TWEEDE BLAD No 239 TWEEDE BLAD No 239 Zaterdag 15 Oct. 1927 - --- ALLERLEI — Geloof jij in droomen? — Vroeger wel, maar sinds ik er met één getrouwd— niet meer! Dat zou hem wel veranderen. — Ik ben den laatsten tijd zoo apathisch, dokter, dat niets mij meer kan opwinden. — Zoo, dan zal ik u morgen mijn rekening eens sturen. Kindermond. Jantje: — Tante, doe uw oogen eens toe. Tante: — Waarom, ventje? Jantje: — Pappie heeft gezegd, dat als u uw oogen toedoet, er een aardig duitje los komt! — 5, Noodzakelijke bezigheid. Student: — Drommels! het wordt tijd, dat ik mij eens weer met mijn boeken bezig houd! Ik zal nu maar eens beginnen met het „corpus juris" naar den uitdrager te brengen. De goede daad. — Heb jij vandaag een goede daad gedaan? vroeg de hopman aan den padvinder. — O ja, hopman, antwoordde hij. Ik was bij mijn tante op visite en ze was wat blij, toen ik wegging. « Dankbaar patiënt. Dokter: — En neemt de patiënt regelmatig een eetlepel cognac in, gelijk ik heb voorgeschreven? De verpleegster: — Ja, en het eigenaardige is, dat hij reeds vier en zeventig lepels vooruit is. Het enfant terrible. Karettje: — Weet u, oom, welk verschil er is tusschen een haan en u? Oom (kaalhoofdig): — Neen, mijn iongen, dat weet ik niet. Kareltje: — Welnu de haan heeft 'n kam en u hebt er geen noodig. Dat wist ze niet. Het nieuwe dienstmeisje van mevrouw Paarl is sedert eenige dagen in dienst. Op een goeden dag vraagt haar de huisvrouw zoo terloops: — Welk beroep heeft je toekomstige man, Marie? — Dat weet ik nog niet, mevrouw, maar mijn tegenwoordige verloofde is tramconducteur. Tegenwoordigheid van geest. Een schildersknecht viel van het dak, doch kwam er zonder ernstige kwetsuren af. — Wat dacht je wel, toen je naar beneden viel? vroeg zijn baas, die aan hetzelfde huis aan het schilderen was. — Toen ik het raam van de eerste verdieping passeerde, dacht ik: Dat had de baas ook wel wat beter kunnen afwerken, was het antwoord. Een ontgoocheling. — Waarom stap je niet meer in de „Blauwe Leeuw" af, als je in de stad komt? — Omdat die lui daar groote bedriegers zijn. Toen ik verleden winter daar voor het eerst kwam, gaven ze mij vriendelijk dadelijk een groote kruik, die moest ik mee naar bed nemen. En wat denk je dat er in zat, toen ik hem open maakte? — Nou, natuurlijk. — Niets dan heet water! H ij had g e 1 ij k. Een matroos kwetste ernstig zijn hand tussohen zijn schip en den kaaimuur. Een week daarna toen de kwetsuur weer zoo goed als genezen was, vroeg hij bezorgd aan den dokter: — Als m'n hand weer heelemaal beter is, zou ik dan banjo kunnen spelen? — Natuurlijk kan je dat antwoordde de dokter bemoedigend. — Hartelijk dank, dokter, U tent waarlijk een wonderdokter, want vroeger heb ik nooit banjo kunnen spelen. Vriendelijk. Gedurende een reis van Amsterdam naar New-York waren twee personen, hoewel geheel vreemd aan elkaar, gedwongen in eenzelfde kajuit te huizen. Twee dagen hadden zij reeds gevaren en nog hadden zij elkaar niet toegesproken. Tenslotte verbrak de een toch het stilzwijgen. — Rookt u sigaren? vroeg hij. — Neen, antwoordde de ander. — Heelemaal niet? drong de eerste aan. Ik heb hier een kistje van vijftig. Puike sigaren. Steek eens op! Doch de ander verzekerde, dat hij nooit rookte. — Dan moet het de proviandmeester zijn geweest, mompelde de eerste toen: er zijn er vijf uitgehaald. Het richtsnoer. Een Iersche boer had een nieuwe kneaht in zijn dienst genomen, die evenwel nog nooit geploegd had. Toch zette de boer hem aan de ploeè,. — Kijk, zeide de boer tot zijn knecht, zie je daar ginds die koe bij het hek staan? Nu, daar ploeg je recht op af, dan krijg je mooie rechte vooren. Je houdt de koe maar steeds in de gaten! — Best, zei de knecht, en ging aan het werk. Toen de boer een half uur later eens ging kijken of zijn onderricht succes had stond hij stom van verbazing, toen hij bemerkte, dat zijn knecht den akker in alle richtingen met de ploeg doorkrusit had. — Maar kerel, wat heb je nu gedaan? bracht hij er eindelijk uit. — Wel, baas, wat u me gezegd hebt, was het antwoord. Kan ik er iets aan doen, dat die koe niet stil bleef staan? --- FEUILLETON. KAMER NEGENTIEN. Uit het Engelsch van FLORENCE WARDEN. (Nadruk verboden). 6) — Hpt is gedaan met hem, zei de bediende ontsteld. —We moeten höoren wat de dokter zegt, zei Mabin terwijl ze haar naam en adres met bevende hand in een hoek van een stuk vloei schreef. Ze verliet haastig het kantoor, rende de" trap af, door nauwe donkere gangen en bereikte in enkele oogenblikken de straat. Ze riep een taxi aan gaf het adres van Hotel Mandeville op en stapte in. terwijl ze zich nog steeds afvroeg of ze goed deed door den gewonde, al had hij het ook zelf nadrukkelijk gevraagd achter te laten op een plaats waar hij zulk een beestachtige behandeling had ondergaan en in gezelschap van den vreemddoenden bediende. De twijfel of de eigenaar van het kantoor misschien niet de aanvaller was geweest, liet haar niet los. Haar vrouwelijke intuïtie voelde — een gevoel dat ze niet van zich kon afzetten — dat er iets verdachts was aan dat kantoor en de menschen die daar waren — de man die een advertentie plaatste voor een typiste en die niet op kantoor was om sollicitanten te ontvangen; de bediende met het ongunstige gezicht die haar zoo vreemd aangekeken had; de man met den grooten. blonden baard zelf en de geheimzinnige reden van zijn bezoek. De bediende had beweerd dat het kantoor beschikbaar was gesteld voor een onderhoud tusschen een paar vreemde heeren. Was dat waar? Maar gesteld dat de aanvaller de geheimzinnige meneer Frijer was, zou de bediende hem niet hebben gezegd dat zij in de aangrenzende kamer was? Hij zou het zeker niet gewaagd hebben zijn bezoeker aan te vallen met een getuige in de buurt! Getuige! Was ze dat eigenlijk wel? Maar i! had ze dan niet het gezicht van den aanvaller gezien, ze had zijn ..tem gehoord en ze was er zeker van dat zt die weer zou kunnen herkennen, dat ze hem zou kunnen onderscheiden van de stemmen van duizend andere mannen. En dan ten slotte, vroeg ze zich weei opnieuw ai, had ze goed zedaan met de duidelijke aanwijzingen van den gewonden man op te volgen en hem hulpeloos en bewusteloos achter te laten in handen van iemand die er zoo weinig betrouwbaar uitzag als de bediende? De auto stopte met 'n schok, die een eind maakte aan haar overpeinzingen, voor de deur van Hotel Mandeville. Verlegen ging ze binnen. Het was een klein, ouderwetsch hotel met een donkere hall waar een afgetobd-uitziende vrouw op haar toekwam. Mabin, die begreep hoe netelig haar positie was als zij inlichtingen zou moeten verstrekken, vroeg bedeesd naar kamer negentien. Tot haar groote verbazing en verlichting veranderde het gezicht van de vrou-w met een tooverslag en met beleefde gedienstigheid zei ze: — O ja, ik weet er van! Ze riep een kellner die juist langs kwam: — Breng deze dame naar kamer negentien. Verbijsterd volgde Mabin den man naar de tweede verdieping en naar een kamer, waarvan hij de deur openwierp. — Dit is mer negentien, mevrouw zei hij. Vlug liep hij weg en liet haar achter in een vrij groote slaapkamer, ouderwetsch en gezellig gemeubeld. Mabin was nog steeds niet bekomen van haar verbazing over de gemakkelijke wüze waarop ze toegang had gekregen en ze was er benieuwd naar wat voor mysterie ze hier zou aantreffen. Ze keek rond, naar de mahoniehouten kleerenkast. naar de ramen met de halfgesloten blinden, naar het groote, ouderwetsche. mahoniehouten ledikant. Maar haar oogen dwaalden niet verder rond. Ren uitroep van verrassing ontsnapte haar. Boven op de bedsprei, in een reisdeken gewikkeld lag een mooi jongetje van een jaar of vier in rustigen, diepen slaap. Zijn zwarte haar viel In krullen over zijn olijfkleurig gezichtje, waarop de sporen van pas-geschreide tranen nauwelijks opgedroogd waren. HOOFDSTUK III. Julius. Het kind sliep zoo vast dat hij niet wakker werd door Mabin's onderdrukten kreet. Hij bewoog zich in zijn slaap en doordat de reisdeken iets verschoof kwam de kop van een groote lichtkleurige Teddybeer, waar hij blijkbaar mee had gespeeld, voordat hij in slaap gevallen was, te voorschijn. En door die beweging maakte hij het tegelijkertijd ook gemakkelijker voor Mabin om zijn gezicht goed te zien. Het was een buitengewoon mooi kind met een fijn gezichtje. een olijfkleurige huid, lange zwarte wimpers, roode lippen, een welgevormden mond en met zulke gevulde wangen dat hij aan een engeltje op een schilderij deed denken. Zijn donkere haar viel in korte zijige krullen om zijn hoofd en tusschen de half-geopende lippen kon Mabin even de helder-witte tanden zien glinsteren. Was het kind van Engelsche afkomst? Hij leek heelemaal niet op den man met den blonden baard wiens hartstochtelijke bezorgdheid voor het kind er toch op scheen te wijzen dat hij de vader van den jongen was. Ofschoon ze niets van het kind zag dan het hoofd had Mabin dadelijk geconcludeerd dat het een jongen was. nog voordat een tweede onrustige beweging de deken gedeeltelijk deed afglijden en zij een lakensch jongensbuis en een paar bretels zag. (Wordt vervolgd). --- HISTORISCHE ANECDOTEN Ik drukte, zegt Menagius eens met bei m'n handen de hand van Maria de Rabutin, markiezin de Sevigne. Toen zij deze terugtrok zeide Pelletier tot mij: Dat is het mooiste werk, dat ooit uit haar hand is voortgekomen. Als de dichter Santeuil eens bij den hertog van Orleans aan tafel was, gaf de hertogin hem uit scherts een oorvijg, am hem, zooals ze zei, te straffen, dat hij nog geen lofzang op haar gemaakt had. Daar de poeët met deze scherts niet al te zeer scheen ingenomen liet de hertogin een glas water brengen en goot hem dit over zijn gezicht om zooals ze zei den smaad af te wasschen, dien ze hem had aangedaan. Santeuil, die tot nu toe van schaamte nog geen woord had kunnen zeggen, zeide plots zeer gevat, dat het toch billijk is, dat er regen na onweer komt. De bekende humorist Saphir zei eens aan tafel tot de gasten: — Ik wed, dat ik u iets zal laten zien wat geen oog gezien heeft en geen mensch coit weer zal zien. Een der gasten wedde om ƒ 50 en vol spanning zagen de anderen toe. Nu nam Saphir een noot uit een dessertschaal, kraakte ze en hield den kern tusschen duim en vinger. Mijne heeren zei hij, geen oog heeft den kern dezer noot ooit gezien en terwijl hij hem opat — niemand zal hem weerzien. Hij had zijn ƒ 50 eerlijk gewonnen. Tijdens een militaire marsch in 1813, vroeg Napoleon, die 'n brandenden dorst had, of iemand voor hem ook iets te drinken had. De fouriers waren ver verwijderd en men verschafte zich met heel veel moeite een flesch wijn. Toen de groote maarschalk den half gevulden beker, dien tnen hem aanbood, nauwelijks aan zijn lippen had gehad, gaf hij hem terug, terwijl een lichte grimlach op zijn gelaat kwam. — Uwe majesteit vindt dezen wijn zeker een beetje bitter? vroeg men hem; hij is ongetwijfeld nog van het laatste jaar. Van het laatste jaar! antwoordde Napoleon, zeg liever van het volgend jaar! Toen de later zoo bekend geworden Engelsche romanschrijver Thackeray 5 jaar oud was, trof zijn tante hem op zekeren morgen aan, terwijl hij rond stapte met den hoed van zijn oom op het hoofd, welke hem iuis* paste. Daar zij een abnormale en gevaarlijke ontwikkeling van zijn kinderhoofd vreesde, ging zij met hem naar den dokter, die toen gezegd moet hebben: — Maak u maar niet ongerust mevrouw, hij heeft een groot hoofd, maar er zit heel wat goeds in. Toen Thackeray 53 jaren later stierf, had zijn hoofd den meest abnormalen omvang, dien men zich denken kan. Hoe veranderlijk het gewone volk steeds is („varium et mutabile 6emper") toont ons het volgende feit uit de geschiedenis. Het volk eischte op de „place de Orève" liet hoofd van de La SalieDe La Fayette antwoordde vanuit een venster van het stadhuis: — Ook al wist ik, v/aar de La Salie was, zoo zou ik hem toch niet aan U overleveren. Toen riep het volk uit: De La Fayette is 'n verrader; nu eischen we zijn hoofd. Aanstonds kwam de generaal naar beneden op het voorplein van het stadhuis. — Wie moet er hier mijn hoofd hebben, riep hij uit. Ik geef je niet het leven van 'n ander, maar het mijne kun je krijgen, wie durft me aan te raken? Aanstonds riep men uit: — Leve La Fayette! hij is 'n dapper man! Eens werd den vermaarden humorist Mark Twaln, door een vriend de vraag gesteld, of hij zich herinnerde hoe hij zijn eerste geJd had verdiend. — Ja, antwoordt Mark Twain, terwijl hij pijnzend een paar haaltjes deed aan zijn sigaar, dat herinner ik mij nog zeer goed Toen ik een jongen was, ging ik op een school waar de roede nog niet in onbruik was. Het was er o.a. verboden in de banken te snijden en de straf, die daarop 6tond was 5 dollars boete of een kastijding in het openbaar. Toen ik eens dat verbod had overtreden, werd ik voor die keus gesteld. Ik vertelde het aan mijn vader. Hij scheen het al te erg te vinden, dat ik in het openbaar geslagen zou worden en gaf mij 5 dollars. In dien tijd was 5 dollars voor mij een heele 6om. Een pak slaag was zoo erg niet en zoo— (hier klopte Twain nadenkend de asch van zijn sigaar) heb ik mijn eerste 5 dollars verdiend. De Duitsche geleerde Johan Baratier, leerde reeds op 2-jarigen leeftijd niet alleen Duitsch, maar ook Fransch. Nog zeer jong leerde hij ook Latijn, Grieksch, Hebreeuwsch en andere Oostersche talen, wijsbegeerte en wiskunde, en bekwam, pas veertien jaren oud, den doctorstitel te Halle. Hij werd echter het slachtoffer van zijn buitengewone geestesgaven en stierf reeds in 1740, pas 20 jaar oud. Aan Karei Witte, in 1800 geboren en in 1853 gestorven, werd eveneens op veertienjarigen leeftijd de doctorstitel in de filosofie verleend. Ben muzikaal wonderkind was Mozart, die, acht jaar oud, reeds zes piano-sonaten componeerde en twee jaar later zijn eerste komische opera schreef: „La fenta semplice". en liet beroemd zangspel „Bastien en Bastienne". Bijna even vroeg componeerden Handel, Cherubini, Beethoven, Rossini en in onzen tijd Korngold. ______ Rossini stond bekend als iemand, die buitengewoon op zijn gemak was gesteld. Hij bezat echter de gave, om bijzonder vlug te werken. Op een ochtend had hij. behaaglijk in bed uitgestrekt, een duet gecomponeerd en tegelijkertijd op papier vastgelegd. Toen het klaar was, gleed het manuscript door een onverwachte beweging van Rossini op den grond. De kunstenaar bereksnde, hoever het Had kon zijn gevallen, maar vond het te lastig om zich buiten bed te buigen. Daar- I om nam hij een schoon notenpapier en 1 schreef een andêr duet! Een vriend, die toevallig even binnen liep, keek de twee composities in om er critiek op uit te oefenen. Toen hij op beide werken iets aan te merken had, nam Rossini weer een schoon stuk papier ;n schreef een derde lied Naderhand werden ale drie de duetten evenzeer geroemd. En maar weinigen hebben ooit geweten, dat het klaverblad op deze wijze gecomponeerd was. Bij de viering van Hindenburg's 80e verjaardag, werd in de pers het volgende voorval uit het leven van den tegenwoordigen Rijkspresident opgehaald: Het was 17 jaar geleden, in 1910 du6. Bij de groote manoeuvres had Hindenburg toen een leger zoo gecommandeerd, dat het een legerafdeeling, welke de keizer commandeerde, versloeg of dat althans een onhandige manoeuvre van den keizer bloot kwam te liggen. De keizer was woedend en Hindenburg werd vóór zijn tijd gepensionneerd. Een knappen generaal of een handigen generaal zou dat niet overkomen zijn, zegt het blad, waaraan deze herinnering is ontleend. Doch Hindenburg kende maar één soldatenplicht: als hij een leger aanvoerde, overwinnen. En dus overwon hij — en werd gepensionneerd. En hij nam de bestraffing even vanzelfsprekend aan als later zijn herstel in actieven dienst, toen de keizer hem in den oorlog noodig had. --- Advertentie Stoomwasscherij n Blanca", Vekemans-v. Lieshout, Boxtel. --- Advertentie Dik in orde/ Wat kunt U meer verlangen?/ (hiefWhip Ook met kurk en \ ƒ 1 IE?* ¥ IUj I /t goud mondstuk. W "4^8 fi flWU'ATH l-'LON'QON-ÏWV --- UIT BRABANT'S WESTEN. Blijmoedig optimisme. — Vol verwachting. — Een verdronken kalf. 't Was in het najaar 1923. 'n Mieserige najaarsdag, kil, koud, guur. In een rookerig bovenzaaltje van den Katholieken Kring te Roosendaal, kwam de algemeene vergadering van de R.K. Middenstandsvereeniging uit het bisdom Breda bijeen, met het doel öf om 'n laatste poging te doen weer op de been te komen, öf om een roemloos einde te 6terven. De Hanzebank was gefailleerd, den middenstanders vlogen de scherven om de ooren, diverse middenstands-instellingen gingen onherroepelijk de kelder in, enfin, er heerschte onder de Middenstanders een dergelijk pessimisme, dat iedere organsatie-gedachte scheen verloren. Men was reddeloos en redeloos. Vanachter de bestuursafel deed het bestuur wanhopige pogingen de situatie te redden, doch sommige afgevaardigden, o.a die van Breda, waren niet o-p te beuren. Toen stond er uit zijn hoekje een afgevaar. digde heelemaal van uit Zeeuwsch Vlaanderen, uit Hulst, op, de heer Lockefeer, en deze, die tot dan gezwegen had, is uit den hoek gekomen met een élan en overtuiging, dat de heele stemming ineens omdraaide. „Zijn dat nu de mannen van de daad waarnaar wij uit Zeeland steeds opkeken. Moeten zij het laten zitten?" De vergadering stelde den heer Lodkefeer voor de bevestiging van zijn optimistisch betoog en benoemde hem in het hoofdbestuur. Najaar 1927. Weer in dezelfde zaal van hetzelfde gebouw in Roosendaal. Een opgewekte schaar van middenstanders is aanwezig, allemaal afgevaardigden van dezelfde middenstandsvereeniging en op de voorzittersplaats de heer Lockefeer, de optimist van 1923, de heer Lookefeer, die op blijmoedige en zekere wijze de besprekingen van deze diocesane jaarvergadering leidt. Nog nimmer waren zooveel afgevaardigden aanwezig, de vereenigins bloeit, meer dan 1200 leden staan ingeschreven en treffende successen van den laatsten tijd werden bekend gemaakt. Is het wonder, dat de middenstand van West-Brabant en Zeeland de toekomst hoopvol tegemoet ziet? Wel zijn de tijdsomstandigheden nog niet zoo bijster hoopvol, dooli de middenstanders staan niet meer alleen, niet meer individueel, doch zullen, georganiseerd, aaneengesloten voorwaarts gaan. De algemeene vergadering die j.L Woensdag te Roosendaal bijeen was, heeft zich met voorname standsbelangen beziggehouden als: winkelsluiting enz. en con« stateerde: wij zullen ons niet meer beiperken tot heropbouw en defensie, doch wij zullen actief vooruittreden, om onze belangen alom te behartigen. Op een ouderwetsch Brabantsch koffiemaal — in navolging van het Bossche voorbeeld — is de belofte voor de toekomst bezegeld onder 'n pot oud bruin en 'n pèpke A. B. van den Biggelaer. Onder de middenstanders, doorgaans concurrenten ex-professo, heerschte groote kameraadschappelijkheid en gemoedelijkheid. Dat het zoo blijve, eensgezind, ten voordeele van allen. • • • Roosendaal Is een beetje zenuwachtig. Deze aan industrie steeds armer wordende plaats ziet daar in 't verschiet plotseling heerlijke perspectieven verrijzen. Het plaatselijk blad publiceerde dezer dagen een bericht volgens hetwelk het in de bedoeling der Directie der Ned. Spoorwegen zou liggen, om binnen enkele jaren de Centrale Werkplaats der Ned. Spoorwewen over te plaatsen van Tilburg naar Roosendaal. Als men nu weet dat meer dan duizend gezinnen hun bestaan in deze werkplaats vinden en deze allemaal in Roosendaal zouden komen wonen, dan begrijpt men best de aangename nervositeit, die de patriotische Roosendalers beving. Jammer kwam het Amsterdamsche ..Handelsblad" al spoedig een domper op de kaars zetten met een bericht, dat het nieuws van „De Grondwet" onjuist is. Doch het laatste blad retireerde niet waar het bericht onjuist en niet onwaar genoemd werd. Achteraf blijkt het bericht ook slechts ten deele juist te zijn en schijnt het in de bedoeling te liggen een deel van de Werkplaats te verplaatsen n.I. de rijtuigmakerij. Ook dit deel echter is van zeke,en o...vang, zoodat ook bij een gedeeltelijke overplaatsing Roosendaal nog zeer tevreden kan zijn. In ieder geval, het zal aan Roosendaal niet liggen als er niets van zou komen. Men is daar van plan, op alle mogelijke wijze vestiging van industrie te bevorderen. Speciaal wat betreft de zorg voor arbeiderswoongelegenheid. Thans zit men op dat gebied zeer krap. Te hopen is, dat het verzet van sommige ingezetenen tegen verderen bouw worde opgegeven en dat spoedig diverse nog liggende bouwplannen kunnen worden uitgevoerd. Door reeds plaats gehad hebbende meerdere overplaatsingen naar Roosendaal verkeeren verschillende spoorweggezinnen in de onhoudbare situatie dat zij geen woning kunnen krijgen. De actie voor woningbouw is dus allerminst 'n ongepe.mitteerde luxe, doch een dringende noodzakelijkheid. • * * Moet een gemeente zorgen, dat zij de beschikking heeft over een voldoende brandweer? Absoluut, een -wet bepaalt duidelijk, dat zij zorg dient te dragen voor de openbare veiligheid. Laat dit de gemeente Rucphen zich eens 5n de ooren knoopen. Want wat is daar het geval? Dat er een brandweer zoo goed als niet is. Deze week brandde in de Lage Zeg, grondgebied dezer weliswaar zeer uitgestrekte gemeente, een boerenhoeve af. Aanstonds na het uitbreken van den brand werd de gemeentebrandweer gerequireerd. Deze echter berichtte dat van de drie spuiten er twee defect waren. „Laat dan de derde alleen komen", werd er gevraagd. „Die kan ook niet werken" was het bescheid en dies mankeerde de heele brandweer van Rucphen en Srundel c.a. Wel prettig voor de lieden wier have en goed geheel uitbrandde. Hier is het nu weer een geval, waarbij de zuinigheid de wijsheid bedroog. In de jongste Rucphensche raadsvergadering is lang en breed over de brandbluschmiddelen gesproken en voldoende kwam tot uiting, dat er niets van deugde. Desondanks kon toch de Raad niet besluiten om de zaak in orde te brengen, hetwelk den voorzitter deed opmerken „Wij zijn niet verantwoord op die wijze!" Nu 't kalf verdronken is, zal de put wel gedempt worden. Dat het op zijn minst een les zij voor andere gemeenten, waar alles eveneens niet in orde is. En dat is op meer dan een en zelfs wel heel wat grootere plaatsen. ---