Officiëel Verslag van 's Raads Handelingen. VERGADERING van 13 Februari 1939 des namiddags te 71/2 uur. (VERVOLG.) De heer Kolthe k acht dit voorstel van den heer Van der Veen een uitvloeisel van de interpellatie, welke hij in de vorige raadsvergadering heeft gehouden. Hem is dit voorstel niet onwelgevallig, daar die interpellatie uit den aard der zaak een onbevredigend karakter moest dragen, omdat hij twee zaken in onderling verband ter sprake moest brengen, waardoor er min of meer eenverwarring is ontstaan. Toch is er wel een algemeene indruk van overgebleven en wel deze, dat het met de rechtspositie van de werkinozen niet gesteld is zooals het behoort. Na afloop van de bewuste interpellatie is spr., door iemand die, vergist hij zich niet, lid is van de bewuste commissie, waarvan ook hem het bestaan niet bekend was en aan wier bestaan naar zijn meening ook nooit ruchtbaarheid is gegeven., in het oor gefluisterd, dat de werkloozen niet zooveel moeten weten, omdat, hoe meer zij weten, hoe lastiger zij worden. Mocht men soms meenen, dat spr. hier onwaarheden zit te vertellen, dan verklaart hij den naam van dat commissielid te zullen noemen. Ook z.i. bestaat er behoefte aan een bekend adres, waar de werklooze, die zich onrecht voelt aangedaan, zich kan vervoegen. De vorige vergadering is gezegd, dat zoo iemand zich dan tot den wethouder kan wenden, doch spr. heeft toen met een voorbeeld aangetoond, dat de man, die zich verontrecht .voelde en die bij zijn vakvereeniging geen gehoor kreeg, zich tot den wethouder wendde maar toen door dezen naar het bestuur van zijn vakvereeniging terug verwezen werd, zoodat hij met zijn beroep op den wethouder niet veel opschoot. Vooral heeft spr. hierbij het oog op de werkloozen, die wegens fraude worden gestraft. Hij herhaalt daarbij wat hij de vorige maal heeft gezegd, dat hij wil geacht worden de laatste te zijn die fraude verdedigt, maar z.i. gaat het met hen, die voor fraude gestraft worden, op ongeveer dezelfde wijze als het met Duitschland ging in 1918. Duitschland werd in Versailles aangewezen als de schuldige aan de ontketening van den oorlog en moest betalen. Ook toen zeide men tegen Duitschland: nu begin je maar alvast te betalen, dan zullen wij je later wel eens vertellen hoeveel je schuldig bent. Van die rechtsbedeeling is het resultaat niet zoo erg gunstig geweest. Op dezelfde wijze gaat het met den werkboze, die gestraft wordt omdat hij beschuldigd is van fraude. Hem wordt eveneens een gedeelte van zijn steun ingehouden, zonder dat hij weet hoe lang dat duurt. Op den duur verneemt hij wel eens, of de straf Periode afgeloopen is. Dit nu lijkt spr. een toestand, die niet te tolereeren is. Nu vraagt de heer Van der Veen om een ontwerp-instructie voor de Commissie van advies. Eerst echter mag de Raad dan wel eens nader omtrent die commissie en omtrent die ontwerp-instructie worden ingelicht. Spr. zelf hoopt nimmer met het ontwerpen van een instructie voor een dergelijke commissie te worden belast, daar hem dat buitengewoon moeilijk lijkt. Hem komt het veel verstandiger voor, dat tegen lemand, die fraudeert gezegd wordt: dit of dat is de straf voor wat je gedaan hebt; accepteert gij dat ja of neen; zoo ja, dan Is de zaak daarmede uitgemaakt, zoo neen, dan wordt het geval bij den rechter aanhangig gemaakt. Spr. is dus wel blij met het voorstel dat hier gedaan is, maar toch is hij over de practische mogelijkheid van uitvoering niet zoo gerust. Veeleer toch komt het aan op de wijze waarop de steunregeling wordt toegepast, dan op het ontbreken eener commissie. Geschiedt die toepassing zoodanig, dat de menschen precies weten waaraan zij toe zijn, dan heeft ook niemand behoefte aan een commissie. De rechtszekerheid, die ook de heer Van der Veen verlangt te bevorderen, wordt alleen bereikt wanneer men precies weet waaraan men zich te houden heeft en als men ook in bepaalde gevallen een keuze kan doen. Het liefst zOu spr. dus nog graag nadere Inlichtingen van den heer Van der Veen bekomen, met betrekking tot de vraag hoe deze zich nu eigenlijk precies voorstelt dat de zaak geregeld moet worden. De heer Jong e d ij k meent ook, dat telkens weer blijkt, dat de toepassing van de steunregeling verschillend wordt uitgevoerd en dat er heel wat gesteunden zijn, die eigenlijk niet weten tot wien zij zich moeten wenden, als zij meenen, dat de regeling op hen niet juist is toegepast. Vooral heeft hij daarbij het oog op de vroegere z.g.n. kleine zelfstandigen, die uiteraard niet georganiseerd .zijn en die niet weten waar zij met hun klachten terecht moeten komen. Persoonlijk nu heeft hij dezer dagen voor dergelijke menschen aan het Bureau voor Soc. Zaken inlichtingen gevraagd, doch daarop gaf men ten antwoord niet bevoegd te zijn inlichtingen te geven. Men verwees hem verder, niet naar een commissie. maar naar den Wethouder voor Sociale Zaken, bij wien, zooals men zijnerzijds bekend veronderstelde, voor de betrokkenen gelegenheid bestond om in beroep te gaan. Van een commissie van beroep, als waarop in de vorige vergadering werd gedoeld, werd evenwel met geen enkel woord gerept, hetgeen spr. toch wel eenigszins raadselachtig lijkt. Zelfs op de eenvoudige vraag of het niet mogelijk zou zijn een. werklooze, die door een van zijn familieleden een vak zou kunnen worden geleerd, gedurende een bepaalden tijd de helft van zijn steun te geven, opdat de betrokkene inmiddels een volwaardig ambachtsman zou kunnen worden en dan verder van den steun geheel zou kunnen vervallen, weigerde men eenige nadere inlichtingen te geven. Een dergelijke houding nu begrijpt spr. niet en ook hij zou daarom wel gaarne willen, dat er een commissie kwam waarop de belanghebbenden een beroep kunnen doen en zij de vraag zullen kunnen stellen, waarom zij werden afgewezen. De heer Gr oenew oud zegt niet te zullen ingaan op hetgeen door de heeren Kolthek en Jongedijk in het midden is gebracht, die z.i. eigenlijk niet over het voorstel van den heer Van der Veen als zoodanig het woord hebben gevoerd, al hebben zij dan wel naar aanleiding daarvan gesproken waarschijnlijk. Spr. meent echter, dat de commissie, waarop de geachte voorsteller doelde, doch die hij niet precies weet aan te duiden blijkbaar. toch wel zeer goed weet wat haar taak is. Z.i. is het juist de lichtzijde bij den arbeid dezer commissie, dat zij geen instructie heeft. Spr. toch zou niet gaarne willen, dat door het in het leven roepen van een dergelijke instructie haar arbeidsveld beperkt werd. Het komt hem voor, dat door aanneming van dit voorstel niet bereikt zou worden wat de drie leden, die vóór hem het woord gevoerd hebben, gaarne zouden willen bereiken. Dan toch zou men heel andere voorstellen moeten doen. Zelfs gelooft hij, maar dat kan hij op het °ogenblik niet precies beoordeelen, dat die voorstellen dan niet eens in den Raad gedaan zouden moeten worden. Ten gevolge daarvan meent hij zich dan ook tegen dit voorstel van den heer Van der Veen te moeten verzetten. Overigens hoopt spr., dat men uit deze houding nu weer niet iets anders zal distilleeren, want hij bedoelt daarmede niet, dat hij de positie dergenen, die bij de commissie in beroep zouden willen gaan, zou willen verzwakken. Integendeel. Ook hij is trouwens wel degelijk van meening, dat sommige personen wel behoefte gevoelen om in beroep te gaan, ook al komt dat dan niet zoo heel vaak voor, doch dit laat hij nu verder in het midden. Alleen om legendevorming te voorkomen wenscht hij er den nadruk op te leggen, dat het feit, dat hij deze houding aanneemt, geen gevolg is van een streven om de belanghebbenden geen recht te willen verschaffen, doch omdat hij er de belangen van de steuntrekkenden meer mede gebaat acht, wanneer deze commissie zonder nauwkeurig omschreven instructie mag blijven werken. De heer Mol end ij k zegt dat het hem voorkomt, dat men toch nog niet precies weet hoe op het oogenblik de vork in den steel zit, ofschoon het toch betrekkelijk eenvoudig is. Voortdurend wordt gezegd dat men de rechtspositie van de werklooz,eri onvoldoende geregeld acht. B. en W. zijn bereid om toe te stemmen, dat dit het geval Is en ook de Regeering is daartoe bereid, want men heeft reeds een afzonderlijke commissie in het leven geroepen, de commissie-Fockema Andreae, om mede de rechtspositie van de werkloozen nader te regelen. Hun positie is toch op het °ogenblik zoo, dat er geen enkel wettelijk voorschrift is waarop zij zich kunnen beroepen. Het formeele recht op steun bestaat niet en de heele zaak is geregeld bij ministerieele circulaires en voorschriften. Nu kan men dien toestand onbevredigend vinden, maar voorop moet staan, dat men zich op de huidige wetgeving en voorschriften moet baseerert. Welnu, dan ia het zoo, dat bijna alles wat betrekking heeft op de gesteunden krachtens de rijkssteunregeling, tot in finesses, met alle gevallen, uitzonderingsgevallen en uitzonderingsgevallen op uitzonderingsgevallen, is geregeld. Dat ligt tot in kleinigheden vast en daarom is er zoo weinig speling zoowel voor de betrokkenen als voor het College en ook voor een commissie van advies om van advies te dienen. Men kan in het groote boekwerk van Van Hoeven en Schouten nagenoeg voor elk bepaald geval naslaan wat men doen moet. Zijn er dan hier en daar nog dubieuze gevallen, dan is het de gewoonte van den hoofdambtenaar van het Bureau van Sociale Zaken, om met den rijkscontroleur, die vrij regelmatig in een stad als Groningen aanwezig is om toe te zien op de uitvoering van de voorschriften, overleg te plegen. Dat is altijd een kwestie van slechts enkele dagen. Dan wordt den rijkscontroleur gevraagd hoe men daarmede aan moet en dan weet men meestal al spoedig, aan de hand van wat in een andere plaats, waar een dergelijk geval zich al eens heeft voorgedaan, is geschied, welke interpretatie men aan de desbetreffende voorschriften moet geven. Ook al zit het rechtselement er op het oogenblik formeel nog niet in, toch is de positie van den werklooze dus niet zoo somber en zoo rechteloos ais men wel denkt. Nu is de procedure aldus: Dient een georganiseerde krachtens de rijkssteunregeling gesteunde een aanvrage in die wordt afgewezen of niet voldoende wordt ingewilligd, dan wendt hij zich tot zijn vakbond.l Deze bekijkt de zaak en bespreekt haar eventueel met den hoofdambtenaar, des Vrijdags op het spreekuur. Daar worden bijna alle gevallen van georganiseerde gesteunden afgedaan. Het komt maar heel zelden voor, dat een vertegenwoordiger van de vakcentrale zich tot den wethouder moet wenden, met de mededeeling dat hij met den hoofdambtenaar van het Burau voor Sociale Zaken niet tot overeenstemming is kunnen komen en het verzoek om zijnerzijds. de zaak nog eens te bekijken. Levert nu , ook dit geen resultaat op, dan heeft men altijd nog gelegenheid om zich schriftelijk ' tot het geheele college te wenden. Dit college nu is, naar in de rijkssteunregeling is vastgelegd, de verantwoordelijke instantie. Op grond van de circulaire van 15 September 1933 van den Minister van Soc. Zaken, heeft het College van B. en Vl. opdracht gekregen om een z.g.n. commissie van advies in het leven te roepen, doch spr. wijst er nadrukkelijk op, dat dat slechts een commissie is met uitsluitend adviseerende bevoegdheden. Zelfs heeft de voorzitter van de commissie, de Wethouder van Soc. Zaken, naar in diezelfde circulaire staat, den plicht om, wanneer iets geadviseerd wordt dat naar zijn meenin,g in strijd zou zijn met de rijksvoorschriften of met de opvattingen van het College, dat onverwijld aan net Col_ lege mede te deelen. Er bestaat das wel degelijk een adviseerend college, waartoe de georganiseerde, na alle instanties doorloopen te zijn, zich kan wenden. En datzelfde recht heeft ook de ongeorganiseerde. Met den heer Groenewoud is spr. het eens, hij vond dat een heel juiste en rake opmerking, dat elke instructie die aan de commissie zou worden gegeven, in feite zou neerkomen op een tornen aan haar bevoegdheden. Op het oogenblik is het zoo, dat, wanneer het College het noodig oordeelt om die commissie te raadplegen, dit ook kan geschieden. Nu komt dit niet zoo vaak voor, ofndat juist de voorschriften alles zoo tot in kleinigheden regelen en men zich in geval van een dubium maar tot den rijkscontroleur heeft te wenden, die de zaak van onder tot boven kent en voor vrijwel alle gevallen de juiste interpretatie In zijn zak heeft. Anderzijds hebben de gesteunden, die alle instanties hebben doorloopen en geen bevredigende oplossing hebben verkregen, het recht om zich tot den voorzitter van de commissie te wenden, met verzoek hun zaak in de adviescommissie ter sprake te brengen. Harerzijds volgt dan een advies, hetwelk B. en W. dan al dan niet kunnen opvolgen. Welke verbetering nu een instructie daarin zou moeten brengen, is spr. onduidelijk. De eenige leemte die er blijkbaar was, is deze, dat men niet precies wist waar die commissie zetelde en tot wie men zich moest wenden, hetgeen men dus thans ook weet. Het verstandigst lijkt het hem derhalve,, dat de heer Van der Veen zijn voorstel intrekt. Hij kan nu immers degenen die hem om informaties vragen inlichten welken weg zij hebben te bewandelen. Wel voelt spr. zich verplicht, al wen,scht hij er niet opnieuw uitvoerig bij stil te staan, nog even een aanmerking te maken op hetgeen de heer Kolthek heeft gezegd. Het gaat hier niet om een kwestie van straf. De rijkssteunregeling schrijft voor, dat iemand die fraude pleegt van de uitkeering volgens de steunregeling uitgesloten moet worden, terwijl hij dan na verloop van korteren tijd een lager steunbedrag ontvangt. Men kan dat nu een straf noemen, en dat is het in de bractijk ook, maar het is een bindend voorschrift, evenals het ook een bindend voorschrift is om den betrokkene bij den Officier van Justitie aan te geven. Nu komen er wel eens gevallen voor dat men zeggen kan, dat uit onwetendheid misdreven is. Welnu, dan hebben B. en W. in het verleden altijd volstaan met dien man enkele weken uit te sluiten en hem wat minder steun te geven, zonder naar den Officier van Justitie te loopen, zooals in de instructies staat. Spr. nu gelooft niet, dat de heer Kolthek zal willen, dat die instructies in den wind worden geslagen. Hetgeen de heer Jongedijk in het midden heeft gebracht, heeft met deze zaak niets te maken, omdat dat kleine zelfstandigen zijn, die een onderstand krijgen krachtens de Armenwet. Weliswaar moet rekening worden gehouden met hetgeen de rijkssteunregeling in een bepaald geval zal geven, maar formeel heeft het met deze zaak niets te maken. _ Overigens komt het spr. voor, dat hem hier een goede gelegenheid geboden wordt om eens duidelijk te zeggen, dat het niet aangaat, dat raadsleden zich zelfstandig met het Bureau van Soc. Zaken in verbinding gaan stellen. De heer Jongedijk heeft zijn afwijzing nog al hoog opgenomen, doch spr. heeft dit geachte lid er reeds persoonlijk op gewezen, als dat van hem werd toegelaten, de consequentie zou zijn, dat 39 raadsleden dat zouden mogen doen Daaraan doet natuurlijk niets af de tegenwerping, dat zij dat allemaal niet doen Spr. houdt staande, dat de hoofdambtenaar, naast alle instanties waarmede hij reeds heeft te maken, en dat zijn er heel veel, het niet hebben kan, dat hij van alle raadsleden dan nog eens vragenlijstjes zou ontvangen. Naar spr.'s meening kan het advies van een raadslid. aan iemand die zich tot hem wendt heel duidelijk zijn, nl. dit: hebt U klachten? Wendt U zich dan tot uw vakbond. Zelf ontvangt hij dagelijks brieven van personen die op- en aanmerkingen hebben, ook wel over kleine, onbeteekenende dingen, die steeds zoo spoedig mogelijk worden beantwoord. Nu gaat dat natuurlijk niet altijd even gauw. Sommigen denken misschien, dat het bureau van den wethouder precies is als een automaat, n.l. dat men er van boven maar een brief behoeft in te stoppen om er van onder het antwoord uit te kunnen trekken, maar zoo gauw ,gaat het toch niet. Dergelijke zaken moeten natuurlijk even bekeken worden. Bovendien weten de meeste menschen heusch wel den weg dien zij te bewandelen hebben, te vinden. Het is tooh werkelijk niet van het College te vergen, dat het daarbij ook nog de raadsleden inschakelt. Spr. gelooft, dat men zich op het standpunt dient te stellen, dat er slechts één orgaan is, dat B. en W. eventueel ter verantwoording kan roepen, nl. de Raad, doch dat de raadsleden zich niet zelfstandig met de verschillende diensten en organen van de gemeente in verbinding moeten kunnen stellen. Dat is op geen enkel gebied zoo. Betreft het een speciaal geval, waarbij haast is en het is van pijnlijken aard, dan weet men toch wel heel goed, dat, als men dat mededeelt, het ook serieus bekeken wordt en dat men tracht er een oplossing voor te vinden. Spr. laat daar gaarne verder ook alle ruimte voor, doch men moet niet verder gaan. De heer Van der Veen constateert, dat de geachte wethouder het nu doet voorkomen, alsof alles zoo goed mogelijk geregeld is. Dien indruk nu heeft spr. echter niet. Slechts stelt hij vast, dat ook de heer Molendijk heeft toegegeven, dat de werkloozen niet voldoende op de hoogte zijn van het bestaan van de commissie van advies. Zeer wel weet hij, dat een werklooze op grond van de bestaande regeling geen recht heeft op steun en dat de steungevallen worden geregeld naar de interpretatie voorkomende in een boek van de departementsambtenaren van Hoeven en Schouten en naar de voorschriften van den rij kscontroleur. Dit neemt niet weg, dat hij toch het gevoel heeft, dat de ambtenaren van het Bureau van Soc. Zaken, de geachte wethouder zelf en ook B. en W. niet altijd het juiste inzicht hebben met betrekking tot de vraag hoe in verschillende gevallen de steunmaatregelen en de circulaires van de Regeering uitgevoerd moeten worden Z.i. nu zou het in dergelijke gevallen goed zijn, als de commissie van advies dan daarover aan B. en W. advies zou uitbrengen, al begrijpt hij zeer wel, dat B. en W. ten slotte een beslissing zullen moeten nemen en dat zij de uiterste instantie zullen vormen waarop men een beroep kan doen Daarom heeft hij ook niet voorgesteld om een commissie van beroep in het leven te roepen. Naar zijn meening toch dienen B. en W. uiteindelijk als laatste beroepsinstantie te fungeeren. In geen geval echter kan spr. accoord gaan met de opmerking van den heer Groenewoud, onderschreven door den heer Molendijk, dat door het vaststellen van een instructie de taak van de bewuste commissie beperkt zou worden. Hij gelooft toch niet, dat daardoor de rechtszekerheid van de werkloozen zou verminderen. Wordt toch vastgelegd hoe de commissie precies werken moet en wordt bovendien, wat nu nog maar al te zeer ontbreekt, veel meer bekendheid gegeven aan haar bestaan, dan meent spr. wel degelijk, dat de rechtszekerheid voor de werkloozen daardoor vergroot wordt. De heer Kolt hek acht het de groote fout, wanneer hier daarvan althans gesproken kan worden, dat de werkloozen, die daaraan behoefte hebben, voor een groot gedeelte het bestaan van deze commissie van advies niet kennen. Z.i. weet ook de geachte wethouder dit voldoende bij ervaring. De betrokkenen immers !wenden zich tot allerlei instanties, die in de circulaires van den Minister in het geheel niet als zoodanig zijn ingeschakeld. Velen wenden zich b.v. met klachten over de steunregeling tot den Officier van Justitie. Wanneer nu als eerste maatregel door het College aan de stempellokalen bekend zou worden gemaakt, dat iemand die alle instanties gepasseerd heeft en meent, dat hij in zijn recht tekort wordt gedaan, zich in laatste instantie nog tot een commissie van advies kan wenden, waarvan het adres daar en daar is, dan zou er in ieder geval al veel verbeterd zijn. Had b.v. de man, wiens geval spr. de vorige vergadering ter sprake heeft gebracht, geweten, dat er naast den wethouder ook nog een dergelijke instantie was geweest, dan zou hij met beide handen de gelegenheid hebben aangegrepen om die instantie Met zijn geval in kennis te brengen, voor en aleer hij zich gewend zou hebben tot die instanties, waarvan hij kon weten, dat zij met de steunregeling en de uitvoering daarvan niet direct te maken hebben. In de tweede plaats lijkt het spr. toe, dat de fout, alweer voor zoover hierbij van een' fout gesproken kan worden, zit in de uitvoering van datgene wat in de diverse circulaires van den Minister is medegedeeld. De uitvoering toch van een maatregel kan ontzettend veel verschillen en de maatregel zelf kan op verschillende wijzen worden geïnterpreteerd. Daarover ontstaan dan ook de meeste klachten en juist te dien opzichte zou een commissie, die niet tot de rechtstreeks verantwoordelijken behoort, nuttig werk kunnen verrichten. Zou een werklooze zich desgewenscht ten laatste nog tot een onpartijdig lichaam kunnen wenden, dan zou dat alreeds een zekere bevrediging wekken, een bevrediging die thans, nu het bestaan van die gelegenheid beslist onbekend is, ontbreekt. Het komt spr. voor, dat op de thans , door hem aangegeven wijze aan tal van klachten een einde zou kunnen komen, die thans nog, terecht of ten onrechte, bestaan. Echter, ook wanneer een werklooze ten onrechte meent, dat hij in zijn rechten tekort wordt gedaan, clan geeft hem dat. een gevoel van onbevredigdheid, dat weggenomen kan en naar spr.'s oordeel ook weggenomen móet worden. De heer Van der Pot zegt, dat hij graag een korte vraag zou willen stellen, verklarende dat hij, wanneer de wethouder daarop het antwoord kan geven dat hij verwacht, zich alsdan te dezen aanzien wel voor 100 % gerustgesteld voelt. ledere rechter heeft te maken met het recht en met de feiten. Nu heeft in het onderhavige geval het orgaan, dat in hoogste instantie beslist, dat is het College van B. en W., te maken met allerlei regels, die samengevat zijn in circulaires, die weer vereenigd zijn in dat beroemde boek van de heeren van Hoeven en Schouten en verder ook met de feiten, die op een bepaald geval betrekking hebben. Spr. verklaart nu wel door den geachten wethouder overtuigd te zijn, dat die regels in het boek van de heeren van Hoeven en Schouten zoo gedetailleerd zijn, dat er, vooral ook omdat zij geregeld toepassing vinden, met het gevolg dat, als er hier en daar nog een onduidelijkheid is. deze er op den duur wel uit verdwijnt, voor interpretatieverschil niet zoo heel veel gevaar meer dreigt. Eenigszins anders staat het echter met de feiten. Spr. althans zou gaarne weten, wat er geschiedt wanneer daarover een dubium bestaat, wanneer bv. een werklooze zegt: men stelt het voor, dat mijn geval zus is, doch dat is niet zoo, mijn geval is zóó. Wordt dan ook diezelfde procedure gevolgd en wordt dan ook die commissie van advies gehoord, opdat het dubium voor B. en W. geen dubium meer blijft, doch zij ook te dien aanzien volkomen zekerheid krijgen? Is dit laatste het geval, dan komt het spr. voor, dat er aan de bestaande regeling toch eigenlijk niets mankeert en dat het niet gerechtvaardigd zou zijn om daarin nu wijziging te gaan brengen. De heer Jong e d ij k meent, dat de geachte wethouder toch niet gerechtigd is om zoo pertinent te zeggen, dat het College er niet aan denkt om aan de raadsleden de gelegenheid te geven zich met de steunregeling te bemoeien. De heer Molend ij k. Dat heb ik niet gezegd. De heer Jonged ij k ziet de zaak toch zoo, dat, voor zoover een raadslid inlichtingen noodig heeft voor de uitoefening van zijn raadslidmaatschap, het Bureau voor Armenzorg toch wel verplicht zal zijn om aan dat raadslid de noodige inlichtingen te verstrekken. De heer Molend ij k. Neen. De heer Jonged ij k spreekt als zijn oordeel uit, dat een dergelijke' houding hem zou belemmeren in de uitoefening van zijn raadslidmaatschap, Hij meent er althans recht op te hebben om in dat geval inlichtingen te vragen aan de instanties die daarmede te maken hebben. De Voorzitter gelooft, dat de opvatting van den heer Jongedijk staatsrechtelijk niet heelemaal juist is. De Raad als zoodanig heeft rechten, een raadslid als zoodamig geen enkel. De heer Jonged ij k zegt daar nog wel eens op terug te zullen komen. Wat de zaak zelf betreft, komt het hem voor, dat er bij de door den geachten wethouder gehuldigde opvatting toch wel een groot verschil in behandeling bestaat tueschen de georganiseerden en de ongeorganiseerden. Nu wil spr. het feit niet verdedigen, dat deze laatsten zich niet georganiseerd hebben, maar dergelijke menschen zijn er nu eenmaal. Dat zijn voornamelijk kleine zelfstandigen. die zich uiteraard vroeger nooit georganiseerd hebben en die nu in moeilijkheden zijn gekomen. S'pr heeft een geval genoemd aan het Bureau voor Sociale Zaken, een geval van een werkiooze, die in maanden niets had verdiend en ook geen steun kreeg, zoodat in het gezin nijpend gebrek bestond. Toch heeft men die zaak maar laten loopen, totdat hij er eindelijk bij den wethouder op heeft aangedrongen om daarin verandering te brengen, daar men de menschen toch niet kon laten omkomen. Ook dat lijkt spr. een reden, waarom toch een raadslid de bevoegdheid moet hebben om met een dergelijk geval te gaan naar het Bureau voor Sociale Zaken. Men kan de raadsleden voor alle mogelijke dingen gebruiken: zij geven hun tijd voor den Raad en voor de Commissies, maar als zij even over het streepje komen, dan hooren zij zich onmiddellijk een halt toeroepen. De Voorzitter wijst er op, dat de heer Jongedijk zich thans toch dient te beperken tot hetgeen aan de orde is, n 1. de motie van orde van den heer Van der Veen, waarin gevraagd wordt een ontwerpinstructie voor de Commissie van Advies en niet het geval van de kleine zelfstandigen, De heer Jonged ij k verklaart zich te zulien beperken, al houdt het er z.i. heel nauw verband mee. Indertijd is in dezen Raad vooral door de sociaal-democratische fractie en vooral ook door het raadslid Molendijk zeer geijverd voor uitvoering van de geheete steunregeling door het Orgaan, dat is het Bureau voor Sociale Zorg plus de vakbonden, doch als nu een raadslid ook maar een vinger uitsteekt naar diezelfde steunregeling, dan wordt hij op zijn vingers getikt. Spr. verklaart dit een toepassing te vinden, die niet van royaliteit getuigt en wenscht daarom zijn leedwezen over deze houding uit te spreken De heer Mol end ij k zou in de eerste plaats, als hem dat geoorloofd is, den heer van der Veen willen vragen, ;wat deze zich gedacht heeft dat in een dergelijke instructie zou moeten staan om de bewuste commissie rechtstreeks meer invloed te willen geven. Reeds thans toch is de commissie bevoegd om over alle steunaangelegenheden, die bij haar worden aangebracht, advies uit te brengen aan B. en W. Spr. toch kan het niet anders zien, dan dat elke letter, die in de bewuste instructie zal komen te staan, slechts die meest uitgebreide bevoegdheid, die een commissie ooit kan krijgen, kan beperken. De heer Mulder. Maar zij is in 4 jaar niet bij elkaar gekomen. De heer Molend ij k antwoordt, dat, als er niets ingediend wordt, de heer Mulder toch niet vragen zal, dat die commissie alleen ter wille van de thee die daar geschonken wordt, bijeen zal komen. Als er geen zaken worden aangebracht, dan vergadert zij niet; dat ligt toch voor de hand. Doet zich wel een kwestie voor, dan komt men wel bijeen. Een instructie kan dus ook dat niet regelen. De heer Kolthek heeft er op gewezen, dat men waarschijnlijk niet weet waar die adviescommiss:-; gevestigd is. Spr. herinnert er aan, dat hij dat daarstraks duidelijk heeft medegedeeld, hetgeen waarschijnlijk ook wel door de ijverige vertegenwoordigers van de pers genoteerd zal zijn, zoodat men terecht vermoeden mag, dat dat nu wel onder de gesteunden zal komen. Overigens kan het niet wegens onbekendheid zijn, dat die zaken daar niet zijn aangebracht, omdat de vakbonden dat adres toch wel degelijk kennen en de overgroote meerderheid van de gesteunden georganiseerd is. De heer Mulder. U dient het bekend te maken aan de stempellokalen. De heer Molendijk vraagt zich af, of het nu werkelijk noodig is nog aan de stempellokalen een biljet op te hangen, met uitnoodiging om, als men wat te klagen heeft, zich tot die en die instantie te wenden. Waar dit vanavond nogmaals zoo duidelijk is gezegd, gelooft spr., dat dat ook zonder dat wel terecht zal komen. De heer Kolthe k. Waar is het adres dan? De heer Molend ij k antwoordt, dat dat adres is bij den voorzitter van de commissie. In het feit, dat ook van de zijde van de georganiseerden slechts heel sporadisch naar die instantie wordt gegrepen, ziet hij het bewijs, dat men wel weet, dat er zoo weinig speling in zit, dat de zaken in liet algemeen volgens de gestelde regelen worden afgedaan Ontstaat er twijfel omtrent de feiten, zooals de heer Van der Pot mogelijk achtte, dan is de gang van zaken aldus: het door den controleur ingeleverde rapport is in de meeste gevallen het stuk waarop de steun of een bepaalde maatregel wordt gebaseerd. Bestaat omtrent den inhoud van dat rapport twijfel, dan kan de betrokkene daarover natuurlijk schrijven. 'Stel b.v. dat het loon, waarnaar een steunnorm wordt bepaald, onjuist is opgegeven. Dan worden bij den werkgever nadere inlichtingen ingewonnen en wordt het resultaat daarvan in een tweede rapport neergelegd. Blijkt dat niet te kloppen met de veronderstelling van den controleur, dat de man een bepaald loon heeft verdiend, dan wordt dat met dat tweede rapport achterhaald. Is er een speciaal geval, b.v., zooals ook kan voorkomen, dat het gaat om de beschouwing van een bepaalde zaak, dan wordt een dergelijk geval meestal nog eens toevertrouwd aan een anderen controleur, die nogmaals nadere inlichtingen inwint. Zijn er daarentegen kwesties waarmede de politie te maken heeft, dan worden aan de recherche of aan den Hoofd-commissaris nadere inlichtingen daarover gevraagd. Ook zijn er nog gevallen die met de justitie te maken hebben Spr. denkt aan de zedelijke gedragingen van een vrouw b.v. Dan worden bij de Zedenpolitie nadere informaties gevraagd, waardoor het feit bevestigd of ontkend moet worden. In het algemeen is het dus zoo, dat, wanneer er beschouwingen in het geding komen, een ander er op uitgaat, wanneer het feiten betreft, men probeert die bij een andere instantie bevestigd te krijgen. (Wordt vervolgd). ---