Rotterdam als basis? VOOR DEN RUSSISCHEN UITVOER De Russische gezant te Parijs, Dovgalefski, heeft drie dagen doorgebracht in België en heeft bezoeken afgelegd te Brussel en te Antwerpen. Met verscheidene personen zou hij gesproken hebben over het voornemen van de Russische regeering, om Hamburg op te geven als basis voor d'en Russischen uitvoer naar het buitenland en in de plaats daarvan Rotterdam of Antwerpen te kiezen. Aan de keus zouden zekere voorwaarden verbonden zijn, aldus meldt de N.R.Crt., waaronder ook de erkenning de jure van de Sowjetregeering, waartoe ook België nog steeds niet is overgegaan. --- Feesten te Dillenburg Herdenking van Willem den Zwijger HISTORISCHE OPTOCHT Te Dillenburg heeft Zondag een indrukwekkende herdenking plaats gehad van den geboortedag van Prins Willem van Oranje. De stad was feestelijk versierd en herschapen in een middeleeuwsche vesting. Er waren talrijke vreemdelingen, waaronder vele Nederlanders. Opgevoerd werd het historische openluchtspel „Willem, Prins van Oranje", gevolgd door een begroetingsfeest in het Dillenburger Kurhaus. Zondagmorgen werd in de Evangelische kerk een herdenkingsdienst gehouden, door den decaan Brandenburger, die het godsdienstige leven van den Prins schetste. Dr. Herdt, uit Frankfort, hield een feestrede, waarna het woord werd gevoerd door den landspropagandaleider Müller-Scheld in opdracht van den Duitschen Minister voor volksontwikkeling en propaganda. Uit naam der Nederlanders voerde de heer Van der Hoop van Slochteren het woord. Hierna trok de groote historische optocht door Dillenburg, voorstellende den intocht van Oranjes troepen in die stad op 7 Mei 1567. Met een concert werden de feestelijkheden beëindigd. Telegram van Von Neurath De Duitsche Minister van Buitenlandsche Zaken, Von Neurath, heeft aan de feestcommissie te Dillenburg het volgende telegram gezonden: „Van de persoonlijkheden der Nederlandsche geschiedenis behoort Prins Willem van Oranje tot de markantste verschijningen. De heftige strijd van den prins voor de staatkundige en kerkelijke vrijheid der Nederlanden wordt ook buiten Nederland in Duitschland oprecht bewonderd. Het leven van den prins was gekenmerkt door de grootste plichtsvervulling en opofferende vaderlands liefde. Dank zij dezen eigenschappen leeft hij in de Nederlandsche geschiedenis voort als Vader des Vaderlands. Juist onze tegenwoordige generatie is in staat de persoonlijkheid van prins Willem van Oranje en zijn heldhaftig optreden voor recht en vrijheid naar waarde te schatten en oprecht te bewonderen." --- Aanzienlijke legaten Aan kerkelijke en liefdadige instellingen VAN WIJLEN MEVR. DE WED. J. H. BLUM —DE NIET Door mevrouw de wed. J. H. Bluin—de Niet, overleden op 1 Aug op „Duinvliet" te Aagtekerk bij Domburg is, vrij van rechten en kosten een aantal legaten vermaakt, in totaal ten bedrage van ƒ 1.125.500 te verdeelen als volgt: Nederduitsch Herv. Gem. te Scheveningen ƒ 25.000; Diaconie Ned. Herv. Gem. te Scheveningen f 25.000; Nederduitsch Herv. Gem. te 'sGravenhage ƒ 40.000; Diaconie Ned. Herv. Gem. te 's Gravenhage f 40.000; Nederduitsche Herv. Gem. te Domburg ƒ 5.000, Diaconie Ned. Herv. Gem. te Domburg 'f 2.500; Ned. Herv. Gem. te Aagtekerke ƒ 10.000; Diaconie Ned. Herv. Gem. te Aagtekerke f 10.000; Ver. voor Chr. Volksonderwijs te Rotterdam f 100.000, waarvan de helft moet dienen om uit de rente daarvan jaarlijks beurzen te verstrekken ten behoeve van min gegoede leerlingen van goeden aanleg, die de kweekscholen, uitgaande van of aangesloten bij de vereeniging, bezoeken en de andere helft om steun te verleenen aan bewaarscholen, aangesloten bij de Ver. voor Chr. Volksonderwijs; Bond van Evangelisatiën in en ten bate der Ned. Herv. Kerk ƒ 100.000, met bepaling dat de rente dezer som zal worden gebruikt voor de helft om de jaarwedde der evangelisten te verhoogen en voor de andere helft om arme evangelisten te steunen; Ver. tot Voortdurende Ondersteuning der nagelaten betrekkingen van verongelukte Scheveningsche visschers te 'sGravenhage; ƒ 2.000; Fonds ter ondersteuning van oude visschers te Scheveningen ƒ 2.000; Ned. Herv. Weeshuis en Oudeliedengesticht te Scheveningen ƒ 10.000; Ver. „Kinderzorg" (vanwege de Ned. Herv. Kerk in Zeeland) te Middelburg, tot het uitvoeren van verschillende werken ƒ 60.000; Ver. tot Chr. Verzorging van Krankzinnigen in Zeeland te Middelburg, cm uit de rente dezer som aan de verpleegden en aan het verplegend personeel jaarlijks een aangenamen dag te bezorgen ƒ 25.000 ; Ver. „Draagt elkanders lasten" te Middelburg (suppletiefonds der Ver. tot Chr. Verz. van Krankzinnigen in Zeeland) ƒ 25.000; Ned. Ver. voor Armenzorg en Weldadigheid te Amsterdam ƒ ïo.ooo; Ned. Bijbelgenootschap te Amsterdam 2.000; Ned. Zondagschoolver. te A'dam ƒ 2.000; Stichting „Hoenderloo" te Hoenderloo ƒ 5000; Martha-Stichting te Alphen aan den Rijn 5.000; Magdalena-Huis te Zetten ƒ 5.000; Asyl Steenbeek te Zetten ƒ 5.000; Gesticht „Bethel" te Zetten ƒ 5.000; Ver. tot behoud van Natuurmonumenten in Nederland te Amsterdam ƒ 5.000; Chr. Ver. tot stichting en exploitatie van anatoria en lijders aan tuberculose „Zonnegloren" te Utrecht ƒ 100.000; om te besteden voor den bouw van een paviljoen tot verpleging van lijders aan t. b. c. en ƒ 200.000 tot stichting van 'n fonds uit de rente waarvan aan N. Herv. patiënten die daaraan behoefte blijken te hebben en die in de inrichtingen van de vereeniging worden verpleegd, ver goedingen in mindering van den verpleegprijs kunnen worden gegeven; Ver. tot stichting en instandhouding van een Chr. ziekenhuis „Bethesda" te Vlissingen 300.000; Aan het Museum te Middelburg een groot schilderij van Mesdag. Verder benoemde mevr. de Wed. J. H. Blum—de Niet onder den last van vorenstaande legaten en van legaten ten behoeve van particulieren tot haar eenige erfgenamen de Ver. „Kinderzorg" te Middelburg en de Ver. tot stichting en instandhouding van een Ohr. Ziekenhuis „Bethesda" te Vlissingen, beide voornoemd. --- POSTVLUCHTEN HOLLAND-INDIE s s < o E 3 Q BjC V J c O O si ^ es • ^ c O C co < o i Oehoe 8-8 Amsterdam Marseille Boedapest Belgrado Atbene Merzamatbrn Cairo Gaza Bagdad Rutbah Djask KaracbJ Hydera Jodhpur Allabab. Calcutta Akyab Rangoon Bangkok Medan Alorstar Singapore Batavia Bandoeng 8-8 Kwm tol T --- Goudvoorraad der Ned. Bank GOUDDEKKING 85.55 PCT. Blijkens de verkorte balans der Nederlandsche Bank van 7 Augustus bedroeg de goudvoorraad f 785.272.159 d.i. f 11.273.311, meer dan op 31 Juli. De zilvervoorraad bedroeg f 24.005.477, d.i. f 926.686 meer dan op 31 Juli. Op 7 Augustus was derhalve de totale metaalvoorraad f 809.777.636, hetgeen f 12.199.997 meer is dan op 31 Juli. In omloop was f 917.905.135 aan bankpapiet of f 19.989.015 minder dan op 31 Juli. De gouddekking was dus op 7 Augustus 85.55 procent. --- WAARNEMEND KASSIER Tot waarnemend kassier van de Neder-» landsche Bank is aangesteld mr. M. Odé. --- ONRUST IN ZIEKENHUIS Kust spoedig weergekeerd Gisteravond werd in het vertrek van de zusters op de vierde étage van het gebouw van de Joodsche Invalide aan de Nieuwe Achtergracht te Amsterdam, een scherpe brandlucht waargenomen. Onmiddellijk werd de brandweer gewaarschuwd, die met het oog op de vele verpleegden, met vrij veel materiaal uitrukte. Het bleek echter niet noodig, dat er water werd gegeven. Kortsluiting aan de radio was oorzaak van de brandlucht. De brandweer demonteerde het toestel en namen de versterker en eenige onderdeelen ter onderzoek mee. --- CONSULAIRE DIENST Bij K.B. is de heer Santiago Suarez erkend en toegelaten als consul van de Ver. Staten van Mexico te Rotterdam voor de provinciën Noord-Brabant, Gelderland — voor het gedeelte bezuiden den Rijn — ZuidHolland met uitzondering van de stad 's-Gravenhage — Limburg en Zeeland. --- IN DE ROER VERDRONKEN Gisteravond is in de Roer nabij de Kapel in 't Zand de 18-jarige L. Munnincks uit Roermond bij het zwemmen verdronken. Het lijk werd later opgehaald. --- DERDE BLAD De sociale plaats van het kind VOORDRACHT Dr. MONTESSORI Voor het begin van de vierde voordracht van dr. Maria Montessori te Amsterdam, heette dr. Axter de twee gedelegeerden van Barcelona welkom, terwijl hij dank zeide voor het feit, dat de Cattelaansche regeering van Barcelona zich als lid had laten inschrijven voor dit congres. Dr. Montessori begon haar voordracht met erop te wijzen, dat de vraag naar de sociale plaats van het kind niet is los te maken van de schoolopvoeding. Het is noodig zich van het oude plan los te maken en van het plan der vrijheid en spontaniteit uit te gaan om tot het absolute te komen. Wie dat doet kan zeggen, dat hij een overwinning heeft behaald, echter geen bloedige overwinning, waarbij de ziel van het kind wordt gebroken. Intelligentie en geestelijk leven moeten in het kind kunnen uitgroeien tot een evenwicht van zijn persoonlijkheid. Vele psychische ziekten worden tegenwoordig door ontwikkelingsstoornissen bij het kind reeds opgewekt. Freud wijst erop, hoe deze stoornissen door de ouders kunnen worden beïnvloed. Er ontstaat dan een z.g. fixatie. Spe ciaal de vader kan als boeman optreden. Hij is degeen die meent uit hoofde van zijn positie in het gezin, het recht te hebben zich boven het kind te stellen en kan zoo door zijn strengheid de heiligste gevoelens van een kind schenden, terwijl het kind juist zoo gevoelig is voor een stimulans. Maar ook de moeder, meent Freud, kan dergelijke fixaties doen ontstaan, daar ook zij vaak niet afstand kan doen van het gevoel meerdere te zijn boven het kind. Zijn de rechten, welke de vader meent te bezitten, geput uit zijn sociale plaats, bij de moeder komen ze uit biologische wetten voort. Na .eenigen tijd doemt er nog een derde machtshebber ot» tegenover het kind, dat is de onderwijzer die een macht heeft sterker dan die van den grootsten monarch. Wanneer de schooldeuren gesloten zijn, is het aan zijn handen overgeleverd, die zijn rechten weer van de ouders zelve ontving. Deze drie machthebbers verlaten het kind geen moment, van dat het opstaat, als het naar school gaat en weer thuis komt zijn zij aanwezig. Slechts in de droom is het ervan bevrijd. Hieruit blijkt, dat het kind een niet sociaal wezen is, d. w. z. het is niet in de gemeenschap van het gezin opgenomen immers het heeft geen rechten. Pas wanneer men uit liefde zich aan het kind geeft kan deze toestand veranderd worden en krijgt het kind de sociale plaats, die het toekomt. Wanneer de ouders maar konden zeggen, ik zal mijzelve vernieuwen en terug komen van de afgeweken instincten dan zou al de duisternis van het egoïsme wijken. Wie het kind werkelijk liefheeft, zal bemerken dat het kind niet ver van hem afstaat, maar wij allen voelen ons zoo genoodzaakt, onszelve, ook tegenover het kind te handhaven, dat het is alsof we voor deze liefde een ongevoelige plaats hadden. Er is veel geschreven over psychologische vraagstukken, maar de bladzijde van de sociale plaats van het kind is onbeschreven geIbleven. No-g scherper wordt dit alles duidelijk, wanneer we dit vergelijken met het leven der dieren. Ook daar zijn instincten, instincten waardoor het dier in staat is zijn soortgenooten te beschermen en de soort zoodoende in stand te houden. Wij zien hoe een mug, die het instinct tot het steken heeft en het zuigen van bloed, plotseling een instinctverandering ondergaat, wanneer het er om gaat voor zijn nakomelingen te zorgen. Zij trekt dan naar het water om de eieren te leggen en laat van het steken af. Nog merkwaardiger, hoe de dieren voor hun jongen zorgen. De bij bouwt aparte kamertjes voor de larven, de vogel zingt speciale liederen en wij zijn zoo aan onszelve verslaaft, dat wij het pasgeboren kind in onz? eigen omgeving brengen inplaats van zijn omgeving en dat wij, die zooveel mooie muziek hebben, ons er met vervelende afgezaagde wiegenliedjes van afmaken. Wie open staat voor het kind, krijg* een stilte om zich en in zich. Wanneer een mensch van zijn goede instincten ls afgeweken behoeft hij slechts naar het kind te kijken, het kind op de juiste liefdevol objectieve wijze te beschouwen en het kind zal zijn leidsman zijn om hem weer tot een natuurlijke menschelijkheid terug te voeren. --- FEUILLETON. DE MAN DIE DE TROEVEN HAD Naar het Amerikaansch bewerkt door J. VAN DER SLUYS 16) Hij zei, dat het me geen steek aanging. Hij werd gewoon dol, toen ik dat gevraaed had. Hij ging nog veel erger te kee r dan vanochtend hier. Hij zag er uit, alsof hij gek was geworden, zóó was hij aan het gesticuleeren met vuurrood hoofd en het schuim op zijn lippen. Heusch hij zag er uit, alsof hij voo r geen moord terugdeinsde. Verrast keek Bristew op. Wat de hoofdcommissaris zei, vertoonde veel overeenkomst met wat straks de verpleegster over de uitlating van mevrouw Withers had verteld. ■— Hij zag er uit, alsof hij me zou aanvliegen. — Hij blijft vannacht op no. 5 slapen .Bij miss Fulton en de verpleegster, miss Kelly. — En? vroeg Bristew, terwijl hij het boek, waarin hij had zitten lezen, terzijde legde, welke conclusie trek je uit een en ander? Wat denk Je morgen bij 't vooronderzoek te doen? Ik heb ook nog nieuws voor je. Daarna vertelde hij hem, allee wat miss Rutgers hem had meegedeeld. — Ik wil me natuurlijk naar Je goeden raad richten, merkte Greenleaf op, — maar ik had zoo gedacht: we zullen alle bewijzen die we tegen Ferry bezitten, meedeelen en hem in arrest laten houden. We hebben voldoende aanwijzingen tegen hem — de twee knoopen, zijn mislukte poging om een alibi te verstrekken, de indruk van rubberzolen voor het huis, de omstandigheid, dat Lucy Thomas niet meer weet of ze hem al dan met den sleutel van de keuken van no. 5 heeft gegeven. Dat kan ze zich immers niet herinneren, is het niet? Neen; ze wist er zelfs geen steek meer van, nadat we haar een poosje achter slot en grendel hadden gehouden. Greenleaf, ben je er heusch van overtuigd, dat Perry mevrouw Withers heeft vermoord en beroofd? — Ik ben van oordeel, dat dit althans zeer wel mogelijk is, gaf de hoofdcommissaris nadenkend ten antwoord. — En als hij inderdaad onschuldig is zal het feit, dat wij hem opgesloten houden, den ware schuldige onachtzamer doen zijn, zoodat we in dat geval grooter kans hebben, hem bij den kraag te krijgen. — Je hebt gelijk. Wat ben je te weten kunnen komen over den geheimzinnigen man dien Withers zegt gezien te hebben. Den kerel met de diep over het hoofd getrokken pet, den largen regenjas en den gouden tand? — Maa x een droevig beetje. Jenkioa heeft zijn uiterste best gedaan. Een kellner van Mapplewood Inn dacht — let wel: dacht — dat hij aoo'n iemand een week of drie geleden in de zaal had zien zitten. En een van mijn agenten, Ashurst, verklaart er vrijwel zeke r van te zijn, dat hij iemand, die aan het signalement van den onbekende beantwoordt, ongeveer twee maanden geleden hier in de buurt heeft ontmoet, op den hoek van de Freeman Avenue. Het moet zoowat middernacht zijn geweest. — Heeft Ashurst hem in de gaten gehouden? — Dat niet bepaald. Hij zag hem de Freeman Avenue afloopen, alsof hij naar de stad wilde gaan. — En wat zag de bewuste kellner? Wat voerde die kerel in de Mapplewood Inn eigenlijk uit? — Niets — hij liet zich alleen maar een doosje cigaretten brengen en ging een tijdje later weer heen. — Zag niemand anders hem? — Voorzoover wij hebben kunnen nagaan, neen. — Heeft hij zich niet in eert van de hotels hier laten inschrijven? — Ook daarvan hebben we nietis kunnen vinden. — Merkwaardig, meende Bristew. — Heel eigenaardig. Ja, ik geloof ook, dat je gelijk hebt Greenleaf. Stel Perry in staat van beschuldiging, tot we iets beters ontdekken. Als het laboratorium onderzoek uitwijst, dat zich tusschen zijn nagel vuil huidfechilvers van een blanke bevinden, zal naar mijn meening het bewijs tegen hem geleverd zijn. Maar daar het niet noodzakelijk is, dat ik morgen bij het vooronderzoek ben, blijf ik liever thuis om mij niet noodeloos te vermoeien. — Best, dat komt in orde, hoor! — Dank je antwoordde Bristew, op zijn horloge kijkend, wat voor Greenleaf een teeken wa&, om aan zijn bezoek een eindo te maken. — Morgenochtend tusschen acht en negen uur ben ik weer hier, zei hij opstaand; — tenminste, als je schikt. — Wat kom je doen? — We kunnen dan eens in den tuin achter no. 5 rondsnuffelen. Als de moordenaar misschien iets heeft laten vallen, wil ik graag deaecn zijn. die het vir.dt. — O, ja, dat had ik heelemaal vergeten, antwoordde Bristew op een toon, waaruit duidelijk viel op te merken, dat hij dit zoeken al bij voorbaat nutteloos achtte. — Nu, dat is dan goed; Ik zal met je meegaan. Maar Greenleaf had nog iets op het hart. — Die Braceway, vervolgde hij, op sarcastischen toon, — zal morgenochtend hier aankomen. Wat moeten we doen? Met hem samenwerken? — Natuurlijk, gaf Bristew luchtig ten antwoord, als wilde hij den tegenzin, dien Greenleaf tegen den detective koesterde, uit uit den weg ruimen. — Zelfs als hij riet bekwaam was, zou dat het beiste zijn, wat we kunnen doen. — Goed, sprak Greenleaf op zuren toon."—■ Wat ik zeggen wil, met je aanstelling bij de recherche is het in orde. Ik heb dat vanmid. dag even geregeld. Nu, wel te rusten. En met deze woorden nam hij afscheid. HOOFDSTUK IX Nerveusiteit Lucy Thomas zat dien avond omstreeks middernacht op den ran^j van de brits in haar cel. Terwijl zij in de duisternis staarde, trachtte zij zich de gebeurtenissen van den vorigen avond weer voor den geest te halen. Lucy had niet het apathische, domme uiterlijk van zoovele negervrouwen. Het was dan ook niet een tekort aan intelligentie, waarmede ze op dit oogenblik te kampen had; ze vocht tegen den nevel van vergeetachtigheid, die haar dronkenschap over haar uitgespreid had. 's Middags en 's avonds had de politie haar een verhoor afgenomen, maar zij hajj niets anders kunnen meedeelen dan dat zij en Perry in haar uit twee vertrekken bestaande woning aan het drinken waren geweest. Wanneer hij was weggegaan, wat hij had gezegd of hij nog eens was teruggekomen — dat waren allen dingen, die volkomen uit haa r geheugen waren weggevaagd. Toch herinnerde zij zich enkele bijzonderheden, die zij echter niet tegenover de politie had losgelaten. Een dezer bijzonderheden was, dat zij en Perry op een gegeven oogenblik ruzie hadden gehad. Verder, dat zij laat in den nacht of des ochtends heel in de vroegte van een vallenden sleutel had ghoord, een sleutel, dien zij aan een koord om den hals had gedragen. Zenuwachtig schoof zij heen en weer op haar brits; haar slapen klopten, haar tong was als leer en de tranen drongen haar in de oogen. [Wordt vervoigdj --- LAATSTE VOORDRACHT Dr. Montessori hield voor het Internationaal Montessori-congres te Amsterdam haar laatste voordracht. Als onderwerp had zij gekozen: „De beteekenis van het werk". Eén ding i s voor het kind nog van het allergrootste belang. Dat is het werk, dat wil zeggen niet het werk zooals wij dat in de gemeenschap kennen, dat gedaan wordt omdat het moet, waaraan men zich liever zou willen onttrekken. Het kind moét onafhankelijk zijn om dat werk vrij te kunnen kiezen en zijn instincten te kunnen volgen. Terwijl het werk der ouderen vermoeiend is, moet dat van het kind onvermoeiend zijn. Het kind kan zich dan aan dit werk ontwikkelen. Niet alleen openbaart zich deze afwijking die den mensch van het werk afbrengt bij een enkeling, niet alleen hebben we hier te doen met instinctafwijkingen van het individu, maar het is alsof al deze dingen zich samenvoegen tot een onheil in de gemeenschap. Het komt namelijk aan in de maatschappij en ook voor den mensch afzonderlijk op de juiste verdeeling van het werk en het is een belangrijke wet met den minsten weerstand het meest te presteeren, want tegen een weerstand werken is kracht vermorsen. De werklust ontspruit bij het kind uit een fundamenteel instinct. Het is slechts mogelijk hun geestelijk evenwicht te handhaven wanneer dit instinct zich op natuurlijke wijze kan ontplooien. Hoe vaak zien we niet een waarachtige samenwerking tusschen kinderen wanneer het gaat om grooter werk op te bouwen. Het werk is sterker als het individu maar het is de mensch die de gemeenschap vormt en niet het werk. De mensch is de basis waarop gebouw wordt, maar het werk is het centrum, waaromheen zich alles dient te groepeeren. Het instinct der handhaving en instandhouding der soort zou niet zoo belangrijk zijn als daar niet was het werk, zonder het welk zij geen beteekenis zouden hebben. Door middel van het werk wordt het dier ingeschakeld in het cosmisch gebeuren. Denken we slechts aan de insecten welke op minitieuze wijze dagelijks hun arbeid verrichten en daarmede andere leden der biologische gemeenschap dienen of aan de foraminiferen welke oerdiertjes door geweldige massa's continenten vormen en andere dieren weer welke water of lucht zuiveren. Het werk gaat over de geslachten heen maar allen gehoorzamen aan die wet, alleen de mensch tracht er zich aan te onttrekken. Door de juiste kracht aan het werk te geven en de juiste verdeeling alleen zijn we er nog niet. De mensch gehoorzaamt dan wel aan een inzicht maar niet aan een dieperen drang. Hij werkt voor zich zelve en ziet niet de beteekenis van het werk voor het algemeen. Hij is materialist. De mensch die uit oorspronkelijken innerlijken drang werkt doet ontdekkingen en brengt nieuw licht waar het noodig is. Daaruit blijkt de fout van het oude onderwijs, want die leert het kind zich te onttrekken aan deze innerlijke wet en geeft in de plaats van het spontane werken het „gij moet werken". Ook dit instinct kan nu weer worden ontwikkeld door het in de juiste omgeving te brengen, waar voorwerpen zijn welke het in staat stelt deze sluimerende instincten te ontwikkelen. Ook hierin, in dat werken van binnenuit, kan het kind weer de leidsman van den volwassene zijn. De onafhankelijkheid moet komen van binnen uit. De keuze welke het kind moet doen, heeft niets te maken met die welke de oudere doet voor zijn beroep. Immers deze weet niet wat hij kan of doet, hij is immers altijd geleid en heeft dus de gelegenheid vrij te zoeken, nooit gekend. Alle mogelijkheden zijn aanwezig in den mensch wanneer ze slechts op de juiste wijze ontwikkeld worc'en. Door middel van het werk wordt ook de mensch in het cosmisch geheel ingeschakeld, wanneer het werk althans op de juiste wijze wordt opgevat. Dit zelfde geldt ook voor den jongen man die de universiteit gaat bezoeken. Hij dient te zijn onafhankelijk, hij dient te kunnen kiezen in onzen zin. Dit zal echter voor de meeste gevallen voorloopig maar een fantasie zijn. Wanneer dit echter bereikt zou kunnen worden en u zou mij vragen voor welke leeftijd geldt dit, dan zou ik zeggen voor lederen leeftijd tot aan den dood, maar dan beteekent universiteit ook werkelijk het universum dat wil zeggen het geheel van het leven, het geheel der gemeenschap. --- FEESTELIJKHEDEN TE SIEGEN Fascistische inslag De herdenking van den 400sten geboortedag van Prins Willem van Oranje is in de stad Siegen feestelijk gevierd. Des morgens werden de eeregasten, waaronder talrijke Nederlanders in de groote Raadhuiszaal verwelkomd. Een onafzienbare menschenmenigte was bijeengekomen op het plein, waar de eigenlijke feestelijkheden, plaats hadden. In lange rijen trokken de vlaggen voorbij van het nieuwe Duitschland en van de voormalige regimenten Oranje-Nassau. Aan den kop van de stoet welke vergezeld werd door een S.A.-muziekcorps, liep een delegatie van de Nederlandsche Fascisten met hun vlag. De feestrede werd gehouden door den directeur van het museum dr. Kruse. Vervolgens begaven de afgevaardigden zich naar de „Fürstengruf", waar kransen werden neergelegdMet het zingen van het Duitsohland-lied, het Horst Wessel-lied en een drievoudig „Heil" op Adolf Hitier, was de plechtigheid beëindigd. ---