VAN EEN IERSCHEN AFGEVAARDIGDE. Van onzen Londenschen medewerker. Nadruk verboden. Zooals in Nederland Kampen de stad is, waar naar kwader tongen getuigenis' de „Kamper ui" liet weligst tiert, zoo is in liet Vereenigd Koninkrijk Ierland de geboortegrond van de leveren voor humoristische bladen^ Bulls" zijn grappige domheden en de bekendste is misschien wel die van den ouden Ier, die lamenteerde dat hij bij zijn geboorte een fiink kerngezond kind was, maar dat de min haar eigen zwakken zuigeling voor hem had ondergeschoven en dat hij altijd zwak en ziekelijk was gebleven: ,,1 was a healthy child, bul they chaiïged me". Dan is er dc geschiedenis van den Ierse] 1011 holelknecht (men kent "het type. kleine neus, groote afstand lusschen neus en mond, geen snor of baard maar „coteletjes" voor de ooren) u ie bij nummer zooveel op de deur klopt: — Ik ben vergeten hoe Iaat u geroepen wou worden, om zes oi' om ieven uur. — En hoe laat is het nu? — Acht, mijnheer \' En zoo zijn er tallooze voorbeelden aan te lialen. , Zelfs dé Ieren in het Lagerhuis hebben er den naam van dien nationalen karaktertrek te bezitten. Zoo werd eenmaal in een debat door een der leden opgemerkt, dat hij de kwestie waar hel om ging op een zekeren dag met zijn collega Patrick Flanagan in Londen liad besproken. Hij vergiste zich. want de heer Flanagan was dien dag toevallig uit de-stad geweest. De heer Flanagan sprong onmiddellijk op en zeidc: —? Mijn vriend vergist zich, ik was dien dag niet in Londen en ik kan niet, als de vogels, op twee plaatsen tegelijk zijn Een homerisch gelach volgde, wat de waardige lieer Paddy Flanagan opnam als beloon ing voor zijn snedig (?) antwoord. Dit brengt mij waar ik wezen wil, n.1. op het geval-GinnelI. De heer Laurence Ginnell is een Ier en het „béte noire" van het Lagerhuis. Hij behoort tot geen enkele partij, noch tol de Iersche nationalisten van Redmond, noch tot de „onafhankelijke nationalisten" van Healy en O'Brien. Hij is vóór alles oppositie-man en ligt overhoop met iedereen. Naar ik hoor is hij in den dagelijkschen omgang een aangenaam, rustig en joviaal mensch, maar in het Lagerhuis is zijn gedrag werkelijk zeèr onbehoorlijk. De grofste beleedigingen, de scherpste — vaak onverdiende — verwijten, vragen aan ministers gebaseerd op lasterlijke en verdicht makende beschuldigingen, van alle; krijgt ree:: van hem te hooren en 11a den opstand in Ierland verscheen hij in het' Huis met een lintje in zijn knoopsgat van de kleuren der opstandelingen ! liet Lagerhuis is een zeer democratische instelling, trotsch op zijn privilegiën en die zijner leden. Het beste voorbeeld hiervan is dat van kolonel Arthur Lynch, die — naar men zich mogelijk herinnert — inden Zuid-Afrikaansclien oorlog met een Iersche Brigade aan dc zijde der Boeren medevocht, later in Engeland ter dood veroordeeld en begenadigd werd en ten slotte als Iersch afgevaardigde in liet Lagerhuis zitting nam. De lieer Lynch hoeft zich nimmer te beklagen gehad over eenige minder hoffelijke bejegening door ministers, speaker (voorzittel-) of zijn medeleden, hoewel — begrijpelijkerwijs — zijn tegenstanders in de debatten over het Home Rule-ontwerp zijn politiek verleden nogal eens ter zake hebben gebracht. Zoo is het ook met den heer Laurence Ginnell gegaan. Een medelid, in gerechtvaardigde ergernis over dat openlijk toonèn van sympathie met de Iersche rebeilcn, vroeg den Speaker of iiij had opgemerkt dat de heer Ginnell bekleed was met de Sinn Fein-klcuren en of hij den geachlen afgevaardigde voor North-West Mcath (Meath is een graafschap in Ierland) zou willen verzoeken met die aanslootelijke demonstratie op te. houden. De immer hoffelijke en waardige voorzitter antwoordde dat het buiten zijn ambtsbevoegdheid ging een oordeel uit te spreken over dc Meeding deF afgevaardigden en dat de leden voor zichzelf behoorden te welen hoe zij zich te dien opzichte hadden te gedragen. De heer Ginnell heeft blijkbaar liét verwijt gevoeld. dat in die kalme woorden vervat was en den volgenden dag waren de kleuren van zijn jas. De voorgeschiedenis van dezen weinig parlementairen stormvogel is wel waard hier vermeld te worden. Hij werd geboren te Meivin (West-Meath) in 1854, en gaf in zijn jeugd blijken van bijzondere begaafdheid. Zijn ouders konden hem geen wetenschappelijke opleiding -geven, en zijn ongemeene kennis van de klassieke talen" en van Fransch en Duitsch heeft hij geheel aan zichzelf te danken. De Iersche maatschappij van Letterkunde werd door hem gesticht en later maakte hij een ernstige studie van de oude Brehon-wctten van Ierland, waarover hij een boek schreef dat nog immer geraadpleegd wordt. Daarna deed hij met goeden uitslag zijn examens in de 'rechten en werd advocaat. In 1908 werd hij door North-Wost Meath naar het Lagerhuis afgevaardigd als nationalist, maar al spoedig begon hij het zoo bont te maken dat hij uit de partij werd gezet. Hij was de uitvinder van het beruchte „veedrijven", een riiaatr«gel door de Iersche boerenbevolking genomen tegen de zoogenaamde „ranchers" (groote veeboeren), die enorme landstreken van Ierland pachtten voor de veetelt, wat de kleine landbouwers, wegens de schaarschte van grond, in grooten getale tot landverhuizen noopte. Ginnell's plan was nu de ontevreden boeren op te wekken 's nachts de kudden der ranchers over ontzaglijke afstanden vocxï te drijven. De dieren werden daardoor afgebeuld, kregen geen gelegenheid te grazen en waren vaak dagenlang onvindbaar. Geschiedt dit drijven methodisch en geregeld, dan worden de dieren niet vet en leveren den eigenaars geen voordeel op. I11 1907 veroordeelde het Hof te Dublin den heer Ginnell tot zes maanden gevangenisstraf bij verstek wegeus het houden van toespraken, waarin hij de boeren tot dien eigenaardigen vorm van verzet opwekte. Hoe hij na langen tijd onvindbaar te zijn geweest, len slotte gearresteerd werd, is een te lange geschiedenis om hier le verhalen. Het is voldoende te vertellen, dat hij, omringd door een politiemacht. nog gelegenheid had een speech te lioudèn voor een groote volksmenigte, en ook dat hij na vier maanden gevangen gezeten te hebben om gezondheidsredenen weder is vrijgelaten. Bij de algemeene verkiezing van 1909 werd liij als „onafhankelijk nationalist,, (de partij van O'Brien) her-< kozen, maar al spoedig verliet hij ook die pariijgreep en sinds is hij de onverbeterlijke kastijder van ministers en mede-leden, zonder aanzien des persoons. Men rekent dat op slechts één. procent van de vragen, die hij (bijna dagelijks) aan ministers stelt een antwoord mogelijk is, en dat er nog minder een antwoord verdienen. Zijn laatste avontuur is dat van de vorige week, toen hij bnder de „Defence of the Rêalm"-regula lie is gearresteerd wegens het op een valsche verklaring binnendringen in de kazerne le Knutsl'ord waar Iersche opstandelingen waren geïnterneerd. De commandant der kazerne had order gegeven den heer Ginnell den toegang te weigeren. Wat deed hij nu? Hij gaf den naam Lebrics Mc Fingal (volgens andere berichten Ladias Mag Fionngail of Lebras Mac Fingail) op en werd toegelaten. Maar die naain was niets anders dui Laurence Ginnell in Gaelic —. de Iersche taal —' en dus is liet nog een open vraag of dc heer Ginnell wel werkelijk de regulaties heeft gebroken. Verschenen voor den magistraat in Bow Street kon hij toch even den in het begin van dezen brief genoemden Ierschen karaktertrek niet verloochenen. Hij verzocht Sir John Dickinson ,,to dismiss this case on the ground that there is no case". Hoe men een zaak onontvankelijk kan verklaren als er geen zaak is, zal wel alleen voor Ieren begrijpelijk zijn. --- Feuilleton. De diamant van den Radjah, ?> i i uit het Engelsch , t I r I 1 van ] j | 1 R. L. STEVENSON. i ' Reeds eenige uren liep de . prins door eenzame straten. Hij liep alleen en dacht slechts aan één ding: wat te doen met den diamant; moest hij hem den eigenaar teruggeven, dien hij echter dit zeldzame Liczit onwaardig vond, of moest hij het kloeke besluit nemen en hef aan eiken sterveling onthouden, nu, en voor altijd? Ziedaar een probleem, dat niet in een paar oogenblikken viel op te lossen. De wijze, waarop het kleinood in zijn bezit was gekomen, scheen werkelijk voorbeschikt, en terwijl hij onder het licht van een straatlantaarn den diamant nog eens zeer aandachtig bekeek, werd hij opnieuw getroffen door zijn grootte en zijn verrassende schittering en werd liij tevens opnieuw versterkt in zijn overtuiging welk een gevaarlijk en positief kwaad dit kleinood voor de wereld be toekende. _— God sta me bij! dacht hij bij zichzelf; als ik er langer naar kijk, zal ik zelve ook nog begéerig er naar worden! Eindelijk, hoewel nog in het onzekere mei zichzelve, richtte hij zijn schreden naar het kleine, elegante '.andhuis, aan de rivier gelogen, dat sedert eeuwen in zijn koninklijke familie was geweest. Om velerlei redenen was dit lustoord dierbaar aan prins Florizel; hij kon het nooit naderen zonder een gevoel van blijheid, van bijzich-zelve-thuis-zijn, iets, wat de groot-en der aarde zelden ondervinden. Ook dien avond beroerde het uiterlijk vriendelijke aspect en de intimiteit hem wonder-teer, ondervond hij, als het ware, een ontspanning bij het naderen. Toen hij naar de ldeiiie, verborgen deur liep, die hij steeds placht binnen te gaan, als hij alleen was, kwam een man uit de schaduw van den muur te voorschijn en stelde zich voor hem op het pad. / 1 — Heb ik de eer mij tegenover prins Florizel van Bohemen te bevinden? — Dio ben ik, antwoordde de prins. Wat begeert gij? — Ik ben, zeide de man, een dctective, en ik heb opdracht van den prefect van poditie, u dit biljet ter hand te stellen. De prins nam den brief aan en liep bet schrijven even door onder hellicht van de straatlantaarn. Het was zeer beleefd gesteld, doch het verplichtte hem den houder van het geschrift zonder dralen te volgen naar het politie-bureau. i * — Dus. — kortweg, ik ben gearresteerd. sprak Florizel. — Hoogheid, antwoordde de detective—niets ligt verder in de bedoeling van den prefect, daar ben ik zeker van. U moet toch zelve conslateeren, dat hij geen nevel tot inhechtenisneming gaf. Het is slechts een formaliteit, pf noem het, als u dit verkiest, een verplichting, die Uwe Hoogheid den autoriteiten heeft opgelegd. — Maar zeg mij, vroeg de prins, wat. zou u doen, als ik nu eens weigerde u té volgen? , 1 — Ik wil Uwe Hoogheid niet ontveinzen dat de uiterste vrijheid mij werd toegestaan, antwoordde de detective met een buiging. —- Op mijn woord, riep Florizel uit, uw durf verbaast mij! U, die ondergeschikte bent, zal ik vergeven; doch uw superieuren zuilen leelijk bloeden voor hun onbetamelijkheid. Wat is de reden van deze onhoffelijke en onconstitulioneele daad; hebt gij eenig vermoe-* den?.Gij zult opgelet hebben, dat ik tot nu toe noch weigerde, noch toestemde, en veel zal eraf hangen van een direct en scherpzinnig antwoord. Laat ik u eraan herinneren, meneer, dat dit gen zaak is van eenigen ernst. — Hoogheid, sprak de detective onderdanig, generaal Vandeleur en zijn broeder hebben de ongelooflijke onbescliaamdheid begaan, U van diefstal te betichten. De beroemde diamant is in Uwe handen, beweren zij. Een woord van protest zal zeker den prefect genoeg wezen; neen, ik zeg moer, indien Uwe Hoogheid zoo ver wilde gaan en een ondergeschikte vereeren met een simpele verklaring, onkundig aan het feil te zijn, dan zou ik, als U dit toestond, mij direct retireeren. Florizel had, tot het laatste oogenblik, zijn avontuur van geenerlei beleekcnis beschouwd, alleen eenigszins ernstig misschien, in internationaal opzicht. Bij het hooren \on den naam Vandeleur openbaarde zich de waarheid in een pijnlijk licht; hij w T as niet alleen gearresteerd; — hij was sfSsul 1 - dig. Dit alles-was niet hechts een lastig incident, het beleekende óók gevaar voor zijneer. Wat zou hij zeggen? Wat zou hij doen? De diamant' van den Radjah was inderdaad een vervloekte steen, en het scheen wel of hij zelf het laatste slachtoffer ervan zou worden. Eén ding was zeker. Hij wilds de gevraagde verzekering aan den detective niet geven. Hij moest tijd winnen. Zijn aarzeling had niet langer dan een seconde geduurd. — Het zij zoo, sprak hij, Iaat ons naar de prefectuur gaan. De man naast hem boog opnieuw on volgde Florizel op eerbiedigen afstand. — Kom dichterbij, sprak de prins. Ik heb lust om te praten en als ik mij niet vergis, nu ik u goed aankijk, schijnt liet mij, dat dit niet de eerste keer is, dat ik u ontmoet. — Ik acht het mij een eer, antwoordde de man, dat Uwe Hoogheid Zich mijn gezicht nog wil herinneren. Het is acht jaren geleden, dal ik het voorrecht had van een interview. — Gezichten zich te herinneren, hervatte Florizel, is evenzeer een deeï van mijn metier als van het uwe. v — Goed beschouwd, een prins en een detective dienen in hetzelfde corps. Wij beiden zijn bestrijders van misdaad, alleen mijn rang is winstgevender en de uwe gevaarlijker en er is iets voor te zéggen om beiden even eervol te maken voor een goed man. Ik zou liever, hoe vreemd dit ook moge klinken, een detective van karakter en talenten zijn, dan een zwak ep onwaardig souverein. De detective was overbluft. — Uwe Hoogheid vergeldt kwaad met goed, sprak hij. Een daad van onbeschaamdheid beantwoordt Zij met de meest beminnelijke tegemoetkoming, — Hoe weet gij, zei Florizel, nat ik u niet tracht 0111 te koopen? — De hemel behoede mij voor een dergelijke omkoopcrij! riep de.deteclive uit. — Ik heb eerbied voor uw antwoord; het is er een van een wijs en eerlijk man. De wereld is een groote ruimte, vol met rijkdom en schoonheid, en er bestaan geeii grenzen voor belooningen, die geboden mochten worden. Degene, die een millioen in geld zou weigeren, kan zijn eer nog verkoopen voor een koninkrijk; ik, die tot u spreek, heb gevallen bijgewoond van zóó groote verleiding, voorstellen zóó onweerstaanbaar voor de "kracht van dc mensche r lijk« deugd, dat ik blij geweest ben in uw€ voetstappen te mogen treden, mijin Gods genade aanbevelend. Daarom dus, dank zij die eenvoudige en • goede gewoonte, is het mogelijk, dat gij en ik door deze stad kunnen gaan met harten, zonder smet of blaam. 5 ' — Wij staan nu, sprak Florizel, op het midden van de brug. Leun nu met uwe armen over de balustrade en kijk voor u uit. Evenals het water onder ons heen stroomt, vloeit ook de eerlijkheid van zwakke menschcn weg, meegevoerd door de hartstochten en moeilijkheden des levens. Wil. luisteren naar cén verhaal, idat ik doen zal. — Ik luister naar de bevelen Uwer Hoogheid. En, evenals de prins, stond hij ook geleund legen dc balustrade en wachlte op het verhaal. Do stad lag reeds in sluimer en, hadden er geen tallooze lichten gefonkeld en onnoemelijk vele silhouetten van gebouwen zich tegen den helderen hemel afgetcckend, dan hadden zij zich ergens aan een stil, lartdelijk riviertje, geheel alléén kunnen wanen. -s Een officier, begon prins Florizel, een officier van beteekenis, die reeds om verdiensten opgeklommen was tot hoogen rang en ook eerbied naast bewondering afdwong, bezocht eens de collecties'van een indischen prins, een bezoek dat hem noodlottig werd voor de kalmte van zijn gemoed. Hij aanschouwde er een diamant van zoo buitengewone grootte en schoonheid, dat liij, vanaf dat moment, slechts één begeeren voelde: eer, naam, vriendschap, vaderlandsliefde, alles te offeren, om dat brokstuk van fonkelend kristal het zijne te kunnen noemen. Drie jaren diende hij dezen half-harbaarschen potentaat; hij knoeide met de grenslijnen, hij konkelde niet moordenaars, hij sprak valschelijk rechl over een broeder-officier en liet dezen ter dood brengen, daar hij zich hél misnoegen van den Radjah op den hals had" gehaald door zijn vrijmoedigheid; ten slotte, op een tijdstip, dat zijn eigen land in groot gevaar verkeerde, verried hij een compagnie van zijn eigen lands-soldatcn en liet toe, dat zij overwonnen en bij hoopen gedood werden. Ten langen leste had hij zich een prachtig fortuin weten te verschaffen en voerde met zich huiswaarts den vurig begeerden diamant. 1 — Jaren gingen voorbij, sprak de prins verder, en de diamant raakte door een of ander toeval zoek. Hij kwam-in handen van een eenvoudigen en ijveriinwerken den jongeman, een student, die op het punt stond een taak van verantwoording en plichtbesef op zich te nemen. Ook op hem werkte de betoovering in; hij ook verliet alles, zijn studiën en ontvluchtte met het juweel naar een vreemd land. De officier heeft een broeder, een sluwen, brutalen, gewetenloozen man, die het geheim van den student weet te ontdekken. Wat doet hij nu? Zijn broeder ermee in kennis brengen, de politie waarschuwen? Neen; ook in dezen man vond de satanische charme haar prooi; hij. hijzelf wenscht den steen te bezitten. Op gevaar van een moord te begaan, ontwringt hij den jongeman den buil. waarmee hij zichzelve verrijkt. En nu, door een toeval, dat van geen beteekenis is voor deze geschiedenis, gaat het kleinood van hem naar een ander, die. ontdaan door wat liij le aanschouwen krijgt, het in bewaring geeft aan een man, hoog in rang en zonder smet öf blaam. _ I — De naam van den officier is Thomas Vandeleur, vervolgde Florizel. De steen is genoemd: de i'adjah's diamant. En. — plotseling zijn liand openend —, hier hebt gij den steen voor uw oogenl De detective schrok met een luiden kreet terug. 1 — Wij spraken over onikooperij, zeidc de prins. Voor mij is deze klomp edel kristal even verfoeilijk alsof hij krieuwelde van wormen, die aan doodkisten knagen, even weerzinwekkend als was li ij gevormd uit onschuldig bloed. Ik heb nu maar een honderdste gedeelte verteld van zijn geschiedenis; wat er gebeurde in vroe-t geré tijden, tot wat misdaden en verraad het mannen heeft aangezet; de verbeelding schrikt terug om het le realiseeren. Jaren en jarenlang heeft deze diamant de machten van de hel getrouw bijgestaan. Doch, genoeg van bloed, van oneer, van gebroken ievens. van vriendschap, alles heeft zijn einde, .het kwaad zoowel als het go£de, pest zoowel als muziek^ en wat dezen diamant betreft, God moge "mij vergeven, zoo ik verkeerd handel, maar zijn macht eindigt dezen avond. De prins maakte een onverwachte beweging met zijn hand en het juweel beschreef een licht boog en plonsde toen met een smak in de stroomende rivier. Stierengevechten zonder het dooden der paarden. — Men schijnt in Spanje te overwegen om hij de stierengevechten het bloeddorstig schouwspel van het dooden der paarden le laten vervallen. Jaarlijks worden er nog 1000 paarden tijdens de stierengevechten op wreede wijze gedood, zocidut bij het afschaffen ook een 'aardig bedrag aan A Z 'n" wor den bespaard. De lerero Minuto, op het oogenblik «le meest geliefde toreador van Spanje, zet in de Mundo'' uiteen, dat* het dooden van de paarden, eveneens van een technisch standpunt beschouwd geheel oimoodig is. Als men den stier moe vul maken, kan mpn dat oqk bereiken, wanneer men hem zijn kracht laat gebruiken tegen gepantserde paarden. Waarschijnlijk zal men nu de paarden voorzien van stalen schilden om hen tegen de hoornstooten van de stieren te beschermen. Zangvogels in het trommelvuur. — Van verschillende plekken aan het front zijn berichten gekomen, dat de vogelwereld zich' voor het grootste deel niets van liet krijgsrumoer aantrekt. Thans vernemen we uit een ,,' n . de „Times" gepubliceerde veldpostbrief, dat zelfs het vreeselijkste li onimclvuur gc'en invloed heeft op de leefwijze der vogels. Een soldaaf, 'die tegenwoordig aan de Somnie strijdt, deelt daarin mee, dat hij tijdens liet ontzettende vuur, dat aan den aanval der Engelschen voorafging, leeuwerikken, vinken en koekoeken hoorde zingen en roepen. Zoodra voor een oogenblik het vuur van de batterij verstomde werden de vogelstemmen hoorbaar. De broer van dezen soldaat, die gedui rende dienzelfden tijd in de voorstel loopgraaf was, vertelde, dat daar ook de nachtegaal 's nachts zong. Deze zag ook, hoe in een van beide zijden beschoten kreupelboschje een troepje houtduiven nestelde, dat zich door het geschutvuur in het minst niet Van de wijs liet brengen. j Statistie^ voor vrouw enleef tij den. — De Amerikanen hebben een bijzondere voorliefde voor statistische onderzoekingen. Thans is naar aanleiding van de jongste Amerikaan^sclie volkstelling een statistiek gepubliceerd over het lange leven der vrouwen. Tot het derrie levensjaar is de verhouding van de meisjes tot de jongens 1000 : 1076, dus het ^.anlal mannelijke geboorten pvertreft dat der vrouwelijke. Deze verhouding vermeerdert tot het dertigste levensjaar een gunste van de mannelijke bevolking. Op dien leeftijd heeft men op de 1000 vrouwen 1183 mannen. Vanaf dien tijd neemt het aantal mannen opvallend af. Op 44-jarigen leeftijd is het verschil reeds ingehaald en boven dien ouderdom' wordt het aantal vrouwen grooter dan dat der mannen. Tegenover 1000 zestigjarige mannen telde men 1033 zestigjarige vrouwen. Bij 100-jarigen is de verhouding 1000 : 1576 ten gunste van de vrouwen. De Chicagosche arts en deskundige Burr schrijft dit verschijnsel hieraan toe, cfat de meeste vrouwen geen tabak gebruiken. Beroepsziekten der electrotechnici. — Wanneer electrotechnici gedurende langen lijd bezig geweest zijn in vertrekken, waar hoogspanningsproefnemingen gedaan worden, gaan ze dikwijls lijden aan hoofdpijn, - gebrek aan eetlust en spijsverteringsstoornissen. Ook do hartziekten en zenuwoverspanningen moeten geweten worden aan langdurige werkzaamheid in zulke lokaliteiten. In de accumulatorenfabrieken zijn de arbeiders blootgesteld aan loodvergiftigingen. Het intensieve licht bij het onderzoek van booglampen veroorzaakt netvliescatarrh of ontsteking der oogleden. De booglampen en ook de gloeilampen zenden ultra-violette stralen uit, die voor het eigenlijke zien zonder beteckenis zijn, maar een zeer schadelijke -werking hebben. De oogen worden tegen die stralen beschermd door brillen uit euphosglas die door clüooroxyde geel-groen gekleurd zijn. De sterke werking van Röntgenstralen is bekend; ze kunnen op gezonde organen en gezond weefsel een zeen nadeetigen invloed hebben. De ziekteverschijnselen, die door Röntgenbestralingen ontstaan, worden Röntgendermatibis genoemd. Een onder de telegrafisten voorkomende ziekte is de z.g. „telegra-* fistenziekte", die zich uit in armkramp, veroorzaakt door aanhoudende werkzaamheid aan het morse-apparaat. Soms wordt 't geheugen der beambten aangetast, zoodat ze hetmorse-aiphabet niet langer beheerschen. De electro,technici, die de apparaten voor do draadtooze telegrafie op de schepen bedienen, krijgen dikwijls radio-telegrafistenziekte, waarschijnlijk veroorzaakt door de weinig hygiënische levenswijs en misschien ook door de sterke ozoniseering van de lucht van het apparatenvertrok. Dat telefonisten dikwijls aan zware zenuwstoringen lijden, mag als bekend worden verondersteld. In verhouding tot de uitbreiding der electricite'it ïs echter liet aantal beroepsziekten van de in haar dienst werkzame personen zoo minimaal, dat ze geheel op den achtergrond blijven, afgezien nog van de betrekkelijk weinige gevallen, waarin het toeval of wel eigen onvoorzichtigheid aanleiding was tot een ongeval. Een kopje bouillon. — Op 'n uur of vijf van Buenos-Avres de Uruguay stroomop, ligt op den Uruguayschen oever der rivier de stad Frav-Bentos. De Liebig-stad. liam' wordt eiken dag in een reuzenpot het vleesch van 1500 k 2000 koeien getrokken, schrijft de „Avondpost". De koeien komen van de prairiën der Liebig Mij., een stelletje weiden, dat samen ongeveer 400.000 H.A. is, zoowat 50 maal de grootte van Parijs. Eiken dag, van December tot Juni, worden in die prairiën tusschen de 1000 en 1200 runderen geslacht, wat een gemiddelde van ruim 20.000 per jaar maakt. Dein de-^Licbig-kookketels, sinds de stichting van Fray-Bentos in 1864, verdwenen kudde beloopt 'n zes millioen dieren. Als ze op een rijtje gezet werden, zou het laatste de ain tipode zijn van het eerste, m.a.w. de rij zou de helft van den omtrek den aarde meten. En waar de pmvang van het Liebig-bedrijf nog met den dag toeneemt, en de maatschappij o.a. ii#*Argentinië een fabriek te Viïla-Golon heeft gezet, zal de heele omtrek der aarde gauw genoeg bereikt zijn. De runderen worden naar Fray-Bentos gedreven bij kudden van duizend tegelijk door een twaalf gaucho's —i van die snuiters, die in den zadel leven en lieven te paard een omweg van 25 K.M. maken dan één uur te loopen. ( Na eenige dagen rast wordt het vee in de perken of corrales gedreven. \ an 't eerste, dat 5000 stuks kan bevatten; in 't tweede waar er maar 4000 ingaan, en zoo door tot 't perkje van 15 a 20, waarin de lasso's der gauchos onophoudelijk hun prooi vangen, welke door een kaapstander wordt weggetrokken in een nauwe gang, waar een desnucador haar den steek toebrengt. ! En dan staat, na eenige ©ogenblikken waarin hak- en snijmachines, ter waarde van een millioen of zes, die al meer dan 300.000 ton kolen hebben verslonden, haar werk verrichten, he| vleesch te vuur in reuzenpotten, waar een 5000 K.G. tegelijk ingaat. En van die marmites staan er heele gelederen. Als na 'n paar uur de bouillon is getrokken, wordt ze als gefütreerda vloeistof door pompen geleid naar de kamer, waar de concentratie in het vacuum geschiedt. En die kamer slikt per dag zoo'n 500.000 L. bouillon. Wat er uit komt is de Liebig-bouillon .zooals we die allen kennen. Ze gaat in blikken van 50 K.G. naar het algemeen depót, waar analyse genomen wordt en vervolgens de verpakking in de bekende potjes plaats heeft. Aan de „Liebig"-frabricage zijn annex e$n ontzaglijke conservenfaDrick, een vetsmelterij, een raffinaderij, etc. Oome Jan en de oorlog. — Een medewerker van de „Voss. Ztg." heeft een rondvraag gehouden bij de verschillende „huizen van verkoop met recht van wederinkoop" hoe het met de zaken onder den oorlog ging. Merkwaardigerwijze bleek, dat deze inrichtingen zeer over slechte tijden te klagen hadden. Eerst gin;; ik, zoo vertelt hij, naar een goed, oud pandjeshuis in do Friedricl: s'trasze. Een oude grijze dame ontving mij. Haar verstandige oogen namen mij snel op van over haar bril en zij verheugde zich blijkbaar met iemand in haar eenzaamheid over haar zorgen te kunnen spreken. De zaken van de eerlijke pandjeshuizen, zoo zei zij, gaan zoo slecht als ieuére andere zaak. Toen de oorlog uitbrak, dachten wij, dat wij nu bestormd zouden worden. Maar wij vergisten ons. De lui kwamen om hun panden weer in te lossen. In de eerste drie maanden van den oorlog kreeg ik vijftien duizend mark op de panden terug. En de lui brengen niets nieuws. Wij hebben nog oude trouwe klanten maar dat is ook onze eenige verdienste. En de vrouwen? f Daarin zoudt gij u vergissen. De vrouwen hebben meer neiging tot inlossen dan lot verpanden. De vrouwen uil den hoogeren sland, wier mannen in het leger een lioogcre positie innemen, hebben allen onmiddellijk haar zaken in orde gebracht. De kleine winkeliers en ambachtslieden, die veel lot onze klanten behoorden, hebben ons ook niet meer noodig. Hun bedrijf slaat stil ot zij kunnen zich zoo behelpen, dat zij niet meer door plotselinge uitbetalingen in moeilijkheden komen. Diergelijke inlichtingen kreeg de jour> nalist ook bij een bezoek aan den voorzitter van den bond van Berlijnsche pandjesbazen. Hij vertelde: In het t>egin van den oorlog meenden zoowel de officieele banken van leening als wij. dat wij overstroomd zouden worden en wij hadden onze maatregelen reeds getroffen. In plaats daarvan werd na • drie maanden meer ingelost dan verpand. Er moet meer geld verdiend zijn. De meeste lieden, die van onze diensten gebruik maakten, zijn langzamerhand in beteren doen gekomen. Thans, nu de levensmiddelen duurder worden, gaat het weer een beetje levendiger. De lange duur van deu oorlog brengt nu en dan ook menschen uit den beteren stand, die hun geld vast gezet hebben en het dus moeilijk los kannen krijgen, in de bank van leening. Zij .brengen groole stukken om zich uit de verlegenheid te helpen. Wij verdienen dus niet veel. Terwijl andere geldzaken hun rentevoet belangrijk verhoogd hebben, staat de onze nog op du oude hoogte. Het bedrijf is zoo weinig winstgevend geworden, dat vele kleine pandjeshuizen sedert het begin van den oorlog gesloten zijn. --- LA REVUE DU QUATORZE JUILLET. (Nadruk verboden.) De veertiende Juli, de verjaardag van het groote historische feit, dat het volk van Parijs de Bastille nam, de veertiende Juli is, zoo de lezer weet, het nationale feest in Frankrijk. Het werd in vroegere dagen, toen er nog vrede heerschte in Europa, gevierd door een schitterende troepen-revue op het renveld van Longchamp, bijgewoond door den President van de Republiek, de leden van Kamer en Senaat, het Corps Diplomatique, alle hoogwaardigheidsbekleders, en honderdduizenden Parijzenaars, die, om het militaire schouwspel te zien, öf 'smorgens om 5 uur al op het pad waren, of den vorigen avond naar liet 13ois de Boulogne waren getogen, daar den nacht hadden gekampeerd, en den volgenden ochtend — want de revue begon, meen ik, om zeven uur — kans hadden op plaatsen, waar werkelijk iets van de revue te zien was. Ik ben altijd te zeer anti-militarist geweest — in den goeden zin: niet do anti-militarist, die tot dienstweigering zou hebben opgerdid, maar de anti-militarist die hel idee „oorlog" te verfoeilijk vond om te kunnen synipathiseeren met allés wat de voorbereiding van oorlog raakte — en ik moet er bij zeggen: ik heb altijd te veel van slapen gehouden, om voor het pretje van een militaire revue '5 nachts om vier uur op te staan; laat slaan een nacht door te brengen in het Bois de Boulogne. En zoo komt het dat ik elf jaar in Parijs gewoond heb, zonder ooil ,,la revue du quatorze juillet" te hebben gezien. Maar vandaag — want ik schrijf dit op den veertienden Juli zelf — heb ik voor het eerst de revue bijgewoond; vandaag, 1111 niet alleen Fransche troepen, maar troepen uil alle werelddeelen gedefileerd hebben, niet over een renveld in hel verre „Bois", maar door de Champs-Elysées en over de groote Boulevards van Parijs; vandaag, nu héél Parijs, den .schitterenden stoet van dappere is gaan zien, jomdat het niet gold een optocht van mooie pakjes en klatergoud,'maar de huldiging van braven, van het slagveld naar Parijs gekomen, om voor liet heele leger de huldigende dankbaarheid van het heele volk in ontvangst te nemen; vandaag, nu het voldoende was, tusschen 10 en 12 op den boulevard te zijn, inplaats om 5 uur 's morgens in Longchamp. Het was vandaag' — evenals een i'aar geleden weer „La Journée de 'aris", d. w. z. dat er in Parijs insignes verkocht worden, waarvan de opbrengst voor de dappere verdedigers van het vaderland is* De beeldhouwer Aug. Maillard, die de medaille voor dezen dag heeft gemaakt, heeft de gelukkige inspiratie gehad, een prachtigen beeldenaar te maken van den pas-gestorven verdediger van Parijs, generaal Galliéni. Op de voorzijde van de verzilverde medaille prijkt zijn even sympathiek als intelligent profiel; op de achterzijde staat: „Paris, 1911—1916". En daaronder de onsterfelijke woorden van zijn historische proclamatie : „JUSQU'AU BOUT". Galliéni. De naam is het „fac-simile" van de handteekening van den generaal. E11 zoo droeg vanmorgen^ toen ik op den boulevard kwam, ieder Parijzenaar die een franc voor de „poilus' - te missen had. het motto op z'n borst, dat — het is geen fraze, maar een eenvoudige waarheid — in alle Fransche harten gegraveerd is. Ik heb het weer heel sterk gevoeld toen al die kranige troepen voorbij trokken, en er bij elk nieuw regiment dat opdaagde toejuichingen losbarstten, die niets gemeen hadden'met het vulgaire demonstreeren van nationalistisch hoera-paIriotisme, maar die uitingen waren van groote bewondering en dankbaarheid. Ik heb bloemen en bonbons en kushanden zien werpen naar de soldaten; ik heb jonge meisjes haastig uit de rijen van toeschouwers naar 'het 111 idaen zien loopen, om de voorbij-marclicerende mannen 'hun bloemen in de hand te geven. En dit alles was 700 echt, zoo spontaan, dat het de arme drommels van „poilus", na hun harde leven aan het front, goed heeft moe«ten doen te zien, hoe zij met liefde, werden begroet. De stoet, dien ik zag voorbijtrekken op den Boulevard des Capucines, werd geopend, door 'n peleton van de „Garde Républicaine" te paard. Onmiddellijk daarachter ging liet muziekkorps va» hei 237c regiment territorialen. Dan volgden, te paard, generaal Dubail, militair gouverneur van Parijs, generaal Galopin en dc generale siaf van Parijs. En achter hen volgde» de troepen. De eerste plaats, dc ecreplaats, was gelaten aan nét Belgische leger. Een daverend handgeklap en bravo-geroep barstte los toen de Belgen, in hun lichtbruin kliaki, de nieuwe stalen helmen op — bruingeverfd als hun uniform, zooals de Fransche helm grijsDlauw is — verschenen. Het' „Vive la Belgique!" begroette de wielrijders, de infanteristen, dc kranige lanciers te paard. Het vaandel mc'i dc Belgische kleuren werd stormachtig toegejuicht; de hoeden 'gingen af. Het I-ransc'ie volk salueert altijd met eerbied een vaandel. Na het Belgische leger kwam het Engelsche. Ik wegt niet- of er vanmorgen, op den boulevard, Duitsche spionnen waren onder het publiek. Maar dis er geweest zijn, moeten zij wel een geweldigen indruk hebben gekregen van het Engelsche Wereldrijk, en van de onuitputtelijke bronnen van menschen-maleriaal, waarover Engeland beschikt. Voorop ging een muziekkorps van de infanterie en de Schotsche Hooglanders, de laatsten met liun doedelzakken, trommels en pauken. Dan kwamen verschillende afdeelingen infanterie. afgewisseld door afdeelingen Hooglanders, allemaal groote prachtkerels, die met hun Schotsche rokjes en bloote beenen een groot succes hadden. Dan waren er afdeelingen Hindoes uit Engelsch-Indië, prachttypen van Oostersche mannen, met hun bruine intelligente gezichten onder hun turöans: er waren Canadeesche Iroefpen, en Australiërs met hun cowboy-hoedon. En het viel op, wat dit allemaal stoere, prachtige soldaten' waren. De beurt was aan het machtige Russische leger. Er ging een gejuich op, een „Vive la Russie!", dat ailes overstemde, toen generaal Lotchvinsky, gevolgd door z'n stafofficieren, te paard, onophoudelijk met de sabel salueerende voor dc hulde'betuigingen van liet volk, aan het hoofd van z'n prachtige troepen naderde. Achter de groep officieren le paard kwam het vaandel, gedragen door een reus van naar mijn schatting minstens 2M. 10. En dc troepen zelf, al hadden ze dan niet deze onwaarschijnlijke lengte, waren allemaal reuzen in hun soort, niet hetzelfde soort kerels als bijv. de sportieve Engelschen. maar natuur-reuzen, met enorme vierkante schouders en schonkige heupen, stevig als Ardenner paarden. Ze hadden geen muziekkorps, maar Zongen oen Russisch lied. eentonig van dreun, maar verwonderlijk zuiver gezongeii door deze ongeschoolde stemmen. En wat nog opviel was hun streng-gedisciplineerde houding en gang. Toen kwam het'dappere Fransche % léger. Voorop, le paard, generaal Cousin met z'n siaf, dan het muziekkorps van het 230e 'regiment territorialen, gevolgd door de cadetten van St. Cyr en JoinviUc, en een afdeeling genietroepen. Daarna het le bataillon jaers. voorafgegaan door hun muziek. J )n na den zwaar -gecadeneeerden gang van de Kussen, was het vlugge, levendige rvthme van de Fransche jagers als een tegenstelling van twee volkstem peramen ten. Vervolgens het 110 reg. infanterie, liet 42e reg. koloniale troepen, en het 9e reg. tirailleurs, alle drie voorafgegaan "door hun muziekkorpsen en vaandels. En (oen- een' bataillon Annamieten, kleine gele kerels maar er pittig en laai uitziende met hun typische Mongoolsche gezichten. En na al de voorgaande volksstammen die we al gezien hadden, was het werkelijk alsoi alle volkeren van de wereld zich hadden vereenigd om te vechten. Ilierna kwam een afdeeling matrozen fusiliers; een deel van de dapperen, die zich aan de Yzer onsterfelijk hebben gemaakt. En ik zou me telkens moeten herhalen, als ik wilde trachten te vertellen hoe het Parijsche volk hen toejuichte, evenals de batterij van het 61e reg. artillerie, met hun trompetters voorop^ die hierna volgde. De prachtige, glimmende stukken veldgeschut van 75 m'M. — les soixante-quinze — werden bewonderd en toegejuicht als waren het levende helden. Een afdeeling van Saint-Cyr sloot den stoet. » CABOCHON,. ---