Binnenland. fs-Hertogeubosoii, i Oct, MUZIEKUIT VOERINGEN. Heden-Maandag ten 8 ure repetitie door _de Geest des Tijda". Concert-gebouw. Aanst. Dinsdag ten 8 ure, groot vocaal en instrumentaal concert, 110 1 van het abonnement, door het rtrechtoche stedelijke sinfonie-orkest. Solisten : de heeren Carl Flesch, solo-violist, en -T. M. Orelio, bariton-zanger, beiden uit Amsterdam. Leo's Mannenkoor. Aanst. Woensdag ten 81/ 2 ure repetitie, gewoon lokaal. Trouwe opkomst dringend verzocht. De gewone audientie vnn den minister van oorlog zal Donderdag niet plaats hebben. De radja van Tabanan en zijn zoon pleegden zelfmoord, waarschijnlijk om hst besluit tot hunne verbanning naar Lombok. G e m e en t e f in an c ië n. — Het is het voornemen der regeering, om, bü verwezenlijking liarer financi6ele plannen, de rijksbijdrage aan de gemeenten te verhoogen met liet accres der grondbelasting over de eerstvolgende vijf jaren, dat op f900,000 wordt geraamd. Verder denkt de regeering er ernstig over om ook de meerdere inkomsten, die — na de voorgestelde verlaging van den suikeraccijns — door vermeerderd verbruik uit de suikerbelasting kunnen worden verwacht, aan de gemeenten te brengen, althans indien de rijksschatkist dien afstand toelaat. I 'ad. Hypotheekbanken in Nederland. — Het Haagsche correspondentiebureau schrijft: To Scheveningen had de eerste algeaieeno vergadering plaats der vereeniging van directeuren van hypotheekbanken. De voorzittter, dr. D. Bos, opende de vergadering, waarop 50 leden tegenwoordig waron, met een rede, waarin hij naar aanleiding van de schaduw, die op hot oogonblik over het gebied der hypotheekbanken hoenligt, wees op de oorzaken daarvan — de bodriegelijke handelingen, geploegd door personen, die een verantwoordelijke plaats innemen. Juist omdat de door oen rustigen en soliden arbeid van jaren gelegde grondslagen van het hypothoekbankbedrijf in ons land daarmede in geen enkel opzicht in verband staan, en niet zijn aangetast, achtte h\j de tegenwoordige crisis van voorbijgaanden aard. In verband hiermede wees spr. op de sociale functie, welke de hypotheekbanken vervullen, zoowel ten opzichte van het geldbeleggend publiek als do noodzakelijke maatschappelijke behoefte aan crediet, welke o. m. de uitbreiding der middelpunten van verkeer medebrengt. De voorzitter wees op do werkzaamheden, welke het bestuur, dat zich door mr. A. H. Du Mosch, als secretaris doet bijstaan, ter hand neemt en wolke thans reeds omvatten een middel tot contrSle op de betrouwbaarheid van taxateurs en tot een onderlingen informatie- en waarschuwingsdienst. Voor de door de regeering voorgenomen wijziging in de wetgeving op de naamlooze vennootschappen, werd een commissie van praeadvies benoemd, bestaande uit de heeren: mr A. H. Van Mierop, mr. Maasdijk en mr. Van Gils, met bestand van den secretaris der vereeniging. Mr. Miedema, die tijdelijk het secretariaat had waargenomen, bracht het jaarverslag der vereeniging uit, waaruit blijkt, dat het initiatief tot do stichting der vereeniging is te zien in een rondschrijven, door de directeuren der Nederlandsclie Hypotheekbank te Veendam, den 26en October 1905 verzonden, naar aanleiding van do voorwaarden, welke de directie der rijkspostspaarbank voor de belegging van gelden dier instelling wenschto samen te stellen. Do besprekingen mot den raad van toezicht dezer instelling werden vermeld, zoomede de werkzaamheden, verder door het bestuur verricht. Gevangen genomen. — Onze Amersfoort»che berichtgever seint: Notaris A. N. J. Vos is Zaterdag-avond gevangen genomen als verdacht van gepleegde malversatiën. Hdll. Derde inval der Haagsche politie in een speelhuis. — Men meldt uit Den Haag aan de N. R. Ct.: De recherche laat het er niet bij zitten, als zij vermoeden heeft, dat ergens hazardspel wordt gespeeld. Na den succèsvollon inval van Vrijdagavond in de Ilofwijckstraat was tegen Zaterdag avond een inval beraamd in een volksspeelliol. Het contrast met Vrijdag-avond is groot. In plaats van een modern gemeubileeide woning, werd Vrijdag-avond ovorrompeld een krot op den hoek van het Spui en de Ammunitiehaven, een soort kroeg zonder vergunning of verlof. Bijzonder beleidvol moest hier de politie optredon, omdat zij blijkbaar te doen had met lui, die op hun hoede waren en geregeld posten uitzetten om de eventueele komst der politie to signaleeren. Maar de posten zijn verschalkt door een der inspecteurs, die deel uitmaakte van de brigade, welke weder gevormd werd door den heor Aaltsz, chef der recherche, de inspecteurs Vogelzang, Misset en Tröger, die ditmaal echter, met het oog op do vermoedelijk aan te treffen klanten van het huis, vergezeld waren van een achttiental rechercheurs en agenten, de laatslen in uniform. De moeilijkheid was om binnen te komon, omdat met reden verwacht werd, dat niet iedereen zoo makkelijk kon binnenkomen en dat, als de politie zich in kwaliteit aanmeldde, er gelegenheid zou gegeven worden aan do vermoedelijke spelers om dobbelsteonon of kaarten weg te moffelen. Daarom had inspecteur Misset zich zoodanig als werkman vermomd met blauwe boezeroen en pot, dat zijn eigen chef en collega S. hom ternauwernood horkenden. Deze ambtenaar nu wachtte, gezeten op een bankje in de nabijheid van liet perceel, tot lijj in groepjes de brigade zag naderen ; toen ging hjj bedaard aankloppen en terwijl, na eenig wachten de deur op oen kiertje geopend werd en later iets wijdor, omdat men een werkman voor zich zag en dus niets kwaads vermoedde, gaf de heer Misset een flinken duw tegen de deur, zoodat de vrouw, dio haar opende, tegen den muur gedrukt werd. Voor er verder iets kon gebeuren stormde de geheele brigade met geweld de trap op naar de bovenverdieping. Inspecteur Misset sprong, nauwelijks hot vertrekje binnen, plotseling te midden van een troep verbaasde en ontstelde opgeschoten jongens, kooplui, werklieden en dergelijke en ging boven op het geldstuk zitten, dat hij zag liggen op een met vuil groou laken bekleede tafel, rustende op schragen. Hij zag wel meer geld leggen, maar plotsoling scheen men even zijn bezinning terug te hebben gekregen, want toen daarop het geheele detacliemont binnenkwam, lag er niets meer on zag men noch kaarten, noch dobbelsteenon. Het eerste work waS nu zoowel beneden als boven allo toegangen af te zetten, goen man of muis kon er meer in of uit. Het geheel gezelschap werd gearresteerd. Een ontzaggelijke menigte, die van den inval gehoord had, was inmiddels uit deze buurt voor het „café" samengestroomd en uit de gesprekken bleek wel, dat men al lang wist, dat 't daar binnen nooit pluis was geweest. De N. Ct. meldt nog hierover: Het is gebleken dat degenen die „naar boven", dat is naar liet speelhol ging, 5 cents entrio moest betalen, dat geïnd werd nu eens door een man, dio da bovenkamer gehuurd had, dan weder door een vrouwspersoon. Allen waren 'ter over eens, dat de toegang niet verleend werd, althans niet tot de speelkamer, dan na voldoening van de 5 cents. IJat rijksdaalders en guldens op het groene kleed verschenen, was geen zeldzaamheid, al kon men den inzet beginnen met 'n half centjo. De heer Aaltsz was onverbiddellijk in zyn verhoor. Wie blijkbaar om de waarheid draaide, werd tot nadenken gebracht door terugvoering naar het arrestantenlokaal. Wie zichtbaar eerlijk opbiechte, mocht huiswaarts keeren. I)o slotsom is, dat de politie de overtuiging heeft met een geheel georganiseerd speelhol to dosjn to hebben, welks bestaan in doze buurt de speelzucht onder de volksklasse geweldig deed ontkiemen. Een gevaarlijke inrichting.—Men schrijft nog uit Den Haag: Het blijkt meer en meer dat door het krachtdadig ingrijpen der politie door den inval Vrijdag-nacht in het speelhuis aan de Hofwijkstraat, in de geboorte is gesmoord oen onderneming, welke een groot gevaar had kunnen opleveren voor de jongelingschap uit Den Ilaag on omstreken. Want, voor zoover nu reeds bekend is goworden, zou het hazardspel niet het eenige kwaad zijn gewoest, waartoe in dat huis gelegenheid zou worden gegeven. Uit het onderstaande zal dat genoegzaam blijken. Do z.g. „leeszaal" bevatte een tafel, waarop, behalve oenige gewone couranten van verschillende politieke richting en tijdschriften, o. a. ook de „Rembandthulde", óók voor ieder ter lezing lagen hoogst onzedelijke geschriften. De inhoud daorvan was eenvoudig liederlijk. Zooals reeds met een enkel woord is gemeld, waren er ook onzedelijke fotografie n. Deze, in den vorm van stereoscope platen, werden ter bezichtiging gesteld door middel van een dier Amerikaansche stereoscopen, wolke men in de hand kou houden. Maar dit is nog niet alles. Uit een eoort plan de campagne, dat de ondernemer der inrichting aan bezoekers, die hij voor „ingewijden" hield, bekend maakte blijkt, dat de bedoeling was er geleidelijk een club privé van te maken, on dan zou het bovenhuis worden ingericht voor de ontvangst van „dames", die de bezoekers mochten willen vergezellen. De inrichting zou dan toegankelijk zijn van 's middags 5 uur tot den volgenden ochtend 5 uur. Voorts zoit er een roulette komen en alle mogelijke dranken zouden steeds voorradig zijn. Nog moet vermeld, dat aan de wanden in de speelzaal schilderijen met zedenkwetsende voorstellingen waren opgehangen. Als men ten slotte in aanmerking neemt, dat de woning gekozen was in de zeer stille, op hot terrein der vroegere ijzergieterij de „Prins van Oranje" aangelegde Hofwijkstraat, in do onmiddellijke nabijheid gelegen van liet Hollandsche Spoorstation, zoodat 't den. studenten uit Delft en l.eiden, onder wie, gelijk gemeld, door den croupier reclanse v-oor de zaak moest worden gemaakt, al heel gemakkelijk werd gemaakt om een uitstapje naar het speelhuis te maken, dan blijkt 't dat inderdaad de Haagsche recherche Vrijdag-avond een beduidenden slag heeft geslagen. Club de Bienfaisance. — Uit Amsterdam meldt men aan de N. R. Ct. Do directie van het speelhuis der Club de Bienfaisance, in de Vondelstraat, blijkt in het minst niet uit het veld geslagen door de invasie der justitie en politie. Althans er wordt reeds weer gespeeld. Op bet pogenblik behelpt men zich nog zoowat, omdat het noodzakelijke speeltuig in handen der justitie is, maar er zyn, naar wij vernamen, reeds weer roulettes in het buitenland besteld. Het spel kan dus spoedig weer beginnen. Het schijnt inderdaad, dat verschillend» vreemdelingen, die bij den politie- inval gearresteerd zijn en op het bureau Leid. scheplein werden gehouden, zich langs juridischen weg voldoening willen verschaffen. Van eenige slechte behandeling op het politie-bureau — o. a. zou men den dames en heeren belet hebben levens, middelen te doen komen —is ochter niets waar. In het Friesche dorp S. heeft een 94-jarige weduwe nog een paar toertjes in een draaimolen meegemaakt. Ongeluk met de tobogan. — Omtrent het ongeluk, dat Woensdagavond op de kermis te Venlo plaats had, deelt de Ye.nl. Ct. het volgende mede: Tegen kwart voor 7 waren verschillende personen boven op de rutschbaau, om zich in volgorde af te laten glijden. Eensklaps liet een balk, waarop de vloer rustte, los en het gevolg was, dat de daarop aanwezigen van oen aanmerkelijke hoogte naar beneden tuimelden. Een jongentje, dat zich eveneens boven bevond, had de tegenwoordigheid van geest zich nog aan eeu paal te grijpen, waarlangs hy zich liet afglijden en zoo de trap kon bereiken. Een tweede ventje wierp zich aanotouds in de glijbaan, waardoor hij heelhuids beneden kwam. Op dezelfde manier wist een knecht, die zich ook boven bevond, zich te redden. Vier anderen waren minder gelukkig, zjj vielen van die hoogte naar beneden. Gelukkig werd de val eenigszins gebro* ken, doordat zich daaronder een gespannen zeil bevond, doch dit scheurde als eeu stuk papier doormidden. Een gegil en gekrijsch van belang, stormenderhand ging het naar de tent en werd bevonden, dat er gelukkig geen dooden waren, doch allen hadden wat opgeloopen. Een meisje eeu drievoudige been* breuk, andoren gebroken arinen, oen paar ontwrichtingen enz. Behalve degenen, welke ^ran boven kwamen te vallen, kregen nog een knecht on een militair door het vallende hout en ijzer, eenige min of meer ernstige verwondingen. Dokters waren direct ter plaatse om hulp te verleenen. Do tobogan werd op last van de politie onmiddellijk gesloten. Volgens de iV. Koer. braken twee dochtertjes van den heer Seeleu het been, één logeetje werd ernstig gekneusd, terwijl eeu dochtertje der wed. Peters een arm brak. Een stafmuzikant werd aan het hoofd verwond. Dc justitie te Arnhem heeft Zaterdag te Gent (üverbetuwe) een onderzoek ingesteld naar een geval van vermoedelijken moord. --- Feuilleton. Wazeman en zijne zonen. (Roman uit do 12e eeuw). 5 —o— Maar de lieden zeggen, dat zij geen echt meneclienkind is. Kn dat geloof ik ook, zjii men haast zeggen. Want de deern hoeft vuur en lucht in haar bloed. 7-\ j is als met haar ros eaamgegroeid. Voor die is geen woud te dicht en geen berg te hoog, overal komt zij heen alsof zij vleugels aan het lyf hee!l! Everwein schudde het hoofd: — Eigel, Eigel, met uw hersenen is het slecht gesteld! — Ja wel, heer, daarin kunt gü wel gelijk hebben, antwoordde de kolenbrander verlegen. Maar kom, heer, zie hoe hoog de zon reeds staat, wij moeten ons haasten, om op tijd weer i n Let dal te komen. Eigel baande den weg door het dichte kreupelhout en Everwein volgde hom. 1 oen zij de open weiden bereikten en een overzicht over de helling kregen, bleef i-verwein staan en keek rond. — Ik zie haar niet meer. Zij moet het woud reeds bereikt hebben. , ~ ^ 'en meent gü? Zoo, de roode! De kolenbrander lachte en zag zijn metgezel met gljnsterende oogen aan. lieer, neeta u in acht voor die! En als zij u weder ontmoet, kijk dan niet om naar haar! Zoo'n blik over de schouders heeft reeds menigmaal veel kwaad aangericht. Everwein fronste de wenkbrauwen en zijne hand klemde zich vaster om den stok. — Ik wilde, dat zij mij heden nog in den weg kwam. Ik gevoel lust, haar eene boodschap aan haar vader mee te geven. De wandelaars kwamen nu in een klein dal en toen zij den hoogeren grond weer bereikten, lag eeu hoop verkoold hout voor hem. — Eigel, wat is hier gebeurd? — Daar heeft de haashut gestaan van Gernreuter, die daar benedon bij de Alpenbeek woont. Maar Wazemans zonen hebben gemeend, dat Gernrouters vee te veel gras wegvreet voor do horten en daarom hebben zij den rooden haan op het dak gezet. Dat gebomde den vorigon zomer. Drie stuks vee en Gernreuters vrouw, die by de dieren was, zyn mede verbrand. Everwein 6tond daar met doodsbleek gelaat en staarde den kolenbrander aan. — En dat hebt gij in Gadern toe gelaten? En toen het gebeurt was, hebt gü geene aanklacht ingediend? — Ja wel, heer, Gernreuter heeft eene klacht ingediend en op het „Jaarding" to Grarengadem heeft de Sulzbacher heer het oordeel uitgesproken. lieer Waze heeft weergeld moeten betaleu voor de vrouw, dat is alles geweest. — Eigel! Everweins stem trilde. En weet gij, heer, wat do menachen zeggen? r /jj zeggen, dat het niet was om liet gras voor dé herten en gemzen — maar eene wraakneming op de vrouw. Bij haar zijn Wazemans zonen aan de verkeerde gekomen. Den eenen heeft zij met den vuist in het gezicht geslagen en den anderen de deur uit gegooid, dat hij drie weken lang de blauwe plekken er van in het gezicht liad. Als allen maar geweest waren als deze. Dan zou er spoedig een eind aan gekomen zijn in Gadern, maar nu is geene vrouw veilig. Iedere moeder, die een meisje heeft, dat er knap uit ziet, moet elk uur Biddereu! Het duurde eene poos, voor Everwein antwoorden kon. Hij greep den arm van den kolenbrander en schudde hem. — Eigel, Iiigol — kan het waarheid zijn wat ik hoor! — Waarheid, heer? Alsof ik het zelf ook niet ondervonden had ! Het zal nu al meer dan dertig jaren geleden zijn, dat ik kennis liad aan een meisje — do stem van don kolenbrander werd onvast, zoodat zijne woorden nauwelijks verstaanbaar waren — een gezicht heeft zij gehad, zoo warm on zonnig! En slank was zy als «en jonge boom, en haar liad zij, blond ais vlas. En als rnon haar in de oogeu keek, dan was het, of men in 't hemelrijk zag. En goed is zij geweest, braaf en goed als geen ander ! En hare liefde voor mij was haar alles! Op den laugsten dag heor heb ik haar den beenen armband aangedaan, die mijne moeder gedragen heeft.... de week daarop hadden wij willen trouwen. Een paar dagen van te voren ben ik naar den Gïhl gegaan en heb voor haar een krans van Edelweis geha.dd. Eerst tegen den avond ben ik terug gekomen, om het haar te brengen. Maar Saltnud, — zoo heette zij hier — Salmud is niet thuis geweest. Haar moeder on ik hebben cewaclit en gewacht — het is nacht geworden —• en het eeno uur na het andere hebben wij geluisterd, of het meisje nog niet kwam. — Eindelijk is het mij angstig aan het hart geworden. Ik ben gaan zoeken en heb in elk huis naar haar gevraagd. Den lieelen nacht ben ik op de been geweest on ik heb my bijna liet hart uit het lijf geloopen. Van mijn meisje heb ik echter niets gezien of gehoord. — Maar toen het dag werd, kwam zy, viel Everwein den kolenbrander met bevende stem in de reden. Een schampere lach klonk van Eigels lippen. — Toen het dag geworden was ben ik naar het Untersteiner woud geloopen, omdat ik vreesde, dat Salmud in de duisternis in een van Wazemaus berenkuilen gevallen kon zyn. Op oens, als ik verder klom naar de beek, komt heer Waze daar nangereden. Ik ging aan den kant van den weg staan, want het pad is hier smal. Als hij my voorbijrijdt en ziet, komt er eeu lach op zyn gelaat. Met den vuist heeft li ij het paard op den hals geslagen, dat het opsprong en voortrende, of er braud achter hom waB. Toen was het, of eene stem mij toeriep : Als gy Salmud vinden wilt, moet gy haar in Wazemans huis zoeken I Ik vlieg door het wond heen en den Falkensteiner weg op — de brug was opgehaald en de poort gesloten; maar als eene kat ben ik tegen den muur opgeklauterd. En daar boven heb ik geroeten, zoo hard ik kon: „Salmud! Salmud!" Vier, vijf knechts zyn op my afgekomen, maar uit het huis heb ik een gil gehoord en als ik opkyk, zie ik Salmuds gezich^ vooreen dakraam.... ik heb de armen nog naar haar uitgestrekt.. en toen heeit my e^ii van Wazemans knechten met het hout zijner speer tegeu de borst gestooten, dat ik achterover van den muur gevallen ben. Gelfrat, Sigeuoots vader heeft my gevonden en het bloed afgewasschen. Na dat uur heb ik van Salmud niets meer gehoord, ook heb ik haar nooit meer gezien! De kolenbrander had de tranen in de oogen, en zeide: Zy zal wel zijn, waar Gernreuters vrouw naar toe moest. Kverwein hoorde de laatste woorden niet. Hoog opgericht met vlammende oogen stond hij daar. Zyne blikken dwaalden over het zonnige dal heen en zochten ia de schaduwrijke verte den Ealkenstein en Wazemans huis. Hy hief de gebalde vuist op eu de teruggevallen mouw list een krachtigen, door de zon gebruiuden arm zien. — Heer Waze, wij zullen met elkander richten. Voorwaar het zal auders worden! Kom Eigel, leid my naar het dal. Met den ouden man vooraan suelde Everwein met haastigen tred de helling af. De kolenbrander kon hem slechts met moeite bijhouden en sohudde het hoofd. — Gy moet n niet zoo haasten, heer, op een bergweg behoort men langzaam te gaau — en „tyd laten" zoggen by oua de menschen, ala iemand zich overhaasten wil. Loop niet te hard, anders raakt gij buiten adem! Everwein matigde de drift van zyn gang en ademde diep. — Dank u voor dezen raad, sprak hy! Op een weg, dien lk gaan moet, heb ik vóór alles geduld en rust noodig. Kom! Zy gingen verder. ( Wordt vervolgd.) --- Dit Nummer bestaat Dit Nummer bestaat Hit TWEE Bladen Eerste Blad ---