Gemengde berichten. DE NAGEL VAN DE HAND IN HET BIJJGELOOF. Evenals in de oude tijden heerscht ook thans nog veelvuldig de meening, dat de menschelijke nagel, waarvan de snelle groei, binnenkorten tijd kan worden waargenomen, het symbool van de kracht en van het bloeiende leven is. Ieder klein stukje nagel, dat iemand bij het maken van toilet van zijn nagel snijdt, is, zoo wordt beweerd, een symbool van dezen mensch en met behulp na dit symbool kan degene, aan wien dit stukje nagel eens toebehoorde, onder een betoovering worden gebracht. In Zuid-Hongarije heerscht bijv. het bijgeloof, dat een mensch moet sterven, wanneer een stukje nagel, dat van hem afkomstig is, door een hem vijandig per 600n in den grond van hei" kerkhof word begraven. Gelukt het hem het stukje weer op te graven, dan is de bótoovering gebroken en hij blijft in iiet leven. Degene, wiens stukje nagel door een vijand onder een bepaalde vervloeking in het water of in het vuur wordt geworpen, moet door het water of door het vuur omkomen. Wie zich meester kan maken van een afgesneden nagel van een mensch krijgt gemakkelijk invloed op hem. De toovermanner van Tahiti pogen daarom afgesneden cieeien van nagels van hun medemeitóchen te verkrijgen, om de heerschappij over zijn ziel te winnen. Van den duivel wordt geragd, zooals we in Shakespeare lezen, dat bij bij een overeenkomst een stukje «'au den nagel van dengene, die met hem het duivelscontract afsluit, eischt. En wanneer in de Talmoed wordt gezegd, dat afgesne den stukjes nagel moeten worden verbrand, dan mag: worden aangenomen, dat dit gebod zijn basis vindt in dergelijke bijgeloovige voorstellingen. Het bijgelooF, dat men iemand onder zijn invloed kan brengen van wien men een stukje nagel bezit, heerscht ook nog tegenwoordig. In den wereldoorlog namen de soldaten, die ten strijde trokken, veelvuldig een stukje nagel mee, dat ze van hun geliefde of vrouw badden gesneden. Zoo geloofden ze zeker te zijn, dat de vrouwen hun trouw zouden blijven. Onze elegante dames, die in de kam hangende haren en. een stukje nagel, die op de toilettafel zijn achtergebleven, tot een balletje tezamen knijpen en in het vuur werpen, weten meestal niet, dat zij een handeling verrichten, welke eigenlijk van het bijgeloof afkomstig is. Ook in het leven van den misdadiger speelt het bijgeloof een grooten rol. Menige misdadiger tracht nagels, die hij tijdens zijn gevangenschap van de vinger heeft gebeten, buiten de gevangenis te smokkelen. Heeft de nagel, het symbool van persoonlijke levenskracht den weg uit de cel naar de vrijheid teruggevonden, dan zal ook voor hem, zoo gelooven vele misdadigers, den weg om te vluchten open blijven, want het lichaam de belichaming van de persoonlijkheid zal den nagel volgen als een symbool van de persoonlijkheid. In de volksgeneeskunde speelt de nagel een niet onbe langrijke rol Begraaft een zieke zijn nagl onder den drempel van een vreemd huis, of bevestigd hij een stukje nagel aan de deur van een ander, dan gaat de ziekte van hem weg en wordt op den vreemde overgebracht. Steekt hij een stukje nagel in een natuurlijk of geboord gat van een boom, dan vaart de booze geest van de ziekte in de boom en de zieke wordt gezond. ïn Stiermarken gelooven zieken, dat zij van hun ziekte zullen genezen als zij een zakje, waarin zich 'n stukje van hun nagel bevindt, aan een kreeft of aan een Tisch vastbinden en de dieren dan in stroomend water zetten en vrij laten. De nagel als symbool van de levenskracht mag, zoo gelooft men vaak, slechts op een bepaalde wijze gesneden worden. Oudere Sileziërs en Tyrolers gelooven bijv. dat de nagels van kleine kinderen niet voor de eerste maal mogen worden gesneden, doch afgebeten Anders krijgen de kinderen slechte nagelwortels of worden groote dieven. De bijgeloovige voorstellig, dat de kinderen wier nagels niet zijn afgebeten, moeten sterven, vindt men nog bij de Joodsche moeders in Galicië en Bussich-Polen en menigmaal ook bijgeloovige boeren in de omgeving. Veelvuldig heerscht het bijgeloof, dat nagels, wanneer ze niet zijn afgebeten, door het wrijven aan scherpe of ruwe voorwerpen moeten worden afgesleten. Ook de dag, waarop de nagels moeten worden gesneden, is van betee'kenis. Bij de Egyp tenaren geschiedde het snijden van de nagels op feestdagen, bij de Romeinen op feest- en marktdagen. Gedurende een tocht over zee was het verboden. In Zweden mogen de nagels niet gesneden worden op feestdagen. In vele Europeesche landen kan men hooren, dat de nagels op Zondag niet mogen worden gesneden. Van bijzonder gewicht is ook het uur, waarop de nagels mogen worden gekort. In Mecklenburg bijv. wordt men er uitdrukkelijk op gewezen, dat de nagels alleen bijzonsondergang of zonsopgang mogen -worden