Bloemen en Sierplanten. (Vragen betreffende deze rubriek, te richten aan onzen medewerker den heer F. W. M. BOSHOUWERS, Willemstr. 7A, Helmond). BEANTWOORDING VAN INGEKOMEN VRAGEN. GERANIUMS, WINTERCHRYSANTEN, VLIJTIGE LIES JE. Vraag: a. Ik heb twee prachtige geraniums met veel jonge scheuten. Wanneer en hoe kan ik deze stekken en van den winter bewaren tot het voorjaar? b. Ik heb drie prachtige winterchrysanten, die nog buiten staan. Wanneer moet ik deze binnenhalen en hoe kan ik ze het best behandelen van den winter? c. Ik heb drie stekjes gekregen van Vlijtige Liesje. Ik heb ze in een glas water staan. Kan ik deze, als ze worteltjes geschoten hebben, oppotten in twee deelen zwarte aarde, één deel scherp en één deel turfmolm? Gaarne had ik volgende week op deze vragen antwoord. Mijn Ster van Bethlehem en Fuchsia doen het volgens uw advies buitengewoon! J. V. te 's-B. Antwoord: a. Het is nu een zeer geschikte tijd om geraniums (Pelargoniuims) te stekken. U neemt scheuten ter lengte van vijf tot zeven c.M. en snijdt die even onder een z.g. knoop af, m.a.w. even onder een blad. Dit is noodig om dè snijvlakte wat te laten opdrogen, waardoor U rotting voorkomt. De grootste bladeren kunt U tot op de helft inkorten, anders verdampt daardoor te veel vocht en verdroogt het stekje. Het best kunt U stekken in een mengsel van turfmolm en scherp zand. Tuingrond kunt U ook wel nemen, doch U krijgt dan gauwer rotting. U steekt de stekjes een paar c.M. diep in en zorgt, dat ze stevig staan, dus wat aandrukken. Om de verdamping nu tegen te gaan legt U op het stekkistje een stuk glas, of, als U in potjes stekt, doet U daar een weckflesch of jampot overheen, die U met den onderrand op twee lucifersdoosjes plaatst, zoodat de stekjes steeds over voldoende versche lucht kunnen beschikken. De stekjes wortelen nog vóór den winter. U moet ze van den winter koel en luchtig bewaren, oppassen, dat ze niet bevriezen en tamelijk droog houden. Giet U teveel, dan rotten ze gemakkelijk weg. In het voorjaar kunt U de gewortelde stekken verpotten in een mengsel van tuingrond, bladaarde of turfmolm en wat scherp zand. Na hervatting van den groei om de veertien dagen wat mesten. Zorg van dien tijd af voor voldoende water, vooral, als U de planten een zonnig plekje geeft. Zet ze goed in het licht. b. U hebt de chrysanten dus gedurende den heelen zomer bulten gehad. Hebben ze in potten gestaan of in den vrijen grond. In het laatste geval kunt U ze tot begin October buiten laten en ze dan oppotten. Hebben ze van den zomer in potten gestaan, die U hebt ingegraven, dan kunt U die begin October binnenhalen en geeft ze een zoo licht mogelijk, doch niet te warm plaatsje. Regelmatig water geven en om de veertien dagen wat mest, U hebt de planten van den zomer toch zeker ook steeds gemest? Dat was noodig om straks flinke bloemen te krijgen. c. Als de stekjes van Vlijtige Liesje (Impatiens Sultanii) flink wat worteltjes hebben gemaakt, kunt U ze gerust oppotten in het door U genoemde mengsel. Doe er echter wat ouden, verteerden koemest doorheen. Dan is het mengsel voedzamer, wat noodig is. Zorg later voor veel licht, veel water en geef tweemaal per week mest vanaf Mei. Wilt U dezelfde plant meerdere jaren bewaren, dan kunt U ze gerust elk jaar verpotten. U houdt dan flinke, krachtige planten. Ik hoop, dat U weer evenveel succes moogt hebben als met de Ster en de Fuchsia. AMARYLLIS. Vraag: Ik heb vorig jaar een Amaryllisbol gekocht, waarvan de bloemknop toen al te zien was. Ze heeft dien winter mooi gebloeid. Van den zomer heb ik ze buiten gehad. De bladeren zijn alle afgestorven. Hoe kan ik ze nu het best behandelen om ze weer in bloei te krijgen. L. te U. Antwoord: Dat U de Amaryllis van den zomer buiten hebt gezet ls heel goed. Ze heeft toch niet al te veel in de zon gestaan en U hebt de bemesting toch niet vergeten? Deze is bij de Amaryllis Juist na den bloei zoo hard noodig. Ik raad U aan de Amaryllis thans naar binnen te --- HISTORISCHE ANECDOTEN. LIEBERMANN. In ons land trof de schilder eens een landhuis aan met een bijzonder mooien tuin, dien hij wilde vereeuwigen. Hij verzocht de eigenaresse om toestemming hiervoor. Die wilde er aanvankelijk niets van weten. „Doet u geen moeite", zei ze, „ik koop geen prenten". Toen Liebermann haar eindelijk duidelijk had gemaakt, dat hij niet met afbeeldingen placht te venten, kreeg hij verlof om zijn gang te gaan. Nu stond tusschen de bloemperken een groote ooievaar van blik en de kinderen der villabewoonster, die nieuwsgierig de vorderingen van den artist gadesloegen, verlangden er erg naar de ooievaar op het linnen te zien verschijnen. Eindelijk zei het meisje: „Zeg, ik geloof, dat hij de ooievaar heelemaal niet schildert". Waarop het jongetje verklaarde: „Ik denk, dat hij dat nog niet kan!" Een bekende verklaring van Liebermann over het schilderen, was de volgorde: „Als men Frans Hals ziet, krijgt men lust om te schilderen en wanneer men dan Rembrandt beschouwt, heeft men de neiging er weer mee op te houden". E. KALMAN. In Venetië voelde Kalman zich als in een paradijs, dat hij zelf had ingericht; overal hoorde hij zijn eigen muziek. Uit alle café's en tuinen, van alle gondels en terrassen weerklonken wijsjes uit het „Hollandweibchen", „Faschingsfee" en „Czardasfürstin". Toen hij in zijn hotel terugkwam, werd In de hall juist een stuk van hem ten gehoore gebracht. Niemand wist, dat Kalman zich in Venetië bevond. Hij zag, dat de piccolo met een kop heete koffie in de hand rhythmlsche bewegingen maakte op de maat der muziek. Plotseling kreeg de in de melodie verdiepte knaap van den ober een draai om de ooren. Kalman was zoo geroerd, dat hij den piccolo honderd Lire gaf. Dit voorval had, naar hij zei, op den gelukkigsten avond van zijn leven plaats gehad. PAGANINI. Men vertelde van Paganinl, dat hij zijn vioolsnaren uit menschenhuid vervaardigde. Een dame stelde hem voor uit haar huid snaren te laten maken. „Dat ls zeer vriendelijk van u", zei Paganinl, „en als u de overtuiging hebt, dat ge een schaap zijt, dan wil ik er gebruik van maken". Tijdens een concert beweerde men, dat de ring, dien Paganinl droeg, toóverkracht bezat. Hij trok den ring van zijn vinger en speelde zonder hem verder. „Dus de duivel is in hem zelf gevangen", zelden de menschen. „Oh neen", riep Paganinl, „in u ls de duivel gevaren, de duivel der domheid namelijk!" Er was maar één mensch, dien Paganini lief had en dat was zijn zoon. Tegenover hem kende hij geen eng-» hartigheid. „Onze kinderen", zei hij, „zijn onze zielen en onze zielen moeten wij hooghouden". Tijdens het leven van Paganinl hielden velen hem voor den duivel, daar hij den naam had zich met tooverij te bemoeien en bovendien het tegendeel van een Adonis was. Op zekeren dag moest hij optreden In Napels. Op de reis daar heen hield hij halt bij een dorpsherberg, waar de waard, een Engelschman, hém als bijzondere delicatesse een plumpudding voorzette. Deze pudding werd, zooals het behoort, met een klein vlammetje opgediend. Toen Paganini aanstalten maakte den hem gebrachten pudding te nuttigen, riep de piccolo Peppo, die wel Paganini, maar niet deze bijzondere puddingsoort kende: „Dio mio; hij vreet vuur, hij is dus toch de duivel!" TOSCANINI. Toscanlni, de dirigent heeft groote afschuw van vereersters. Vooral een zekere Amerikaansche dame, laat ons zeggen, Mrs. Ethal Meyers, kan hij niet uitstaan. Ze vervolgt hem overal en noemt hem hardnekkig „Maestro" met een Amerikaansch accent. Eens was Toscanlni in Bayreuth en natuurlijR was Ethal Mayers daar ook. Op een avond wist zij hem tijdens een soirée te snappen en pakte hem bij de mouw van zijn jas. „Hoe komt het toch, dat u mij nooit herkent, Maestro!" lispelde ze. Toscanini wees op zijn brilleglazen en zei: „U weet toch, dat ik erg verziende ben?" „Zoo", pruilde Mrs. Meyers, „maar waarom loopt u dan direct weg als u mij ontdekt?" „Neemt u me niet kwalijk", sprak de dirigent. „Ik dacht, dat u Mrs. Ethal Meyers was". --- Wenken van een zakenman. DOE HET MET ZON. Altijd maar flink en onvermoeid naar de zon toe: zoo blijft Uw schaduw achter U. (Goethe). EEN uitvoerige correspondentie, welke wij momenteel met een onzer lezers voeren, geeft ons dit artikel in de pen. Wij gelooven, dat het velen tot opbeuring kan strekken en tot hulpe kan zijn. Onze lezer dan blijkt nogal te lijden aan een zekere zwartgalligheid en voelt soms den ernst des levens wèl zwaar op zich drukken en dat kan wel eens deprimeerend werken, niet alleen op den betrokkene in quaestie, maar ook op zijn omgeving. En kijk, dat is fout, dat mag niet. In onze omgeving kennen wij iemand, die zijn werk wel goed doet, maar van wien zijn chefs zeggen, dat hij zoo'n „zure vent" is. Is er eens een bijzonder akkefietje op te knappen, waar hij wel voor in aanmerking zou komen, dan is het stopwoord altijd: „Och nee, die zuurpruim niet" Hier blijkt wel duidelijk uit, dat een dergelijke houding door de meeste menschen niet geapprecieerd wordt. En terecht niet. Een paar weken geleden schreven wij over het-zijn-plichtdoen-met-blijheid. En dit moet blijken uit een zekere mate van opgewektheid, die ook der omgeving goed doet. En een ernstig doorgroefd gezicht is nog in het geheel geen bewijs, dat de bezitter een ernstig werken is, die zijn taak in optima forma natuurlijk vervult. Wij meenen zelfs niet te boud te zijn in onze bewering dat (uitzonderingen natuurlijk altijd weer daargelaten) de beste werkers, die het meest presteeren over het algemeen opgewekt zijn en een meer of mindere gelijkmatigheid in hun humeur vertoonen. Wij schreven onzen lezer over een geval, waarbij wij, toen wij na afloop van een gewichtige conferentie, waarbij wij succes geboekt hadden met hem alleen waren in onze allergewlchtigst-uitziende vergaderzaal, onzen eerbiedwaardig-uitzienden president-commissaris in letterlijken zin met de eene hand in zijn nek pakten en hem met de ander hand een stomp gaven onder het uiten van (laten wij het nu maar heel netjes zeggen): „En nu: Alcoholica" Onze lezer vond dit een heerlijk verhaal en dacht, dat het maar goed was dat het personeel niet alles wist van wat zich in de deftige commissarissen-kamers en vergaderzalen afspeelt Met dat laatste ben ik het niet eens. Gij allen moogt het weten, tot den Jongste Bediende toe. Wij kennen de traditioneele afbeeldingen van de groote bonzen, met scherpe trekken en grijze koppen', die gerekend worden te behooren tot de anachoreten van het privé-kantoor. Ai mij, hebt gij onzen minister-president, die toch waarlijk zorg genoeg heeft, dan nooit eens gefotografeerd gezien met zijn groote sigaar en zijn gullen lach? O, kom, die goed werk presteeren wil, moet zich hieraan geheel geven en niet nog zitten tobben-met gewilden overdreven ernst en zwartgalligheid, die ofwel terneer drukken ofwel overwonnen moeten worden. Een kantoor, een werkplaats, een fabriek is geen bewaarschool, waar de kinderkens nog lèèren moeten zich te concentreeren op hun werk en op zoet en netjes stil zitten. Natuurlijk hoort er orde te heerschen en een zekere rust, natuurlijk mag het er geen kermis en geen lawaaitent zijn, maar er is tusschen alle uitersten een gulden middenweg. Wij zien er geen been in, dat des Maandagsmorgens een paar voetbalenthousiasten nog eens gauw even nakaarten over den wedstrijd van Zondag, dat een paar anderen elkander de nieuwste mop vertellen Men gaat te dien aanzien op sommige plaatsen natuurlijk wel eens wat te ver, maar wij gelooven, dat dat nogal los loopt. Veel van de moppen, die hieromtrent in de humoristische bladen verschijnen, behooren tot die der categorie der b'ooze schoonmoeder. Waar gewerkt wordt, wordt gewerkt door levende menschen en hoe meer die menschen elkaar aanvoelen, hoe nauwer het contact is, hoe beter het werk loopt. Er zijn (of waren) categorieën van handwerkslieden, die gedurende de laatste vijf dagen van de week niet behoorlijk werken konden of wilden als zij niet gedurende den geheelen Maandag aan Bacchus hadden goefferd. Daar zijn werkplaatsen, waar men radio geplaatst heeft om de prestatie op te voeren. De resultaten er van zijn ons niet bekend. Wij voor ons gelooven er niet in. Verschillende menschen reageeren hierop verschillend. En wij persoonlijk zouden niet in staat zijn iets, wat voor soort van werk dan ook, behoorlijk uit te voeren, wanneer de radio stond te jengelen. Maar nogmaals: wij spreken niet over excessen Prettig samenwerken, dat is een belangrijk iets voor een onderneming en dat kan alleen wanneer de menschen elkander prettig behandelen. En men kan elkander niet prettig behandelen met een zuur gezicht. Men kan een klant telefonisch „tot mijn groote spijt" mededeelen, dat bijvoorbeeld een levering over tijd is, zonder daarbij tranen te huilen en met een grafstem te spreken. Tien tegen een, dat de klant dan nog nijdig zegt: „En dan moet je zoo'n Isegrim aan de telefoon krijgen". Waarom zou men tegen een piccolo moeten blaffen, wanneer hij U komt vervelen om een of anderen brief, waar hij al tien keer vergeefs om geweest is? Blijf hem vriendelijk en goed-gehumeurd en desnoods met met schertsend woord bejegenen, dan zal hij den elfden keer ook nog met genoegen terugkomen. En iemand, die werkelijk wat beteekent, die werkelijk iets presteert, zal er geen stuk van zijn prestige om verliezen. Door blij en opgewekt te doen, door altijd ook de zonzijde op te zoeken van iets, bomt de overigens noodzakelijke levensernst heusch niet in het gedrang. Maak U zoo nu en dan gerust eens boos, maar laat het dan meteen ook voorbij zijn en hervind onmiddellijk Uw goed humeur, dat U vriendelijk maakt tegenover Uw omgeving en.... U zelf. De qualiteit van Uw werk zal er waarlijk niet onder lijden. Integendeel. En gij, die personeel onder U hebt, spelenderwijs zult gij meer van hen verkrijgen dan anders met een zuur gezicht. halen en ze voorlooplg te bewaren op een droge plaats. Zoodra de bloemknop van den winter weer te zien is, zet U den pot warmer en zooveel mogelijk in het licht. U geeft dan water zoo gauw de aarde droger aanvoelt, dus niet te veel gieten. Dat werkt verkeerd! Bij het langer worden van den bloemstengel, kunt U de hoeveelheid water ook langzamerhand opvoeren. Tijdens den bloei geeft U eens per week wat mest tot dat later de bladeren weer wat beginnen te verkleuren. Dat zal zoowat half of eind September worden. In de rustperiode, dit is dan van half of eind September tot dat de nieuwe bloemknop weer voor den dag komt, geen water geven en de bemesting achterwege laten. Uit Vlijmen: Uw brief is niet onderteekend. Wilt U mij uw naam nog opgeven, dan krijgt U de volgende week antwoord. AaRONSKELK. Vraag: Ik heb dit Jaar een paar scheuten aan de Aaronskelk gehad, die ik afgenomen heb en in den tuin plaatste in den vollen grond. Ze zijn steeds frischgroen gebleven en hebben zich aardig ontwikkeld. Het is nu zeker onderhand tijd om ze op te potten? Mag ik van U vernemen in welke grondsoort dit moet gebeuren en hoe ik dan verder moet handelen? s. te H. Antwoord: U had de scheuten gerust direct bij het afnemen in een pot kunnen zetten, gevuld met bladaarde, tuingrond en oude mest. U kunt het ook op het oogenblik wel doen en laat dan de potten voorlooplg nog buiten tot half of eind September. Weinig water geven. Na half of eind September brengt U de potten binnen in een vertrek, waar een temperatuur heerscht van ongeveer 60 gr. F. of 15 gr. C. Enkele graden minder kan zelfs ook geen kwaad. U moet verder zorgen, dat de planten binnen zoo licht mogelijk komen staan, dus vlak voor een raam. Sproei de planten nu en dan eens af met lauwwarm water. Geef tot Febr. elke week wat mest, b.v. A.S.F. of Pokon. Vanaf Februari tot na den bloei tweemaal per week mesten. Tijdens den bloei tamelijk veel water geven. --- HET GROOTE AVONTUUR Roman uit de Tropen door FRANS DEMERS. 50) Het eerste gedeelte van de groote, effen vlakte, waarop zij zich bevonden, was als samengesteld uit lavaslatoken. Op sommige plaatsen was de grond opengescheurd en dampen stegen omhoog. Het binnenste van de aarde straalde door deze opening een verschroeiende hitte uit. Er hing een sterke zwavelgeur en daar hadden zich. trouwens aan de oppervlakte groote uitgestrektheden van groen-gele zwavel gevormd. Zij naderden het rotsachtige gedeelte. Talrijke inlanders kwamen hen tegemoet. — Opgepast, fluisterde Ada Hjen, de stamhoofden! Het waren indrukwekkende kerels en RiefenIberg zag met eenige verbazing hoe ze voor Ada Iljen's voeten neerknielden. Zij grepen met de hand eenige korreltjes lava van den grond en wreven ermee over de borst. Dan richtten ze zich op en legden de open vlakke hand even tegen die van de blanke vrouw. Vervolgens gingen ze op zij en lieten hun slaven vooruitkomen. Allerlei geschenken werden voor Ada Iljen uitgespreid: groote trossen bananen, een zwarte geit, eenden, korven maniokbloem. Daarop gaf Aca Iljen een teeken aan de mannen van haar gevolg. Op hun beurt overhandigden zij aan de hoofden enkele voorwerpen: glazen kralen, enkele stukken stof. — Kijk nu even hoe opgetogen ze zijn, fluisterde ze tot Riefenberg. De stamhoofden gedroegen zich inderdaad als kinderen. Zij betastten de goedkoop© kleurige stoffen, schenen ten zeerste verheugd met de glazen paarlen en kakelden als kippen. Zij waren op vreemde wijze opgesmukt. In het kunstig gevlochten haar staken groote, kleurige veren. Het voorhoofd was getatoueerd. Om den hals droegen zij allerlei voorwerpen en rond beenen en armen hadden ze talrijke metalen ringen. Verder droegen zij als eenige kleedingsbukken groote, prachtige dierenvellen. Van Riefenberg schenen de hoofden weinig of geen notitie te nemen. Af en toe keek een hunner met achterdochtige blikken ln zijn richting. Nadat Ada Iljen even met hen had staan babbelen, gaf ze een teeken aan den journalist. Ze liepen met hun gevolg tusschen de rotswanden door. Honderden inlanders zaten daar op den grond gehurkt met vrouwen en kindenen, rond kleine houtvuren. Sommige kinderen vluchtten huilend de spelonk binnen, zoodra ze den blanken man in het oog kregen. Bij iedere opening in de rotsen bemerkte Riefenberg kleine uit hout gesneden afgodsbeeldjes. Enkele oogenblijcken later zaten de blanken in een van de grotten. Het was koel op deze hoogte en de negers hadden een groot houtvuur aangelegd. De avond viel spoedig en Ada Iljen toonde zich ongerust. Vóór den aanvang van de vergadering was zij gewoon het beleefdheidsbezoek van de priesters te ontvangen en ditmaal was het uitgebleven. Voor de stamhoofden zelf was zij niet bang. Het zijn mannen, die vol eerbied en ontzag voor haar zijn. Van meet af was het evenwel één strijd geweest met de priesters, omdat zij haar gezag ten koste van het hunne uitoefende. Dat ze het thans aandurfden haar te negeeren, bewees dat ze iets in het schild voerden. — We zullen er ons wel doorslaan meende Riefenberg. Als het er op aankomt, zal ik wel enkele krachttoeren met uw geweer uithalen. Na het eten vroeg Ada Iljen om even alleen te mogen blijven. — Ik moet nu voor mijn koninginnetoilet zorgen, zelde ze. — O, lachte Riefenberg, moet u ook al aan de comedie meedoen? Dan zal ik u zoo dadelijk gekleed zien als een echte wilde, met dierenvellen en ijzeren armbanden. — Toch niet, antwoordde Ada Iljen. Stel u voor, dat ik bij mijn ontvluchting een koffer heb meegenomen, waarin zich nog een oud tooneelkleed bevond. Toen ik hier werd begroet als een bovenmenschelijk wezen en den eersten stamraad moest voorzitten, heb ik het aangetrokken en die primitieve kinderen kwamen er zoo van onder den indruk, dat ik er mijn staatsiekleedij van gemaakt heb. Dat zult u trouwens zoo dadelijk wel zien. Riefenberg verliet daarop de spelonk. De nacht was heelemaal ingetreden. In de gang, waarin hij uitkwam, heerschte een rosse gloed. Hij keek naar de wolken, die dit spookachtig licht weerkaatsten en liep tot aan den rand van den afgrond. In de diepte ontdekte hij thans een heel ander kraterland. Hij staarde in de vuurspuwende monden. In den nacht hadden deze vuurzeeën een oranjeroode kleur. Rookslierten liepen over de randen van de kraters; het was alsof ze angstig wegsprongen voor de zwiepende vuurgolven. Soms leken het reusachtige mjenschelijke gestalten, die van den eenen naar den anderen rand sprongen: duivels, die dit hellevuur onderhouden. Toen hij de blikken wendde naar het meer kalme gedeelte van de lavazee, ontwaarde hij overal kleine vuurmonden met plotselinge opflikkeringen en verder ontelbare kleine lichtpunten. Het was alsof daar op duizenden meters hoogte, in het hart van Afrika, een reusachtig modern bedrijf aan den gang was. In den nacht maakten het gesis, gedreun en geloei van vuur en stoom een ontzettenden indruk. Hij voelde een vreemden angst om zijn hart slaan. Het was of een wereld van spoken, mythen en legenden zou gaan opbloeien. Plotseling hoorde Riefenberg gerucht achter zich.' Hij keerde zich om en stond tegenover een haast onkenbaar geworden Ada Hjen. Haar lichaam was gehuld in een nauwsluitend en laag neervallend kleed van gouden pailetten. Het haar, was in wilde golving achterover gekamd en aan de oorbellen hingen groote gouden ringen. De gouden schilfers van het kleed hadden een doffe glinstering in den rossen gloed van het vuur. Ada Iljen werd gevolgd door haar boy Fweloe en door een zestal schier naakte, indrukwekkende negers met lange lansen. Zij glimlachte toen ze zag met welke verbaasde blikken Riefenberg haar aanstaarde. — Wel, vroeg ze eindelijk, heb ik iets van een koningin, of niet? — Ik ton moeilijk zeggen, aan wat u mij doet denken, zei Riefenberg, maar in dit geheimzinnige en grootsche decor maakt u op mij een onvergetelijken Indruk. Even stonden ze samen aan den rand van den afgrond en keken naar he hellewereld in de diepte. Plotseling weerklonk gebons van tam-tams. Dat. was het teeken, dat de stamvergadering een aanvang ging Demen. Ada greep Riefenberg bij den arm. — Ik weet niet, fluisterde ze, maar telkens als ik hierheen moet komen, voel ik mij ongerust en ditmaal ben ik bang. Daar beneden, op de vlakte, kan xk die primitieve kinderen beheerschen. maar hier is het alsof er andere, onzichtbare machten zijn, die de mijne in de schaduw stellen. Ik heb steeds den indruk, dat, moest een van de priesters tijdens de vergadering overeind springen en mijn hoofd cischen, niemand mij zou verdedigen. En nu u er is, lijkt de toestand mij nog meer gespannen. (Wordt vervolgd). --- Advertentie --- Advertentie WIELRIJDERS! Rijdt zoo dicht mogelijk langs den rechter trottoirband. ---