FEUILLETON. HET ONDERGRONDSCHE SYNDICAAT Door Mrs. C. N. Williamson. 7) Mijnheer Franklin zou de directie zeven shilling en sixpence per uur betalen voor het voorrecht van juffrouw Douglas' hulp en Sheila begon in te zien, dat het niet heelemaal uit philantropie was dat de gasten van het Glentorly-hotel de diensten van een stenografe tot hun beschikking kregen. De afspraken, die reeds voor haar gemaakt waren, zouden dagelijks zeventien shilling en sixpence opbrengen behalve Zondags, en het zou ongetwijfeld nog meer worden. Op die manier kreeg mijnheer Mc Kinnon al zijn hulp voor niets, terwijl het hotei er nog voordeel van had. Maar dat ging het meisje niet aan Zij was meer dan tevreden met haar twee pond per week, haar mocie omgeving en het vooruitzicht van een interessant afwisselend leven. — Mijnheer Franklin is een Amerikaansche millionair, vertelde de directeur haar, toen hij weer met Sheila alleen was. Hij is hier pas een paar dagen, maar heeft zich al heel populair gemaakt — een man met aantrekkelijke manieren, hij spreekt de menschen gewoon aan en als ze hem tien minuteij kennen, hebben zij het gevoel of het tien jaar is Alle dames zijn dol op hem, vooral een zekere gravin, en als hij u, zooals hij zegt, soms uitleent aan zijn kennissen voor zijn rekening, kan dit baantje wel eens heel amusant voor u worden. U zult meer hooren dan iemand anders in het hotel over de flirtations van mijnheer Franklin, en ik voorspel dat dat uurtje tusschen thee en diner niet saai zal zijn. Mijnheer Carrington is ook een millionair, zooals u allicht weet, maar hij is een heel ander soort man. Hij houdt zich niet op met nonsens en uw werk met hem zal cok werkelijk werk zijn. — U schijnt hier aardig wat millionairs te hebben, zei Sheila. Mijnheer Mc Kinnon glimlachte. — Wij zijn in de mode en maken opgang, zei hij voldaan Ik heb wel eens gedacht, toen ons seizoen begonnen was, wat een prachtige kans juweelendieven hier zouden hebben als hij hield op en fronste de wenkbrauwen al$of hij bccs was op zichzelf, dat hij zoo gepraat had met een meisje dat tenslotte toch maar een vreemdelinge was. „Maar", voegde hij er bedachtzaam bij. wij zijn op die mogelijkheden voorbereid en er is geen beroepsinbreker in Engeland of Europa knap genoeg om hier uit huis zelfs maar met een hoedenspeld weg te komen. Van rijke lui gesproken, 's middags van twee tot drie moet u beschikbaar zijn voor Lady Ethington — die zich verbeeldt, dat ze een dichteres is. Van drie uur tot half vijf zullen we open houden voor extra dingen en haastwerk. Dan heeft u een uur voor uzelf om thee te drinken en een wandeling te doen, en uw avonden zijn vrij. Nu heb ik u niet meer noodig tot morgen ochtend negen uur. Uw bagage is in uw kamer gebracht en de huishoudster zal u wel den weg wijzen. U zult hem wel mooi vinden denk ik, en ik vermoed, dat u uw maaltijden het liefst daar zult gebruiken. — O ja, dank u. riep Sheila vlug, met visioenen van mooie boeken, die ze zou kunnen lezen terwijl ze at bij een venster met een prachtig uitzicht. — Dan is alles dus afgesproken, zei mijnheer Mc Kinnon met de zucht van opluchting van een man die het druk heeft, behalve, dat ik er bij kan voegen, dat uw salaris aan het eind van iedere week betaald zal worden. Terwijl hij sprak drukte hij op een electrische bel bij zijn schrijftafel en de jongeling in de keurige livrei, die bijna onmiddellijk verscheen, werd haastig weggestuurd om de huishoudster te roepen. — Ik hoop dat het een lief mensch is, dacht Sheila, want ik denk, dat ik wel veel aan haar genade zal zijn overgeleverd. Maar de eerste blik op de mollige juffrouw Ritchie met haar rose wangen, witte haar onder een kanten mutsje en haar ruischende zwart zijden japon — een echte huishoudster voer het huis van een hooggeplaatst edelman — was geruststellend. Ze glimlachte tegen de nieuw aangekomene, was bereid om juffrouw Douglas iets van het huis te laten zien, op weg naar de torenkamer, als de gasten bezig waren zich te kleeden voor het diner. Het was Sheila of ze in een wonderlijk sprookjesboek was beland. Zij had nog nooit iets gezien dat op Glentorly-kasteel leek en kon zich niet voorstellen, dat het een hotel was. Er waren woonkamers en studeerkamers en leeskamers en broeikassen die ze zien moest, en verhalen aan te hooren over wat elk dier vertrekken vroeger was geweest, want juffrouw Ritchie had de plaats nog gekend, toen Lord Glengtorly nog de eigenaar was. — De arme oude man, hij is nu dood; gestorven van verdriet over den ondergang van het familiefortuin, zuchtte de huishoudster, alsof zijn eigen zorgen nog niet genoeg waren. Hij is heengegaan vóór er sprake van was, dat het kasteel in een hotel zou worden veranderd, dat zou zijn dood zijn geweest, hij was zoo'n trotsche man en vol van zijn familiehistorie en van de rol die zijn geslacht in het verleden had gespeeld. Glentorly was een groote naam vroeger, juffrouw, en de markiezen van Glentorly waren de voernaamsten in Schotland Maar de laatste honderd jaar is hun fortuin achteruit gegaan. Bijgeloovige menschen zeggen, dat het komt door een voorspelling in de familie, die nu uit kwam, maar dat is te lang om nu te vertellen. De arme oude markies stierf en de nieuwe is een verre neef, een heel gewone man van een kant, die nooit de erfgenaam zou zijn geworden, als er niet iets vreeselijks in de onmiddellijke familie van den markies was gebeurd, een heelen tijd geleden. (Wordt vervolgd) --- DE TROONREDE. Algemeen een ongunstige pers. Het D. v. N o o r d b r. (Breda) treft de zorgelijke toon in de Troonrede. Bevreemdend is, dat wel ten aanzien van land- en tuinbouw helpende maatregelen in het vooruitzicht worden gesteld, doch over de industrie — (wij denken aan de textielen lederindustrie) — met geen enkel woord gerept wordt. Het blad drukt er zijn spijt over uit, dat nog immer geen sprake is van de afschaffing van art. 123, een maatregel, die van het allergrootste belang zal blijken voor de geestelijke ontwikkeling van Indië. De Limb. Koer. zegt o.m.: Deze troonrede is er een van den gercserveerden toon. De politieke houding van de regeering zal gaan in de iijn van het afgeloopen jaar; d.w.z. de lijn der halfslachtigheid; semie-christeiiik, semie-neütraal. Het bevreemdt het blad, dat in de Troonrede niet gezegd wordt wat er met leger en vloot zal gebeuren, wat er geschiedt ten aanzien van de groote groep Rijksambtenaren, waarvan er nog altijd velen zijn, die met grond aanspraak mogen maken op een rchabiliteerende daad van de regeering. Wat zal ondernomen worden, om de zie'togende industrie, die onder de slagen der vaiutaconcurrentie ondergaat, te redden? Wat, om het kwaad en de ellende van de werkloosheid tegen te gaan? Het Centrum vindt de Troonrede al te sober. De Regeering heeft volkomen gelijk met niet te veel hooi op de vork te nemen en geen beloften te doen, op de vervulling waarvan weinig uitzicht bestaat. Maar er is sinds de Regeeringsverklaring verscheen alweer een half jaar verloopen en nu zwijgt de Troonrede over onderwerpen, waaromtrent een nadere aankondiging, preciseering of detailleering zeker niet onwelkom noch overbodig zou zijn geweest. Zij staat daardoor te veel in het teeken van algemeenheid en spreekt van voorbereiding, waar een positiever woord op zijn plaats zou zijn geweest". De Volkskrant verklaart, dat de Troonrede niet van een stevige politiek getuigt. „Eer maakt ze den indruk, dat de zaken gaande zullen worden gehouden, zooals een zaken-ministerie in optima forma zou doen. Een sterk hervormend geluid vernemen we niet. Niet op het terrein der sociale wetgeving, niet op dat der landsverdediging, waarover zelfs met geen woord gesproken wordt. Kan een sterke figuur als minister Lambooy niet veel spinrag opruimen, niet veel bezuinigen en vereenvoudigen? Verder mist het blad ook een woord over het herstel van wat in een vroegere periode tegenover een groote categorie onrechtmatigs is gedaan. „Over de Nederlandsche welvaartspolitiek wordt weinig gezegd, en men krijgt niet den indruk, dat niets zal worden nagelaten om de eigen industrie, en de industriearbeiders, te helpen. Heeft de minister-president last van de christelijk-historische opvattingen op dit gebied?" Het Huisgezin spreekt van een troonrede uit den liberalen tijd, een tamme en langdradige Troonrede, waarin het kabinet het noodig heeft geacht er aan te herinneren, dat het op een schopstoel zit. „We weten het allen, maar we weten ook, dat, gegeven de verhoudingen, de schopstoel, menschelijkerwijs gesproken, niet voor 1929 zal worden verlaten. Het kabinet had dus, zonder van overmoed ta worden beschuldigd, het begrip van tijdelijkheid of plaatsvervangerschap wel mogen laten varen en zich instellen op een regeeringsprogram voor drie jaar. Zulk een program ontmoeten wij in de Troonrede niet. Over sommige, toch belangrijke, onderwerpen wordt geheel gezwegen, over andere heengegleden. Heel de passage over het economisch herstel klinkt te doctrinair en te passief, te weining rekening houdend met de levensbelangen van een aanzienlijk deel der bevolking." Het bevreemdt het blad, dat in h^l de Troonrede met geen woord sprake is van de godsdienstige en zedelijke belangen der Indische bevolking, geen woord over de evangelisatie in Indië. Heeft het schrikbeeld van artikel 123 daarvan weerhouden? En is in kleiner Nederland onder zedelijk opzicht alles zóó in orde, dat met geen syllabe behoeft te worden gewaagd van maatregelen of plannen tot zedelijke verheffing des lands? Het Handelsblad noemt de Troonrede een stuk zonder stijl. „De rede verraadt door haar bouw en door haar inhoud, hoezeer de oplossing der regeeringscrisis in Maart 1.1. een verlegenheidsoplossing was. Dat had niet behoeven te zijn. „De regeering zoekt niet de rechte ruime baan boven de politieke partijgeschillen, zij verkiest de andere, een eng pad, tusschen de partijen doorkronkelend, dat men moeilijk kan gaan zonder aanstoot te geven hier en daar. Zij zoekt de objecten van haar wetgeving niet in een sfeer, waar de medewerking der partijen haar zou worden verzekerd door het ontzag voor het zedelijk besef van ons volk, dat ook de meest verpolitiekte partijleiding niet straffeloos kan verwaarloozen. Zij beperkt zich tot kleine „practische" maatregelen, die geen aanstoot geven. Dat acht zij zich blijkbaar verplicht aan haar karakter als intermezzo-regeering. Inderdaad, het is nuttig werk, dat de regeering aankondigt, maar het blijft klein werk." Het blad constateert in dit staatsstuk „een ietwat angstvallige neiging om vooral niets stelligs te zeggen en te zorgen, dat iedereen iets hoort, dat hij wel hooren wil. Geen eigen persoonlijken karakteristiek van den toestand in sterke lijnen voorgezet, maar een in het vage blijvende schets, waarin ieder zich de leege plekken naar eigen wensch gevuld kan denken." De Telegraaf wijst er op, dat het kabinet eerst enkele maanden geleden zijn plannen ontvouwd en daarvan pas zoo weinig ten uitvoer heeft kunnen leggen, dat de Troonrede niet veel meer dan een uitwerking en aanvulling van het in Maart opgestelde schema van regeerbeleid kon zijn. De ietwat schrale en vage inhoud van dit jongSte staatsstuk behoeft daarom in het algemeen geen reden tot ontevredenheid te zijn. Ernstige teleurstelling baart slechts, dat op verschillende punten zelfs noodzakelijke verduidelijkingen- en bevestigingen van het regeeringsprogram-De Geer, — bij het optreden der nieuwe Regeering wegens onvoldoende voorbereiding hier en daar zeer algemeen en vaag gehouden — geheel ontbreken. Het blad wijst er met name op, dat een aanduiding ontbreekt in welken zin minister De Geer een verdere verlaging van het uitgavenpeil tot stand wil brengen en dat een militaire paragraaf in deze Troonrede geheel, ontbreekt. Links zoowel als rechts wenscht men thans te weten wat men aan minister Lambooij heeft. „Onder de wetsvoorstellen, die ditmaal met name worden aangekondigd, trekt vooral dat betreffende de belastingheffing van niet binnen het Rijk wonende Nederianlders, die daarvoor in aanmerking komen, de aandacht. Een dergelijke maatregel zal kunnen voorzien in een, vooral in de jaren van kapitaalvlucht, die wij beleven, zeer pijnlijk hiaat in onze belastingwetgeving". Het blad besluit zijn beschouwing aldus: „Nederland zal zich gelukkig mogen prijzen als de komende regeeringsperiode even rijk aan daden zal zijn als de Troonrede sober is in woorden". De „Maasbode" is wat minder scherp in haar oordeel en zegt: „Minister De Geer heeft het niet noodig geacht om de lijn, die het Kabinet heeft uitgestippeld, nog eens door H. M. de Konh.gin te laten aangeven. Daar herhaling is uitgesloten en het nog af te werken program groot genoeg is om er jaren aan te arbeiden, is het begrijpelijk, t dat deze Troonrede zoo goed als niets nieuws bevat, maar is geworden een aaneenschakeling van stellingen en gemeenplaatsen, die weinig zeggen of voor zich zelf spreken. Wie gehoopt had, in deze Troonrede de aankondiging te lezen van groote gebeurtenissen, is zeker teleurgesteld. Wanneer men zich echter on het standpunt stelt, dat bij dit staatsstuk onafscheidelijk de regeeringsverklaring van 11 Maart hoort, krijgt wat meer inzicht in de plannen van het Kabinet, zooals deze sedert die verklaring zijn gegroeid. Al wordt er in de Troonrede b.v. in het geheel niet over de defensie gesproken, dat neemt niet weg, dat toch aan de voortgezette versobering der weermacht gewerkt wordt en dat toch binnenkort eert samenvoeging van de departementen vani Oorlog en Marine tot één departement van " Landsverdediging te wachten is". Na het zakelijke uit de Troonrede te hebben opgesomd, verklaart het blad dat het voor de gemeenplaatsen weinig bewondering heeft. „De regeering constateert eenvoudig, dal handel en nijverheid nog steeds de ongunst der tiiden ondervinden en voegt er dan aan toe, dat de onstandvastige waarde der inunt-eenheid daar schuld aan is. Van eeni- • gen maatregel om handel en nijverheid hierin tegemoet te komen wordt niet gerept. Blijft de regeering hier maar met haar handen in den schoot zitten, of zal ze te zijner tijd, evenals bij land- en tuinbouw, ver- klaren, dat de put gedempt moet worden nu het kalf verdronken is." Het blad meent dat men nu toch langzamerhand wel de aankondiging van positieve maatregelen mocht tegemoet zien. Ook ziet het blad liever een belastingverlaging dan de verklaring „dat verlichting van de lasten, op de bevolking gelegd, een onmisbare voorwaarde is voor eeri duurzame verbetering van den economisehen toestand". Eveneens wordt over een flinken greep i^ het Burgerlijk Wetboek gezwegen Verder constateert het blad. dat de Troonrede zoozeer het karakter draagt van een onschuldig opstel, dat zij voor staatkundige beschouwingen zojo goed als geen houvast biedt. De critiek van de „N. Ro 11. Cr t." vangt aldus aan: „Dit is nu met recht een Troonrede, om niet veel van te zeggen. Zij geeft geen aanleiding tot ernstige critiek, noch ook tot vroolijken lof. Het is meer een keuveltje. een Troonpraatje, dan eene Troonrede, en men mag vragen of de Regeering niet, inzonderheid van het jaar, nu de Koningin nog als gevolg van eene gelukkig genezen ziekte moeite heeft met Haar stem, een wat bondiger en pittiger stuk had kunnen ontwerpen." Het blad verheugt er zich over, dat de regeering geen kunstmatige en onnatuurlijke maatregelen tegen de moeilijkheden van industrie en landbouw aankondigt. De mededeeling der aangekondigde wetsontwerpen acht het blad te vaag ingekleed om er een oordeel over te vellen. Het „V a d e r 1 a n d" oordeelt, dat in de Troonrede zeer gelukkig die toon is gevonden, die een intermezzo ministerie past: ze is niet in majeur, maar ook allerminst in mineur gesteld. Het blad vindt het verblijdend dat' het kabinet, dat een juisten blik heeft op den economisehen toestand niet aankondigt represaille-maatregelen, een geneesmiddel erger dan de kwaal. Het blad maakt eenige opmerkingen over eenige aangekondigde wetsontwerpen en besluit: . Summa summarum, de Troonrede is een bescheiden stuk, dat van zelfkennis getuigt van het intermezzo-kabinet wat zijno positie betreft, en ze zal bij velen het verlangen versterken dat de Kamer dit ministerie voorshands rustig zijn gang zal laten gaan." De „T ij d" verwondert er zich niet over, dat de Troonrede geen nieuwe gezichtspunten geeft. Het kabinet heeft immers nog zoo goed als niets kynnen tot stand brengen. In de gegeven omstandigheden kan de Troonrede dan ook niet anders zijn dan wat zij is: een schrale aanvulling van het program uit de Regeeringsverklaring van 11 Maart j.1. Beide stukken mo t men naast elkaar leggen om van de dingen die komen zullen, iets te begrijpen. Aan de verdere opmerkingen van het blad ontleenen wij het volgende: „Het is merkwaardig, dat noch in de Regeeringsverklaring van 11 Maart, noch in deze Troonrede één woord wordt gerept van het Ned—Belgisch vefdrag, dat, als de voorteekenen niet bedriegen, vrij spoedig in openbare behandeling zal komen. Wi' de heer De Geer op die wijze demonstreeren, dat aanneming of verwerping van dat belangrijk verdrag hem volkomen onverschillig laat? Dat dit verdrag eigenlijk een privé-aangelegenheid is van Minister van Karnebeek, en dat het votum, hoe het ook uitvalt, de koude kleeren van dit Kabinet niet raakt? Men begrijpe ons nu niet verkeerd: in onzen kring is er niemand, die hoopt of verwacht, dat, bij een eventueel afstemmen van het verdrag door de Kamer, Minister van Karnebeek het geheele Kabinet in zijn val zou medesleepen; de verhoudingen zijn nu al ingewikkeld genoeg om ze niet noodeloos nog gecompliceerder te maken. Doch voor het verdrag èn voor de positie van den Minister van Buitenlandsche Zaken is het niet onverschillig, of hij op den krachtigen steun van den premier, tevens Minister van Financiën, en van zijn collega aan Waterstaat al of niet kan rekenen. En het zou geen kwaad hebben gekund, indien uit deze Troonrede hieromtrent iets was gebleken. Opmerkelijk is nog, dat Hare Majesteit en de Regeering zich er wèl over verheugen, dat de Volkenbond door de toetreding van Duitschland aan beteekenis heeft gewonnen, maar dat van eenige vreugde ever het feit, dat Nederland tot lid van den Raad is gekozen, niets blijkt. Uit de afwezigheid van geestdrift mag men wel concludeeren. dat deze verkiezing ook in Den Haag wordt opgenomen met de kalme berusting, welke door de omstandigheden is geboden". Het „U t r e c h t s c h Dagblad" vindt de Troonrede onbeteekenend. Hetgeen ons bij voortduring treft in deze in algemeenheden zich verliezende rede, is de aan den angst grenzende voorzichtigneid, welke ze op alle plaatsen vertoont. Het blad stelt tenslotte vast dat wij zelden bekwamer mannen aan het roer hebben gehad dan thans en het gelooft dat deze mannen bij uitstek berekend zijn voor de reactie op de incidenteele vraagstukken, die zich telkens opdringen. Maar: Dat er iets uit gaat van dit Kabinet in zijn geheel, — daarvan getuigt de troonrede die voor ons ligt niet. De regeering geeft er blijk van, haar karakter van mandataris-schap tot het uiterste vol te houden. Zij beoogt te regelen en rust te brengen. Maar wie zoo gaarne kracht zou ontmoeten, die ook (men denke aan het Kabinet Cort van der Linden) in een zakenkabinet aanwezig kan zijn, — die vindt zich — tenminste door deze troonrede — teleurgesteld. De „Standaard" is dankbaar, dat de Koningin zelf de troonrede heeft kunnen uitspreken. De rede zelf acht het blad „weinig verrassend". Van het „intermezzokabinet" mag men geen principieele hervormingen vsrwachten. De rede geeft geen voet aan de gedachte, dat de zorgelijke toestand van 's lands financiën voorbij is. Ook al geeft men zich rekenschap van de beperking, die het intermezzo-kabinet zich heeft opgelegd, dan blijft het toch eene teleurstelling, dat een ontwerp als de nieuwe Zondagswet, naar ts vreezen is, niet tot afdoening zal komen. Dit is een van de kwade gevolgen van het votum van 11 November. Als geheel opent de troonrede het vooruitzicht op eene zitting zonder schokkende gebeurtenissen; eene zitting die, al is zij rustig, toch niet onvruchtbaar behoeft te zijn. De „Nederlander" zegt, dat de inhoud van de Troonrede ,en de beloften, waarmede zij tot ons komt, tot gerustheid en hoop stemt. Na dan een overzicht van den inhoud te hebben gegeven, merkt het C.-H. hoofdorgaan op: Het trof ons dat in de veelszins uitvoerige troonrede geheel over de belangen van nationale defensie, zoowel wat oorlog als marine betreft, en wat daarmede samenhangt, geheel wordt gezwegen. „Het Volk" spreekt van een kleurloos stuk. „Groote hervormingen worden er niet in aangekondigd, noch in achterwaartsche, noch in voorwaartsche richting. Kleurloos is het stuk echter ook in dien zin, dat zelfs omtrent de punten van wetgeving, die de regeering toezegt aan te snijden, men uit de bewoordingen, waarin dat geschiedt, weinig wijzer wordt. Slechts is wel duidelijk, dat er weinig ingrijpends te verwachten is van deze regeering. Zij handhaaft haar karakter als „intermezzo"-kabinet. ook nu het wel zeker is, dat van een coalitie-herstel en dus van het wederoptreden van een coalitiekabinet in deze parlementaire periode geen sprake zal zijn. Van intermezzo-kabinet wordt zoo de regeering van zelf een slap zaken-kabinet, dat de zaken hangende houdt, zonder veel aan de orde te stellen. De volksnooden moeten wachten. Wij zeggen niet dat dit de schuld der regeering is. Het ontbreken eener parlementaire regeering maakt het moeilijk anders mogelijk. De schuld ligt bij die politieke partijen, die tot geen daad komen kunnen". De „Morgen" schrijft: Tot veel commentaar geeft deze rede geen aanleiding: ze is een van eenige lusteloosheid niet • gespeende, ietwat dorre opsomming van feitelijke gebeurten'ssen en toestanden en de aankondiging van eenige we! nuttige wetgevende maatregelen, door eene regeering, die weet. dat politiek van ds groote lijn haar ontzegd is. DE houding van DE sqciaal-democratïschf. leden bij DE opening de;< staten-generaal. Uit Den Haag wordt aan de N. R. C. gemeld: De sociaal-democraten zullen zich stellig gisterenmiddag wel afgevraagd hebben, hoe ter wereld zij tegen iets zoo doodeenvoudigs als de bijwoning van de opening van de zitting der Staten-Generaal zoo vreeselijk hebben kunnen opzien. Als om elkander moed in te spreken, waren zij allen tegelijk binnengekomen (in cut-away of colbert): alleen de heer Schaper was reeds eerder gekoffien. hij was gekleed in het typische, unieke ambtscostuum van den plaatsvervangenden Kamervoorzitter: rok met zwarte das. De heeren in kwestie (mitsgaders mevrouw De Vries -Bruins) kwamen schier opgemerkt b ; nnen. Zij vielen ook nauwelijks op, toen zij gezeten waren; immers met fiine intuïtie hadden zij juist de plaatsen gekozen. waar kleurige gala-kleedij of dubbel en dwars gedecoreerde borsten bijkans geheel ontbraken. Toen de Koningin binnenkwam, stonden ook zij op. gelijk" trouwens niemand betwijfeld had. bij een groep, waarvan rustige mannen als de heeren Albarda, Schaper Vliegen enz. deel uitmaken Toen bij het vertrek der Koningin de heer Duymaer van Twist als naar gewoonte het sein gaf tot den juichkreet: Leve de Koningin! bleven de sociaal-democraten, in tegenstelling met de anderen, even zitten; maar schicr onmiddellijk daarop verrees de heer Henri Polak van zijn plaats, en lang voordat de Koningin de Ridderzaal verlaten had, stonden ook alle sociaal-democraten. Deze opening had dan ook niets sensationeels; wie niet wist, dat onze socialisten een nieuw stadium in hun parlementair leven aanvingen, zou het aan niets bijzonders bemerkt hebben; velen hunner schenen zich in te spannen, de Koningin te verstaan. H. m. sprak ditmaal zachter dan gewoonlijk het geval is. DE MILITAIRE RELLETJES. Te AssenDe „Msb." meldt omtrent de aanleiding tot de relletjes te Assen het volgende: Behoudens een aantal nieuwsgierigen, die de groep van nabij Meven volgen, kan worden vastgesteld, dat de soldaten van het 12e Regiment, die zonder twijfel den zwaarsten dag achter den rug hadden, zich correct bleven gedragen, en een volkomen afzijdige houding aannamen. De soldaten van dit regiment waren meer dan vermoeid van de Maandag gehouden oefening, welke bij de dien dag heersdiende hitte veel te zwaar was. Men rukte uit tot voorbij Rolde, en verbleef langen tijd op de absoluut onbeschaduwde heide. Waren er op de heenreis, toen de zon nog niet zoo hoog was, reeds emkeile uitvallers, na de middagrust deed' de warmte eerst recht haar invloed gelden en waren er verschillende manschappen, die plotseling bewusteloos, bevangen door de. hitte, neervielen, en den genees kundigen dienst handen vol werk gaven. De tertrgmarsoh werd aanvaard langs gedeeltelijk geheel open wegen, de felle zon op de zware metalen helmen.... geen wonder, dat de uitvallers steeds talrijker werden. Langs de straten door Assen vielen et nog verscWIjende militairen op de stoepen voor de huizen neer, waar zij werden binnengedragen; later zorgde een autobus voor het transport naar de kazerne. Den geheelen avond door bleven de hospitaal-soldaten in de weer, om de zieken te verzorgen: degenen, die er het ernstigs: aan toe waren, werden naar het hospitaal vervoerd, anderen werden door de zorg van vrienden geleidelijk weer bijgebracht. Uit het feit, dat er verschillende militairen, w.o. ook een sergeant, waren, die meer dan een half uur noodig hadden om weer op hun verhaal te komen, moge blijken, dat hier van simulatie allerminst sprake was. Aangenomen dat de voor dezen Maandag vastgestelde oefening bij normale September-weersomstandigheden niet te zwaar zou zijn geweest, staat het vast, dat dezo bij de dezen dag heerschende warmte voor de — vrijwel alle ongetrainde, immers voor herhaling opgekomea — militairen te moeilijk was. Onmiddellijk nadat de troep in de kazerne was gearriveerd, werd, ter handhaving van den goeden geest, medegedeeld, dat de jongens des avonds op chocolade en koek zouden worden getracteerd. Juist was de uitdeeling hiervan begonnen, toen de demonstranten van de andere regimenten zich vertoonden. Het pleit voor de Groningsche militairen, dat zij, ondanks het ge jouw van anderen, ziCh op den achtergrond hielden; kalmeerende woorden van superieuren misten in dit verband hun effect niet. Met de anderen vei liep het intusschen van kwaad tot erger. Terwijl uit de stai berichten kwamen, dat daar officieren waren gemolesteerd, werden op het terrein van de Wilhelminakazerne diverse ruiten ingedrukt of met steenen verbrijzeld. Even scheen het of de bende Assen zou intrekken, maar tenslotte bleef men, omringd door kijkers, schreeuwend en zingend voor de hoofdpoort samenscholen. Verschillende officieren mengden zich thans onder de demonstranten om hen tot kalmen aftocht naar de kamers te bewegen, maar het geschreeuw van de tumultmakers everstemde ieder goedbedoeld woord. De „Asser Courant" scjirijft dat de warmte de voornaamste oorzaak van het te Assen gebeurde geweest is. Bij de Maandag gehouden oefer.in"- was er een groot aantal uitvallers, het blad spreekt van een 150 man en de ontevredenheid was groot. In het stadje had men een vermoeden dat de avond niet rustig voorbijgaan zou en vele nieuwsgierigen waren tegen dien tijd kazernewaarts getrokken. Het begon, vertelt het blad, doordat een groep soJdaten om de kazerne liep en daar de „Internationale" zong. Het gevolg was een oploop en het begin van de relletjes was daar. In de Hendrikkazerne werden vele ruiten stukgeslagen. Weldra kwam het ook m de soldatencantine tot uitbarsting. Hier waren hoofdzakelijk manschappen van het 12e en Oe R. I. Het was hier weldra een heel spektakel en een lamp werd stuk geslagen. In 'n ommezien manifesteerde zich de ontevredenheid onder de soldaten nu uit naar buiten. Steeds onrustiger werd het. En toen sommaties ncch bevelen vermochten de orde te herstellen, werd tot gebruikmaken van wapens de toevlucht genomen. De wacht in de Emma-kazeme werd ir. het geweer geroepen, bestaande uit manschappen van het !2e R. I. En deze wadht loste salvo's om de orde te herstellen met losse patronen. Toen dit echter niet hielp werden de geweren met scherp geladen en opnieuw werden salvo's in de lucht afgevuurd. Bewoners van de z.g. „blokken" beweerden de kogels over hun huizen te hebben hooren fluiten. Dit schieten met scherp werd echter noodlottig. De sergeant-titulair Munneke, uit Ter Apel afkomstig, kreeg een kogel vlak voor het hoofd, met het gevolg, dat het lood weer bij het oor een uitweg zocht en dit lichaamsdeel gedeeltelijk werd verbrijzeld. Doodelijk getroffen stortte het slachtoffer ter aarde. Hij was nagenoeg oogenblikkelijk dood. Over de toedracht verneemt het blad nog: Nadat het den geheelen avond rumoerig was geweest (men had voor de kazerne o.a. meerdere socialistische liederen gezongen), hadden de manschappen zich tegen 9 uur ongeveer voor den hoofdingang van de kazerne verzameld; wel ongeveer 500 a 600 militairen waren hier bijeen. Nadat de hoofdinspecteur van politie, de heer H. R. van der Meulen, en de hoofdagent B. Bakker zich van een en ander op de hoogte hadden gesteld en de militaire politie was verschenen, is door den reserve eerste luitenant H. J. Visser van het 12 R. I. de wacht van de Emma-kazeme in 't geweer geroepen. Gezamenlijk zijn de manschappen toen gesommeerd zich te verspreiden en in de kazerne te gaan. Aanvankelijk werd hieraan gehoor gegeven, totdat ter plaatse kapitein Glasius door de hoofdpoort verscheen en luitenant Visser gelastte met het aanwenden van pogingen tot verspreiden der manschappen te staken en in te rukken. Daarop is de luitenant met de wacht ingerukt en heeft de gemeentepolitie zich teruggetrokken. Onderwijl liepen de militairen weer te hoop en zij vorderden toen van den kapitein, dat hij de militaire politie van het terrein zou doen verwijderen. Daarop is de militaire politie inderdaad met een hoera van de militairen van het terrein weggestuurd. Op dat moment was het een groote warboel. Onderscheidene officieren,, die gewaarschuwd waren, kwamen onderwijl in de kazerne, waaronder ook de overste Van den Brandhof. Den militairen werd toen meermalen gelast zich te verspreiden en zich naar de kwartieren terug te begeven. Doch in plaats van hieraan te voldoen, gingen zij schreeuwen en jouwen. Daarop is weer de wacht van de Emma-kazerne in het geweer geroepen, onder commando van den reserve-eerste luitenant H. J. Visser. Nadat nog weer eens verschillende sommaties waren gegeven, waaraan niet werd voldaan, is toen met wac'ntpatronen een salvo in de lucht gegeven. Dit optreden had echter geen noemenswaardig resultaat. De menschen bleven op de hoeken van het muziekgebouw en de kazerne in drommen bij elkaar staan joelen en schreeuwen. (Vermoedelijk dachten zij, dat met losse patronen in de lucht was geschoten). Daarop is opnieuw gevuurd, met het gevolg, dat de sergeant-titulair Munneke, die tot de toeschouwers behoorde, (hij leunde tegen een boom, waarin het kogelgat nog te zien is) een kogel door het hoofd kreeg en doodelijk getroffen In elkaar zakte. Eerst dit indroevige gebeuren werkte kalmeerend. Want niet zoodra hadden de mannen gezien, dat het ernst werd, of zij verspreidden zich en gingen naar hunne kwartieren terug. Een man, die een schotwond in het dijbeen had gekregen, werd in de wacht van de Wilhelminakazerne binnen gedragen en aldaar door een officier van gezondheid voorloopig verbonden. Vervolgens is hij per brancard naar het militair hospitaal overgebracht, waarheen ook het lijk van den gedooden sergeant vervoerd werd. Onderwijl was op het kazerneterrein verschenen de garnizoenscommandant, kolonel Van Wel en waren meer hoofdofficieren aldaar aangekomen. Om half elf werd appèl geblazen. Toen was de rust weer hersteld. Voor gisteren was een divisie-oefening gelast, doch eergisteravond, nog vóór de relletjes waren uitgebroken, is deze divisieoefening in oefeningen in kleiner verband veranderd. Tenslotte verneemt het blad nog, dat de oefeningen Maandag hebben plaats gehad op het Balloërveld (van het le en 9e R. I.) en op het Rolderveld (van het 12e R. I.) De eerste oefeningen stonden onder bevel van majoor J. van Biestraten, de tweede onder bevel van majoor Van der Reijden. Toen majoor Van Biestraten zag, dat de manschappen te moe werden, heeft hij de verdere oefeningen afgelast en zijn zijn manschappen naar de kazerne opgerukt. Majoor Van der Reijden daarentegen heeft de manschappen nog drie gevechtsoefeningen laten verrichten, zoodat deze militairen eerst om half vijf Maandagavond in de kazerne terugkeerden. Te Ede. Over de relletjes te Ede meldt de „Tel.": Het begon, toen majoor Zeeman een troep halfdronken militairen op bezadigde manier tot kalmte aanmaande. Toen hieraan geen gehoor werd gegeven, werd de zingende en schreeuwende troep, die voortdurend aangroeide, door gemeente-, rijks- en militaire politie naar de kazerne gedreven. Daar liep men nog meer te hoop en werd geëischt, dat de militaire politie zou verdwijnen en de militairen, die in de provoost zaten, werden vrijgelaten. Door het flink optreden van officieren en kader groeide het verzet niet aan. Kapitein Jansen gelaste de menigte uiteen te gaan en toen men daar niet aan voldeed, doch de „Internationale" begon te zingen, sommeerde hij voor 't laatst en schoot daarna zijn revolver af over de manschappen heen. Het grootste gedeelte vluchtte toen, waarna de anderen het geraden achtten, kalm naar bed te gaan Het geheele verloop wijst op een dronkemansrelletje. H.H. W ij d i n g e n. — Z. D. H. Mgr. van Roosmalen zal heden het H. Priesterschap toedienen in het klooster der Eerw. Paters Redemptoristen te Wittem aan de Eerw. fraters: v. d. Eerenbeemt ('s-Hertogenbosch), Condab en Miniz (beiden uit Brazilië), v. d. Arend (Delft), Van Rijnsoever (Vinkeveen) en Sol (Amsterdam). Huldiging van J. J. G. baron van Voorst tot Voorst. — Gisteravond heeft in een der zalen van het Kurhaus te Scheveningen een feestmaaltijd plaats gehad. door de leden der Eerste Kamer, den griffier en den commies-griffier dier Kamer aangeboden aan den president der Eerste Kamer J. J. G. baron van Voorst tot Voorst, ter gelegenheid van zijn 80sten verjaardag. Acht en dertig heeren namen eraan deel. De tafel werd gepresideerd door het oudste lid der Eerste Kamer, den heer Hafrmans, die in hartelijke woorden den tachtigjarige huldigde. Baron van Voorst tot Voorst heeft dank gezegd voor de hem gebrachte hulde Algemeene R. K. Werkgeversvereeniging. — Maandag is het hoofdbestuur der A. R. K. W. V. onder presidium van den heer J. P. J. Asselbergs nagenoeg voltallig te 's-Gravenhage bijeengekomen. Naar aanleiding van de ontslagaanvrage van mr. A. Diepenbrock als 2de secretaris der vereeniging werden door den voorzitter tot den scheidenden functionaris waardeerende woorden gericht. Aan het dagelijksch bestuur werd opgedragen, ten spoedigste in de vacature te voorzien. Het hoofdbestuur besloot te voldoen aan het verzoek van de R. K. Staatspartij, om twee leden en twee plaatsvervangende leden aan te wijzen als adviseerende leden van den partijraad. Als zoodanig werden benoemd als leden de heeran P. J. M. Verschure, te Amsterdam, en mr. M. P. L. Steenberghe, te Golrle; als plaatsvervangende leden de heeren A. G Verbeek, ta 's-Gravenhage, en H. A J. Mannaerts, te Tilburg. Omtrent een aantal onderwerpen van actvee! belang, o.a. omtrent de maatregelen tegen abnormale buitsnlan.lsche concurrentie en de gestie van het Rijksinkcopbureau, zal een onderhoud met de R. K. Kamerfractie worden aangevraagd. Tegenover de actie tegen het z.g.n. cadeaux-stelsel zal een afwachtende en belangstellende houding worden aangenomen. Naar aanleiding van klachten over den last, welken automobilisten in het grensgebied van de Belgische automo'' -'belasting ondervinden, werd besloten in samenwerking met andere organisaties te trachten tot opbeffing van die moeilijkheden te geraken. Ingekomen was een brief van den minister van arbeid, handel en nijverheid, waarin werd medegedeeld, dat de sub-commissie uit de Staatscommissie voor de economische politiek dezer dagen vergadert en een uitgebreid werkplan in bespreking neemt. Om prijzen te belïaten. — Te Delft heeft een lid van een vereeniging van postduivenliefhebbers een belangrijk bedrag aan prijzen op oneerlijke wijzei weten te bemachtigen. Hij had in den bodem van de duivenklok een gat gemaakt en dit met een plaatje bödekt, waarop stond vermeld: „wie hier naar binnen gaat, komt steeds te vroeg maar nooit te laat". Het bleek een kleine moeite te zijn met een dun voorwerp door het gat te steken, de wijzers te verzetten. Dit kwam aan het licht doordat het bestuur der vereeniging de klok grondig onderzocht, omdat het was opgevallen dat 's mans duiven, die niet tot de besten behoorden, telkens eerste prijzen behaalden. Nadat aan de binnenzijde der klok een papier over het gat was geplakt, werd zij op de gewone wijze verzegeld. Dit papier nu bleek Zondag, toen na de wedvlucht de klok werd ingeleverd,»te zijn doorgestoken. Den aldus in den val geloopen bedrieger bleef niet veel anders over dan het bedrog te erkennen en zich te verplichten de onrechtmatig verkregen prijzen terug te betalen. Natuurlijk is hij als lid der vereeniging geroyeerd. De moord te Spekh^lzerheide. — Gisteren w«rd voor de rechtbank te Maastricht de zaak behandeld tegen A. W., die op 4 Juni te Spekholzerheide Josephina Scheurs, echtgenoote van H. Borghons met een ijzeren schroefsleutel op het hoofd heeft geslagen, tengevolge waarvan zij is overleden. Het geldt hier het bekende geval, toen vrouw Sch., terwijl de overige huisgenooten in het veld werkzaam waren, aileen met verdachte op de hoeve was. Teneinde aan geld ts komen heeft verdachte de vrouw in een varkenshok overvallen en met een schroefsleutel haar eenige slagen toegebracht op het hoofd. Vervolgens heeft hij kasten en laden onderzocht en een portemonnaie met eenig geld meegenomen. Later is hij te Valburg door den gemeente-veldwachter aangehouden. Nadat een groot aantal getuigen gehoord waren, nam het O. M., waargenomen door Mr. Kneepkens requisitoir en vroeg ter zake doodslag gevolgd door diefstal levenslange gevangenisstraf. Op de publieke tribune brak een groot applaus los. H e t 10.000ste schip. — Gistermiddag is in de Rotterdamsche haven het tienduizendste schip binnengekomen. Het is de „Krimulda" uit Riga. De huurcommissie te Utrecht wordt uiterlijk 1 Jan. a.s. opgeheven. De Utrechtsche begrooting. — De begrooting der gemeente Utrecht voor 1927 sluit met een bedrag van ongeveer n'A millioen. Het voorontwerp dat B. en W. gemaakt hebben sloot met een nadeelig saldo van ƒ 1.200.000 hetgeen aanleiding gaf tot het aanbrengen van een aantal bezuinigingen. Het tekort werd daardoor teruggebracht tot ƒ 350.000. De meerderheid van B. en W. wenscht dit bedrag te vinden door belastingverhooging, welke ongeveer 15% zou moeten bedragen. Aan vergiftiging overleden. — Zondagmiddag werden bij den groentenhandelaar Nystenn te Thull bij Schinnen plotseling twee kinderen van 4 en 5 jaar ziek. De kinderen moesten braken en hadden krampen in hun lijf. Dadelük werd geneeskundige hulp ingeroepen, doch bij de komst van der dokter, die dadelijk ter plaatse was, was het eene kind alreeds dood. terwijl het andere in levensgevaar verkeerde. Zeer waarschijnlijk hebben beide kinderen langs den weg staande vergiftige beisen gegeten. Brummer naar de krant. — Vrijdagmiddag kreeg het redactiebureau van de „Gooi- en Eemlander" bezoek van Frederik Brummer, „u weet wel. van de Boazbank" voegde de bezoeker d'engene toe, die hem moest aandienen. In een onderhoud, dat hij met een redacteur had, verklaarde de ex-verdachte o.m. het volgende: „Ik loop nu langs de huizen met stukjes zesp om in mijn onderhoud te voorzien en ik had vóór mijn arrestatie een goede affaire in vloerzeilen, tafelkleeden, enz. Doch n begrijpt, om in te koopen is er geld noodig en dat bezit ik niet meer. Mijn vrouw heeft tijdens mijn voor-arrest het paard met groot verlies moeten verkoopen en het beetje baar geld was ook spoedig opgeteerd. Laten zij nu, die mij deze schade hebben berokkend, mij thans ook financieel steunen, nu zoo glashelder is bewezen, dat ik aan den overval bij de Boazbank onschuldig ben". Nadat er over deze onschuldigheid nog eenigen tijd was gesproken en over de reden der gevangenneming, uitte Brummei zijn misnoegdheid over het feit, dat juist hij werd aangewezen als de dader. „Maar zulk een heele lieve jongen ben je ook niet; het» je niet reeds straf achter den rug?", vroeg de redacteur. „Dat is waar, dat was een groote „kraak" waar ik aan debet was; een groote diefstal van waardevolle pelterijen. Den hoofddader hebben ze niet te pakken kunnen krijgen en daarom moest ik voor allen boeten. Vier jaar heeft mij die „kraak" gekost. En na dien tijd hebben ze mij opgejaagd als een hert. Ik deed al mijn best om er weer bovenop te komen en ik had grootèn steun van een zekeren heer Rademaker te Amsterdam. Het ging ook goed; ik verdiende mijn brood. Maar geen misdrijf kon er In het land geschieden, of „Freek" moest worden opgespoord. Hoeveel maal mijn wagen door de politie niet is onderzocht, weet i\ niet". „Wat ik vreeselijk vond, vervolgde Brummer, „dat was het Bussumsche publiek, dat zich bij mijn aankomst voor het station verdrong". „Men juichte c; riep: „Ha daar is 't-fo. Ze hebben 'm". „Is het wonder, dat ik toen razend werd en riep: „schurken die jelui zijt" en tegen de politie zei ik: „Moeten jelui nu al reclame voor je zaakje maken?" 't Is ze bitter tegengevallen!" Een verdacht ziektegeval. — Aan boord van het Deensche stoomschip „Gunven" dat Zondag uit Londen te Rot terdam arriveerde en ligplaats nam aan boei 9 in de rivier, bevond zich een zieke die - naar men vreesde — aan vlektyphus zou 'ijden. De man werd naar het ziekenhuis aan den Bergweg overgebracht waar men hem klinisch onderzocht. Dit onderzoek had gelukkig een negatief resultaat, zoodat hier zoo goed als zeker niet van vlektyphus sprake zal zijn. Inmiddels is het bloed van den patiënt naar Utrecht opgezonden om nader te worden onderzocht. Het resultaat was gistermorgen nog niet bekend. Het schip Is niet in quarantaine doch wordt wel bewaakt. De Sumatra. — H. M.'s kruiser „Sumatra" heeft gister de Amsterdamsche haven verlaten en de reis naar zijn be:-:remming aanvaard. ONGELUKKEN. Aan de melkfabriek 't Anker te Roosendaal had de chef der zuiveiafdeeiing de heer J„ het ongeluk van een trapje in den boterk^lder te vallen, waardoor hij een rib brak en twee andere ribben kneusde. Ook een arbeider uit Wouw kwam in genoemde fabriek te vallen en brak een rib. De 20-jarige K. uit O p h o v e n-S i 11 a r d, vloog bij het ifrijden der zeer steile helling Wintraekerberg. door te krachtig remmen, van zijn fiets en botste met geweld tegen een kar op, waardoor K. zeer ernstig aan het hoofd werd gewond. De verwonding was van dien aard, dat hij onmiddellijk naar het ziekenhuis te Sittard moest worden overgebracht. De 3-jarige J. T. v. A. was met zijn moeder op visite bij kennissen, die op de tweede verdieping van een pand aan den Dordtschenstraatweg te Rotterdam wonen. In een onbewaakt oogenbük klom het ventje in een openstaand raam van de keuken. Hij verloor het evenwicht en stortte ongeveer 10 Meter naar beneden. Met een schedelbreuk en hersenbloeding ' racht de G. G. D. hem in zorgelijken toestand naar het ziekenhuis. Men vreest voor zijn leven. Vorige week viel de 66-jarige mej. B. in haar woning aan den Groeneweg te Gouda van de trap, met het gevolg, dat zij den pols van haar rechterarm brak. Aangezien in dien arm bloedvergiftiging is ontstaan heeft men zich genoodzaakt gezien in het van Iterson Ziekenhuis dit lichaamsdeel tot aan den schouder af te zetten. Gistermiddag is de 29-jarige J. Brandt, die werkzaam was aan de uitbreiding van de stedelijke lichtfabrieken te Leiden, van een 13V2 M. hoogen steiger gevallen. Hij was onmiddellijk dood. Daar men meent dat de voorgeschreven veiligheidsmaatregelen niet v/aren genomen, stelt de politie een onderzoek in. Zonder tot bewustzijn te zijn gekomen is gisteren mevrouw van der Linden uit Delft, die j.1. Zondag onder Wassenaar door een motorrijder is aangereden, in het gemeenteziekenhuis te 's-Gravenhage overleden. Een 14-jarige jongen, die gisteravond op den Kreedweg te Rotterdam van een vrachtauto viel, raakte onder een passeerenden autobus Hij was onmiddellijk dood. GEWEST NOORD-BRABANT. GEWESTELIJKE SCHIETWEDSTRIJD 1926 , . Stand 18 September 1926. Klasse Veteranen. Princenhage 248 p. 128 sec., Eindhoven 230 p. 131 sec. Klasse A. Roosendaal 250 p. 139 sec.. 's-Hertogenbosoh 241 p. 141 sec., Helmond 2:!2 p. 141 sec., 3 strafp., Princenhage 230 p. 146 sec. 5 strafp. Klasse B. Oss II 243 p. 174 sec. 3 strafp., Oss I 238 p. 164 sec., Den Bosch I 240 p. 171 sec. 5 strafp., I .eende 232 p. 174 sec.. Breda I 236 p. 196 scc. 10 strafp., Den Bosch II 222 p. 159 sec., Roosendaal 228 p. 206 sec. 9 strafp., Somer<-n 212 p. 170 sec., O-eldrop 194 p. 179 sec. 4 strafp., Bre