No. 1. No. 1. Tweede Blad. --- Land- en Tuinbouw , Veeteelt enz. De rundveehandol met Belgio. Sewoonlyk is onze handel m ruil zeer levendig, wijl er in Belgische landbouwer en ,,^ aT ? eTa vet varken geslaf ht wordt; waard weinig vraag i* rundvleeach. In de vorige maanJ waa . de invoer van ± _ - landsch v<*» Belgie «d byzonder gering; beteeeu ook moet worden toegeschreven aan bet feit, dat de Vlaamscbe landbouwers in den laatsteu tijd gebrek aan veevoeder hebben, waardoor zij eer genegen ■sijn hun veestapel te verminderen dan te vermeerderen. In de vorige maand werden in Belgi3 gevoerd 3907 runderen tegen 5380 in November 1904; 6707 in November 1903 en 5163 in dezelfde maand van 1902. Van deze 3907 runderen kwamen er 3072 uit ons land, 824 uit de Vereenigde Staten van Noord-Amerika en slechts 11 uit Frankryk. De Nedeilandsche koeien wogen gemiddeld 490 kilo, de ossen 518, al de uit ons land ingevoerde runderen, de kalveren er onder begrepen, wogen gemiddeld 390 kilogram. De Amerikaansclie ossen, 520 in getal, wogen gemiddeld 516 kilo en kwamen dus in zwaarte vrijwel met die uit ons land overeen. Sinds jaren overtreft de invoer van ons slachtvee verre dien van ons fokvee. In de vorige maand echter was onze invoer van melk- en kalfkoeien voor de eerste snaai grooter dan het aantal Nederlandsche runderen in de slachthuizen van Brussel, Luik, Gent, Antweipenen Brugge geslacht. In de ia auaraiitainestallen aan de grens werden opgenomen 1728 Nederlandsche melk- en kalfkoeien, waarvan er 75 «i» verdacht van tuborculose naar ons land werden teruggezonden, zoodat er dus 1653 werden toegelaten. Geslacht werden 1419 Nederlandsche runderen, meest vette ossen en vaarzen. Vergelijken wij den invoer van runderen in België over de eerste 11 maanden van dit jaar met dien van vorige jaren, dan bemerken wij, dat onze invoer, doch vooral die uit de Vereenigde Staten afnemend is, hetwelk moet worden toegeschreven aan den ijver, waarmede er door de Belgische regeering en door de groote landbouwmaatschappyen in de laatstejaren gewerkt wordt om den Vlaamscheu veestapel te vergrooten en te veredelen. Da laatste veetelling in België heeft bewezen, dat het aantal koeien en vaarzen in den tijd van ét'ïi"jaar met ruim 37,000 stuks is vermeerderd zünde 0.3 pereent. De geheele rundveestapel die op einde 1902 bedroeg 3,646,556 stuks, was op 31 Deo. 1904, waarvan zooeven de ollicieele optelling vertellenen is, 1,782,290 stuks, dus eene vermeerdering in twee aar met 135,734 stuks; «oowat gelijk staande met den invoer van Nederlaudsch vee gedurende twee jaren. Ziehier de oflicieeie cijlers van invoer in België over de eerste elf maanden van 1905 1904 1903 Nederland 45^92 50,107 55,109 Ver. Staten 4,311 10,246 10,118 Frankrijk 833 1,023 178 Te zaïnen 51,086 61,374 65,315 Ondanks de vermeerdering en veredeling van den Vlaamsehen veestapel blijft de uitvoer uit België onbeduidend. In de vorige maand worden uitgevoerd 12 runderen, terwül van 1 Januari tot 1 December 11 de "ebeele uitvoer slechts 83 stuks bedroeg C» (" elk« 1 8 , t r PI>en - Zfl l0 B (Ie den klemtoon deg.mi"! Iet ' er8rö0 P VR » bet woord „bruiJUJ za S Lucie verwonderd aan; Hortense echter zeide, terwyl zy zynen arm versmaadde en Lucie's hand greep: Ik heb de vluchteling weder opgevangen. Hoe gaat het met grootpapa? IX. Voor het raam harer kamer zat mevrouw Adler te breien. Kr was niets voranderd in hare omgeving en zij zelve ook niet; zij zag er alleen wat tevredener uit, vooral als haar blik van een jong meisje terugkeerde, dat ijverig naast haar zat te haken. Het was eene volle krachtige gestalte met dik, vlasblond haar en eene kleur als centifoliën, die ook over de handen lag, welke met verscheidene ringen versirrd waren; breede zilveren armbanden omsloten de dikko armen boven den pols; daarbij droeg het meisje eenige snoeren bloedkoralen waaraan een horlogeketting vastgemaakt was, die er zoo sterk uitzag als de wagenkettingen van haar vader deu grondeigenaar Muhnert. Deze jonge dame, die overigens een paar blauwe, goedige oogen bezat, was sedert eenigen tijd gelogeerd by mevrouw Adler opdat zij niet zoo „alleen zyti zou"; want tante Detje had met haar neef bet huis bet-okken, zoodra het klaar was en deed nu het hnishouden zoo handig en gezellig als zij alleen dat kon. Op juffrouw Selma Miibnert echter was reeds lang het oog van mevronw Adler gevallen; reeds toen het meisje als een bakvisch van de kostschool teruggekeerd was, had mevrouw Adler bij gelegenheid van een bezoek op het landgoed, dat een uur van Hohenberg lag, met de haar eigen r °ndheid gezegd: Dat zou een goede vrouw T "° l Alfred zijn! En later hal zy alles ge< ann om bet kind voor Alfred en Alfred voor het kind belangstelling in te boezemen. By het meisje bad zy ook eene roerende bereidwilligheid gevonden, terwyl de zoon haar het alfront aandeed, niet slechts liare goede bedoelingen te miskennen, maar zich met deze Lucie Walter te verloven, zonder dat de moeder van te voren in staat geweest was, haar oordeel over deze keuze uit te spreken of hem eene waarschuwing te geven. — Ja, zoo iets loopt altyd verkeerd. Juffrouw Selma, die volstrekt niet in onmacht gevallen was bij het bericht der verloving, maar zich toch op een afstand gehouden en by haar bezoeken aan de stad het huis van mevrouw Adler gemeden had, was op het alarmbericht weder inde moederlyk geopende armen teruggekeerd en luisterde naar de bescbryving van deze plichtvergeten persoon, die Lucie Walter heette, verscheidene malen schudde zy het hoofd en dan sprak zij: „Neen maar!" en „Hoe is het mogelyk!" Nu nog was dit het onderwerp van gesprek, dat met dezelfde belangstelling behandeld werd. Als Alfred eindelijk nn maar eens begrijpen wilde, welk een kleinnood hem aangeboden werd voor deze hoogmoedige weggeloopen gekkin! Maar het scheen wel, dat dit groote, blozende meisje lucht voor hem was — ten minste niet veel anders, want hy had nauwelyks een blik voor haar over, en meende alles gedaan te hebben, als hy beleefd „goeden dag" zeide. Hy bemerkte in het geheel niet, of wilde niet bemerken, dat hare handen hem allerlei lievelingsgerechten klaar maakten, die, volgens het zeggen der moeder duizendmanl smakelyker waren, dan wat zy zelve klaar maakte; dat zy pantoffels voor hem borduurde en kousen met dubbele bakken breide — II y is heel onnoozel in dit opzicht, sprak zijne moeder geërgerd bij zich zelve. Ook dat hielp niet, dat zy, als hij werkelijk eens hoed en stok neerlegde, om koffie bij haar te drinken, zich door het kleine dienstmeisje onder het een of ander voorwendsel liet roepen; het domme schepsel kon daarby nooit nalaten te lachen, wanneer zy vol waardigheid vroeg: — Nu, wat is er ? Kwam moeder na een half uur weder terug, dan zag zy het meisje over haar haakwerk gebogen zitten en hem overeen boek, of een andere maal stond hy door het raam op straat te turen, hoewel er werkelijk niets te zien was, dat met Selma had vergeleken kunnen worden, vooral, wanneer men de vyftig duizend daalders in aanmerking nam, die zij eenmaal erven zou. Hy moest werkelijk eindelyk eens flink aangespoord worden, dat stond vast, want afgezien van * al het andere, eon dokter zonder vrouw, dat ging immers niet langer! Zoo zaten zy ook heden, dronken koffie en overwogen de vraag of de dokter niet komen zou? Sedert verscheidene dagen had hy zich niet laten zien; het kleine dienstmeisje was reeds in alle vroegte naar de Waterstraat gezonden om haar zoon te vragen heden eens aan te komen, daar zyne moeder het in den hals had. Deze krijgslist werd meermalen gebruikt en van zyn kant met onverstoorbaren ernst opgenomen. Hy schreef telkens een middeltje voor om mede te smeren en als het recept geschreven was, had hy zelden nog langer tyd om te blyven. De dames spraken weder over Lucie en juffrouw Selma meende juist: Ja, zy moet verschrikkelyk verwend zyn! toen er schreden op de trap hoorbaar werden en de verwachte binnentrad. — Zoo, weer in den hals? vroeg hy vriendelyk. Gy moet u meer in acht nemen, moeder; het uitgaan 's avonds moet gij nalaten, het is hier te vochtig in onze streek. — Ach, daar komt het niet van, Alfred, Selma klaagt ook. Selma, haal eens een zilveren lepel en laat u in de keel kijken, my dunkt, dat die een beetje ontstoken is. Het meisje werd nog rooder, dan zy gewoonlyk was, bracht het verlangde, opende op- zyn verlangen den niet byzonder kleinen mond, die echter met eene dubbele rij prachtigo tanden voorzien was. — Alles in orde, zeide hij en legde den lepel neer. Een weinig gorgelen, dan is het spoedig over. — llebt gy veel zieken, Alfred? vroeg zyne moeder. — Weinig. — Waarom komt gij dan zoo zelden? — Ik ben een paar dagen niet by n geweest? Ik was op reis naar de begrafenis van de vrouw van den houtvester Keminerfc — Wat zegt gij daar! De moeder keek haar zoon verbaasd aan. Was daar vee! volk ? — Ik kwam te laat, antwoordde hij, behalve den houtvester en zijne nicht heb ik niemand gezien. — Wat? was hare zuster er niet eens! riep zijne moeder uit. Nu ziet gy het Selma, riep zij. — Als gij juffrouw Walter bedoelt, die was er, maar ik heb haar niet gezien, zij is zeker in de kinderkamer geweest. — Best mogelyk. Nu blyft zy zeker om voor de kinderen te zorgen. Dat is ten minste iets nuttigs. Hij bleef lang by liet raam staan; bot gesprek was hem pynlyk. {Wordt vervolgd.) --- Allerlei. Ditjes en datjes. Aan graaf Leo Tolstoi is door een Amerikaanschen uitgever een honorarium van f 150 per regel aangeboden voor een nieuwen roman van den Kussischen schrijver. * Volgens de New-York Ilerald, heeft de invoer van diamanten en andere kostbare steenen te .New-York dit jaar het hooge cyfer van 27 millioen dollars bereikt. Dit getal overtreft dat van 1904 met bijna een millioen dollars. « Er heerscht tegenwoordig in Engeland eene buitengewone belangstelling in rubber of caoutchouc. Byua elke week brengt nieuwe prospectussen voor ondernemingen in Ceylou, de Straits, Liberia en elders, welke groote winsten in uitzicht stellen. K Mrs. Herring, de bekende Londensche philanthrope, heeft f 1,250,000 geschonken voor het Heilsleger, met het doel er modelkoloniën voor de werkloozen van te stichten. Mrs. Herring geeft jaarlyks 25 pet. van haar inkomsten aan de Londensche hospitalen. • Uit een raadszitting ten plattelande. — Aan de orde is het benoemen van een onderwyzeres. Hierbij merkte het lid Ter H. op, dat er wordt gesproken over de kalmte van de dames, maar dat men er ook veel katten onder heeft. Spreker is voor aanstelling van een ouderwyzer, omdat dezen z, i. in den regel meer verstand hebben. Tel. * De Engelsche sportsman-millionnair Leopold Rothschild schonk, oudergewoonte, met Kerstmis weder aan eiken koetsieren conducteur der Londensche omnibussen een koppel fazanten. In vele wagens hingen de vogels een tijdlang te kyk, terwijl de koetsiers hunne zwoepen met geel-blauwe linten, de kleuren van den goedgeefschen jager, versierd hadden. * Twee Berlynsche hoogleeraren, de Professoren Lewia en Guiller}-, treden op met eene nieuwe beschuldiging tegen de koffie. Zij betoogen in een geleer le verhandeling, dat die drank nadeelig kan zyn voor de oogen en dat vele oogziekten aan overmatig gebruik van koffie zyn te wijten. Volgens hen zyn er menschen, voor wie een matig gebruik van koffie, eenige kopjes per dag, reeds schadelyk is in dit opzicht. * Te Baldwin, Illinois, hebben eenige in brekers in het kantoor eener bank een brandkast laten springen met dynamiet; maar zy namen daarvoor een te zware lading, zoodat er voor f 6000 aan bankpapier aan snippers vloog en duizend dollars aan zilvergeld zwaar beschadigd werd. Daar bleef echter nog voor duizenden dollars ongeschonden en dat geld namen zy mee. De politie tracht hen met bloedhonden op het spoor te komen. * De eerste lange spoorweglijn in C'hina, de spoorweg van Peking naar Hankou, is nu einds ruim een maand in haar geheel in gebruik. De weg wordt in 36 uren afgelegd, terwyl vroeger de reis langs de zeer slechte landwegen minstens eene week in beslag nam. De aanleg van den spoorweg, welke officieel de Tsching-Hau-Bpoorweg heet (Tsching beteekent hoofdstad) heeft ongeveer f 8,400,000 gekost. * Een tamme haan. — Als curiositeit vermelden wy, dat bakker Van Nunen, in de Telegraafstraat te Tilburg, in het bezit is van een zoo tammen haan, dat deze hem overal binnen- en buitenshuis als een hondjo volgt; en gaat de eigenaar op een stoel zitten, dan springt de haan onrniddellyk op zijn voet en wanneer hy zyn been een weinig uitsteekt, klimt de baan daarlangs tot op zyn knie, waar het beest rustig blyft zitten en alleen met geweld is weg te krygen. N. T. C. * De Californische Union Oil Company heeft besloten een buizen leiding voor petroleum te leggen over de landengte van Panama. De Union verheugt zich in een dusdanige toeneming van haar debiet in Engeland en het vasteland van Europa, dat zy in het leggen dier buizenleiding — welke haar $ 1.500.000 zal kosten — voordeel ziet. De petroleum zal eerst per schip naar den Stillen Oceaan-kant van de landengte worden gebracht, van daar door de buisleiding worden geperst, om aan den Atlantischen kant opnieuw in schepen te worden opgenomen. * De maretak of mistletoe is — zegt het „Utr. Dbl." — een bij uitstek klassieke plant, ryk aan legenden en overleveringen, en vervult zelfs een rol in de Skaudina* vische mythologie. In de mythe van Baldur is zy de Mistelsteen, die, door onvoorzichtigheid van Freya, den blinkenden god doodelijk gewond doet vallen. De Skandinaviërs zagen dus in haar een werktuig des ongeluks. De oude Germanen, Britten on Galliërs beschouwden haar niet als eene schadelijke woekerplant, maar als eene gave des hemels en een geneesmiddel tegen vele kwaleu. Vooral wanneer zij in de heilige eikenbosschen groeide, was zy een bron van vreugde en een gunstig teeken ; want men dacht, dat de goden haar uit de bovenwereld op de eiken hadden gezonden. In Engeland heelt zy tot op den huldigen dag haar beteekenis in het volksleven behouden en is zy vooral op het Kerstfeest aller lieveling. * Een avontuurlijk verhaal is door den matroos Liset geiaan omtrent het vergaan van de Noorsche stoomboot „Albula" een schipbreuk, waarby hy alléén zich heeft weten te redden. By den lievigen storm in den nacht van den Hen December werd het schip door de woeste golven op zyda geworpen. De equipage, bestaande uit zeventien man, de kapitein daaronder begrepen, beproefde een vlot samen te stellen. Ma r toen dit door de golven werd meegenomen, wierpen allen zich op de groote en de kleine sloep. De Tcieine sloep verdween met zes man in den kapitein in de diepte. De groote sloep sloeg om. Alleen Liset en Eriksen, een machinist, wisten zich in een kano te redden. Drie dagen hebben zy rondgezwalkt. Hun •enig voedsel bestond uit één beschuit. Eriksen is onderweg gek geworden en poogde Liset te vermoorden, waarop deze hem overboord wierp. Den volgenden dag zag Liset land, dat hij nog jniet met zyn laatste krachten zwemmende kon bereiken. ---