit proefveld in 't vorig jaar roode klaver is verbouwd, en dat nu de onberoeste veldjes weinig door de bemeste zijn overtroffen, dan is dit zeer waarschijnlijk een krachtig bewijs voor het nut van klaververbouw tot herstel van de vruchtbaarheid, vooral als men in aanmerking neemt dat voor dien tijd de opbrengst der onbeLneste veldjes telkenjare minder werd tegenover de bemeste. Eene andere, zeer belangrijke opmerking ,maakt de heer Boererna ook ten opzichte van de chilisalpeter. Hij zegt het volgende : flor v (Het verschil van d'e geldelijke opbrengst der verschillende veldjes onderling is weinig, behalve van het veldje met chilisalpeter bemest, waarvan de opbrengst nu veel minder is. Het is opmerkelijk dat dit veldje, waarvan de opbrengst van de tarwe in 1884 zoo buitengewoon hoog was, en waarvan in 1885 ook de hoogste opbrengst van de klaver werd verkregen, zoodat het scheen, dat de chilisalpeter toen nog van invloed was, nu zulke slechte uitkomsten geeft. Waarschijnlijk heeft de ,chilisalpeter den grond uitgeput en kan hieruit wellicht de conclusie getrokken worden, dat chilisalpeter met omzichtigheid moet aangewend worden, zoodat men, bij het gebruik daarvan, er op bedacht zij om aan den grond binnen kort zijne verloren krachten terug te geven.» Het is bekend, dat er aangaande het aanwenden van chilisalpeter veel strijd bestaat. Sommigen beweren dat deze meststof den grond niet kan uitputten en staan in dat opzicht tegenover vele anderen die het tegengestelde beweren, terwijl het laatste woord er nog niet over gesproken is. Toch heeft men krachtige pogingen aangewend om te dezen opzichte licht te verspreiden; we verwijzen o. a. naar de in 1885 uitgeschreven prijsvraag, waarbij het antwoord van dr. A. Stutzer bekroond werd. De gedane opmerking van den heer Boererna heeft veel waarde, vooral omdat de practische ondervinding hier in cijfers wordt blootgelegd, alsmede omdat het veler aandacht zal trekken. Meerdere proefnemingen zullen de kwestie later beslissen. De heer H. A. Bos te Noordbroek, die op zijn proefveld nog weinig procenten van den mest terug bekomen heeft, maakt de eveneens belangrijke opmerking, dat de met guano bemeste veldjes zich vooral door slapheid van stroo kenmerkten, zoodat zij spoediger legerden dan de overige veldjes. Het gevolg hiervan was, dat de gerst op die veldjes een gewicht van slechts 56k kilo had. De heer A. van Delden te Meeden wiens proefveld op roodoorngrond ligt, teekent o. a. het volgende beti effende de voorgenomen vrucht in 1886 aan: Zooals in den aanhef van dit verslag is gezegd werd op dit proefveld in 1883 haver verbouwd in de omgescheurde zode, en in 1885 weer haver in zoogenaarnde ttoer». Na deze haver was het plan paardeboonen te verbouwen, doch in overleg met de commissie voor de proefvelden werd in dien haverstoppel in den nazomer van 1885 koolzaad gezaaid. Het bleek evenwel spoedig, dat deze voorgenomen verwisseling van stoppelzaad tegen boonen niet kon doorgaan. De weersgesteldheid was namelijk in den herfst van 1885 voor het koolzaad zeer ongunstig, zoodat het op het grootste gedeelte van het proefveld niet wilde groeien. Van de 21 veldjes toch was op 18 het zaad erbarmelijk klein en fijn, terwijl slechts 3 veldjes (no. 3) een tamelijk goed aanzien hadden, zoodat het zeer duidelijk was, dat het verder voortzetten van de proef met dit gewas nutteloos en schadelijk zon zijn. Deze uitkomst was wel verrassend en, geloof ik, leerzaam. Wat toch was het- geval '? De bodem was over zijn geheel (uitgezonderd de 3 onbemeste veldjes) goed bemest en verkeerde dan ook, blijkens de beide uitmuntende gewassen haver, wel in vruchtbaren toestand. Het was mooi zacht land, koolzaad was er in langen lijd niet op verbouwd en men zou daarom goed stoppelzaad mogen verwachten. De tijd leerde het echter anders en wel, dat alleen het koolzaad op de 3 met wierdegrond bemeste velden tegen de ongunstige weersgesteldheid bestand was en goed groeide, op de andere velden echter niet, wat en hoeveel er ook mocht opgebracht zijn in den vorm van mest, dong, oude Dollardklei enz. Eene bevestiging hiervan leverde een dergelijk resultaat, verkregen op het om het proefveld heen liggende gedeelte van hetzelfde stuk land. Dit was evenzoo bebouwd als het proefveld, doch als groenland natuurlijk egaal behandeld, nam. in 1882 gedongd, in 1883 bemest, terwijl er dien zomer nog een dun laagje wierdegrond was overgebracht. Met dit laatste was pl.m. hectare overgelaten, en wat was nu het geval'? Terwijl, enkele muizeplekken uitgezonderd, het stoppelzaad over het geheele stuk best werd, was het op die k hectare niets waard. In het voorjaar van 1886 werd het verschil vooral niet kleiner; men kon zoo zien, dat het gewas daar niets vooruit wilde, terwijl het overige zoo best groeide, dat na dorsching bleek, dat de opbrengst 32 hectoliter per hectare was geweest. Het resultaat, op het proefveld verkregen, en het meegedeelde van het omliggende land bewijzen m. i. duidelijk, dat, om op rooden grond met meer zekerheid stoppelzaad te verbouwen, althans onder omstandigheden, als zich in den herfst van 1885 voordeden, er wierdegrond in moet zitten, tenzij de grond door straatvuilnis bijv. meer dan geil is gemaakt. De heer R. Dojes Rz. te Meeden schreef in het vorig verslag van zijn proefveld: «Op grond van de veronderstelling , dat de meststoffen ook nog op de te, verbouwen derde vrucht zullen werken, bestaat dan ook het voornemen, nog eene derde vrucht te verbouwen, zonder vooraf te bemesten.» Die veronderstelling heeft hij dit jaar krachtig zien bewaarheid, «daar de procenten van den mest terug bekomen nu aanmerkelijk hooger zijn, dan tot en met de voorgaande vrucht het geval was.» De hoogste procenten heeft hij terug bekomen van stalmest, n.l. 113 pct., waarvan dit jaar 25 pct. Daarop volgt eene bemesting mei vijf maal geconcentreerde kali en opg&mste peruguano , n.l. 109 pct., waarvan dit jaar bijna 20 pct. is terug bekomen. Van eene bemesting met straat vuilnis kreeg . . . genoemde "proefnemer dit-jaar slechts 3.4 pet. terug-, zoodat straatvuilnis naar 't schijnt niet meer op de derde vrucht werkt. (Ter loops teekenen we , hierbij tusschen twee haakjes aan, dat er eene kleine fout in 't verslag staat. Als nadeel van het proefveldje no. 7 staat f 63.991 , dit moet zijn f 63.69 i.) De heer J. J. ten Cate Vissering te de Punt heeft een proefveld op zandgrond, op de Esch bij Glimmen. Wegens te slechten stand der winter, rogge, is het proefveld in het voorjaar van 'B6 geëgd en met zomerrogge bezaaid, die spoedig aan den groei kwam en een goeden oogst heeft gegeven. Het proefveld no. 7 is van den heer D. R. Mansholt te Westpolder, die weder havervarieteiten verbouwd heeft, nl. origineele , enter, twenter en vijfjarige propsteier alsmede dikke witte. Bij het verslag in cijfers teekent hij het volgende aan: De kiemkracht der verschillende varieteiten zaaihaver was gemiddeld volgens twee kiemproeven als volgt: Origineele 79/ pct.; Enter 95 pct.; Twenter 93 pct.; Vijfjarige 84/ pct.; Dikke witte, ten gevolge van omstandigheden, niet onderzocht, maar naar schatting 90-95 pet. Naar gelang der kiemkracht werd dikker of dunner gezaaid: 2/-21 liter per veldje. Het relatief gewicht der haverkorrels was als volgt: 100 korrels origineele wogen gelijk: 115 » enter; 114 » twenter; 117 » oude; 120 » dikke witte. Hieruit blijkt, dat de origineele korrels belangrijk zwaarder van stuk zijn dan de andere. De opkomst was gelijkmatig en zonder eenig in 't oog vallend verschil. 10 Juni stand gelijkmatig, zonder vreterij en zonder onkruid. Het gewas ontwikkelde zich vervolgens buitengewoon weelderig, zoodat reeds in 't begin van Juli zich legerachtige plekken vertoonden, het eerst en sterkst in de veldjes 5 en sa, dikke witte. Door het regenachtige weder, dat wij tot aan 't begin van den oogst hadden, werden spoedig alle veldjes legerachtig en wiessen in min of meerdere mate door. (Tusschen twee haakjes zij hier opgemerkt, dat het omliggende veld 3 hektare hetgeen , met de machine op rijen gezaaid was, minder legerachtig was dan het proefveld.) Het snijden had plaats: met de dikke witte haver op 17 Augustus, met de overige veldjes op 26 Augustus. Gedurende den geheelen oogst was het droog weer, zoodat deze zonder stoornis kon geschieden op 10 September. Den volgenden dag werd er een begin gemaakt met het dorschen , meten en wegen, dat ,beëindigd werd op Maandag 13 September. De uitslag was als in de tabel is aangegeven. Men ziet hieruit, dat alweer enter probsteier de grootste opbrengst gaf, evenals de vorige jaren, al is het verschil niet groot. Dikke witte, verleden jaar iets in 't voordeel, gaf nu verreweg de geringste opbrengst. Over 't geheel mogen de opbrengsten buitengewoon genoemd worden, hetgeen gedeeltelijk de secretaris heeft er verleden jaar reeds op gewezen moet toegeschreven worden aan de ieder veldje otrigevende 1 meter breede paden Vooral als het een geil gewas is, zoo als dit jaar, mag gerust aangenomen worden, dat de veldjes met de helft der grootte der paden vergroot worden. Wanneer dus ieder veldje afgemeten is op 10 x 10 meter = 100 vierk. meter of een are, dan wordt het veldje naar deze berekening 11 x 11 = 121 meter of ruim 1/ are.» Ziedaar een eenigszins uitgebreid overzicht van het vijfde verslag der proefvelden. Wij meenden dit te moeten doen, omdat de proefvelden, gelijk we zoo dikwijls reeds hebben gezegd, voor den landbouw van veel nut zijn. (Red.) --- Nieuwe stamboekpaarden. – -- – Dinsdag jl. had te Groningen in en bij de behuizing van den logementhouder Vos in de Nieuwe Ehb. straat de keuring plaats van hengsten en merries, welke voor het stamboek waren aangeboden. Opmerkelijk was het, dat een buitengewoon groot aantal belangstellenden en zeker voor 't grootste deel tevens indirect belanghebbenden, de keuring bijwoonde. Is dit in de eerste plaats een teeken, dat het stamboek reeds populair is, in de tweede plaats is het een gunstig verschijnsel, dat zoo velen zich de moeite getroostten deze dieren in °ogenschouw te nemen, zij het niet als kenners, dan toch om te zien welken hengst zij het geschiktst achten voor hunne merries. , Buitengewoon veel keur was er echter niet, want 1 slechts vijf waren er aangeboden. Is men over 't algemeen er zeer op uit om goede hengsten ter dekking te stellen, de commissie, belast met de keuring stelt nog veel hooger eischen drn het publiek, wat voor de eigenaars der afgekeurde dieren minder aangenaam, maar voor de paardenfokkers van het grootste belang is en de I paardenveredeling krachtig in de hand werkt. Aangenomen werd een buitenlandsche zwarte hengst van den heer J. E. Scholten en een bruine dito van den heer B. Ridder te Harkstede, terwijl drie werden afgekeurd. Tevens bood de heer Scholten zijn buitenlandschen hengst «Apollo» en zijn inlandschen «de Regent» ter herkeuring aan, welke ook weer werden aangenomen. De aangeboden merries waren over 't algemeen beter dan bij eene vorige keuring. Mogen de eischen voor deze dieren om in 't stamboek te worden opgenomen ook tamelijk hoog zijn gesteld, toch op verre na zoo hoog niet als die der hengsten. Niet zelden worden er echter merries afgekeurd omdat zij te klein zijn. Van de aangebodenen werden vijf niet aangenomen, terwijl de volgende acht in het stamboek zijn opgenomen: een van den heer E. Everts te Roodehaan (gem. Noorddijk), een van den heer H. Bolhuis te Haren, een van mejuffrouw de wed. Hemmes te Haren, twee van den heer Jan Ilemmes te Haren, een van den heer J. Goudberg te Paddepoel, een van den heer J. Wilphorst te Helpman en een van den heer P. Siccama te den Ham. (Red.) (Abusivelijk de vorige week niet geplaatst.) --- Vraagpunten van het Genootschap van Nijverheid. . _ Vraagpunt 1. 1) Drukt ons tegenwoordig belastingstelsel de nationale welvaart en de ontwikkeling van landbouw en nijverheid zoodanig, dat bij de regeering moet worden aangedrongen op eene betere regeling der belastingen? Moet in dat geval worden aangedrongen op de invoering eener belasting op het inkomen in het algemeen en in dit laatste geval op afschaffing der grondbelasting? Rapport der afdeeling Bellingwolde. Mijne Heeren I De hervorming vanons belastingwezen, een vraagstuk reeds jaren aan de orde, maar in den laatsten tijd hier in het Noorden meer en meer op den voorgrond geplaatst, heeft ook aan het hoofdbestuur van ons genootschap aanleiding gegeven aan de afdeelingen een zeer gewichtig vraagpunt ter beantwoording voor te leggen. De commissie door uwe afdeeling benoemd om over dit punt te rapporteeren, was het in hoofdzaak eens, hoe het antwoord zou moeten luiden. Alleen over de vraag: welken weg de regeering ZOU moeten inslaan om tot eene doelmatige hervorming te geraken, bestond verschil van gevoelen. Waarin dit verschil bestond en welke afwijkende meeningen de leden uwer commissie waren toegedaan, dit alles heeft zij gemeend aan u kenbaar te moeten maken. Zij was eenstemmig van gevoelgn dat het antwoord op het eerste gedeelte van het vraagpunt bevestigend moest luiden. Zonder nogmaals in bijzonderheden over de werking van al onze belastingen te willen treden, maar zich bepalende tot de woorden waarop in deze eerste zinsnede de klemtoon moet vallen nl. «de druk op de nationale welvaart en de ontwikkeling van landbouw en nijverheid» meende zij, dat dit inderdaad en in zeer sterke mate het geval was. De landbouw en de nijverheid toch behooren mede tot de voornaamste bronnen van ons volksbestaan, en juist deze beide zijn het, welke door onze verouderde en eenzijdigworden werkende belastingen maar al te zeer d getroffen. Te meer wordt de belemmering, die de nationale welvaart daardoor ondervindt, getijden van achteruitgang en stilstand van gevoeld in n, zooals wij die thans beleven. De patentbelasting, de accijnsen op de noodzakelijkste levensbehoeften, de mutatie-rechten, de opcenten op vele rijksbelastingen geheven, deze alle zijn wel de meest schuldige, waarom dan ook eene wijziging, kan het zijn, afschaffing er van, niet alleen wensenelijk maar ook noodzakelijk moet worden geacht. Ook de grond-, de personeee- en de successiebelasting dienden, zooal niet afgeschaft, dan toch I in vele opzichten belangrijk gewijzigd te worden. Wat eerstgenoemde betreft: het hoofdbestuur heeft terecht gemeend hieraan eene bijzondere vraag te moeten vastknoopen. De tweede zinsnede van het vraagpunt, dat behalve de qua ?.stie of eene inkomstenbelasting al dan niet wenschelijk is, mede bevat de vraag of bij invoering eener zoodanige belasting de grondbelasting moet worden afgeschaft, gaf ook bij uwe commissie veel stof tot gedachtenwisseling. Algemeen was men het hierover eens, dat aan eene inkomstenbelasting eene plaats in ons belastingstelsel moet worden ingeruimd. Dat deze inkomstenbelasting tevens progressief en niet proportionneel moest worden geheven, meende men op het alleszins juiste en billijke beginsel: «ieder betale naar zijn draagvermogen» met alle beslistheid te kunnen verdedigen. Het offer door de staatsburgers in den vorm van belasting aan den staat gebracht, moet voor allen even groot zijn. Dit nu kan alleen bereikt worden door progressie. «Er is echter» zoo schrijft prof. Cort van der Linden, en terecht, op bladz. 'l2O van zijn werk: Richting en beleid der liberale partij «nog een ander niet minder gewichtig motief voor de progressieve heffing der belasting. Reeds het zuiver fiscaal beginsel, dat de belasting evenredig moet zijn aan het draagvermogen, moet leiden tot progressie. Maar bovendien moet langzamerhand het karakter der belasting veranderen. Het moet niet enkel zijn fiscaal, maar sociaal. De belasting moet medewerken om de kapitaalvorming voor de verschillende klassen even gemakkelijk te maken. De belasting moet worden de regulatrice van de spaarkra-cht.» Over de wijze van invoering eener inkomstenbelasting d. w. z. hoe zal met de thans bestaande belastingen in zoodanig geval moeten worden gehandeld en speciaal -wat betreft de grondbelasting heeft uwe commissie zich in twee deelen gesplitst. De eene helft: de meerderheid was van gevoelen: dat men moest beginnen met de meest onbillijke en meest drukkende belastingen af te schaffen, om daarvoor eene inkomsten-belasting, geheven naar het totaal bedrag van het inkomen, in de plaats te stellen. Zoo zonde de rijksregeering hiermee tevens eene proef kunnen nemen met de uitvoerbaarheid eener zoodanige belasting, waaraan inderdaad practische moeilijkheden verbonden zijn. De meerderheid twijfelde evenwel niet aan den goeden uitslag dezer proef-1 neming, waarna men tevens tot geleidelijke afschaffing ook van de overige belastingen zou kunnen overgaan om dan tegelijk een aequivalent te vinden in de inkomstenbelasting, die telkens met het bedrag der afgeschafte belasting diende verhoogd te worden. Zonder aarzelen wilde de meerderheid ook de grondbelasting in de aldus algemeen wordende inkomstenbelasting opnemen. Bij haar stond het ontwijfelbaar vast, dat de grondbelasting moest beschouwd worden als belasting en niet als grondrente. Tot staving van dit gevoelen beriep zij zich vooral op de onvastheid van heffing, welke niet het karakter is eener grondrente. De grondbelasting toch werd van tijd tot tijd herzien, de aanslag onderging dientengevolge belangrijke wijzigingen wat voor de tegenwoordige herziening beteekent : verhooging, wegens de rijzing der landerijen in de jaren, die als maatstaf moeten genomen worden het bedrag der opcenten waarmede deze belasting werd verhoogd, was mede onvast, omstandigheden waaruit tevens blijkt dat ook de regeering deze heffing van den grond, steeds als belasting beschouwde. De minderheid uwer commissie meent de volgende beschouwingen hiertegenover te moeten stellen. Naar aanleiding van de wijze van invoering eener inkomstenbelasting, zooals die door de meerderheid wordt voorgesteld, dient de vraag te worden geeteld : Is men met de hervorming van • Al—. ~,,..•••••• nbi 11C (IA tAnk ons belastingwezen, indien men aldus ae raak opvat, op den goeden weg? Het schijnt inderdaad zeer gemakkelijk en ook uitvoerbaar al onze thans bestaande belastingen van de lijst te doen verdwijnen, om dan een aequvalent te vinden in eene algemeene inkomstenbelasting, maar een andere vraag is het: kan zonder bezwaar aldus worden gehandeld met belastingen, gegrond op en belichaamd in wetten, die hier bijna alle meer dan een halve eeuw gewerkt hebben en naar welke zich de maatschappelijke toestanden gevoegd en geregeld hebben? Zal daarvan geleidelijke vervorming van de thans bestaande belastingen niet meer tot het gewenschte doel leiden? Dat een einde moet worden gemaakt aan de heffing van het patent, de accijnsen op de noodzakelijkste levensbehoeften, de mutatie- en hypotheekrechten, daarvoor bestaat bijna geen twijfel meer. En dat ook het kapitaal in portefeuille» zooals de geijkte term luidt, moet meer dragen in de algemeene lasten, ook dit is sinds lang een eisch des tijds. Maar hoe te hancelen met de grond-, de personeele- en de successiebelasting? Is het raadzaam door al deze drie heffingen achtereenvolgens de pen te halen, om daardoor te geraken tot een impot unique op het inkomen? Zoude niet hervorming en verbetering te verkiezen zijn boven afschaffing? In elke van deze laatstgenoemde belastingen is een der kenmerken te vinden die eene goede belasting behoort te bezitten. In de eerste plaats de personeele belasting. Deze toch wordt progressief geheven, want hoe grooter huis met daaraan geeveni edigd aantal deuren, vensters, haardsteden, meubilair, dienstpersoneel, paarden iemand in gebruik heeft, des te hooger klimt de belasting. Ten tweede: de successiebelasting. Deze wordt direct geheven van het vermogen dat den erfgenaam ten deel valt, in dien zin evenwel, dat in hoe verJeren graad de erfgenaam den erflater bestaat, hoe meer het percentage der belasting klimt. Ten slotte: de grondbelasting. (Dit is geen gewone belasting; zij vertegenwoordigt het wettig aandeel van den staat, hem toekomende krachtens een historisch recht, in de grondrente.» (Mr. Pierson, -9roiadbeg. der Staath. I 107). Dat tegen al deze drie belastingen gewichtige bezwaren zijn in te brengen valt niet te ontkennen, maar aan den anderen kant mag ook het goede dat er in op te merken valt, niet worden voorbijgezien, zoodat het eerder dienstig schijnt, zooals hierboven reeds is gezegd deze belastingen te verbeteren en voor de tegenwoordige tijdsomstandigheden passend te maken dan af te schaffen. Wanneer nu ook naar het oordeel der minderheid vaststaat dat èn eene progressieve inkomstenbelasting moet worden ingevoerd en in verband daarmede eene herziening van ons thans vigeerend belastingstelsel noodzakelijk is, dan rest de beantwoording der vraag: hoe zal een toekomstige belastinghervormer die taak hebben op te vatten? Hieraan sluit zich dan tevens de vraag: hoe zal hij met de grondbelasting moeten handelen? Dat deze laatste quaestie inderdaad van zeer veel gewicht is, blijkt o. a. hieruit, dat de pogingen in het werk gesteld om eene inkomstenbelasting 10 te voeren zooals b.v. in 1872 zijn mislukt doordien men telkens met de grondbelasting in moeilijkheden geraakte. De quaeslie is dan ook toen en bij vele andere gelegenheden zoo breedvoerig besproken, dat er bijna niets anders rest dan partij te kiezen voor een der voorstellen die aan de hand zijn gedaan. De minderheid uwer commissie, dat doende, meent daarom dat een belastinghervorrner hier te lande, den volgenden weg, als zijnde ook naar hare meening de beste, dient in te slaan. Er worde ingevoerd eene progressieve inkomstenbelasting, geheven volgens het Engelsche stelsel d. w. z. naar verschillende grondslagen en niet naar het Pruisische dat is: de schatting van het volle bedrag van het inkomen zonder te letten op de bronnen van herkomst. Dit laatste het Pruisische namelijk dat hier algemeen wordt voorgestaan en verdedigd, en ook door de meerderheid uwer commissie aanbevolen, verdient op verschillende gronden afkeuring. Prof. v. d. Linden t. a. p. blz. 129 vat ze samen in deze woorden: «De schatting van het geheele inkomen door rijksambtenaren geeft gemakkelijk tot vexatoire maatregelen of groote willekeur aanleiding. Bovendien is eene algemeene inkomstenbelasting alles benalve populair. En eindelijk is eene algemeene inkomstenbelasting zonder onderscheiding van verschillende grondslagen, onbillijk, omdat de bronnen waaruit het inkomen wordt verkregen zeer verschillende waarde hebben.> De voordeelen van het Engelsche stelsel zijn de volgende: «a. voor elke bron van inkomen kan de wijze van heffing gevolgd worden, welke voor haar het meest passende is, te weten voor inkomsten uit bedrijven, aanslag met reclame; voor inkomsten uit bezittingen voor zoover niet indirect door verhaal of inhouding door den debiteur getroffen, aangifte met verplichting tot inlichting en desgevorderd beediging. b. Men vermijdt de bezwaren en willekeur voortvloeiende uit aanslag door rijksambtenaren of rij kszetters , waar zij zelve geene uiterlijke kenteekenen tot leiddraad hebben en aan de belasti. gschuldigen de mogelijkheid tot het leveren van een streng negatief bewijs is afgesneden. c. De publiciteit van het inkomen wordt vermeden, daar men de openbaarmaking van kohieren en de daarin gezochte contrele niet noodig heeft». (Mr. S. van Houten, zitting tweede kamer 25 April 1872, Hand. blz. 1083.) Verdient nu dit stelsel de voorkeur, dan is het de vraag, welke grondslagen men zal nemen. In Engeland heeft men de volgende aangenomen: A. Grondbelasting van bebouwde en onbebouwde eigendommen. B. Pachttax. C. Rentebelasting voor zoover het inlandsche fondsen betreft. D. Inkomstenbelasting van beroepen en buitenlandsche fondsen. E. Traktementsbelasting. (Men zie: mr. J. Heemskerk A.zn. «De directe belastingen en speciaal de inkomstenbelasting in Groot-Brittannie en lerland», Economist. 1871, bladz. 559 en 560 en mr. Gort v. d. Linden t. a. p. blz. 130.) In 1872 stelde de heer Tak bij amendement op het ontwerp Blussé voor de inkomstenbelasting te heffen naar deze grondslagen : a. Belasting van de zuivere inkomsten uit onroerende goederen; b. uit roerende goederen; c. uit arbeid, beroepen, bedrijven, handel, nijverheid en andere ondernemingen; d. uit openbare ambten, bedieningen, betrekkingen, uit wachtgelden en pensioenen uit de openbare kassen genoten; e. uit eiken anderen hoofde niet vallende onder a, b, c of d. (Handel. 1871/72 blz. 1204.) Beide stelsels vertoonen vele punten van overeenkomst. Toch wordt ook in het laatste de moeilijkheid met de grondbelasting in Engeland is zij gefixeerd niet opgelost. Bovengenoemde vijf grondslagen kunnen echter tot drie hoofdgroepen worden teruggebracht, waarnaar de inkomstenbelasting zou kunnen worden geheven. De eerste van deze drie zou kunnen zijn: de pachtwaarde van den grond; de tweede: de inkomsten uit arbeid waaronder lomen, tractementen, pensioenen enz. dienen te worden verstaan bedrijven en ondernemingen; de derde: het roerend vermogen, het kapitaal in portefeuille. Dit is ongeveer het stelsel van prof. Gort v. d. Linden, dat door hem uitvoerig toegelicht en verdedigd wordt op blz. 129 e. v. van zijn meergenoemd werk. Hoe moet nu in dit stelsel gehandeld worden met de grondbelasting? Zal zij verdwijnen of wel zal er herziening der wet, waarop zij rust, moeten plaats hebben? Het laatste dient te geschieden. De grondbelasting is nl. noch alleen grondrente, noch enkel belasting, maar gedeeltelijk beide. Want is na eene herziening van de belastbare opbrengst der eigendommen het bedrag weder vastgesteld en hieraan wordt bet. in een termijn van 50 jaren, zooals dat nu het geval is geweest, niet weder getornd, dan is de belasting een fixatie geworden, waarop ieder opvolgend eigenaar kan rekenen. Doch wij stonden onder de thans vigeerende wet ieder oogeriblik aan eene herziening bloot, die tegenwoordig dan ook aan de o.'de is gesteld. Dit nu dient voor het ver volg onmogelijk te worden gemaakt. Er moet zekerheid zijn voor den kooper van vaste goederen; hem reeg voortaan geene herziening, die gepaard gaat met wijziging van zijnen aanslag, meer boven het hoofd hangen. Met de grondbelasting dienen nu in een adem genoemd te worden de mutatie- en hypotheekrechten, die om hunne veranderlijkheid juist ten gevolge hebben dat op een vast bedrag niet kan worden gerekend en die gezamenlijk met de verhooging na eene herziening de belasting gedeeltelijk als bdastinj doen werken. Met die rechten en opcenten kan aldus worden gehandeld. De rijksopcenten schaffe men onvoorwaardelijk en voor altijd af, de mutatie- en hypotheekrechten worden gefixeerd en bij de grondbelasting gevoegd. Zoo doende krijgt, men een vast bedrag voor de grondlasten, welke na verloop van tijd geheel als grondrente zullen werken. Die verhooging drukt echter op hen, die eigenaars zijn, wanneer zij plaats heeft. Dezen zouden dus eenzijdig worden getroffen. Om die onbillijkheid weg te nemen sta men gedeeltelijken aftrek toe, tot zoolang dat men mag aannemen dat de werking dezer verbooging als belasting heeft opgehouden. Ook na deze termijn kan volgt men het stelsel van prof. v. d. Linden aftrek van een vooraf vastgesteld bedrag worden toegestaan, «orn» zooals deze schrijver het uitdrukt (den eenzijdigen druk op de aanwending van kapitalen eenigermate te herstellen.» De huurwaarde blij ve grondslag van berekening van het inkomen met verplichting om haar periodiek te herzien welke herziening hierom en hierom alleen, en niet om het cijfer van den aanslag te wijzigen, zal moeten geschieden. De personeele belasting en de accijnzen op wijn en gedistilleerd zouden kunnen blijven, mits, wat de eerstgenoemde betreft, herzien en verbeterd. Ook de successiebelasting kan blijven behouden, maar onder de strenge voorwaarde, de conditio sine qua non, dat door eene doelmatige herziening voor goed een eind worde gemaakt aan de grove ontduikingen die hierbij plaats hebben, waardoor zij thans met volle recht kan genoemd worden «een belasting op de eerlijkheid en een premie voor de schurken.» Dit zijn de beschouwingen, die de minderheid uwer commissie aan het gevoelen der meerderheid meende te moeten vastknoopen en waarin tevens haar antwoord op het tweede lid van het vraagpunt ligt opgesloten. De commissie: H. G. ADDENS. H. OTERDOOM J.H.z. Mr. H. J. SCHOWELD , (rapporteur.) N.B. De strekking van dit rapport is zonder hoofdelijke stemming goedgekeurd in de afdeelingsvergadering, gehouden den 19 Februari 1887. --- Advertentie Inhoud: De proefvelden. — Hulpineststoffen voor tuinbouw. — Nieuwe stamboekpaarden. — Vraagpunten van het Genootschap van Nijverheid. — Genootschap van Nijverheid. Mededeelingen en berichten. ---