Allerlei. Ditjes en datjes. Lucbtkasteelen hebben geen ijzeren balken en steenen muren, maar toch is menigeen er al door verpletterd. * In Argentinië wordt een man, die te lang verloofd blijft, zwaar beboet, en zoo hij in 't geheel niet trouwt, moet hij tot zijn tachtigste jaar belasting betalen. In Hanover is een club van Terraphagen opgericht. De leden leggen een gelofte af, om evenals eenige gedegenereerde wilde volksstammen uitsluitend aarjle te eten. * Een gebochelde Javaanscbo bedionde, die te Samaiaug stierf, heeft zijn neef f 36.000 nagelaten, onder voorwaarde dat het jongmensch binnen drie maanden zal trouwen met een inlandsch meisje^ dat hetzelfde lichaamsgebrek vertoont als zijn oom. « Jaarlijks worden groote hoeveelheden speelgoed uit Duitschland naar Engeland en Amerika geëxporteerd. In de 10 eorste maanden van 1912 bedroeg do uitvoer naar Engeland 10250 ton, dat is 10 pet. meer dan in 't vorige jaar en 17 pet. meer dan in 1007. De grootste afuomer is echter Amerika; in de 10 eerste maanden van 1912 werd daarheen uit Dnitschland niet minder dan 16000 ton verzonden. Men schat de inkomsten der Duitsche speelgoedexport in 1912 op 9 millioen gulden. .u Ex-president Koosevelt heeft door zijn jachtexpedities in Britsch-Oost-Afrika de musea van zijn vaderland met heel wat bezienswaardigheden verrijkt. Met hetzelfde doel zijn tal van Amerikaanscho zoölogen naar Afrika vertrokken; aan den C.'ongo werkt o. a. een door hot Amérikaanscbe museum voor natuurwetenschappen ta NowYork uitgezonden expeditio onder leiding van l ang en Ciiapim. Volgens berichten van 2L Augustus bevond zij zich te Taradje en was van plan naar Avakabi op to breken. Vandaar zal zij den terugtocht naar de Westkust aanvaarden. * Olifanten hebben den naam van ongevoelig te zijn. Dat een dikhuidige echter onder invloed van pijnen gok kan worden, is onlangs in den Londenschen dierentuin bewezen, toen een olifant, bij oen aanval van dolheid, gedood werd en men bij ondorzoek een abcès aan een tand vond. Volgens Sir John Bland Sutton klagen opzichters er vaak over, dat ..olifanten Labys" zoo lastig zijn door de ..tandjes''. Wanneer men zich de grootte van 8 voet en 't gewicht van 150 pond van een volwassen tand voorstelt, kan men zich den aard van de pijn voorstelleu, die meestal door abcessen veroorzaakt wordt. De volgende methode ia zeer aanbevelenswaardig. Een omstreeks 27 vierkante cM. groot stuk flanel wordt zoodanig over een gewoon drinkglas gebonden, dat het als een bekervormigen zak tot de helft van het glas er in hangt. Hierin kan men uren lang stukken ijs bewaren, vooral wanneer men een stukjo los t'anel er over heen legt. Goedkoop, grof flanel is het beste, omdat het water gemakkelijk afdruppelt, zoodat het ijs droog blijft. Heeft men alleen fijn flanel bij de hand, dan boort men een kleine opening ia de punt van den zak, daar anders het water teruggehouden wordt ea het smelten van het ijs verhaast. * Met iiet meerdere gebruik van chroomleder voor schoenen, is de behoefte aan schoencrème en andere middelen ter conservetring van leder belangrijk toegenomen. Fabrieken, die dit artikel produceeren, rezen als paddostoelen uit den grond op, gelijken tred houdond met het aantal recepten, dat chomici publiceerden. Inden aanvang maakten deze mooie sommen voor 't resultaat liunuer proefnemingen. Weldra echter was de markt overvoerd. Vele schoensuioerfabrieken hadden hunne inrichting omgezet in die voor de vervaardiging van was. Dezo zijn er nog 't beste aan toe, hun bestaan is van blijvenden aard. Vau de nieuwo fabrieken hebben enkole kans gezien in korten tijd, een groote winst to maken. Voor andere beteekeut do heele bewegiug een fiasco. # De Duitsche hoogovens weten geen raad met hun slakkon. Reeds worden ze voor kunststeen en cement bij straat- en wegwerken gebruikt en nog vormen zich bergen slakken, die kostbaren grond in beslag nemen. Vooral in de Westfaalsche industriestreken is dit het geval. Gelukkig is er nu een nieuw afzetgebied gevonden. De regeering beraamt plannen, om to komen tot verbinding der Waddeneilanden van Oost Friesland met het vasteland, om zoo. doende vruchtbare akkers te winnen. De slakken kunnen helpen dempen: Hun eigenschap om in water nog harder te «orden, maakt zo des te verkieslijker. Alleen de hoogo transportkosten zijn een niet gering te tellen nadeel. Door gobruik van het Dortmund, Ems- en Rijn-Hernekanaal hoopt men de vrachten zooveel mogelijk to drukken. s Volgens het „Archiv für Post und Telegrafie" zijn er op aarde 12>/2 millioen telefoons met 471/2 millioen K.M. geleidingadraden. Van alle telefoons der aarde, welke tezamen jaarlijks 22 milliard gesprekken overbrengen, sgn er 8,4 icillioen in de Vereenigde Staten en 3,2 millioeu in Europa. In Europa neemt Duitschland met 1 millioen telefoons en een net van 5,7 millioen K.M. de eerste plaats in. De draden van telefonie en telegrafie der geheele wereld zijn tezamen 55.7 millioen K.M. lang. De telefoon heeft hierbij haar oudere zuster, de telegrafie in vele landen overtroüen. Als men hiermee nu de briefpost vergelijkt, bemerkt men dat in de Vereenigde Staten jaarlijks 12,6 milliard gesprokken, 0,098 milliard telegrammen en 8,8 milliard post verwerkt worden, terwijl in Europa de post nog overwegend is (15,4 milliard post, tegen 4,9 milliard gesprekken en 0,345 mill. telegrammen). * Het College do France, door Frans I gesticht, is niet slechts een universiteit in den gewonen zin van 't woord, maar biedt ook gelegenheid tot vorming van eiko lioogere geestelijke ontwikkeling. Dat wil leggen, dat iedere tak van wetenschap, hoe excentriek ook, er onderwezen wordt, zoolang iemand iu Europa dit onderwijs wenscht te volgen. Zoo is er een wiskundeprofessor, dio het geheole jaar lang een bijzonder onderdeel van zijn vak doceerde. Verstrooid en afgetrokken sloeg de geleerde nimmer bijz mder acht op den eenigen trouwen leerling, die dag aan dag zijn lessen volgde, maar toen hij een jaar achtereen, die zwijgende oplettende figuur op de achterbank had zien zitten, meende hij hem toch met zyn geregelde opkomst goluk te wenschen. .,'t Schijnt, dat manheer niet ziet, wie ik ben", antwoordde de leerling, ,.ik ben uw koetsier en wacht hier altijd totdat u uitgesproken zij t". * 't Schijnt bij de Engelsche dame» mode geworden te zijn, dat men iets „doet" op de beurs. Met hartstocht volgen zij de koersen en ordonneeren baar makelaars, gewoonlijk vrouwelijke, voor haar iets te wagen. Winnen zy, dan is haar vreugde uitbundig. By verlies echter, zoo vertelt do Londensche makelaar Mrs. Brook, zoeken zij alleriei uitvluchten om haar verplichtingen te ontkomen. Ken ander vrouwelijke makelaar Mrs. Barrett Jones is tot de ervaring gekomen, dat liet niet geraden is, vrouwen te tellen onder zgn clientèle. De w\jze waarop deze tot betaling liarer eoreschulden moeten gedwongen worden, werkt belemmerend op den loop der andere zaken. Niet alleen op de beurs speculeeren de Engelsche dames, ook bij de Tennen en andere sportspelen wagen zij groote Bommen in do hoop, ze verdubbeld terug te ontvangen. Ook de bookmakers klagen over den last, dien zy hebben om de verliezen betaald te krygen. • De benedenloop van de Miasissipi ondervindt veel last van een welig groeien der waterplant, Eichhornia Crassipes, en dit reeds 20 of 25 jaar lang, deze plant heeft zich ook verspreid in Japan, heel OostelijkAziS en inzonderheid in Indo-China. De loop van de Kambodtja wordt vaak gestremd door deze plant, die een wezenlyke hindernis wordt voor het verkesr der sainpangs. Vooral de rivierknstbewoners eischen een middel ter verdelging. I.econte heeft tijdens zyn verblijf in dit land een eigenaardig verbruik van eichornia opgemerkt, dat door do Inlanders loekbinh genoemd wordt. Do gevangenen van Pnom-Penh moeten de bladsteelon dezer planten plukken. Na eenige bewerkingen worden deze in de schaduw te drogen gelegd; de uitelkaargehaal.le vezels dienen voor bindgaren, manden en zelfs grove weefsels. Voor liet vorvoer van rijst verdient dit weefsel, aanbeveling, daar het minstens even sterk is als do tot nu too gebruikte juttezakkon, terwijl levens do scheepvaart op de rivier er voordeel bij ondervindt. --- No 9. No 9. Tweede Blad. --- Land- en Tuinbouw, Veeteelt enz. De beteekenis van den mol voor Land- en Tuinbouw. — V. Hoewel de mol beslist geen plantenwortels als voedsel gebruikt, vervolgt Dr. J. Kitzema Bos zijn betoog tot behoud van den mol, doet hij soms toch wel degelijk belangrijke schade aan de plantenteelt, en wel doordat hij bij 't omwoelen van den bodem jonge planten met hunne wortels boven den grond werpt. Voor niet alle plantensoorten is dat omwoelen van den grond even nadeelig. tiras nchtige gewassen 'lijden er al heel weinig onder. Immers, iedere grasplant zit niet met een enkelen, min of meer vertakten hoofdwortel of penwortel in den grond, maar met oen groot aantal wortels, onomiscb oogpunt weinig belang inboezemt, — met den groenteteler en den bloemist is het anders gesteid. — Wanneer een mol in groentebakken gangen maakt onder de aldaar geteeld wordende spinazie, postelein, worteltjes, enz., dan kan men van den groenteteler niet eischen, dat hij don insekteneter daar duldt: want hij vernielt zijne jonge groenten op groote schaal, i n dat''de bloemist den mol niet gaarne ziet in de bakken en op de veldjes, waar hij bloemzaad heeft uitgezaaid, dat spreekt ook wel vanzelf. Ook de zaadteler zal soms reden hebben, om den mol mot leede oogen op zijne terreinen to zien; allerminst hij, die zich toelegt op de veredeling der gewassen en wien er dus veel aan gelegen kan zijn, dat hij alle planten van een zekere serie in leven houdt. Ook op kiembedden van houtgewassen en van zaaiingen van vruchtboomeu kan men den mol moeilijk dulden. Daarentegen is er geen redelijke grond voor te bedenken, waarom men soms de menschen in boomgaarden en fruittuinen en in boomkweeker.jen alle mogelijke moeite ziet aanwenden om er de mollen weg te vangen. Ddar juist kunnen deze door 't wegvreten van engerlingen, van de larven van verschillende schadelijke snuittorsoorten (Phvllobius, Otiorhynchus, enz.), van veenmollen, aardrupsen, grasrupsen, emelten, ook van veldmuizen, groot nut te weeg brengen, en schade doen zij daar niet. (Wordt vervolgd). Het gebruik van entstoffen bij het conserveoren van pulp. — Mal peau x en Lofort publiceeren in het „Journal d'Agr. prat." de resultaten van proeven, genomen met verschillende metho les voor het bewaren van pulp en suikerbietenblaren en koppen. Met name was 't doel, na te gaan de uitwerking van lactopulp, een cultuur van melkzuurferuienten. vervaardigd door Bouillant te Parijs. De laetopulp wordt met de pulp vermengd, wanneer deze in de silo's wordt gebracht, of nog 1 eter, zoodia zij uit de fabriek komt. De pulp, die in de difusie-batterijen steriel geworden is, vormt een geschikten voedingsbodem voor de ontwikkeling der melkznurfermenten, die zich snel vermenigvuldigen en zich door de gehoele massa verspreiden. Door 't melkzuur, dat zij voortbrengen, beletten zij de ontwikkeling van alle fermenten, op andere wijze iu de pulp geraakt. Gednrende 3 jaren wordt de lactopulp gebruikt op do landbouwschool in het departement Pas-du-Cal ais, en steeds met goed gevolg. Slechts de resultaten van 't laatste jaar worden hier medegedeeld. Vergeleken werden silo's, die als volgt geclassi.ceerd kunnen worden. Ie. silo's, waai in alleen bladeren cn koppen van beetwortelen; 2e. silo's, waarin pulp, vermengd met bladeren en koppen; 3e. silo's met enkel ptilp, 't zij in een kuil in den grond of in speciale silo's. In ieder geval is de invloed van 't enten met de laetopnlp onderzocht, terwijl bovendien onderzocht is de werking van zout. Het bleek, dat overal bij het gebruik van lactopulp de minste verliezen geleden worden. Reeds op 't gezicht alleen kon men opmerken, dat, waar melkzuurfermenten waren toegevoegd, de conserveering 't beste was; de pulp had nog de kleur, de structuur, de elasticiteit en den frisschen reuk, die de snijdsels hadden bij het verlaten der fabriek. Daarentegen was de pulp, zonder lacto-pulp toevoeging, vetaclitig, had een onaatigenamen reuk en werd gemakkelijk tusschen de vingers fijngewreven. De beetwortelbladeren, by de pulp ingekuild, waren beslist smakelijker voor het veo, dan die afzonderlijk waren ingekuild; zij kwamen den vcrschen bladeren zeer dicht nabij. De gezouteu pulp hield, wat kwaliteit betreft, het midden tusschen de met melkfermenten behandelde pulp en die waaraan niets was toegevoegd. Het inzouten, gecombineerd met behandelen van melkfermenten, gaf, wat aangaat de verliezen van droge stof, de beste resultaten. De Amerikanen, die over het algemeen zeer goed op de hoogte zijn met het inkuilen, gebruiken 't liefst silo's met waterdichte wandeu. In Frankrijk daarentegen legt men zich veel meet toe op bet draineeren van de ingekuilde massa, waardoor de pulp voortdurend droog blijft en de gunstig werkende giststoüen zich kunnen ontwikkelen. Malpeaux en Lefort hebben steeds de minste verliezen geconstateerd, wanneer de silo's niet gedraineerd waren. De analyses, voor en na do inkuiling gemaakt, hebben aangetoond, dat de voedingswaarde van de met lactofernienten behandelde pulp grooter was dau die van de niet-bebandelde; er waron in 't eerste geval minder koolhydraten en stikstof houdende bestanddeelen verloren gegaan. Terwijl de pulp, die op de gewone wijze was ingekuild, dikwijls giststoffen bevatte, die ernstige ziekten teweegbrachten, was dit bij de , geënte'' pulp nooit het geval. Men neemt aan, dat de melkzuur/ermeuten, met het voedsel vermengd, de opneming hiervan vergemakkelijken. Ook is door oen landbouwer bevestigd, dat de dieren, die met ..geonto" pulp gevoed waren, beter groeiden, en dat men dit aan jonge dieren, inzonderheid aan schapen, kon voorzetten. Ook bij melkkoeien bleek, bij gebruik ervan, de melk van zeer goede kwaliteit. Om het voor deu boer gemakkelijker te maken, ware het yewenscht, dat de bewerking met lactopulp in de suikerfabrieken kon geschieden. 1 e extra-kosten bedragen ongeveer 7 J / 2 cent per ton, een uitgave, die niet opweegt tegen de groote voordeelen. Wij zouden het gewenscht achten, indien deze methodes van pulpbewariug, waarop wij reeds eerder de aandacht hebben govestigd, ook hier te lande werden onderzocht. Do totale hoeveelheid pulp, die in Xederland geproduceerd wordt, vertegenwoordigt een groote waarde, en het is algemeeG bekend, dat de hier gevolgde bewaringsmethodes alles te wenschen overlaten. (Ned. Landb. Weekbl.) --- Feuilleton. (Nadruk verboden). Amerika. Er gebeuren rare dingen in do wereld. Je kant er in komen, je zou als man of vrouw van ondervinding het aannemen, als hot je apolictisch werd gezegd, dat de lieele Balkanoorlog aan een onbeschaamde rite au heeft gelegen, toen 'n salvo plofte uit den enortuen neus van den Czaar van Bulgarije, wen deze bij de audiëntie van de diplomaten nieste. Ik zog niet dat dit even zeker historie is als de vervalschte Emser dépêche, waarvan papa Biamarck alles wiet. Maar a I s dat bleek de oorzaak te zijn van den Balkanstryd — je kunt er in komen, je kunt het als man of vrouw van ondervinding aannomen. "Want zonderlinge microscopisclio dingen zitten, zooals 'n kleiue speld eeu groot tafellaken aaneenhecht, soms aan 't geweldigste vast. 't Geringste, 't nietigste, 't onbeduidendste is menigmaal oorzaak (als je eens achter de coulissen kon kijken, zou je 't zien) dat de wereld dreunt oni 'r as. En voor Aaltje Flinks kón er op de wereld niets van geweldiger beroering zijn dan de omwenteling _ zij 't dan ook een hoogst aangename — in haar eigen aschgrauw sleur leven, als eens de jonge kerel kwam, die liaar, wees en genadebroodetend kind bij den zadelmaker Bertas Koeloets, ten huwelijk vroeg —en voor Aaltje 1 links was er wel niets van zoo'n koele onbelangrijkheid als een hamerslag op een groene tafel in..,. Amerika! I rgens in Amerika—ja — in Amerika — viel een hamer in een vergadering van het Bestuur — Directeur en Commissarissen der Circus maatschappij — klopte op 'n groene tafel en completeerde als het puntje op de i het aangenomen besluit, met slechts één stemmetje meerderheid, om ook in Nederland een der groote en vaste circussen van Dunby te bonwen. Aaltje boende op dat oogenblik in een groote stad van ons vaderland, die ik liever verzwijg om geen menschen in opspraak te brengen, in het bijzijn van juffrouw Koevoets, die zij tante noemdemaar slechts was een vriendin van haar vroeg overleden moeder — Aaltje boende met hoog opgestroopte mouwen de stoelen der buiskamer in 't bijzijn van baar breiende ..tante", op het oogenblik dat in Amerika de hamer iu kwestie met een fermen tik het besluit onderstreepte. Aaltje sprak nooit met juffrouw Koevoets over trouwen, want juffrouw Koevoets had haar voorgerekend, dat " ! ,'s3 van de volwassen jongelui niet trouwen konden aan den dag van vandaag zonder een fiinkklinkende bruidschat en het moest nou lukken dat een van het 1 dat 't zonder zoo'n schat kon stellen, haar, verscholen viooltje bij de Koevcetsen, zou komen zoekeu. Toch keek ze nog al eens, en niet zuinig, naar Koos, die iederen namiddag, op oen vast uur, van zijn kantoor kwam en over het breede trottoir veerkrachtig en jeugdig stapte langs de spiegelruiten van den zadelmakerswinkel. Toch keek ze smachtend in haar eentje, al behoorde hij zeker en stellig tot de 32/33. Koos loenschde wel eens naar binnen, deed dau of ie zich spiegelde, maar loenschde maar even of Aal er was, bang te kijken in bet lieve dogge gezicht — ie hebt vervaarlijk kijkende maar toch In wezen goedige doggen — van Bertas, den pleegvader van Aal. Hetgeen Koos al meermalen was overkomen. Zij hadden elkaar leeren kennen.... doch slaan we geen zijpaden in. Tante zei op een dag, maanden na bewusten hamerslag in de Nieuwe Wereld, met een glunder gezicht: — Aaltje is je nou is kennis had. Aal klearde tot in 'r haarwortels. — Nu ik supposeer dat je is kennis had — je hooft niet te kleuren — maar beste meid, je mot nie zóó bleu zijn, nou al als ik maar over een jongen — in 't algemeen — spreek — dan kom je 'r niet. — Maar, zei Aal, ik begrijp u niet, tante. — Ik zal het je dan maar rechtuit zeggen. maar je Jboudt je mond, voor ieder. Er is kans — er is kans — er is veel kans versta me goed — en zij grunzelde weer, haar dunne lippen krullijnden in haar lachend-bolle wangen — veel, heel veel kdns dat we je 'n uitzet kiinnon geven, zoo rijk, zoo flink.... maar je houdt je mond, we zijn er nog niet, maar bijna 't Was voor juffrouw Gonde Koevoets bijna niet uit te houden geweest. Ze most het tegen iemand zeggen—en geen betere spuiing dan bij Aal, die er ook zoo enorm belang bij had nis do zaak beklonken werd over eenige dagen. Bövendien had Bertus baar dadelijk over Aal gesproken. Ze konden haar wel wat meegeven, als het kind, dat zij, beiden goed van hart, jaren geleden toen Aala moeder stierf tot zich hadden genomen zonder er bij te denken dat het meisje eens groot werd, eens huwbaar werd — wel wat, maar niet veel; want zij hadden haar te eer tot zich genomen om de droefheid wat te lenigen over hun doofstom Jansje, dat bovendien wat simpel, geheel buiten de wereld was gesloten, en al leefde het, en al was het goed bezorgd in het gesticht, toch feitelijk voor hen verloren was. Dus wat zij bezaten mochten zij toch niet onttrekken aan hun eigen kind en zoo schoot er voor Aal niets anders over dan bij 'r pleegouders 'n zuur sleurleventje te leiden als 'n kanarie in 'n kooi. Doch nu was er plotseling licht gekomen in de duistere toekomst van Aal, die, zonder dat oóm of tante 't vermoedden, kennis had aan dien hupschen Koos. Deze hoogst aangename omwenteling was aanstaande. .. Veel wist Aal nog niet, veel begreep Aal er nog wel niet van, doch toen ze den volgenden namiddag, op den uitkijk zittend, Koos zag naderen, bonsde haar hart zoo, dat ze er vau beefde. En in 'r zenuwachtigheid sprong ze op en wou de glazen winkeldeur uit, 't portaal door. Gelukkig liep Koos recht voor zich uitkijkend verder om reden Bertas Koevoets aaa de huisdeur z'n pijp stond te looken; gelukkig — want Aal was op 't punt geneest om 't gehoiin, nog vaag maar reeds zoo zoet, aan den jongen man te verklappen. 't Was twee weken vroeger. Bertus stond, zooals hij veel deed, zijn pijp te rooken aan de buisdeur. toen een lange, magere beer op hem toetrad, ï'n kaartje gaf. — D&nk je, zei Bertus, wijl hij maar zoetjesaan z'n zaken aanhield en nu weinig meer insloeg — eu hij gaf den heer, die met den hoed in de hand vóór liem stond, z'n kaartje zonder 't te lezen terug. Ik ben nog van alles ruim voorzien. — Permitteer, sprak de lange meneer, terwijl-ie z'n hoed weer opzette — ik kom niet voor zaken. Ik kom u spreken over uw huis. Dit huis is toch uw eigendom? — Wel wis-en-waarachtig, sprak Bertus> uit z'n pijp puffend — en geen hypotheek staat er op, hoor, voor geen cent. — Des te makkelijker kunnen we d« zaak afwikkelen, sprak de lange heer en hij zei, z'n kaartje weer overreikend: „Jatten, makelaar". — Nou en wat mot dat? »roeg Bertus, ietwat wantrouwend. — Ik wil uw huis koopen. — Jawel, zei "ertus. — En voor goed geld ook! Was dat ernst? Als-ie z'n zaak goed kon kwijt worden en zijn huis aan fatsoenlijken prijs, zou-ie niet „nee" zeggen. Hij kon mot zijn Gonde dan stil gaan leven en Aal moest dan in hemelsnaam maar in betrekking, als er geen met goud beslagen vrijer om 'r kwam. — Wat noemt u goed geld? vroeg-ie. — Mag ik even binnenkomen? het is mij hooge ernst en de prijs zal u meevallen. Achter 't magazijn van 't zeer diepe huis — 't was een heele wandeling — in 't klein kantoortje, waar 'n potkacheltje te brommen stond, zette de makelaar 't gesprek voort en tot verbazing van Bertus, wiens gezicht echter met grimmige kwalwangen, die over z'n boord bolden, strak bleef, noemde de makelaar den prijs: vijftig duizend gulden. — Nee, sprak Bertus sluw, dan mot ik tn'n zaak uit — on dat gaat niet. — U kan toch ergens anders ze voortzetten. — Op mijn leeftijd — nee. — Nu, wat mot er dan bij, wat schat u uw zaak? — Och, zei Bertus, zeer kalm — maar hij had alle moeite om zich te bedwingen — ik doe bet liever niet. ik beu maar alleen met mijn vrouw, ik heb 'n ongelukkig kind, dat doofstom is, waarom zou ik me gaan vorplaatsen. — Hoor eens, zei de makelaar, zaak of geen zaak — dat moet u dan zelf weten, maar ik doe er nog tien duizend gulden bij. Bertus stond op, wipte 't kacheldeurtjo open: — Dat 's om te stikken, blies-ie. Ilij blies of-ie in een dampbad zat, schold op de veol te heete kachel, die 'm in 't zweet zette. Maar door wat anders drong de warmte door al z'n poriën. Zestig duizend gulden! voor 'n huis, dat-ie twaalf jaar geleden voor nog geen dertig duizend gulden — om de stand! — had gekocht. Z'n zaak! Wat was die waard? en as-ie wou zou-ie die kunnen verplaatsen. Hij overwoog en zweeg. De makelaar hield aan. — Nu, wat zegt u van dat bod? — Het is feta, sprak, na eenige aarzeling, Bertus. — Wat blieft u? zestig duizend gulden! — Nu ja, zoi ie, het is goed geld, maar ik zit hier goed. — Dan zeventig, sprak verleidelijk de man. Daar Bertns niet verder antwoordde, stond de makelaar op: Nu dan, sprak-ie, z'n hoed draaiend in de hand, ik doe er nog vijf bij — 'n ronde som 3 /,j ton — denk u er nog maar eens over. Ik kom over twee dagen terug. Zij gingen den volgenden dag by' hun vrienden de Dilmeyers op de Veengraclit theedrinken en Bertus was zóó vroolyk of-ie stiekempjes vau de-madera-llesch had gesnoept. Zij zagen het, Z'n altijd stuursch-strak dogge-gezicht plooide ieder oogenblik tot 'n lach, waarbij z'n lange tanden grijnsden. — Wat heb jg vandaag? vroegen ze. — Kom, zegt 't hun maar, sprak Gonde. Zij zullen ons niet verraje. — Er is geen verraje aan. — Dat weet je niet. As jij niet toebijt dan gaat-io misschien naar 'n ander. Ik zou het nergens anders zeggen — maar hier. Wat zeg jij, Piet? — twee weten meer dan een en hij kan niet beslissen — en nou wou ik jullie gevoelen wel is hooren. We kunnen — jawel, ik zeg 't — En zij ging er eens goed bij zitten. Toen Piet Dilmeijer den prijs hoorde, 7?,000 gulden, toen sprak-ie gewichtig: — Nie geven! — Wat? riep Gonde. Nie geven? voor 75,000 gulden ons huis? Ben jij ook nie wijs? — Nie geven, herhaalde Dilmeijer, wie 75 biedt, geeft ook een ton. — 'n Ton, honderd duizend gulden voor ons hnis ! — Ja, sprak Piet, en als ik Bertus was kregen ze het geen cent minder. En bij stond op en scharrelde in een geborduurde krantonhanger aan 't behang. — Lees jullie dan geen kranten? vroegie, aan Bertus een bericht wijzend. Begrijp j e 't? vroeg Tiet —nee? — voor mij is 't duidelijk. De Amerikaansche maatschappij Dunby, zie je hier zwart op wit, is in onderhandeling om de vijf oude huizon der stichting te koopen om een groot vast circus in onze stad te bouwen. — Ja, maar dat zijn mijn huizen niet, riep Bertus. — Ja wel, sprak Piet — maar, vadertje, jou huis ligt er toch vlak tegenover. Dat mot ergons voor dienen, dat mot daarmee in verband staan — of ik heet geen Piet. En wie dan 3/ 4 ton biedt, geeft eeu ton. Niet doen, kerel! As je 't doet — dan ben je 'n ezel. Ze motten 't hebben, da'a duidelijk. — Zou dat waar zyn! riep Gonde, en zij kreeg tranen iu de oogen, maar Liesje, maar Piet — 'n ton — menschenlief—ach wat zal Aaltje gelukkig zijn! — Dat 's mooi van je, sprak Piet, dat je by zoo 'n bof ook aan je pleegkind denkt. — W T aarachtig, zei Bertus. As-ik voor mijn pand 'n ton krijg... De makelaar Btond er vau te zien. Zoo'n taaie kerel! — Ik doe 't niet, herhaalde Bertus. En ik doorzie je, man. Of ik geen kranten lees! 'n Circus — 'n Amerikaansch vast circus. — Dat steek ik onder geen stoelen of banken voor u, zei doodbedaard de makelaar. Het is voor een maatschappij, die van uw pand, dat groot en zeer diep is, eeu zeer modern café restaurant maken wil. Maar liooger dan 75000 gulden — nee dat gaat nfet. Hoeveel had u dan gedacht? — Een ton, zei Bertus beslist. De makelaar begon te lachen: — Waarom niet twee, niet drie? — Jawel, zei Bertus — ik weet wat ik doe. Voor een ton en geen cent minder. — Dan kan ik wel gaan, sprak de makelaar. — Jo kan gaan of blijven, zei Bertus zoo akelig-koel-zakelijk of ze hem vier gulden afdongen op een koffer — dan laat je 't maar, 'n ton en geen cent minder. Er volgden dagen van spanniug. Gonde en Bertus stonden met het bod op, gingen er mee naar bed. Ze spraken er over aan 't ontbijt, aan 't diner, aan 't souper, en Aaltje glunderde achter haar bord, want van tante had ze do toezegging, dat deze haar man het zoete geheim vau Aal, van dien Koos, dien zij tante gewezen had en die dadelijk ook doodelyk van den knappen jongen was geworden, zou meedeeleu — zoodra de ton binnen was; de ton, die, nu Piet Dilmeijer van Bertus de reden wist, het moderne café-restaurant tegenover 't circns, volgens dezen in zaken vergrijsden adviseur, zeker komen moest. Maar de vogel-in-de-lucht — al was de hamer gevallen ginds in business-Amerika — kwam niet binnenvliegen. De makelaar kwam niet terug. Het circus zocht in een andere straat, nog beter gelegen, zei men. Er verliep een maand en op een avond las Bertus in de krant: „Zijn onze berichten juist, dan is de Amerikaansche maatschappij Dunby niet naar wensch geslaagd en komt er voorloopig niets van een groot vast circus van het model zooals wy onlangs meedeelden, zooals zij er vyf in den Staat New-York hoeft. Men zegt dat zij zich vooreerst tot Ingeland zal bepalen. Te Manchester kocht zy althans een complex gobouwen in Williamstreet". Tante schreide en ook Aal. Maar zijn doggekop vloekte uit alle schaduwen. Had hij bij dat bod van 75,000 toegeslagen, dan had hij ruim 45,000 verdiend! Ilij schold op z'n vrouw — dat was niet eerlijk, want zij had't gewild. Hy kafferde Piet uit die opgeblazen wijsneus! — Je had 't Piet niet aan z'n neus motten hangen, nijdigde-ie z'n vrouw in 't gezicht. — Ja, maar toen jij nie wou — ik heb gewild, dat je toebeet — ik had 'n voorgevoel — dat 't mis zou loopen. Hier vraag 't 't kind. — As jij niet gesproken had bij de Diltneijers, had ik bijna zeker toegeslagen — want ik vond 't hoog. — Dat lieg je... En zij kibbelden, schreiden, ruzieden dagen aan 'n stuk. Bertus sloeg zelfs 'n schoteltje vau de tafel in een van z'n heftige driftbuien. Dan zoenden ze elkaar weer af, om den volgouden dag by de geringste aanleiding, die op 't huis betrekking bad, weer over en weer uit slof te schieten. Met 'n wrok tegen Piet, 'n wrok tegea z'n vrouw, 'n wrok tegen zich zelf, belurkte ie uren aaneen z'n pijp, aan of uit, geplant aan de huisdeur, starend naar de voorbijgangers, zonder ze te zien. Die ton, die-ie had zien schemeren —liet 'ra niet los. Amerika had hem bedrogen — van Amerika moest en zou-ie z'n ton terug krijgen. En in alle geheim begon-ie te spocnleeren. Hij ruziede r.iet meer, maar werd stil, afgetrokken — maar 's avonds, als de krant kwam, beefden z'n vingers. Behalve zijn pand had ie nog een flink huis in de Berlestraat, onder verhuurd aan een coiffeur, boven aan twoe huisgezinnen. En toen ook dat pand niet meer dekken kon zijn debet — al zyn deugdelijke papiertjes had-ie reeds in 't begin van de band gedaan — toen bleef ie nog doorgaan met speculeeren op z'n crediet. Maar Amerika neep hem voor goed da keel dicht. 3. V. D. Wa - -; ---