Bevaar uw kalmte Maak den toestand niet erger dan hij is Wij leven in een tijd, die geweldige eischen stelt aan onze zenuwen. Een tijd, die zonder overdrijving het best vergeleken kan worden met de dagen van eind Juli, begin Augustus 1914, wat het economische leven betreft. Want de onzekerheid wat er gebeuren kan is even groot. En dus ook de angst. Ons Nederlanders is óók de schrik om het hart geslagen, toen we hoorden, dat Engeland, het machtige en rijke EngeJand van weleer, de meest drastische maatregelen moet toepassen om zijn valuta te redden. En velen in ons land hebben een zucht van verlichting geslaakt, toen zij vernamen, dat op dien zwarten Maandag 21 September, de beurs in Amsterdam gesloten zou worden. En dat waren niet alleen de speculanten, doch ook de bezitters van effecten, gekocht als safe geldbelegging. Want zij moesten het aanzien, dat de koers van deze effecten met den dag kelderde. Niet omdat de intrinsieke waarde van de onderneming verminderd was, doch omdat deze papieren meegesleurd werden in den tuimel. Die ééne dag zonder koersen gaf in elk geval verademing en de beurs heeft daar door in een wat minder wankele en angstwekkende stemming haar deuren heropend. Zoo'n inspanning van de zenuwen, gevolg van tergende onzekerheid, kan leidén tot angst-psychose. Er zijn lieden, schrijft de Nieuwe Arnh Crt., ook in ons land, die uit angst nietspeculatieve papieren, staatsschuld, obligaties, verkoopen, omdat zij er de voorkeur aan geven het geld baar in de kast te hebben, al brengt het geen rente op. Er zijn lieden, die dit geld zelfs beleg gen in gouden sieraden, juweelen kostbare meubels, levensmiddelen, omdat zij het bankpapier niet vertrouwen. Als in de eerste oorlogsmaanden. Er zijn lieden, en die handelen het onverantwoordelijkst, die er behagen in scheppen geruchten te colporteeren. Blijkbaar voelen ze zich dan gewichtig, omdat zij den indruk kunnen maken op onnoozele zielen, die hen gelooven, dat zij de dessous van alles weten. Geruchten over bank zus of bank zoo, die „zwak staat". Zooals in den oorlog de man, die een nicht had, die schoonmaakster was in het departement van defensie, alle ge heimen van het front kende. Zoo weet nu de man, die een neef heeft, die boekhou der is bij een bank, alles, maar dan ook alles van de beurs. En hij leutert van kunstmatige koersen, steunacties, opkoopeijr van aandeelen engros door de belanghebbenden zelf, enz. enz. En het eind van het klaaglied is: „Ik wil geen raad geven, want ik mag geen onrust schep pen. Maar wanneer je naar me luistert, verkoop dan je effecten en haal je deposito weg" Die stiekeme colporteurs van leuterpraatjes, dat zijn de gevaarlijkste menschen in dezen tijd. Er is ook nog een ander soort gevaar lijke menschen in dezen tijd Dat zijn zij, die zich niet ontzien met immoreele prak tijken de markt te beïnvloeden. Daatover heeft het lid der Eerste Kamer de heer Dobbelman aan den minister van financiën de volgende vragen gesteld: 1. Heeft de. minister de vragen overwogen, door het lid van de Eerste Kamer den heer De Jong laatstelijk in de vergadering van 23 Juli 1931 aan den minister gesteld betreffende de immoreele baisse -praktijken, welke hier te lande gelden en waaromtrent de minister toen nadere overweging heeft toegezegd? 2. Is de minister door deze overweging niet tot de conclusie gekomen, dat eraan de beurs werkelijk immoreele praktijken worden toegepast en het gerechtvaardigd vertrouwen in den financieelen toestand van ons land mede daardoor wordt geschaad? 3. Is de minister niet overtuigd, dat een groot deel van den angst en de vrees, onder bona-fide fondsenbezitters gewekt, waardoor deze bezitters niet alleen tot hun eigen nadeel, maar ook tot dat van vele anderen, hun bezit tot ongemotiveerd lage prijzen van de hand doen, mede veroorzaakt of verergerd is door bo venbedoelde baissepraktijken? 4. Is de minister niet van meening, dat thans een toestand in het leven is geroepen, waartegen het dringend noodzakelijk is in het algemeen Nederlandsch belang maatregelen te nemen en is Zijn Excellentie hiertoe bereid? Er moet met nadruk op gewezen worden, dat onze Nederlansdche gulden veilig is. De financiën van den Nederlandschen Staat zijn gezond. Wij hebben niet boven onze kracht geleefd. Dank zij Colijn en De Geer in de eerste plaats. Onze industrie is, op enkele uitzonderingen na, gazond. Ze kan tegen een stoot. De groote Indische cultuur-maatschappijen, ze hebben het nu hard te verantwoorden. En dat banken, nauw gelieerd met die cultuur-ondernemingen, nu niet op zij en fluweel zitten, dat is duidelijk. Maar èn die groote maatschappijen én die banken hebben steeds een conservatieve politiek gevolgd. In de rijke jaren werd ruim afgeschreven, werden reserve-potjes gekweekt. Ze kunnen het uithouden. Natuurlijk: wat zwak is verdwijnt, hier en in Indië. Doch het feit, dat van notoir sterke ondernemingen ondanks de stijging der laatste dagen nu nog de aandeelen belangrijk lager noteeren dan de intrinsieke waarde is, mag niet leiden tot het gehoor schenken aan dwaze inblazingen. Nuchter en zakelijk moeten wij, Nederlanders, in deze dagen blijven. Ons vrij houden van angst-aanvallen, ook al zouden de koersen nog eens andermaal een inzinking gaan vertoonen. Er maar op los leven, uitgaande van de redeneering dat après nous le déluge komt, zou onverantwoordelijk zijn. Doch even misplaatst is het geen acht te slaan op de solide financieele fundamenten, waarop ons regeeringshuis en onze fabrieken, onze werven, onze cultuurondernemingen gebouwd zijn. Het is natuurlijk een andere vraag, welke wij bij de bespreking van de Troonrede reeds bevestigend beantwoord hebben, of het niet dringend tijd wordt onze staatshuishouding aanzienlijk te versoberen. Opdat werkelijk de uitgaven zullen dalen evenredig aan de vermindering der inkomstèn. De tijd kan komen — en mocht de crisis nog eenigen tijd duren dan zal hij zeer spoedig komen — dat die versoberong onvermijdelijk wordt. Voor den Staat, de gemeente, het gezin. Anders toch zou Nederland boven zijn kracht gaan leven, door op den ouden voet voort te leven. En het is wel teekenend, dat men hier en daar den naam van wijlen Treub hoorde noemen als de man, die uitverkoren geweest ware om die versobering ten uitvoer te brengen. Deze crisis vraagt indlerdaad om groote mannen. Doch zelfs in afwachting van de buitoeroepen: „Maak den toestand niet erdig kunnen blijken willen wij ons volk toeroepen: „Maak den toestan dniet erger dan hij is. Jaag inblazers van oncontroleerbare geruchten van uw drem^ pel. En bewaar uw kalmte. Want slechts kalmte kan u redden." --- FEUILLETON Het kostbare meesterstukje Uit het Engelsch door mej. C. M. G. de W. 32) Na verscheiden vergeefsche pogingen zei Julie hijgend: — Zou je denken dat je het ding voorover kon houden, hem heel zachtjes laten zakken, zonder leven te maken? Dit vond Willem een goed idee, hoe moeilijk en gevaarlijk het ook was. Gelukkig was hij een lange jongen en sterk. Maar er was oneindig veel tact noodi^ om den Hoodoo op te lichten en langzaam, zachtjes te laten zakken. Hij hield het ding heel stevig vast en waarlijk het geluste hem hem te laten neerdalen tot aan de winkeldeur, heel behoedzaam om vooral geen leven te maken. Zulk een daad was bepaald een triomf. Julie was echter niet in een stemming om aan de wet der zwaai tekracht te denken al was haar hart met groote dankaaarheid vervuld voor Willem, die er zoo veel toe had bijgedragen. Toen het afgodsbeeld eenmaal plat op de n grond lag, was zij in sUat er uit te kruipen, zonder angst voor ongelukken. Enkele moeilijke bewegingen van haar lichaam en zij was vrij. Weldra was zij zoover tot zich zelf gekomen, dat zij Willem kon helpen om het monster weer overeind te zetten en toen zei ze fluisterend en met groote moeite haar zenuwachtigheid bedwingend: — Niet spreken, geen woord als je blieft. Maar ga regelrecht naar de keuken net of je mij niet gezien hebt. En denk er aan, v/at er ook mocht gebeuren, a*s oom Si er naar vraagt, j e hebt mij niet gezien hoor! Hij denkt dat ik uit ben om naar een betrekking uit te kijken. Begrijp je mij goed? Zeggen dat Willem haar begreep, zou een dwaas compliment voor hem zijn; toch gedroeg de brave jongen zich alsof deze heele verwonderlijke historie zoo klaar was als de dag. De persoonlijkheid van Julie had zoo iets overweldigends, dat hij toen hij den winkel verliet, wel gehypnotiseerd leek. Opgewonden vragen trilden op zijn lippen, maar tegenover deze gebiedende stem waagde hij het niet er uiting aan te geven Hij deed echter één poging, een zwakke poging. — Maar juffrouw Julie! Het eenige antwoord van juffrouw Julie was hem haar hand op den mond ie leggen en hem met de andere hand naar de deur te wijzen die naar het achterhuis leidde • HOOFDSTUK XXX. Zoodra Willem den winkel uit was, stond Julie een oogenblik stil om krachten te verzamelen voor de taak die voor hem lag. Zij voelde zich vreeselijk duizelig en ellendig, maar in de eerste plaats in zóó opgewonden toestand, die het best te vergelijken was met het ontwaken uit een ellendigen droom. Maar daar mocht zij nnt aan toe geven; het was geen tijd om aan droomen te denken. De toestand was gevaarlijk genoeg: er mocht geen oogenblik verloren gaan. Het schilderijtje was het eerste waai aan zij dacht. Zij zette zich onmiddellijk aan het werk om de eikenhouten kast weg te schuiven. Dat ging best want er was niets in; maar de losse plank daaronder was wel een bezwaar. Met haar vingers ging het niet, zij moest een beitel hebben. Zij wist, dat er een lag in een lade van den lessenaar, maar zij moest eerst drie of vier laden openschuiven, voordat zij de goede gevonden had. Intusschen hoorde ze steeds de stemmen van Oom Si en Willem in de kamer daar naast. Het scheen dat zij stellig en zeker overvallen zou worden voor dat zij haar taak had volbracht. Maar neen, het liep haar mee! Het gelukte haar de plank op te nemen, het schilderijtje er uit te halen en den beitel weer in de lade te leggen zonder dat de stemmen naderbij kwamen. Met het schilderstukje in de hand liep zij op haar teenen naar de trap. Door de open deur van de binnenkamer zag zij den rug van Oom Si toen zij voorbij sloop. Het was een ernstig risico op zulk een oogenblijk de trap te durven opgaan, maar op zulk een oogenblik was terugkeeren en wachten een onmogelijkheid. Zij moest voortgaan om haar 'geluk te beproeven. Zij sloop de trap op en verwachtte ieder oogenblik een scherpe stem haar te hooren terug roepen. Tot haar onuitsprekelijke vreugde gelukte het haar echter zonder stoornis haar eigen kamer, nu haar heiligdom te bereiken. Zij deed de grendel op de deur, ofschoon hij, zoo ver zij wist, nog beneden in zijn kamer was, zonder iets te vermoeden van hetgeen er gebeurd was. Trillend als van koorts ging zij op den rand van haar bed zitten. De schat was nog in haar bezit. Zij drukte hem aan haar hart als een moeder haar kind; toch gaf die eenvoudige daad haar dadelijk het moeilijke probleem: Wat moest zij nu met het ding doen? Onder dit dak was niets veilig. Neen niets; niet alleen het schilderstukje, maar ook haar eigen persoon niet. Zij moest op alles voorbereid zijn zoodra de oude man merkte, dat de Van Roon toch niet zijn eigendom was. Neen, de toekomst was niet in te denken; het was een afgrond, ze durfde niet over den rand heen kijken. Maar van één ding was ze absoluut zeker: het stukje moest zoo spoedig mogelijk uit huis gesmokkeld worden en op een veilige plaats worden gebracht. Tot spoed aangezet door deze gedachte, stond zij op haalde een stuk bruin papier en een touw uit haar koffer en maakte een net pakje van haar schat. Toen deed zij haar japon uit die veel geleden had van het stoffig tijdelijk verblijf in den afgod en verkleedde zich haastig om zich de straat op te begeven. Eindelijk zette zij haar besten hoed op, stak de oude beurs van haar moeder in den zak van haar mantel en met de parapluie in de eene en het pak in de andere hand, ondernam zij het waagstuk naar beneden te sluipen en te ontsnappen. Midden op de trap, vlak voor de sterkste bocht haar zichtbaar kon maken voor hen die beneden stonden, bleef zij staan om te luisteren. Geen stemmen meer; zij hoorde geen enkel geluid. Op twee manieren kon zij op straat komen: of door de spreekkamer naar de keuken en zoo langs den zijuitgang, of door de winkeldeur. Beide wegen konden op het oogenblik versperd zijn door den vijand. Zonder eenige waarschuwing besloot zij het eenige wat op het oogenblik mogelijk was te doen: te blijven staan waar zij stond. Daar op de trap staande, kon zij van beneden niet gezien worden en met haar scherp gehoor kon zij hopen te hooren wat er op het oogenblik aan de hand was. Zij behoefde niet lang te wachten. Uit de binnenkamer, vlak tegenover den opgang van de trap, hoorde zij plotseling de schelle stem van Oom Si. Zij zag hem niet, maar begreep dat hij zich naar de keuken begaf. <— Jongen, jij moet maar voor de thee zorgen. Het schijnt dat die meid niet terug komt. — Heel goed meneer, luidde al heel spoedig het opgewekte antwoord van Willem. Julie begreep dadelijk, dat de zaak gunstig voor haar stond. Zij sloop zoo zachtjes als een poes de rest van de trap af, sloop langs de half open deur van de zoogenaamde rommelkamer, waar oude stoelen somtijds nieuwe pooten kregen, en oude kasten nieuwe paneelen. Daar zou Oom Si zeker wel zijn. Julie hoorde hem schuifelen toen zij de deur langs kwam; zij kon den klank haast niet vergeten toen zij hier later aan herinnerd werd. Of hij zich bij toeval omkeerde toen zij voorbij sloop, of een schim van haar zag in een van de talrijke spiegels in zijn omgeving. Want zij was juist bij de buitendeur, toen zij zijn driftige stem hoorde: — Ben je daar nichtje? Ze had de open straat vlak voor zich. Julie bleef niet staan om de gevolgen te overwegen. Zij holde eenvoudig weg. Al was het niet waarschijnlijk dat de oude man begreep wat er in dat pakje zat, het zou eenvoudig de grootste dwaasheid geweest zijn hem een kans te geven er achter te komen. Nooit in haar leven was zij zoo dankbaar geweest als toen zij daar veilig en wel op de straat stond met haar schat veilig onder haar arm. HOOFDSTUK XXXI. Zoo hard als zij loopen kon ging Julie naar het Strand. Voor dat zij deze drukke handelswijk bereikt had, durfde zij niet achter zich te kijken, doodsbang Oom Si te ontdekken, die haar wel op de hielen zou zitten. Zulk een ontdekking was nu wel niet zoo heel waarschijnlijk, dat begreep zij wel, voelde zij zich niet veilig voordat zij in deze ontzettende drukke wijk was aangeland. Eindelijk rustte zij even uit in het voorportaal van een ju weiiers winkel en daar begon een andere gedachte haar te kwellen. Voor de Van Roon moest zij een tehuis zoeken. Maar de groote kwestie was: Hoe? Behalve Willem en Oom Si en mijnheer Keiler, met wien ze bij toeval even had kennis gemaakt, kende ze niemand in Londen. Die mijnheer Keiler kwam haar toch dadelijk in de gedachte. Maar toch verrees meer dan één bezwaar tegen hem in haar gedachte. Zij wist eigenlijk niets van dien rnan, behalve dat hij een net persoon was, die zeker tot een hoogeren stand in de maatschappij behoorde dan zij zelf. Hij was een man van de wereld, een welopge- - 7oed man, maar of het verstandig was om een man, die haar betrekkelijk vreemd W as, te vertrouwen, scheen een meisje met zulk een uitstekend verstand als Julie had toch zeer twijfelachtig toe. Maar toch — ze wist niemand anders tot wien zij zich wenden kon. En als zij zich de omstandigheden herinnerde van hun eerste ontmoeting, dan was er toch iets onweerstaanbaars, iets bijzonder aantrekkelijks in dien mijnheer Keiler. --- Advertentie INGEZONDEN METOEDEtETJNGEN Regenkleeding VOOB Dames-, Heereo eo Meren met garantie voor waterdichtheid M. J. KOLK 25 Wroote Markt Telef. 471 B II E D A --- BUITENLAND 's WERELDS LOOP. De Britsche premier MacDonald voelde de vermoeidheid van de inspannende werkzaamheden welke hij de laatste weken heeft verricht. Op medisch advies is hij, gelijk gemeld, uit Londen vertrokken om enkele dagen in het binnenland door te brengen. Tot in het begin van deze week was zijn dagindeeling echter als volgt: „Zeven uur, mijnheer!" Een klopje op de slaapkamerdeur en de drukke dag van den eersten minister in Downing Street is begonnen. Nog voor half acht bevindt de minister zich in St. James Park voor een stevig wandelingetje van 20 minuten voor het ontbijt. Als hij terug komt, kijkt hij eerst zijn particuliere cor respondentie na. Precies om acht uur ontbijt hij, waarbij hij altijd pap gebruikt. Te vens ziet hij dan de dagbladen in en maakt een praatje met de huisgenooten. Om half negen begint het eigenlijke werk. Dan ko men de secretarissen en wordt de post uitgezocht. Drie vaste secretarissen hebben geregeld werk aan de correspondentie Daarna komen de ambtenaren en MacDo nald's privé-secretaresse, de bekwame Ro sa Rosenberg. In totaal zijn er negen secretarissen en secretaressen, die den pre mier tot half elf bezig houden, op welk uur de besprekingen beginnen met de andere ministers of industrieelen of wie er aan de beurt mocht zijn. Deze besprekingen of kabinetszittingen duren tot lunch tijd, één uur. De premier maakt van de lunch gebruik voor een informeel gesprek met een collega of kennis. Hij is dol op gramofoon en als het mogelijk is, laat hij gedurende de lunch spelen. Hij geeft de voorkeur aan klassieke muziek en Bach is een van zijn geliefkoosde componisten Hoewel hij gewoonlijk op no. 10 noenmaalt, vindt hij het heerlijk om het park door te wandelen naar de Athenaeum of de United Service Club, om wat frissche lucht te happen. Na de lunch neemt MacDonald een kwartiertje rust, niet om een dutje te doen, doch om even uit de atmosfeer van het dagelijksche werk te komen b.v. door het lezen van een artikel over kunst. Om kwart over twee beginnen de besprekingen weer en dan is het in den regel al gauw tijd voor het Lagerhuis. Wanneer zijn aanwezigheid in de vergadering niet vereischt is ontvangt de premier ministers, ambtenaren, parlementsleden of afvaardigingen in zijn particuliere vertrekken. Dat gaat zoo door tot half acht, de tijd voor 't middagmaal. Dit is steeds een zakelijke bezig heid Zitten er geen ministers aan, dan zijn het vrienden of bezoekers uit het buitenland en het gesprek loopt altijd over zakelijke onderwerpen of politiek. In het seizoen moet de premier natuurlijk vele openbare maaltijden bijwonen maar hij is altijd voor elf uur terug op het parlement. Slechts af en toe bezoekt hij een schouwburg en geeft dan de voorkeur aan een ernstig stuk, maar dat neemt niet weg dat hij verleden week ook een paar uur heeft doorgebracht in,het particuliere theater van de United Artists in Wardour Street waar hij hartelijk heeft gelachen om Charlie Chaplin in City Lights. Tegen half 12 keert de premier naar Downing Street 10 terug, waar hij de verschillende rapporten van den dag doorziet. Een half uur na middernacht of later nog, is de werk dag teneinde. Een glas melk en een beschuitje, een paar minuten grasduinen in de essays van Hazlitt en dan naar bed. Mac Donald slaapt goed, maar de telefoon staat naast zijn bed, zoodat hij altijd dadelijk kan worden opgeroepen indien er zich bij zondere dingen voordoen. De Zaterdag en Zondag worden meestal op Chequers doorgebracht, daar wordt het werk wel niet heelemaal vergeten maar er wordt toch ook veel gedaan aan tuinieren, wandelen, croquet én andere ontspanning. MacDonald is ook een groot vriend van de radio, met name luistert hij naar de klassie ke concerten en naar 't nieuws. Zaterdagsmiddags hoort hij gaarne den uitslag van een voetbalwedstrijd. Hij houdt van voet bal en bezoekt altijd den eindwedstrijd om den beker. Ook géniet de premier op Chequers van de vele schilderijen en andere kunstvoorwerpen, terwijl ook hier Hazlitt niet wordt verwaarloosd. Op Chequers gaat de premier om 11 uur naar bed. Aldus vonden wij de gewoonten van MacDonald be wij de gewoonten van MacDonald beschre schreven in de „Daily Express". DEENSCHE ONTWAPENING. 0 Voorstellen worden ingediend. Bij de opening van den Deenschen Rijksdag hield de premier Stauning een rede, waarin hij o.a. zeide, dat onverwijld voorstellen zullen worden ingediend voor kolonisatie op het land en de organisatie van leger en vloot tot een bewakingscorps. Door laatstgenoemd voorstel zullen de uitgaven van het land aanzienlijk worden verminderd. SCHEURING BIJ DE DUITSCHE SOC.-DEMOCRATEN? Geruchten over een nieuwe partij. De Duitsche sociaal-democratische partijcommissie heeft in een resolutie vastgelegd, dat het medewerken aan de „Freie Verlagsgesellschaft" onvereenigbaar is met het lidmaatschap der partij. In deze uitgeverij verschijnt „Die Fackel", welke tot nu toe het orgaan was van de dissidente afgevaardigden. Thans hebben van de negen desbetreffende afgevaardigden zeven verklaard zich niet te zullen onderwerpen aan de resolutie, omdat zij verder willen medewerken aan „Die Fackel". Naar het „Berliner Tageblatt" voorts verneemt, wordt reeds over een nieuwe partij gesproken. Indien deze gesticht zal worden, zal zij den naam Socialistische arbeiderspartij dragen. De stichters rekenen er op, dat twee districten, Zwickau en Breslau, zich in hun geheel bij hen zullen aansluiten. Het blad is evenwel van meening, dat men deze verwachting in het bijzonder wat Breslau betreft, met eenig scepticisme moet beoordeelen. DUITSCHLAND'S BEURZEN. Misschien Dinsdag weer effectenhandel. De vertegenwoordigers van Duitsche beurzen hebben gisteren besloten het officieele effectenverkeer nog niet te hervatten. Dit besluit is eigenlijk een compromis. De vertegenwoordigers van de Berlijnsche beurs bleken namelijk aanhangers te zijn van een spoedige heropening, terwijl verschillende leiders van provinciale beurzen zich voor een langdurige sluiting hadden uitgesproken. Vóór Dinsdag a.s. zal nu het officieele effectenverkeer wel niet worden hervat. Het plan bestaat om, voor het geval Dinsdag het effectenverkeer wordt hervat, voorloopig met een cassa-verkeer te beginnen, waarbij eventueel drie verschillende cassa-koersen met tusschenpoozen van een uur zullen worden vastgesteld. Het verkeer zal stellig niet op Maandag worden hervat, daar van het bezoek van Laval en Briand een gunstigen invloed op de beurs wordt verwacht. --- ZIJ, DIE ZICH PER 1 OCT. ABONNEEREN ZIJ, DIE ZICH PER 1 OCT. ABONNEEREN OP DE BREDASCHE COURANT, ONTVANGEN DE TOT DIEN DATUM VERSCHIJNENDE NUMMERS GRATIS. --- WEERSVERWACHTING Verwachting tot den avond van Zaterdag: Meest matige Noordelijke tot Noord Westelijke wind. Zwaar bewolkt tot betrokken. Weinig of geen regen. Zelfde temperatuur. ZWEMINRICHTING BOEIMEER. Temperatuur van het water hedenmorgen 8 uur 58 graden Fahrenheit. ---