BUITENLAND. Duitschland. Professor Geff ken, die het meest genoemd is als de persoon, die vermoedelijk het dagboek van keizer Frederik openbaar maakte, is thans op hooger bevel gearresteerd. Hij was gezant der Hanzesteden te Berlijn, daarna hoogleeraar te Straatsbnrg , en is bekend als een der vermaardste rechtsgeleerden, vooral op het gebied van het volkenrecht. De werken van Geff ken zijn in bijna alle beschaafde talen overgezet. In volkenrechtelijke twistvragen werd hij menigmaal om advies gevraagd. Hij woont thans te Hamburg, is wat Zijne staatkundige gezindheid betreft conservatief en van geloof orthodox, zoodat hij zeker niet uit liefde voor de vrijzinnige partij tot deze publicatie overging. Verscheiden bladen maken reeds uit het dagboek van keizer Friedrich een lang stuk over den oorlog van 1886 openbaar, dat echter alleen betrekking heeft op den slag van KOniggratz , van volstrekt geen politieke beteekenis is en alleen eene beschrijving in feuilleton van het slagve!d bevat, zonder iets nieuws te geven. Belangwekkend zijn daarin alleen voor het menschelijk standpunt van den overleden keizer eenige uitingen, die zich aldus laten te zamen trekken. ”Midden op het °ogenblik der zegenrijke beslissing waren mijne gedachten bij vrouw en kinderen, en mijn onlangs overleden kleine zoon zweefde mij voor oogen , alsof zijn dood de voorbode eener groote gebeurtenis ware geweest. Maar eene overwinning vergoedt niet het verlies van een kind; veeleer dringt onder zulke geweldige indrukken de smart des te dieper door. Over een slagveld te rijden is gruwelijk, en wat de blik daar ontzettends ontmoet, laat zich niet beschrijven. De oorlog is toch iets verschrikkelijks, en hij die met .één pennestreek aan de groene tafel dien te voorschijn roept, vermoedt niet wat hij te voorschijn roept. Ik voelde, dat heden voor Pruisen een der gewichtigste dagen was aangebroken en bij God, den koning en zijne raadslieden voor te lichten, opdat voor Pruisens en Duitschlands heil en toekomst goede gevolgen daaruit zonden voortspruiten. Levendig heb ik dien nacht van mijne vrouw en mijne kinderen gedroomd." Voor het overige vermeldt !de kroonprins nog, dat hij gedurende den slag eenige malen in levensgevaar verkeerde. Met groote spanning wordt nu gewacht, of er verdere politieke onthullingen uit het jaar 1866 zullen volgen. De Indépendance Belge beweert reeds in staat te zijn iets mede te deelen aangaande den inhoud van de brochure, welke de Engelsche geneesheer dr. Mackenzie weldra zal uitgeven. Dit geschrift is verdeeld in drie deelen. Het eerste deel behandelt de ziektegeschiedenis van den overleden keizer van af Mei 1887 , toen dr. Mackenzie's hulp werd ingeroepen, en daarin worden alle bijzonderheden uit het familieleven van den toenmaligen kroonprins medegedeeld. Het tweede deel heeft uitsluitend betrekking op de behandeling van den patiënt. Het is verdeeld in twee hoofdstukken. In het eerste hoofdstuk beschrijft de Engelsche geneesheer den toestand van den patient toen hij hem voor het eerst in behandeling nam, en de wijze van behandeling, door hem voorgeschreven. Daarin tracht Mackenzie te bewijzen, dat hij, zoo hij niet door de doctoren Bergmann en Bramann was belemmerd, het leven des keizers nog twintig maanden zou verlengd hebben. Vooral teekent Mackenzie protest aan tegen het wegbranden van het abces door dr. Gerhardt en de onpractische keelbuizen, welke dr. Bramann gebruikte. Het tweede hoofdstuk is hoofdzakelijk gericht tegen de bulletins der Duitsche doctoren. Het derde deel van het werk bevat statistieke opgaven, waardoor de verschrikkelijke gevolgen van uitwendige opratien aan het strottenhoofd worden aangetoond. De geheele strekking van het werk is om te betoogen, dat niet nood vvendig uit alles wat men weet moet worden opgemaakt, gat keizer Frederik aan de natuurlijke gevolgen van den kanker is overleden. Door de behandeling van dr. Gerhardt werd de kanker te voorschijn geroepen. Te Berlijn heeft dezer dagen een conferentie van den Evangelischen bond plaats gehad waarop behalve de Duitsche afgevaardigden, vertegenwoordigers uit Engeland, Noord-Amerika, Zwitserland, Nederland en Scandinavie aanwezig waren. Aan de orde was het voorstel van dr. Fabri dat het genootschap den stijd tegen den slavenhandel op alle mogelijke wijze zou trachten te bevorderen. Men kwam echter nog tot geen definitief besluit, hoewel sommige afgevaardigden hunne instemming met het voorstel te kennen gaven. Vermoedelijk zal de Duitsche Rijksdag binnenkort over den aanbouw van een aantal groote oorlogsschepen beraadslagen, ingevolge het rapport, dat den keizer betreffende de thans geeindigde vlootoefeningen ts ingediend. De Neue freie Presse geeft, om de dames beleefdheid te leeren , eenige Weener tram-anekdoten ten beste. Een dame stapt een natuurlijk eivollen tramwagen binnen. Een jong heer staat op en biedt haar zijn plaats aan, die zij inneemt zonder een enkel woord te spreken. „Wat belieft u?" zeide de heer. „Ik zeide niets", antwoordt de dame bits. ',O pardon! ik dacht dat u dank zeide" sprak de heer weder. Het gezelschap lacht, de dame staat woedend op en gaat naar buiten. Tweoe geval. Een dame stapte een natuurlijk eivollen tramwagen binnen. Een oud heer staat op en biedt haar zijn plaats aan, die zij inneemt zonder een enkel woord te spreken. De oude heer maakt een praatje. ',Gaat u ook mede naar Penzing ?" vraagt hij. De dame staat verschrikt op en vraagt: „Gaat deze tram dan naar Penzing ?" De oude heer neemt terstond zijn eigen plaats weder in en zegt kalm: „Deze niet, maar die daar ginds aankomt." Het gezelschap lacht, de dame gaat woedend naar buiten en stapt uit. Frankrijk. De prefect van politie heeft eene verordening uitgevaardigd, waarbij het verboden wordt op de openbare straat en in openbare inrichtingen bladen , boeken of welke geschriften ook, alsmede teekeningen, photografieen anders ten verkoop uit te roepen dan bij hunne titels en den prijs. Dit besluit is genomen op grond der wet van 29 Juli 1881. Die wet, zegt het besluit, heeft wel de vrijheid van rondventen van geschriften, enz. ingesteld, maar kan niet de bedoeling gehad hebben aan de rondventers, bij het uitoefenen van hun beroep, verlof te geven tot het. verstoren der openbare rust, gelijk zij herhaaldelijk door hunne kreten gedaan of de vrije beweging op straat belemmerd hebben. De Panische correspondent van de Daily News herinnert bij deze gelegenheid, dat de rondventers voor eenige dagen het faillissement van de maatschappij voor het Panama-kanaal uitgeroepen hebben om een blad aan den man te brengen; en toen Sara Bernhardt in de mode was, werd dikwijls de uitroep dat zij zelfmoord had gepleegd, aangewend als middel om koopers te lokken. Eergisteren is te Parijs eene Boulangistische vergadering gehouden, die door omstreeks rOOO personen werd bijgewoond. Voor de bijeenkomst was eene zaal in het zevende arrondissement der hoofdstad gekozen, dat schier bij uitstek door ontevreden werklieden wordt bewoond, die door de fraaie beloften der volgelingen van Boulanger, dat deze verbetering van hunnen toestand beoogen en tot stand brengen zullen, voor de herziening der constitutie gewonnen zijn. De afgevaardigde Vergoin was bijna de eenige spreker. Hij heeft al het oude nieuws ter verheerlijking van zijn held en ter aanprijzing van de herziening der constitutie weer aan den man gebracht. Aan het huidige parlementarisme was geen haar goed. Een paar personen wilden hen tegenspreken, maar te vergeefs trachtten zij aan het woord te komen. lemand die geroepen had: „Weg met Boulangerl" werd de deur uitgezet, na mishandeld te zijn. Ten slotte werd eche motie naar den wensch van Vergoin aangenomen. In den ministerraad heeft de minister van marine medegedeeld dat de toestand in Tonkin veel verbeterd is. Groote benden rebellen zijn uiteengejaagd. 1 De cholera verdwijnt. – Naar de Temps verneemt, zal de regeering een wetsontwerp indienen tot herziening der constitutie, hetwelk echter niet de opheffing van den senaat en van het presidentschap der republiek zal behelzen. De president der republiek Cunani, de heer Jules Gros te Parijs, heeft ook al niet bijzonder veel geluk. Zijn eerste regeeringsdaad ongeveer een jaar geleden was het stichten van eene ridderorde, de ster van Cunani en daarna de benoeming van verscheidene hoogewaardigheidsbekleeders, met wie hij echter al spoedig in onmin geraakte, die tot vermakelijke intrigues en moeiclijkheden van weerszijden voerden. Toen hoorde men een tijd lang niets meer van den president, totdat er, ongeveer een maand geleden werd gemeld, dat Gros en zijn tegenpresident Guiges , die het intusschen met elkander eens waren geworden, hun recht van regeerder aan eene Engelsche maatschappij hadden verkocht van 250000 francs in Cunani-actien en dat zij zich met de nieuwe Engelsche kolonisten, te Southampton naar Cunani hadden ingescheept. Dit was ook het geval, maar de reisgenooten van Gros wisten zich op slimme wijze van hem te ontslaan. Te Georgestown , de haven van Engelsch-Guyana, aangeland, lokte men Gros op een schip dat hem, zooals men zeide, naar Cunani zou brengen. In open zee kwam echter de president tot de minder aangename ervaring, dat men hem met list op een verkeerd schip had gebracht, dat niet naar Cunani, doch naar Londen koers zette. Thans is hij daar aangekomen en hij zint op wraak tegen zijn trouwelooze kolonisten. Belgie. Engelbeen , beschuldigd van geldverduisteringen uit de gemeentekas te Gent, is voor de raadkamer der rechtbank verschenen, ten einde eene beslissing te vernemen omtrent het al of niet handhaven der voorloopige hechtenis. De beschuldigde werd bijgestaan door de advocaten Verbessem en Begerem , en na een uitvoerig pleidooi heeft de rechtbank de voorloopige aanhouding, als door de eischen der instructie niet gerechtvaardigd, niet bestendigd. Het openbaar ministerie heeft van deze beslissing terstond beroep aangeteekend,, in afwachting waarvan Engelbeen nog in hechtenis is gebleven. De deurwaarder der gemeentebelastingen, de heer Fisch , die vermoed wordt ook bij de verduisteringen betrokken te zijn, heeft Gent heimelijk verlaten. Dientengetrolge is door den rechter van instructie tegen hem bevel tot aanhouding uitgevaardigd. Heden zal het Brusselsche hof van appel eene zitting houden, welke door velen met groote spanning wordt tegemoet gezien. Alsdan zal zich namelijk tot toelating tot den eed van advocaat aanmelden mejuffrouw Marie Popelin, die aan de Brusselsche universiteit de rechtsgeleerde studien volbracht en als doctores in de rechten door de staatscommissie is aangenomen. Zij zal over eene zwarte japon de toga en bef en op het gekapte blonde hoofdhaar den barret dragen. In haar verzoek wordt zij bijgestaan door den oud-deken der balie en oud-voorzitter der kamer, den heer Jules Guillery. Het openbaar ministerie zal worden waargenomen door den procureur-generaal, den heer van Schoor, di naar het gerucht wil, een requisitoir zal nemen tot niet-toelating enner vrouw als lid der balie. Men verwacht daarom te meer belangwekkende pleidooien, vooral ook omdat de stemming van het hof onzeker is. Spanje. Het eerste nommer van het nieuwe orgaan der Carlistische partij, de Correo Espanol, behelst een uitvoerig manifest van don Carlos, waarin hij alwat Spanje te betreuren heeft wijt aan de revolutie: het verlies der Amerikaansche kolonien, het verval der marine, der nijverheid, van den landbouw, van den nationalen rijkdom, de administratieve en ' finaneieele wanorde, het verlies van den invloed der geestelijkheid en van den adel enz. Het is niet genoeg op die rampen te wijzen: er moet getracht worden verbetering aan te brengen, en dat kan geschieden, als de Carlistische partij hare werkeloosheid laat varen en deelneemt aan de staatkunde. Vervolgens verklaart hij dat de ware Katholieken in Spanje, gelukkiger dan die in andere landen, hun streven verpersoonlijkt zien in eene staatkundige partij, die dadelijk te verwezenlijken practische oplossingen aanbiedt. Van dat voordeel moet gebruik gemaakt worden. Het leidt tot niets, te blijven binnen het kader van theoretische spiegelgevechten ter verdediging zijner beginselen. Don Carlos zal in geloofszaken geen inbreuk maken op het domein der kerk. Hij zal haar trouwe dienaar blijven. Men heeft gezegd, gaat hij voort, dat ik prinsen van mijn huis naar Madrid heb afgevaardigd om eene verzoening voor te bereiden, die mijn plicht, mijne eer, de historie en mijn karakter van de hand wijzen. Men heeft beweerd, dat ik mij verbonden heb noch het regentschap te bekampen, noch den tegenwoordigen toestand hinderpalen in den weg te leggen. Ik heb geen enkele verbintenis op mij genomen. Ik ben even vrij als op den dag, toen ik den oorlog verklaarde aan den vreemden koning Amedeo en aan de republiek. Hoewel ik niet voornemens ben den vrede in Spanje te verstoren, zoolang ik niet, als destijds, geroepen wordt door de wenschen der verdrukten, trek ik geen mijner vroegere verklaringen in en dank ik mijne soldaten niet af. Ik wacht liet uur af, dat God mij zal aanwijzen, zonder van iets afstand te doen. Portugal. De minister van koloniën heeft uitvoerig geantwoord op een schrijven van het Lissabonsche geografisch gezelschap over den staat van zaken te Lorenco Marquez. De minister acht den aanleg van spoorwegen dringend noodig en vooral de verlenging van den spoorweg van de Delagoa baai tot aan de Transvaalsche grens. Daarna moet de Zambezi, met zijn nevenrivier Chire en het Nyassa meer voor het verkeer worden geopend; waar zijn niet bevaarbaar,zijn, moeten spoorwegen komen. De minister verdedigt zich tegen het verwijt, dat Portugal een zelfzuchtige politiek volgt en den algemeenen handel hinderpalen in den weg ligt: het tracht alleen te verhinderen dat de voordeelen, die den handel worden toegekend, een politiek nadeel aan Portugal berokkenen. Tot de bestrijding der slavernij wil Portugal gaarne medewerken. Succi heeft den 220 te Barcelona weer een vasten yan 30 dagen begonnen. Zijn laatste maaltijd bestond uit kreeften, biefstuk, brood en wijn. 's Nachts dronk hij nog een beetje van zijn geheimen drank. V66r 22 Oct. mag hij niets gebruiken. Een commissie van docoren heeft eenige menschen aangesteld om hem te bewaken, maar bezoeken worden tegen een kwartje toegelaten. 20 pct. van de entrées zijn voor de armen bestemd. De Agenzia Stefani spreekt de verontrustende geruchten tegen, welke omtrent den gezondheidstoestand van koning Humbert van Italië worden gebracht --- Het Huis met de twee Ingangen. ROMAN VAN H. ROSENTHAL-BONIN. 79) XXII. Paul had thans de oogen geopend: zij zien klaar, verstandig en orunerkzaam in het rond. Daarna vroeg hij: „Hoelang ben ik nu al hier ?" De ziekenverpleegster verschrok bij deze plotselinge toespraak. Zij. keek den patient in de oogen en lachte vriendelijk. „Sedert eergisteren", antwoordde zij ~Uw hoofd schijnt weder heelemaal gezond te zijn.. u gevoelt daar immers geen pijn meer ?" vroeg zij, „'t Is mij een beetje dof en leeg in het hoofd , maar pijn gevoel ik niet, alleen maar in de zijde en aan den arm", was het antwoord van den zieke. De oppasseres stond op en trok aan eene bel ; weinige oogenblikken later trad de geneesheer binnen. Hij wierp eenen blik op den patient en sprak vroolijk : ~Nu, met de hersenschudding schijnt het toch nog zoo'n vaart niet te loopen u kijkt immers heel helder de wereld weder in. Wanneer de paar rib ben weer vastgegroeid zijn en de arm genezen is, kan u weer zoo flink op uwe paarden dansen als vroeger." ~Nu, dat zal toch nog wel een tijdje duren", oordeelde Paul. „Binnen twee, drie maanden misschien maar laat ons zeggen vijf, opdat alles weer heel netjes vast kan komen te zitten. U is er nog goed afgekomen”, zei de geneesheer. Paul zuchtte. „Heeft er niemand naar mij gevraagd?" vroeg hij. „O ja"' antwoordde op dit °ogenblik de oppasseres. „Eene dame met roodachtig haar al verscheidene keeren ; het kostte ontzaglijk veel moeite haar aan het verstand te brengen, dat tot een bewustelooze niemand mag worden toegelaten. Dan was er ook nog een schipper, de directeur Zerrini en... hier is nog een kaartje voor u." En de verpleegster overhandigde aan Paul een kaartje met Ernestines naam waaronder met fijne trekken geschreven stond: „Eene diep deelnemende vriendin." Paul staarde langen tijd op het kaartje; daarna legde hij het voor zich neer. „De directeur Zerrini was er ook al verscheiden maal en verschillende van uwe medeleden uit het circus", vertelde de verpleegster, „ook de advokaat-I.o.ugejnnerwaaals, gedkiveormov:ergnel.ad:nnegd heeft, dat hem onmiddellijk worden medegedeeld, dat u weder tot bewustgeest , gevoelt u immers wel zoo krachtig en helder van woorden?" in mijn hoofd'b was gpeanaeresvhreaegrenaatne pkuanunl.en beant„Volkomen" te verdwijnen." diens antwoord. „De dofheid begint langzamerhand en steeds meer de u heeft voortreffelijkr dergelijke e vastzittend een naar het schijnt voor ongevallen uitstekend geformeerde hersens", zei de geneesheer glimlachend. „Bij een van ons zouden ze bij zoo'n val totaal stuk geslagen zijn. Zie zoo, beste vriend", nam hij thans afscheid van Paul, „blijf nu maar recht stil liggen en spreek vooral niet te veel. De ribben zijn zeer dicht bij de long en men kan nooit weten, wat er gebeuren kan. Wanneer u den een of anderen wensch heeft, zeg hem dan als 't u blieft zonder omwegen, u is hier de gast der stad Hamburg." Korten tijd daarna verscheen de advokaat-generaal. Hij deelde den zieke mee, dat er een moordaanslag op hem was gepleegd, verder, op welke wijze dat in zijn werk gegaan was, door wien , en vroeg thans of Paul Caeserini van vroeger kende en of er ook op een of andere wijze eenige vijandschap tusschen de beide kunstenaars geheerscht had. „Ik heb den man bij zijn optreden in het circus hier voor den eersten keer van mijn leven gezien; ik heb slechts eenige weinige onverschillige woorden met hem gesproken en ik kan me hoegenaamd niet begrijpen, waardoor ik hem reden tot de een of andere vijandige gezindheid zou gegeven hebben", verklaarde Paul. Deze verklaring werd opgeschreven en de beambte verliet met den vriendelijken wensch tot spoedig herstel den zieke. Ondertusschen waren de Spaansche en Rosa bij het ziekenhuis aangekomen en Rosa liet zich bij den geneesheer-directeur aandienen. Zij gaf hem den wensch van hare gezellin te kennen, Paul Roda te mogen zien en spreken en stelde er hem mee in kennis, dat de vreemde dame de moeder van den zieke was, die na eene veertienjarige scheiding haren zoon thans hier en zoo terugvond. „Dat zou wel eens zeer opwindend voor den jongen man kunnen zijn en hij heeft nog dringend rust en kalmte noodig", meende de arts afwerend te moeten zeggen. Rosa vertelde in het Fransch dit antwoord aan de Spaansche. ~O, mijnheer! gelooft u dat toch niet", sprak thans mevrouw Verrugnas met zuidelijke levendigheid tot den geneesheer • „deze groote vreugde is zonder nadeelige opwekking veertien jaren wat ligt daar niet al tusschen ?. .. Misschien herinnert mijn zoon zich mijner te nauwernood. Ik zal eerst zijne herinneringen moeten wakker roepen. Zeer bepaald zal ik voor hem treden als eene vreemde, ik zal hem eerst moeten leeren , in mij zijne moeder te zien misschien zelfs zal ik het hem eerst dienen te bewijzen. Zoodoende zal er niets plotselings, niets stormachtigs zijn; ik zal hem ook geen ongelukkige dingen of treurige herinneringen in het geheugen terug roepen, maar een ver in bijna ondoordringbaren nevel achter hem liggend verleden, dat geen pijn meer doen zal, en dan zal ik hem den vrede brengen, dokter, den stillen vrede van tegenwoordig geluk." Zoo bad en smeekte mevrouw Wallroden—Verrugnas op roerenden toon. ~Welnu, het zij dan zoo; maar ik zal mij moeten veroorloven bij uw bezoek tegenwoordig te zijn", besliste de geneesheer; hij noodigde de dames uit hem te volgen naar de ziekenkamer. ---