FEUILLETON. Eindelijk weergevonden Uit het Engelsch van Adeline Sergeant 59) Sydney was gedurende de morgenuren zenuwachtig en verstrooid, en Rose's onophoudelijk gebabbel prikkelde haar. Zij had veel willen geven, om stil te kunnen zijn, maar dat kon zij niet tegen haar gastvrouw zeggen. En Rose wilde haar niet met rust laten; zij hing den geheelen morgen als een klit aan haaf, en verschrikte Sydney vreeselijk door op »en oogenblik te zeggen, dat zij niet uit kon gaan en haar lieve nichtje geheel alleen laten en dat zij of thuis zou blijven of haar liefste Sydney zou meenemen. Gelukkig kon Sydney haar van dit plan afbrengen, en eindelijk vertrok Rose; zij beloofde zoo gauw mogelijk terug te komen Sydney slaakte een zucht van verlichting toen het rijtuig wegreed. Zij dronk haastig koffie . en ging toen naar boven, om zich voor een wandeling te'kleeden. Zij was in haaf gewone kleeding — een eenvoudige zwarfe japon en mantel, een zwart hoedje met voile. Zij bekeek zich in den spiegel en zuchtte; het was een heel somber fi guurtje, dat zij in den spiegel weerkaatst zag en den helderen zomer-zonneschijn deed het nog donkerder schijnen. Na een oogenblik denken ging zij den tuin in en plukte een bosje vuurroode geraniums, die zij in haar mantel stak. Het was te opvallend, om haar te bevallen, maar het was beter dan niets en zij wist, dat Philip van kleuren hield. Zij trok haar handschoenen aan, nam haar parasol en wilde uitgaan, toen zij werd opgehouden door een dienstmeisje met een briefje. Zij maakte het met bevende vingers open — het kon van Philip zijn, om te zeggen, dat zij niet behoefde te kooien! Neen; half teleurgesteld, half verblijd, constateerde zij het feit, dat het briefje volstrekt niet van hem was. Het was van Catherine Holden en luidde als volgt: „Lieve Sydney, Kan je van middag bij me komen theedrinken. Verander niets in je plannen om mij, maar als je komen kunt. zal ik blij zijn je te zien. Zonder tegenbericht verwacht ik je. Steeds je liefheb-bende, Catherine Holden." — Op weg naar huis zal ik bij haar aangaan. zei Sydney tot zich zelf, bijna boos. Ik kan daarna met de tram terugkomen. Rose zal verbaasd zijn, waar ik blijf, — maar ze moet dan maar verbaasd zijn. Ik heb geen tijd om een briefje tot verklaring te schrijven. Zij ging haastig heen; al haar gedachten waren ingenomen door het denkbeeld van haar onderhoud met Philip Massingham, en zij scheen geen ruimte te hebben om aan haar vrienden en hun mogelijke vragen te denken. Deze. dacht zij, moesten bij haar terugkomst op de best mogelijke manier beantwoord worden. Maar voor het oogenblik maakte zij het zich niet druk met hen. De St. Maartenskerk was niet ver van een station, waar Philip meestal aankwam, als hij van zijn garnizoen naar Moss Dyke ging. Een ruimte buiten de kerk was om langs tot een publieken tuin gemaakt, en daar hoopte Sydney, ongestoord door voorbijgangers, te" kunnen praten. Om drie uur 's middags werd hij slechts bezocht door een paar kindermeisjes, kinderen en voorbijgangers van minderen stand; niemand zou "verwachten daar de nicht van John Holden of kapitein Massingham te zien. Philip had deze plek al eens tegen Sydney genoemd, en om deze reden scheen het haar een geschikt ontmoetingspunt. De" zon scheen helder en Sydney zocht een bank uit die overschaduwd werd door de tamelijk stoffige bladeren van een overhangenden olm. Op de andere banken zaten de kindermeisjes te lachen en te praten; de stemmen der kinderen klonken in de stille lucht, en buiten het ijzeren hek ging het bezige leven voort, de klank van paardenhoeven en wielen, het aanhoudend stampen van voetstappen, het gedreun van' machines, het geluid van klokken. Het scheen voor Sydney alles een deel derzelfde verwaning; verwarring en chaos en voortdurende verandering en toeval. Er scheen geen wet, geen reden in de wereld, zelfs haar eigen liefde, de liefde, waarvan zij . gedacht had, dat zij haar leven in een droom van geluk zou veranderen, werd slechts een gevoel van smart. Maar het was nog heel goed mogelijk, dat de droom werkelijkheid zou worden. Als Philip het wilde inzien, zooals zij deed, dat de liefde op waarheid gegrondvest moest zijn, zou haar Iêvën weer helder worde;-.. En hij zou het zeker inzien — hij zou er zeker blij om zijn, bevrijd te worden van de ketenen der verborgenheid en geheimhouding. Maar diep in haar hart koesterde zij de geheime overtuiging, dat wat waarheid, rechtvaardigheid en eerlijke handelwijze (tegenover vrouwen ten minste) betreft, hij evenals Gallio in den ouden tijd, niets om al die dingen gaf. Eindelijk kwam hij. Hij was twjntig minuten te laat, maar Sydney's hart sprong op, toen zij hem zag, en zij vergat om boos te zijn. Wat zag hij er knap uit, dacht zij, in de gewone "uniform, die zij hem nog nooit had zien dragen. Hij hield zijn hoofd opgeheven en keek blijikbaar ongeduldig en licht fronsend om zich heen, alsof hij eerst het zwart gekleede figuurtje op de bank onder den boom niet zag. Zij stond half op en zei ,,Philip", waarop hij zich met voorgewende bewondering en onverschilligheid naar haar toekeerde en op haar toekwam. — O, goeden middag, zei hii. Toen ging hij op zachten toon voort, terwijl hij naast haar ging zitten: — Waarom riep je mij bij mij-n naam? Je weet niet wie ons zou kunnen hooren! — Hindert dat zooveel? vroeg Sydney bevend. — Natuurlijk hindert het; dat heb ik je al vroeger gezegd. En waarom is dit allemaal? *" Waarvoor heb je me hier laten komen? Zijn toon klonk bijna ruw; zijn oogen hadden een onaangenamen blik. — Je hebt me een s gezegd, dat, als ik je ooit verlangde te spreken — — Ja. ja. natuurlijk, dan zou ik dadelijk Ir.men en ik ben toch ook gekomen, nietwaar? - Maar een anderen keer. voegde hij er boos bij, kon je het mij wel wat vroeger laten weteii. Als ik tijd had gehad, je briefje te beantwoorden, zou ik je gevraagd hebben. onze ontmoeting tot wat later in den middag uit te stellen. Ik heb van een lunch weg moeten loopen om hier op tijd te zijn — en het is erg vervelend, je te moeten haasten. '(Wordt vervolg&v --- DE VLOOTWET. AMSTERDAM, 10 Oct. (Draadl. Teï.> Door alle afdeelingen van de R. K. Kiesvereenigingen in den Rijkskieskring Amsterdam was tegen heden-avond in Bellevue een vergadering belegd, waar het Tweede Kamerlid de heer J. B. van Dijk het woord voerde over de vlootwet. Er was weinig belangstelling. De voorzitter mr. Goseling herinnerde, voordat de spreker van den avond het woord kreeg eraan, dat het wetsontwerp agitatie heeft gewekt bij een deel der bevolking, vooral omdat er bezuinigd moet worden. Verder herinnerde hij aan het aftreden van minister De Geer, hetwelk om deze wet geschiedde. Aan den vooravond van de behandeling van het wetsontwerp zeide hij, is het Kamerlid van Dijk bereid gevonden een uiteenzetting te geven van de vlootwtt aan de hand van officieele stukken. Het Kamerlid van Dijk zeide, dar ten afgevaardigde zijn stem niet mag bepalen voor hij de argumenten voor en tegen gehoord heeft. Geen enkel afgevaardigde der regeeringspartij heeft in den laatsten het woord gevoerd over de vraag van den dag. Spr. zal dan ook alleen hét standpunt van de regeering uiteenzetten, maar niet verdedigen. Dit laatste is de taak der regeering. Deze heeft de bezwaren, die misschien gewichtig zijn, te weerleggen. Opmerkingen en bezwaren zal hij gaarne vernemen. Hij zal ze overwegen en dan na de regeering gehoord te hebben, zijn stem bepalen. Overgaan tot zijn onderwerp gaf de heer van Dijk een historisch overzicht van het ontstaan van de Vlootwet. Verder memoreerde hij verschillende opmerkingen en bezwaren, in het voorloopig verslag genoemd en het antwoord daarop door de regeering. Ten slotte werd de geschiedenis van de Vlootwet in het laatste jaar behandeld. Door een spreker worden verschillende vragen gesteld, o.m- of de kosten van de Vlootwet niet zullen worden overschreden. En zoo ja, waar dat geld dan vandaan moet komen. Verder stelde hij de principieele vraag, of het vredesgezag van den Paus niet erkend wordt door de Vlootwet af te stemmejf (applaus). De voorzitter verzoekt, dat zij. die hier niet hooren, zullen heengaan, (enkele personen verlaten de zaal). Het woord is daarna aan den heer van Beijersbergen van Henegouwen, die zich aanmeldt als voorzitter van de Volkspartij, maar door een verzuim zijnerzijds nog lid is van de R. K. Kiesvereeniging. De voorzitter merkt op, dat het dan loyaler zou zijn, de zaal te verlaten- Iemand kan maar lid zijn van één vereeniging. Hij verklaart daarom, hem het woord i .iet te kunnen verleenen. Een ander spreker vraagt, of de op stapel staande schepen behooren bij de vlootmacht, bij de Vlootwet bedoeld. Voorts vraagt hij o.m., waarom de duikbootjagers ontbreken. De heer van Raaphorst vraagt, of deze Vlootwet niet in strijd is met de vredesnota van den Paus en verder, of de ramp in Japan geene aanleiding kan zijn, de Vlootwet af te stemmen. De heer van Lingen is niet bevredigd door deze vergadering. Hij had gedacht een overtuigend woord te hooren- Wij weten niet, of de Vlootwet noodig is. Daarin had uien ons moeten voorlichten. De Paus heeft een vredesidee de wereld ingezonden. En nu is bij spr. de vraag gerezen, of Nederland in dezen niet kan voorgaan. Ais echter de toestand eischt. dat