No. 42. No. 42. Tweede Bla dj --- Buitenland. flSIiGIEt Een mijn ontploft. — Twee mijnwerkers Jules Gilson en Willem Ballat, laadden Zaterdag -middag 6 en mijn ln de fabriek der heeren Collard en Guillatimq te Couvin, toen ze eensklaps ontplofte. Gilson werd ernstig verwond in 't gelaat, terwijl Ballat er bovendien nog blind bij geworden is. 't Schijnt ongelukkiglijk in de twee families te zitten. ICen tiental jaren geleden namelijk werd de vader van Ballat blind by een mynontploffiing eu de vader en de bioeder vau Gilson verloren 't gezicht van één oog op gelijke wijze! VBJÜPUmSi Internationale trein dieven. — Volgens de Engelsche mode chic gekleed hebben een viertal brutale dieven van Engelsche nationaliteit, vyf maanden lang het Oosterstation te Parijs als het terrein hunner werkzaamheden gekozen. Hunne slachtoffers waren reizigers, die met de groote exprèstreinen naar Dnitschland, Zwitseriand of Italië vertrokken en meestal hunne eigen landgenooten. Tien minuten vóór het uur van vei trek tornen de bandieten toesnellen en springen een wagon-salon of wel een „sleeping-car" binnen. Tegenover den zich daarin bevindenden reiziger zeggen zo elegant: — „Beg you pardon, sir"; we reizen met U mede. Och, leen u ons voor een oogenklik uw bagagebiljet; we hebben't noodig; 't is eenvoudig een formaliteit .... En als de persoon, tot wien dat verzoek gericht wordt, zich wat verbaasd toont, zegt een hunner: — Kom, mijnheer, bier is een chèque op Kaapstad van vijftig pond in ruil. De reiziger leent dan, gedwongen, zijn bagagebiljet en 't zaakje is in orde. Twee vau deze bandieten zijn nu gearresteerd ; zij heeten J. Monagham en W. Bro wn. Monagham is berucht om zyu misdrijven in de Vereenigde Staten. Hg is een groote grijsaard met sneeuw witten baard, die niet minder dan vijf-en-twintig jaren in de -gevangenissen van New-York en San Francisco heeft doorgebracht. Iiy heeft de eer gehad in een Amerikaansch tijdschrift talrijke artikelen aan zijn persoon gewijd te zien door den detective-inspecteur Thomas Byrus. Monagham beweerde Zaterdag by het verhoor door den rechter van instructie geneesheer te zijn en niets van zijne arrestatie to begrijpen, Brown verklaart kleermaker te zijn. Men is huu twee modeplichtigen ook op bot spoor. Een geheimzinnige misdaad. — Ken der vorige nachten hoorde de nachtwaker van de scheepswerf van den heer Curlot te Nancy hulpkreten, die uit het midden van het achter de werf gelegen kanaal kwamen. 11 ij snelde toe en zag drie personen een vierde in het kanaal werpen in dat gedeelte, dat door het uit liet fabriek strooinend heete water niet bevroren was. De drie onbekenden vluchtten bij de nadering van den nachtwachter in de richting van de weide van Tomblaine. llnn slachtoffer kwa'm tweemaal aan de oppervlakte vau het water en verdween toen, zonder dat men hem hulp had kunnen verleenen. De politie heeft thans een onderzoek geopend en heeft in het kanaal laten dreggen, tot heden echter zonder resultaat. De veiligheidspolitie doet voorts onderzoekingen in de weide van Tomblaine om de di ie geheimzinnige personen op te sporen. De belooning van een speler. — Gustav Sarin, oen kunstschilder te Parijs, had zijn geheele fortuin tot den laatsten cent verspeeld, toen hij besloot op den laatsten worp-zijn verloofde te zetten tegen 100 francs door zijn tegenpartij. De Bchilder verloor en begaf zich naar het liuh zijner verloofde om haar van de verwisseling vau den toekomstigen echtgenoot kennis te geveu. Zyne verloofde, een schoon meisje, Louise Mortage genaamd, bemerkte zyu verlegen voorkomen en vroeg wat er aau scheelde. Sarin zei de waarheid, waarop LouiBe zoo woedend werd, dat zij een mes greep en 't hem in de borst stootte. De jonge man ligt thans zwaar gewond in 't Lariboisière hospitaal. Zyn „verspeelde" verloofde zit in de gevangenis, en de inzet zal wel nimmer betaald worden. SPANJE. Bloedige tragedie. — In Iruela provincie Jean (Spanje) heeft zich een verschrikkelijk drama afgespeeld. Daar een diefstal gepleegd was, werdeu een korporaal en een soldaat van de burgerwacht naar eeu boerderij van zekeren Samiaro gezonden om daar een huiszoeking in te stellen, want men vermoedde dat Samiaro de schuldige was. Daar de boerderij ver van hun post gelegen was, moesten zg er den nacht doorbrengen. Toen zy sliepen, traden de boor en do boerin ongemerkt en met messen gewapend hun kamer binnen en doorstaken den korporaal Nieto, die op slag gedood werd. De soldaat, die ook al gewond was, streed in wanhoop tegen de beide moordenaars. Tijdens de worsteling ging het Jicht uit. In het donker door het tweetal achtervolgd, kon de soldaat, niet zonder eerst nog verwondingen bekomen te hebben, zijn geweer grijpen en op goed geluk afschieten. Eindelijk bereikte hij den uitgang en ging hij hulp halen. Toen men later de boerderij binnen trad, leverde deze een verschrikkelykeu aanblik op. In plassen bloed lagen de lijken van den korporaal en die van den boer en zyn vrouw, die door de kogels van don soldaat doodelijk gewond waren; de soldaat zelf is zeer eriiBtig gekwetst. Een drama. — Zaterdag-avond tegen 10 uur vervoegde zich aan het gasthuis van het ceutrum van Madrid een jongmensch, die de hulp van een geneesheer kwam verzoeken voor zijne grootmoeder, die uit het bed was gevallen. In de aangewezen woning aangekomen werd do geneesheer door eene vrouw aangevallen, die hem by den keel greep en hem, onder het uitstooten van de afschuwelijkste bedroigingen, trachtte te wurgen. Dank de tusschenkomst van buren werd de dokter bevrijd en toen begreep hij dat de vrouw eene arme krankzinnige was. Het bed naderendo, zag hij eene oude vrouw van ongeveer 90 jaar, wier hoofd slechts eene vormelooze massa was. De ongelukkige negentiger was door haar dochter, die in een aanval van waanzin haar moeder met een hamer op het hoofd had geslagen, gedood. XTAIJfi» Ook een geheim! — Voor het Ilof vau Assizen te Milaan is een vermakelijk proces behandeld. De correspondent van de „Coiriero della Sera", de heer Ilumbert Bozzolo, zond in Juni 1905 uit Venetië een correspondentie aan dit blad, waarin hij berichtte, dat het fort St. Nicolaas, gelegen aan de „Lido" te Venetië verplaatst zou worden en dat binnenkort andere militaire werken onder handen geuomen zonden worden. De minister van oorlog was versteld door dit bericht eu diende onmiddellijk een aanklacht in tegen den correspondent en den directeur van het blad, wegens.... openbaarmaking van geheimen, betredende de nationale verdediging! Zaterdag kwain de journalist voor. De persman was volmaakt kalm en zich niet bewust iets misdadigs gedaan to hebben. Onder algemeene hilariteit vertelde hy den rechters, dat hij dit „verschrikkelijk geheim" nergons anders vernomen had dan in oen café in de stal, toen hij aan t kaartspelen was! Van die mededeeling had hij natuurlijk geprofiteerd, te meer waar hij 't niet als een „geheim" beschouwen kon. Toen verschillende getuigen de verklaring vau den journalist kwamen bevestigen, heeft het Hof hem onmiddellijk vrijgesproken! Tunnel-drama. — Op het oogenblik dat de sneltreiu van Reggio-Calabrië (Italië) Vrijdag ean tunnel passeerde, schoot eeu reiziger drie revolverschoten af op een dame, die met hem in dezelfde coupé reisde. Daarna richtte hij het wapen op zich zelf eu schoot zich dood. Omtrent de oorzaak van dit drama tast men iu het duister. I SHJlTflCHMaa: Nog imperialistischer dan de Keizer! — De Crefeldsche censuur heeft eens een lesje gehad. Zy had tot-nu-toe de opvoering verboden van een blijspel van Kadelburg eu Hkowroneck, dat zoowat iu alle Duitsche plaatsen was ongevoerd, „Husarenfieber", waarin de draak gestoken wordt met de beroemde „danshnzaren", die de keizer aan de stad Crefeld heeft cadeau gedaan. De censuur vreesde, door de opvoering van dit hekelend stuk toe te laten, den keizer te mishagen. Maar veertien dagen geleden verzocht de keizer zelf om dat blijspel op de rol van het koninklijk thealer te Berlijn te plaatsen. Z. M. woonde de voorstelling by en was de eerste, die bij de zinspelingen en de meest satirische punten applaudisseerde. Nu bleef de Crefeldsche censuur, die zich nog imperialistischer had getoond dan de keizer, niets anders over dau haar verbod in te trekken. En nu wordt Ilusarcnfieber in de huzarenstad opgevoerd niet reusachtig succès, terwijl meu zich kostelijk vermaakt over de heeren vau de censuur! De langste man. — Te ICrefeld heeft in den laatsten tijd een koffiehuis grooteu toeloop, omdat daar als kelluer een persoon dienst doet, die meer dau 2 meter hoog is en zich „den langsten man op aarde" betitelt. De vele bezoekers werden de vorige week verrast door het binnenkomen van een man, die naar den langen kellner toetrad en uit de hoogte op hem neerzag. Want dezo reus, de heer W. Ehmke, meet niet minder dan 2.35 meter. Ily was uit zijn woonplaats Essen opzettelijk naar Krefeld gereis 1 om te doen zien, dat die „lange" kellner maar een grootspreker is! Handel in blanke slavinnen. — Volgens een telegram uit Keulen heeft men te Alstaden een man gearresteerd, die handel dreef in blanke slavinnen. Als matroos vermomd, ontvoerdo hij de jonge meisjes om ze via Nederland naar den vreemde te zenden. By zyn arrestatie zeide hij opdracht te hebben „modellen" te zoeken I voor eeu zeer rijk heer. Hy werd gearresteerd op het oogenblik, dat hij met eeu nieuw slachtoffer wilde vertrekken. K onijnen p 1 aag op een kerkhof. — Op het voornaamste kerkhof van Stettin heereoht een konijnenplaag. Men heeft reeds alle middelen geprobeerd om de beestjes kwijt te raken, doch tevergeefs. Eenige zijn in hun hol verstikt, doch de meeBte hebben geen holen en leven onder de lage boomen, die zy gedeeltelijk afknagen. Uit eerbied voor do dooden kan men niet voortdurend op het kerkhof schieten. De werkman Johann Kosicki uit Slot Vorwerk by Domst heeft bekend op den ln April van 't vorig jaar het echtpaar Greiser met hun dochter vermoord te hebben. [Aan Kosicki worden nog zes moorden ten laBte gelegd. De moord op Miss Lake. —Alfred Land, do man, die bekende den moord op Miss l ake gepleegd to hebben, is weer in vrijheid gesteld. Men gelooft, dat hy deze bekentenis deed alleen met het doel om vrij transport naar Essen te krijgen. OOSTEZTBEFB^ Verschrikkelijke ontploffing. — Een verschrikkelijke ontploffing heeft plaats gehad by deu kruidenier Eriediger te Koerinosszbanya, in Hongarije. De kruidenier en zyn bediende waren in den kelder afgedaald om er enkele koopwaren te halon. Plotseling struikelde de bediende en de brandende kaars, die hij vaBthield, viel op een vat petroleum. Een oogenblik later volgde eeu vreeselijke knal. Alle petroleum, alcohol en benzine, in deu kelder opgeslagen, ontplolten met zulk geweld, dat de trap eu een gedeelte van het magazijn instortten. Eriediger en zyn bediende werden afgrijselijk verminkt. Zyn vrouw, zyn dochter en zelfs verscheidene voorbijgangers werden min of meer ernstig gewoud door overal heenvliegende voorwerpen. BTJSÏJLtëja: Verleden week is te Petersburg aangekomen de n i e u w-ben oe m d e beul Podgoerski. Hy had het laatst te Moskou zijn luguber werk verricht. De Jielsj verzekert, dat deze Podgoerski door den krijgsraad ter dood was veroordeeld wegens eeu aantal moorden. Meu bood hem genade aan op voorwaarde, dat hy beul wilde wordeu. Hy nam het aan en zal nu te Petersbarg toonen, dat hij evengoed de voltrekking van doodvonnisseu als den willekeurigen moord verstaat. De havenchef van Bakoe, zekere Mihallow is door terroristen omgebracht. WtQEUÜm. Grabbelen naar juweelen! — Zaterdag-avond om 7 uur deed zich te Loudeu het zeker niet alledaagsch geval voor, dat wandelaars zich als 't wareu „gesteenigd" zageu met juweelen, een geval ook waarbij bewaarheid werd het oude spreekwoord: „De gelegenheid maakt den diet". De zeven-eu-dertig-jarige Taylor had namelijk do aardigheid gehad met oen vuist de ruit vau een grooten juwelierswinkel op Ludgate-hill stuk te slaau. llij greep daarna handen vol kostbare artikelen, als gouden broches, ringen, armbanden enz. die hy op straat te grabbelen gooide. Men kan begrijpen, dat de menschen, alhoewel ze met geen oneerlijke bedoelingen bezield schenen, die dure dingen opraapton en vóór de politie ter plaatse was, was er ol menigeen met een goeden buit verdwenen. De totale schade bedraagt ongeveer öOOO gulden. Taylor ia gearresteerd. Men heeft nog geen zekerheid, dat de personen, die de juweelen opraapten, medeplichtigen van hem wareu. De moord op Whiteley. — Turner heeft gesproken 1 lig is weer in zooveire hersteld, dat hg zijn advocaat een volledig verhaal heeft kunnen geven van zijn onderhoud met Whiteley vóór liy deu moord pleegde. Hij ontkende voorts ten stelligste ooit groote sommen gelds van Whiteley ontvangen te hebben, noch hem ooit to hebben afgeperst. Het wapen, waarmede hij vuurde, heeft hij niet gestolen, zooals men wilde beweren, maar heeft hij enkele jaren geleden gekocht, om op reis steeds gewapend te zyn. Aanvaring, 14 dooden. — Inliet Briatol-Kauaiü heeft Zondag-morgen eene aanvaring plaats gehad tusschen de stoomboot Orianda uit Londen en de stoomboot Heliopolis uit Londen. Er woedde een atorm. Van de bemanning werden vijf pertcuen gered, doch veertien verdronken er. EGYPTE. Trim Iïamed Pacha. f Zaterdag Is te C'aïro overleden Prins Haraed Pacba, Oom van den Khedive van Fgypte. Zondag bad de begrafenis plaats, die op Egyptische wijze geschiedde. I)e kist werd gevolgd dcor de prinsessen uit de familie van den Khedive en door eenige inboorlingen, die, op kameelen gezeten, geld onder de armen Strooiden. CHINA. Groote auto-wedstrijd. — De groote auto-wedstrijd Peking—Parijs zal niet, zooals aanvankelijk gemeld, beginnen van uit Parijs, maar van uit Peking. De •uto's worden er den 14n April heengezonden. De chauffeurs volgen einde Mei. JAPAN. Nadere berichten uit Tokio, door Keuter meegedeeld aan de Engelsche bladen, bevestigen, dat men in Japan allesbehalve gesticht is over de voorgenomen belemmering van de immigratie in Amerika van Japansche koelies uit llawai of de Filippijnen. Echter weet men te Tokio niet goed, op welke gronden tegen het voorgenomen besluit der Amerikaansche regeering zou kunnen worden geprotesteerd. Doch vermoedelijk zullen de staatslieden te Tokio tr wel iets op vinden. De Senaat te Washington heeft de voorgestelde immigratie bepalingsnjzonder hoofdelijke stemming goedgekeurd. Een gift van 120,000,000 gulden) — De heer Wilsou, president van de universiteit van Princeton, heeft meegedeeld, dat aan do universiteit eene reusachtige gift iB toegezegd, die haar tot de grootste der wereld zou maken. Hij wil den naatn van den gever en het bedrag nog niet noemen, doch volgens geruchten zou de gift 120 millioen gulden zijn en de gever niemand anders dan Andrew Carnegie. Het spoorwegongeluk te New-York. liet vreeseiyke spoorwegongeluk, waarvan wo gisteren onder de telegrammen enkele bijzonderheden gaven en waarbij, xooals nu nader blijkt, 25 dames het leven verloren en een hondordtal personen verschrikkelijk gewond werden, gebeurde by gelegenheid van de opening van een nieuwen dienst van exprès-treineu tusschen New-York, White Plains en Brewster. Do trein, die bestond uit twee electrische machines, een goederen-wagen, een rook«alon en vijf personenrijtuigen, vertrok Zaterdag-avond om zes uur van het Centraal Station te New-York. De passagiers waren hoofdzakelijk dames, die de matinée's in de theaters hadden bijgewoond of gewinkeld hadden en nu huiswaarts keerden. Er waren slechts betrekkelijk weinig heeren, die voor 't meerendeel iu de rookealon zaten kaart te spelen. Plotseling echter hielden zij instinctmatig met het spel op en bemerkten de verschrikkelijke euelheid, waarmede de trein scheen te rijden. ledereen was zenuwachtig. Een dame in een der achterste rijtuigen zeide, dat zij bij het volgende station zou uitstappen en haar reis iu een trein, die langzamer reed, zou voortzetten, terwijl een heer opmerkte: „Ik wilde wel eens weten hoe lang het duren zal, voor hier op deze lijn een ongeluk gebeurt.' - Een oorverdoovend geraas volgde op zijne woorden, liet achterste rijtuig was omgeslagen, drie nndete wagens medesleepend; do reizigers vlogen links en rechts. Meer dan 200 meters trokken de machines de omgeslagen rijtuigen voort, waardoor de rails verbrijzeld en de reizigers gemarteld werden. De rail, die de beweegkracht levert, verhoogde 't schrikwekkende van den toestand. De wagens vlogen in brand en velen werden geëlectiocuteerd. Toen eindelijk hulp opdaagde waB het spoor letterlijk door de puinen van de wagens en door menschen-lijken versperd. Binnen een half uur werden veertig afgesneden ledematen gevonden. De meeste dooden waren uit de rijtuigen gevallen en tot onherkenbare massa's vermorzeld onder de wagons. Degenen, die nog gered zijn, danken hun leveu hieraan, dat zij* zich aan het bovengedeelte der wagons vastklampten. De wagons wareu op 't laatst gehoel uiteen gerukt. Do menechen, die van uit hunne woningen den trein zagen voorbij snorren, zagen niets dan Tuur onder- de rijtuigen. Ambulances waren spoedig ter plaatse en binnen enkele uren waren alle gewonden — bijna allen dames uit hoogere 'standen — naar het hospitaal overgebracht of nnar de huizen in de nabijheid van den ?poorweg, waar zij tijdelijk verpleegd werden. De politie had druk weik om de dieven te verjagen, die de lijken reeds Van hun kostbaarheden beroofden. De meeningen omtrent de oorzaak van de ramp loopen zeer uiteen. De passagiers beweren dat de trein wel 80 tot 100 Eng. mijlen in 't uur reed en de slechts lichte wagons niet voldoende ballast hadden om op de rails to blijven. De spoorwegautoriteiten verklaren echter, dat de snelheid niet meer dan 45 mijlen was en het ongeluk waarschijnlijk te wijten is aan een defecte rail. De machinist en de hoofdopzichter van de lijn zijn gearresteerd. Het getal 13 en de torero's. — Men zal zich nog herinneren den tragischen dood van den beroemden torero Montes tijdens een stierengevecht in Mexico. De doodskist van den ongolukkigen matador, die in de morgue van Mexico-City was geplaatst om later naar Spanje overgebracht te worden, is dezer dagen bü een brand in de morgue een prooi der vlammen geworden. Deze gebeurtenis heeft allen torero's den schrik om 't hart geslagen, want ztf schrijven ze toe aan den invloed van..,, het getal 13! Den 13n Januari had het gevecht plaats, waarbij Montes gewond werd; 13 torero's namen er aan deel; uit 13 letters bestaat de naam Antonio Montes; en den 13n scheepte hy zich voor Mexico inl --- Feuilleton. Wazeman en zijne zonen. (Roman uit de 12a eeuw), 116 -oWat de grijsaard nog verder zeide, hooide Everwein niet meer. Doodsbleek had hij zich afgewend en snelde weg in de richting van den klank der stemmen. Het geluid kwam steeds nader en eindelijk oi.tdekto hg op het viye veld oen zwarten meuschenhoop. Langzaam schreden de lieden voort en droegen op stangen een roerlooze last. Toen do menschen den monnik za^en, zwegen allen. In de donkere schaar°zag Everwein plotseling al de bleeke gezichten, Eenige mannen en vrouwen schenen hem te gemout to willen loopen, halverwege echter bleven zy onbeweeglijk staan. Ook Everwein hield stil; een voorgevoel van hetgeen hg zien zou, overviel hom. Maar slechts één oogenblik aarzelde hg: dan ging hg naar de wachtenden toe. Geen woord werd gesproken, maar honderd armen werden hem in jammer en nood toegestoken, alsof hij hun hulp eu troost was. Honderd oogon, rood vau stof en tranen, hingen aan zijne lippen, alsof een enkel woord van den Godgewijden map alle smarten zou lenigen. De mannen grepen naar zijne handen, ae vrouwen naar zijn kleed en hieven ™ ne kinderen tot hem op, alsof hy ze °nrn a i!» e ] ü g8VIWr kon behoeden, rakeloos. tot in het diepst zijner ? m \ ontroerd, stond Everwein te midden van al dezen jammer, voor de eerste maal in , !" g , , z . Vergeef mg, als ik u onrjcht gedaan heb, bij uw leven! Dan liet hij zijn oog over de omstanders gaan en hij gevoelde, dat hier geene woorden van troost kondon baten, maar alleen eene helpende hand. Terwijl Everwein zoo tusschen de lyken stond, naderde Koppelecker hem en sprak met fluisterende stem: — Heer, laat mij u zeggen, hoe de vrome man gestorven is. Everweiu weerde hem met de hand af. — Hij is een doode ouder de dooden, wij zullen voor hen allen bidden en willen nu de levenden gedenken! Hg wierp nog een laatsten blik op de baar van Waldram, dan verliet hy den kring der dooien en de grijze vrouw, die hen geleid had over het haar .streelend, sprak hy: — Moedertje, breng de kindereu bijeen in eene veilige plaats, dood en wonden »ijn geen aanblik voor kiiideroogen. Aan Koppelecker beval hy: — Kies de knapen uit, die sterk geuoeg zyn en de wegen kennen. Zy moeten boodschap brengen naar al de hooger gelegen boerderijen op den Gïhl en I ntorsberg en de mannen ter hulp roepen. Gy, vrouwen en meisjes, breekt takken en vlecht die met stokken tot vaste draagbaieu. Hij stuurde hen naar het naastbyzijudo bosch, dat zij niet langer den treurigen aanblik der lijken zouden zien. Twaalf bejaarde mannen koos hij uit, die. moesten de dooden naar de kluis dragen eu voor het kerkje neerleggen. Dan nam hij eeno spade van den grond: — Alle anderen gaan met mij! leder wees hy een deel van het werk aan. Niemand mocht tijd hebben in dofi'e smart en jammer te verzinken. Geen enkele sprak tegen. Allen gehoorzaamden ieder woord, iederen wenk! Geen vroeg: geldt de hulp my of mijn buurman? De gemeenschappelijke nood had hen met vasten band vereenigd; te zamen droegen zy elkanders leed, elkanders ongeluk. Everwein verdeelde de mannen in groepen, aan iedere groep gaf hg een baas, dien hij met kenuersblik uitkoos. Dan zond hg hen naar verschillende lichtingen uit, terwijl hij zelf met enkele mannen naar die plaatsen snelde, waar de verwoesting het grootst waB. Hg kwam bij oen huis, dat tot den top in het neergestorte puin begiaven lag. Slechts een klein gedeelte van het veischoven dak was nog te zien. Toen Everwein door een gat in het dak naar binnen klom, zag liij in het puin iets bewegen. Ily begon met de handen te graven on haalde een knaapje te voorschijn; het leefde nog en het was ongedeerd, alleen liot gezichtjo en de oogen zaten vol slijk. Dezo eerste redding bezielde de mannen met nieuwen moed. Een van hen snelde met het kind naar het bosch, waar de vi ouwen aan het werk waren. De moeder 7an het kind was er niet bij, wel eene zuster. Weeuend en lachend sloot zij het knaapje in de armen on gaf het dau den man teruR. — Breng het maar by de anderen, ik moet werken of de goede heer zou boos kunnen zijn! Toen de man de haag bereikte waarbinnen do kinderen verzameld waren, zag hij de kleinen dicht opeen gedrongen om de grijze vrouw zitten, die hen met bsvende stem verteldo, wat zy ala legende reeds in haar jeugd gehoord had. „Diep in den Untersberg woont hij en terwijl hij slaapt, groeit zyn lange baard om de stoenen tafel heen. Alle honderd jaar wordt hij eens wakker, en als hij by zijn ontwaken zich uitrekt, dan gaat er een gerommel door alle bergen en overal vallen steenen neer. — Net als gisteren? vroeg een bleek meisje angstig. — Ja, zooals gisteren! En dan gaan de rotsen voor hem open, als een geest komt hy uit den berg, hy gaat naar het dal on waar hij komt, volgt hem de goede t'y'd!" XXXVII. Op hetzelfde uur, dat de gryze vrouw den kinderen hare vertelling deed, zaten er aan den oever der Schönsee vier bleeke menschen voor het nieuw opgerichte kruis, dat nu boven op den heuvel stond. Op Roodlie's wangen waren nog de sporen der tranen zichtbaar, '.die zy om hare moeder geschreid had. De doode had zij uiet meer gezien en zoo stond het beeld der moeder voor de treurende ziel van het kind, nog levend on vol bezieling, de trouwe oogen glanzend van liefde, zooals in het uur, toen moeder Mathilde den laatsten kus op de lippen van haar kind gedrukt had. Met vochtige oogen koek Koodlie naar don lielderblauwen hemel en met het beeld harer moedor voor oogen begon zy hare wonderbare redding te vertellen. Met haperende stem schilderde zy den laatsten morgen, dien zij iu do hut doorgebracht hadden, de zorg van hun vader eu 't begin van de vreeselijkegebeurtenis toen Ruudlieb haar meegetrokken had, terwijl zg hun vader in een grauwen rook en onder hagelende steenen verdwijnen zagen. — Zijne liefde voor ons is zyn dood geweest! Schreiend hield Ruudlieb hare hand in de zyne. Ik kon geen adem meer halen, vervolgde Koodlie dan fluisterend, alsof zy in eeu droom sprak, maar toen ik Ruudlieb hoorde zeggeu: „Nu komt de Vied", heb ik nog eens vol schrik en ontzetting opgekeken. Berghoog is een zwarte wand op ons toegeloopen en in doodsangst heb ik geroepen: Myn goede Heer, Gy myn God! Sigenoot knikte. — En Hij is gekomen, dien gy in trouw en geloof geroepen hebt! — Gekomen is Hg. Op eons iieeft Hg voor ons gestaan in al zijne grootheid, gebuid iu een grijzen mantel, zoo breed als het woud. Met zijn adem heeft hy ons voortgeblazen door de lucht heen. Ilooren en zien is ons vergaan, maar ik had een gevoel, of ik op dons lag en zelve zoo licht als een veertje was. Niets heb ik eovoeld dan dat ik begon te vallen. Hoe lang dat geduurd heeft, weet ik niet. Opeens heb ik gemerkt, dat ik nog leefde en mij verroeren kon; maar om mij heen was het donkere nacht. Al mijne leden deden pyn en ik lag op de steenen. Terwijl ik over de steenen voel, bespeur ik op eens eene hand, die zich verroert. „Ruudlieb, zyt gij het of niet?" vraag ik en ik hoor hem zeggen: „Ja, lieveling, leeft gy dan nog?' Gezien heb ik hem niet, maar ik heb geschreid van blijdschap. Aanhoudend moesten wij hoesten en niezen, en in onze oogen was het als vuur. Den heelen nacht hebben wy in angst bij elkander gezeten; daar boven was niemand meer te helpen, de bergen waten gevallen en de rotsen moesten huizenhoog liggen. Toen het dag begon te worden, hebben wij den koning IJsman niet meer gezien. Boven by de hut was niets te zien, dan blokken, en in het dal beneden enkel puin en sly'k. Dan zijn wij opgestaan en bobben door het slijk heen den weg nuar huig gezocht. Sigenoot stond op en de geredden aan zyn borst drukkend met de oogeu op het kruis geslagen, sprak hy. — Die u over bergen en stroomen gedragen heeft, hielp ook ons. Voor de goeden is Ily goed, voorde getrouwen, getrouw. Ziet op tot Hem en dankt Hem voor zijne liefde. Eerst nu scheen Recka uit hare verdooving te ontwaken. Zy sprong op en viel Roodlie snikkend om den hals. liet duurde geruimen tijd, voor bei le meisjes uitgeweend hadden. Dan gingen alle vier, Ruudlieb met Roodlie en Sigenoot n et ltecka langs den oever der Ache vooit. Toen zy de velden der Schi nau bereikten, zageu zij overal om de puinhoopeu heen de maniieu aan het werk. Te midden van hen herkende Sigenoot eene gestalte in het zwart gekleed. Het was Everwein, die rusteloos de piek lianteerde. Terwijl Ruudlieb en Roodlie huiverend naar de plaats der verwoesting zagen, bleot Sigenoot mot Recka staan, maar slechts één oogenblik, dan ging hy sneller voort, terwy'1 hij tot do an leren sprak: — Kinderen, haast u wat, de tijd is kostbaar. Slot volgt. ---