No 175 No 175 Derde Blad. --- Allerlei. Inde kroeg. 1 — Is mijn man hier, heeren? — Nee, die is juist naar huis gevallen, juffrouw 'Muller. —o— Diagnose. Professor: — Wat Iiebt u bij het onderzoeken van den patiënt gevonden? Student: — Een fiesch jenever. —Q— .Uit de kazerne. >. Sergeant: — 'Meyer, jij blijft altijd een pas achter, jij bent het grootste post-scriptum van de lieele compagnie. —° — Enfant terrible. Tante: — Hó, is mama uitgegaan, zeg je? Al lang? " t iMarietje: Neen, pas toen ze u zag aankomen. —o— Tijdsbepaling. A. ? — Ik geloof, dat het tijd is om naar huis te gaan, boekhouder. Je hebt nu juist 50 maal ceaaaDt — dan Is het meestal 7 uur. —o— Soliedevader. I Moeder (tot haar zoon, die om 3 Uur des nachts thuis komt): — Schaam je je niet voor je .vader, die is al bijna een uur thuis!—o — Herkend, Patiënt (na een operatie): — Gelooft u nu eindelijk, dokter, dat u me vroeger ook al eens geopereerd hebt? Dokter: — Ja, toen ik uw maag opende, herkende ik hem. —o—In het restaurant. Professor: — Ober, een half uur geleden bestelde ik een biefstuk! Heb je dien nu vergeten, of heb ik hem al op, of heb ik hem heelemaal niet besteld. —o— Kindermond. — Zoo zie je, m'n kind, wat vlijt en ijver kunnen doen; Frits Mende is slechts met een hemd aan z'n lijf hierheen gekomen en nu heeft hij een miliioen.... — Maar Mama, wat moet hij met een ihillioen hemden doen?.... —o— De boffer. Annie: — Hoendriks heeft een reuzen-erfenis gekregen — en dan te denken, dat ik hem drie maanden geleden een blauwtje liet loopen! Berlha: — Ja, die boft aan alle kanten! t 1 ! —o— De te lange broek. Peperman komt met een opgezet zeil de kamer binnen. — Is die kleermaker gek! Kijk er is, vrouw! Die broek is een mijl te lang. — Ik zal ze wat innemen. Hoeveel moet ik ze inkorten' ; — 'n Halve duim. —o— Tocht. < , A.: — 'k Heb nog nooit iemand gezien, die zoo bang is voor kouvatten als onze vriend Jansen.... B.: — Och kom. Hoe zoo? A.: — Wel voor hij een bad neemt stopt hij alle gaten van zijn spons dicht, uit vrees dat het daar anders door tochten mocht! —o— Familiaar. — Die vriend van je hééft veel in de . binnenlanden van Afrika gereisd, niet waar? i — Dat zou ik denken. Hij is er thuis als een kind. Zoo eigen is hij er, dat hij nooit van den Sahara spreekt, maar altijd van Saar! —o— Die lieve parvenu's! 'Mevrouw Parvenu woedend tot den fotograaf: —r Hier breng ik je de portretten terug. Heb ik zoó'n neus, zóo'n neus!! Man, je kent er niks van! _— IMaar, mevrouw, mijn toestel kan «liet liegen. — Koop er dan zoo een! * - . ~~ 0_ In een buitenlierberg. Vreemdeling: — Kunt u mij wat water en een handdoek brengen, opdat ik mij wat kan wasschen voordat er gegeten wordt? (Waardin: — Zeker wel meneer.... (Maar noodig is 't niet. Er komen vanmiddag alleen maar een paar boeren aan tafel. —o-~ Zóó erg niet! Jongedame (tot het dienstmeisje van haar neef, dat haar van den trein komt halen): — Je scheen rac eerst niet te herkennen. Had mijn neef je geen beschrijving van mij gegeven. Dienstmeisje: — O, ja zeker! (goedmoedig): Maar zoo erg vind ik net heusch niet, hoor! | —o— Te gering. ! I Vader, tot een huwelijkseandidaat, een reiziger in wijnen: — Zooals ik u gezegd heb, mijn dochter krijgt u niet. Maar om a le troosten,, bestel ik bij u 100 flesschen wijn. Huwelijkseandidaat (verslagen): Ach, die troost is te gering.... Neem u dan ten minste 200 flesschen! v —o— Distantie. Onderofficier (na de instructie): — Dus wat wordt er verstaan onder distantie? Algemeen zwijgen. — Nu wat zou het bijvoorbeeld wezen, wanneer jelui op zulk een afstand van mij stonden, dat ik jelui apenbakkessen niet zien kon? Soldaat: — Een opluchting, sergeant. —o — Practisch. Boer (die om 2 uur 's nachts den dokter komt halen): — Och dokter, kunt u niet met me meegaan, mijn vrouw is erg naar, u kunt meteen meerijden. _ — Dokter: — Is 'tdan zoo erg met haar? Boer: — Neen, dokter, dat niet, maar overdag kan ik m'n paarden niet missen. —o— Zweren. — Dus je bent er zeker van dat het gebeurd is zooals je zegt? vroeg de advocaat aan iemand, dien hij als getuige wilde doen oproepen. — O zeer zeker. — Durf je 'r een eed op te doen? — Natuurlijk. — Durf ie 'r om te wedden? Om honderd gulden? I — Wedden?... N .. .nee dat niel! —o— Tante. ! i Tante, die met haar nichtje voor het venster staat: — Wat een brutaliteit van die heeren daar beneden, om ons voortdurend kushanden toe te werpen! I I Nichtje: — Wil ik van 't raam weggaan? Misschien laten ze het dan wel . .. Tante (na een minuut, woedend): — Inderdaad! Wat een onhebbelijke vlegels!.... v —o— Van katoen geven. De onderwijzeres vraagt zinnen te construeeren met het woord „misschien" er in! Klein Marietje: — Misschien zullen we morgen goed weer. hebben. De onderwijzeres. — Prachtig en nu jij Mies? i ' Mies: —Misschien zal ik morgen wel een nieuwe jurk krijgen. De onderwijzeres: — Dat misschien lijkt me minder gelukkig, of heb je werkelijk veel kans dat je een nieuwe jurk krijgt? i Mies: — Denk ik wel juffrouw, moeder heeft tenminste gezegd als vader vanavond thuis kwam zou ik van katoen krijgen. , i —o— Aankondiging. Deze week zag iemand van onze kennis te Amsterdam in een winkel de volgende mededeeling aangeplakt, in een zwaren rouwrand omlijst: Wij vervullen den treurigen plicht aan onze geachte clientèle mede te deelen dat onze goede en edelmoedige vriend, de WelEd. Heer C r e d i e t heden Zaterdag 1 Juli is overleden. Hij was een edele ziel, dikwijls te goed van hart en te zwak van wil, zoodat hij meermalen schade berokkende. Hij ruste in vrede! Contante betaling! —o— Het wachtwoord. Strop, een Gentenaar, die sinds het begin van den oorlog op het front is, stond onlangs op wacht en droomde van 'n lekkere pint uitzet, terwijl zijn blikken langs den kant der Duitschers dwaalden. Eensklaps hoort hij stappen in de nabijheid en ziet een ander Gentenaar aankomen, Fliepe, die hem Weldra vervoegt. — Heade gij 'twachtwoord? vraagt Strop. — Bij nien. ik, zegt Fliepe. — Ehwel, aos ge-gij 't wachtwoord nie pn lie't, tons en meugde gij lner niet deure. — Allegê, gien lollekens, liin? Loat mij passeere — Ik kenne mijnen dienst: 't Wachtwoord pf wfierekiere.... — Joa moar, ge goat toch zeker mee mij de zot nie hêwe, zeker? Ge weet gij toch wel dak-ik giene spioen ben.... — Da goa mij nie aan. .. Die giene „Leopold ' en zegt en loat 'k nie deure^ al stond hij op zijnen kop. — Eli wel: ,,Leopold' , zegt Fliepe. Stommerik! — antwoordt Strop — koste-dÉl nie vroeger zégge? --- Historische Anecdoten. Sulla was zoo wreed, dat men van hem zeide, dat als hij ooit het Medelijden mocht ontmoeten, hij niet na zou laten het te worgen. i —o— Molière zei: — De verachting is een pil die men wel kan inslikken, maar die men bijna niet kan innemen, zonder er een leelijk gezicht bij te trekken. ! —o— Aspertini, een schilder, die" in 1552 stierf, was een uiterst zonderling mensch. i Men noemde hem „1'homme a deux pinceaux", omdat hij als bijzonderheid met twee handen tegelijk schilderde. Met de eene schilderde hij lichte, met de andere donkere kleuren. —o— Damville, de zoon van Anne de Montmorency, kon lezen noch schrijven. Als hij "een kerkboek mee naar de kerk nam, was dat louter voor de leus. Hij onderteekende vrijbrieven en plakkaten op commando van zijn secrelaris en dat was op een heel zonderlinge manier. Ilij maakte een twintigtal groote. lange hanepooten, waarop zijn secretaris zijn hand tegenhield, zeggende: , ' E — Nu is het genoeg, hoogheid! —o— De hertog van Bourgondië; een leerling van Fónelon, wandelde eens in de straten van Versailles; het was in een jaar, dat de ellende zich deed voelen. Daar men zijn goed hart kende, hadden de armen, die hem om een aalmoes vroegen, zijn beurs weldra uitgepul. Eindelijk, toen hij niets meer te geven had, maakte hij eenige diamanten. los van zijn Saiat-Esprit (ridderorde van Hendrik III), gaf ze aan iemand uit zijn gevolg en zei: — Ga ze verkoopen, en zorg er voor, dat die steenen brooden worden.' —°— Een auteurswet uit vroeger eeuwen! AlDerlet, een wiskundige en dichter, geboren te Sisteron en gestorven te Tarascon omstreeks het jaar 1390, „aanbad" een jonkvrouw, zonder het liaar ooit te zeggen, en maakte zijn leven lang gedichten aan haar. Toen luj stierf, gaf hij die gedichten aan een van zijn vrienden om ze aan haar te ".geven, maar de ontrouwe vriend verkocht ze aan een rijmelaar, d'Uzès, die re onder zijn naam uitgaf. Toen de letterdieverij aan 't licht kwam werd de letterdief gegeeseld. Dat was toentertijd de straf voor zulk een misdrijf. —o—• De hertog der Monlausier sprak altijd tegen den dauphin, zijn doorluchtigen leerling, met de grootste vrijmoedigheid. De jonge vorst liet zich soms meesleepen door de heftigheid van zijn natuur; dat was een bijzonder gebrek. Toen Jiij op zekeren dag meende", dat zijn meester, die hem een standje gat, hem sloeg, riep liij uit: — Wat, mijnheer. ,slaat gij mij? Breng m'n pistolen. — Breng mijnheer zijn pistolen, hernam de hertog lcoel, en liet ze hem in de hand geven. Maar die heftige bui was weer over, en de prins viel voor de Monlausier op de knieën. —o— In een armoedig klooster te Milaan hangt een „Laatste Avondmaal des Heeren". Dit werk was begonnen door een schilder, die 't door toenemende verlamming niet kon voltooien. Daarna droeg hij één van zijn leerlingen op, het af te maken. ,De jongeman had zooveel eerbied voor 't talent van zijn meester, dat hij aarzelde 't doek aan te raken, maar de oude schilder hield vol en zei: „Probeer 't eens". En — onder 't werk on li waakte 't genie en 't doek werd voltooid. De grijsaard werd uit de ziekenkamer naar 't atelier gedragen, om over 't werk te oordeelen. Toen zijn oogen 't kunststuk aanschouwden, barstte liij in tranen uit en riep: „Ik schilder niet meer. Ik geef mijn penseel in jouw handen over". i Dit meesterstuk was 'teerste werk van Leonardo da Vinei. , —o— Bij een klucht, wij .meenen „Fauteuil' "No. 40", krijgt in het begin iemand in de eerste rijen van den schouwburg ruzie: algemeen ontsteltenis, maar weldra blijkt, dat die iemand Nap de la Mar is en de heftig gesticuleerende kijvende heer, of beter gezegd Nap, tol de spelers van liet stukje behoort. i Iets dergelijks komt voor in „Repetition Interrompue" en toen deze opera-comique in 1747 te Brussel werd opgevoerd, waarin een „twist" plaats heeft tusschen den souffleur en een der acteurs, Sprong eensklaps de hoofdofficier, die bij afwezigheid van den Maarschalk de Saxe het bevel voerde in de stad. uit zijn loge, riep de wacht en deed de beide twistenden in hechtenis nemen, zonder naar een verklaring le willen luisteren. Men begrijpt hoe hartelijk de man door hoel den schouwburg werd uitgelachen! j , —o—« Napoleon I hechtte veel gewicht aan betrouwbare statistieken en een he-~ ambte kon zich van de keizerlijke gunst verzekerd houden, als hij bewees een bekwaam statisticus te zijn. Een zijner prefecten, de heer Beugnot, stond als zoodanig bekend," en toen de keizer eens zijn departement wilde bezoeken, roemden de personen van zijn gevolg als om strijd 's man's bekwaamheid en nauwkeurigheid in zake statistiek. „Wij willen ons overtuigen of hij in werkelijkheid den lof verdient, dien gij hem toezwaait", zei Napoleon met een ondeugend lachje. Toen Beugnot zijn meester kwam begroeten, ?wendde deze zich tot hem met de even onverwachte als lastige vraag: „Hoeveel trekvogels zijn dit jaar uw departement gepasseerd, mijnheer de prefect?'" Zonder aarzelen, antwoordde Beugnot: „Tot nog toe slechts één, Uwe Majesteit, maar — dat was een arend!" (Doelend op Napoleon-zelf.) —o— Het geoorloofde aantal koetsen bij een groene bruiloft was in ons oude Holland van overheidswege bepaald. Wie daarboven ging moest een boele betalen van soms.50 a 80 gulden voor elke koels, die er „te veel" was. De boeren versierden steeds het paard en de zweep en de bruid strooide zelve uit een mand, die ze op haar schoot hield, lekkers en bruidsuikers onder de kinderen rond. De spilzucht en weelde bij het bruiloftsmaal was een roden tot ergernis van de vroede vaderen die zich dan ook gerechtigd gevoelden daar .tegen op te komen met allerlei keuren en verboden en van af den preekstoel ook klonk de vermanende stem om te waarschuwen legen dergelijke wcreldsche vermaken. Een keur van den Briel van 1445 bepaalt, dat- niet meer dan 48 personen aan het bruiloftsmaal mochten deelnemen, terwijl geen andere feestelijkheden mochten plaats hebben dan de bruiloft zelve. In de Rijnstreek was men strenger en in 1575 werd verboden dat meer dan 12 gasten genoodigd werden. —o— Het voor de genieën niet zeer vleiende Hollandsclie spreekwoord, „hoe grooter geest, .hoe. grooter beest", wordt illustratief toegelicht door het leven van den Engelsclien staatsman en minister Charles Fox, die in de- laatste helft der 18e eeuw tijdens den vrijheids-oorlog van Noord-Amerika een belangrijke rol speelde in het staatkundig leven van Engeland. Fox werd, ofschoon hij in zijn particulier leven zich ondêrschoidd" door groote wanordelijkheden en buitensporigheden, om zijn buitengewone redenaarsgaven en talenten, reeds op zijn 19e jaar lid van het parlement, en toonde zich hier pn in de hooge ambten, die hij later vervulde een staasman met broeden blik en groot doorzettingsvermogen. Dit belette hem echter niet, in een paar jaar een vermogen te verkwisten, dat hem een jaarlijksch inkomen verzekerde van 48000 gulden. Hij verviel vervolgens nagenoeg tot armoede, maar dit scheen veeleer zijn energie te versterken dan hem uit het veld te daan, en hij vond er ook geenszins aanleiding om om zich te beteren. N. A. —o— De ouders van Mademoiselle Jouannes, de bruid van Trudon, een der rijkste fabrikanten in Frankrijk, kochten voor hun eenige dochter een trousseau van vijfduizend pond. In de mémoires van een hofdame staan de kleinste- détails van de huwelijksgiften uit dien tijd (de 18e eeuw) beschreven. 'Merkwaardig en interessant is het ze op te noemen: Een met briljanten ingelegd zeer groot en looi horloge, een uitgesneden met rose parelen ingelegd étui, een tabatière uit fijn geslepen kristal, belegd met een monogram van reusachtige diamanten, een" gouden doos voor de mouches de beauté en een sèvre porceleinen waschkom en andere toiletartikelen, twee messen met saffieren handvat, één voor fruit, liet andere voor vleesch. Een juweelenkistje bewerkt in een klooster, gevuld met zegelringen, zeven armbanden, een juweelen „pendant de oorsage" in den vorm van oen kruis. Vervolgens negen kostbare paren schoenen, zeven gordelsloten, drie statietoiletten, 120 'kanten chemises, even zooveel ponipeuse jupons en talrijke zijden kousen welke met bizarre bloemen en vogels geborduurd waren en een beurs 'gevuld met 200 Louis d'or. —o— Terwijl tegenwoordig vrijwel alle geschut uit ijzer bestaat, kende men vroeger allerlei ander materiaal voor kanonnen. Eenige eeuwen geleden schoot nien b.v. in Mexico uit leemen kanonnen. In vorm kwam dit geschut overeen met de bronzen kanonnen, zooals de Mexicanen die van de Spanjaarden hadden gezien. Zij hadden echter absoluut geen verstand van brons gieten en namen dus het materiaal, dat hun het meest geschikt leek. Niet minder primitief waren de kanonnen der Thibe tanen, die uit leer bestonden. Om den loop te versterken, smeedde men er ijzeren ringen omheen. Bij het afschieten gaven die dingen 'wel een harde knal, maar tegen de Engelsche expeditie vermochten ze niets. De Tirolers gebruikten bij hun bekende vrijheidsgevechten houten kanonnen. De ridders der Malthezer Orde maakten gebruik van een ander soort kanonnen, die, hoewel ook zeer primitief, toch eenige Uitwerking hadden. Zij boorden groote gaten in de kustrotsen en vulden die niet kruit. Bij een vijandelijken aanval uit zee 'werd de lading afgeschoten. Nog eigenaardiger kanonnen liet de ïtussische keizerin Anna Iwanowna in het begin der 18c eeuw vervaardigen. Deze bestonden uit ijs en dienden, om op een mooien winterdag wat saluutschoten af te vuren. De kostbaarste kanonnen, die wel ooit gebouwd zijn, bevonden zich in het bezit van een Indischen potentaat. Deze kwam op het eigenaardig idee, zijn artillerie te wapenen met vergulde kanonnen. De inwendige deelen waren van ijzer, maar de ijzeren loop droeg een zware gouden mantel. Elk dezer stukken geschut had een waarde van meer dan een miliioen. , Prof. Knappert vertelt in zijn „Verloving en Huwelijk in Vroeger Dagen": In belangrijke aangelegenheden liet men zich in de lGe eeuw hier-te-lande door helpers ter zijde staan, voor de rechtbank, bij een koop-contract, bij een tweegevecht. Desgelijks bij de v r ij a g e. De vrijer zendt zijne boden vooruit, om het terrein te verkennen, om den eersten aanval te wagen. In de Ommelanden heette zulk een paranymf maakman, in sommige streken van Friesldnd werd eene oude yrouw uitverkoren, om de gevoelens van het meisje te polsen. Het is opmerkelijk, hoe deze vrijage bij volmacht in krassen vorm bij de oude Frieschen voorkwam. Een, die tot hen behoord had en hen goed kende, schroef (het geldt het derde kwart der 16e eeuw): „dat niemandt onder haer, een huysvrouwe begeerende, de persoone selfs aenspreecken noch versoccken en mach. maer moet sulcks den Dienaren aengeven ende raedt vragen ende denselven voor hem aensoecken laten". Alfred Michiels verhaalt van de doopsgezinden in de Vogezen a° 1858, dat zij bij huwelijksaanzoeken zich richten naar het voorbeeld van Abraliam en Eliëzer en naar dat van den jongen Tobias. Want als een jonkman bij hen ihuwen wil, neemt hij een diaken in zijn vertrouwen. Deze (hij heet „der sleckelmann") stijgt te paard en rijdt lot bij den put van de woning van iiet meisje. Die komt naar buiten met eene kruik in de hand, schept er water in en biedt hem te d nken (gelijk immers Rebekka het Eliézer deed.) Zegt zij verder niets, dan weet hij .genoeg on rijdt weêr iw dg Maar zegt zij: „kom wat dichterbij en la