VOOR DE VROUWEN DE BRUIDSZAKDOEK. Nog niet zoo heel lang geleden, misschien twintig of dertig jaar, hield men in het dal bij de Etsch in Italiaansch Tirol een zeer oud gebruik in eere. Als een bruid zich gereed maakte om voor de laatste maal het ouderlijk huis te verlaten, overhandigde haar moeder haar een nieuw zakdoekje van het fijnste imnen. Gedurende den kerkgang en ock voor het altaar hield het meisje dit zakdoekje in de rechterhand om haar tranen er mede te drogen. Als dan na de plechtigheden in de kerk de jonge vrouw haar eigen huis binnentrad was haar eerste zorg het zakdoekje in de bovenste lade van haar linnenkast te sluiten, om het nooit weder voor den dag te halen. Mocht dan in de volgende jaren de inhoud der linnenkast voortdurend wisselen, het zakdoekje blééf op zijn plaats, altijd ongewasschen. De kinderen groeiden op en als eenmaal de dochters gingen trouwen maakte moeder weer nieuwe zakdoekjes, maar haar eigen bruidsdoekje bleef stil liggen. Als eindelijk het eens zoo jeugdige bruidje oud werd en voor eeuwig de oogen sloot haalden hare verwanten haar doekje te voorschijn en gaven het haar mede in het graf DE FAMILIE-TROUWJAPON. Indien een vrouw lang geleden gebeurtenissen in haar geheugen terugroept, als zii zich de japonnen herinnert, die zij vroeger heeft gedragen, dan is er vast en zeker één toilet, waarvan zij zich de bijzonderheden nauwkeurig herinnert: haar trouwjapon. Die is en blijft een van de belangrijkste „stukken" in het leven der vrouw. De witte japon met sleep, sluier en oranje bloesem is vele jaren lang het toilet geweest van het meisje, dat in het huwelijk trad. Natuurlijk is ook die bijzondere japon onderworpen aan de mode en een hedendaagsche bruid zou het als een grap beschouwen, als men van haar verwachtte, dat zij de japon zou aantrekken, welke haar moeder of zelfs haar grootmoeder als bruidje heeft gedragen. De tegenwoordige meisjes mogen zich daarom gelukkig prijzen, als zij niet behocren tot de bevolking van het eiland Tristan d'Acunha, de verst afgelegen overzeesche Engelsche bezitting. Op dat eiland zijn de bruiden sedert 70 , jaar altijd allen in een-en-dezelfde japon getrouwd. De gala-japon wordt zorgvuldig bewaard, om bij iedere huwelijksvoltrekking opnieuw dienst te kunnen doen. Nu eindelijk, na al die 70 jaar. is voor de bewoonsters van het eiland het vooruitzicht geopend. binnen afzienbaren tijd een eigen, nieuwe trouwjapon te kunnen dragen. Ds Royal Mail Steam Packet heeft onlangs namelijk een groote hoeveelheid stof, kant, lint en borduurrel voor Tristan d'Acunha gekocht, alles bestemd voor bruiloftsjaponnen. De levering van dat materiaal is evenwel volstrekt niet gemakkelijk, want als het schip, dat de vurig begeerde lading aanvoert. niet zeer dicht het eiland kan naderen. moet de lading eerst op een vlot overgeladen worden en daarmede naar een plek gebracht worden, waar de bewoners van het eiland ze kunnen overnemen. Gelukt dat niet, dan neemt het schip de lading mee naar Durban. vanwaar op bepaalde tijdstippen koeriers naar de kleine eilanden uitgaan. De eerste bode, die naar Tristan d'Acunha gaat, wordt dan belast met de overbrenging van het materiaal voor de trouwjaponnen. Hij kafi er zeker van zijn, dat hij door de jeugdige schoor.en van het eiland met geestdrift zal worden ontvangen. ZOU HET TOCH WAAR ZIJN? Mag men Chaumier, den beroemden Parijschen kapper en directeur van de groote kappers-vakschool te Parijs, gelooven, dan zal het weldra uit zijn met de geschoren nekjes, de garconne en padvinderskopjes on-zer dames. Het offer der schoone blonde bruine en zwarte tressen is tevergeefs gebracht. ten minste als een offer aan de dames-mode ooit als vergeefsch beschouwd mag worden. Op een dezer dagen gevierd feesr van de vakschool heeft Chaumier de toekomst onthuld: in den aanstaanden winter zal het haar half lang gedragen worden. Kunstig gezette krullen, vakkundig geordende lokken zullen van het hoofd afhangen tot daar, waar de hals :n de schouders overgaat. Het oor zal vrijblijven en er zal meer fantasie en persoonlijkheid komen in de haardracht der dames, die van het uniforme kapsel genoeg beginnen te krijgen. De dames, die met al te groote geestdrift haar lokkenpracht hebben geofferd, zullen dus van den winter pruikjes moeten dragen en, altijd volgens Chaumier. behoeven ze van dat woord volstrekt niet te schrikken, want er zullen allerbekoorlijkste, bijna niets wegende, luchtige pruikjes in den handel worden gebracht. Ja, iedereen zal, zegt Chaumier, juist heel bijzonder erg graag zoo'n pruikje willen dragen. Want het nieu we krullenkapsel, met de afhangende lokjes in den hals. waarvan op den feestavond deivakschool allerlei voorbeelden zijn getoond moet zóó behoorlijk zijn, dat de gebobde hoofdjes, die het zagen, hun geofferde lokkenpracht we! zeer begonnen te betreuren. Dit zegt althans de verslaggever van het „Journal". Maar wat nood, voor hen zijn er nu de pruikjes, luchtig en licht. DE SCHOOL ALS~HUWELIJKSBUREAU. De Japansche jongedames-kostscholen zijn geen kostscholen zonder meer. het zijn ook huwelijksbure uix. Als de meisjes op ongeveer 17-jarigen leeftijd de school verlaten, is een aantal van hen reeds verloofd, maar het meerendeel is nog „vrij". Daarom komen dagelijks moeders op zoek naar een schoondochter op het secretariaat van de scholen en winnen inlichtingen in omtrent de vlijt en het gedrag van de meisjes, die zij op het oog hebben. Daarbij kan het gebeuren, dat, zooals on'angs het geval was. twee dames elkaar in het secretariaat ontmoeten, die beide naar dezelfde jonge dame kwamen informeeren. Nog verder dan de moeders ging een jonge man, die een brief met beschrijving van zijn persoonlijkheid, neigingen enz. aan de schooldirectie zond met het verzoek een hem passende levensgezellin aan te bevelen. Of de directie aan dezen wensch tegemoet is gekomen, meldt het betreffende bericht niet. —o— VROUWENARBEID IN DE VER. STATEN. Volgens het laatste overzicht van het Bureau voor Vrouwen van het Departement van Arbeid in Amerika zijn in de Vereen Staten thans 87 vrouwen in staatsdienst belast met wetenschappelijk werk. Deze vrouwen zijn werkzaam in scheikundige laboratoria, of houden zich bezig met het verzamelen van gegevens omtrent verschillende wetenschappen, w.o. scheikunde, natuurkunde, plantkunde en ziektekunde. Twintig zijn er belast met scheikundige onderzoekingen en allen op zes na zijn aangesteld bij het Departement van Landbouw. In het Bureau voor scheikundigen zijn drie vrouwen belast met de mikro-analyse der verschillende voedingsmiddelen, kruiden en landbouwproducten. Vier anderen zijn behulpzaam bij de onderzoekingen naar de herkomst der voedingsmiddelen jn kruiden, de bereiding dezer producten in de fabrieken. De vijf vrouwelijke scheikundigen bij het Bureau voor Huishoudkunde houden zich uitsluitend bezig met de bepaling der voedingswaarde der ^rodukten en de bereiding en verpakking voor huishoudelijk gebruik. DE KRONING VAN MARIA THERESIA VAN OOSTENRIJK. De meest luisterrijke kroning, die ooit te Presburg plaats had, was ongetwijfeld die van Maria Theresia. A! hebben de historici ernstig betwijfeld, of zooals de legende wil, Maria Theresia met haar zoontje op den arm de ridderlijke bescherming van de Hongaren inriep eti deze mannen, door haar. schoonheid geïmponeerd, deed uitroepen: „We ziin bereid te sterven voor onze Koningin Maria Theresia", staat vast, dat de kroning van „de mooiste vrouw van Europa" buitengewoon indrukwekkend was. Den 25sten Juni 1741 arriveerden de hoogwaardigheidsbekleders van het rijk in het slot om hun vorstin in schitterenden stoet naar de domkerk St. Martin te geleiden. De Presburgsche straten hebben sindsdien nooit meer een dergelijke prac-ht aanschouwd. Vooraan reden op rijk opgetuigde rossen de leden van den Oostenrijkschen en Hongaarschen adel. Zij werden gevolgd door een kostbaar versierd galarijtuig, waarin de koningin in Hongaarsche kleederdracht. Het was een aangrijpend oogenblik, toen de premier van het rijk, een grijsaard, die slechts met uiterste wilsinspanning zijn ambt vervullen kon, de koningin zalfde, haar den mantel van den heiligen Stephanus omdeed en haar ook het zwaard des konings gaf. Voor de eerste maal trok een tengere vrouwenhand dat zwaard uit de scheede en maakte er het teeken des heiligen kruises mede. Toen jubelde het „eljen" door de kerk en plantte zich vooit langs de straten en overal klonk het „Leve de heerscheres, onze koningin", HET BESMETTINGSGEVAAR VAN GELD. Dat zoowel papieren als metalen geld een bron voor infectie is, is sinds jaren bekend. Op metalen munten hoopen de bacteriën zich voora! op tusschen de letters en cijfers. Dr. Parker in Amerika heeft gevonden, dat diphtherie-bacillen uit een reincultuur op munten overgebracht daar verscheidene weken in leven blijven. Hij onderzocht gedurende eenige maanden het geld, dat in een bankiershuis dagelijks binnenkwam en vond, dat op koperen munten gemiddeld 26 kolones diphtheriebacillen voorkomen, op zilveren 40 en 1250 op, naar het scheen, zindelijke bankbiljetten, terwijl op zeer vuile bankbiljetten er 75.000 konden worden waargenomen. Voor het reinigen van bankbiljetten heeft een Amerikaansch technoloog een nieuwe methode uitgevonden. De biljetten worden daartoe gebracht in een hollen ijzeren bal, waarvan de oppervlakte voorzien is van een groot aantal gaatjes. Deze bal wordt geplaatst in een ketel, waarin een heete zoutoplossing met groote snelheid circuleert. De bal komt daarna in een oplossing van stijfsel en wordt vervolgens gedroogd in een heeten luchtstroom, waarna de biljetten gestreken worden tusschen warme metalen platen. Op dergelijke wijze kunnen de banknoten driemaal worden gezuiverd, vóórdat zij definitief aan de circulatie onttrokken moeten worden. Volgens het procédé van den directeur der Amerikaansche schatkist worden de biljetten tevens gedesinfecteerd, doordat ze tusschen drijfbanden eerst door waschwater en af spoelwater en daarna door een desinfecteerende vloeistof-Ioopen. Op deze wijze kunnen 4000 biljetten per uur gezuiverd worden. —o— HET ONDERHOUT) V4N SCHOENWERK. Voor het onderhoud van schoenwerk heeft men noodig een borstel, om de schoenen stofvrij te maken, een inwrijfdoek of borstel en een fluweelen kussen of lap. Voora! is het een eerste vereischte. dat de benoodigdheden goed droog en schoon zijn: vuile borstels wascht men uit in ammoniakwater, zeep of soda. spoelt ze flink na. waarna ze worden uitgeslagen en gedroogd. Kinderlaarzen van grof glimmend leer worden, na stofschoon gemaakt te zijn. gelijkmatig ingesmeerd met schoensmeer en onmiddellijk uitgewreven (men moet er voor zorgen, dat de smeer niet indroogt.) Vooral vergeet men niet de randen, hakken en lipjes te poetsen, terwijl er geen smeer aan de zooien mag komen, daar men dan vlekken op gang oi looper of kleeden zou kunnen krijgen. Bruine schoenen ontvlekt men eerst met benzine of melk, daarna wrijft men het leder met witte of gele boenwas in, waarna het goed uitgewreven wordt. Verlakte schoenen kan men behandelen met slaolie, waardoor het leer lang goed blijft, of met zwarte boenwas, waardoor de glans hooger wordt. Overschoenen neemt men na gebruik direct met spons en zeem af en men kan ze daarna inwrijven met wat zwarte boenwas. Witte glacéleeren schoenen worden afgewreven met oud brood of meel, als ze niet te vuil zijn, anders met bpnzine. Daarna wrijft men ze na met talk of laarzenpoeder. Witte linnen schoenen worden met zeepsop eerst flink gereinigd en daarna ingesmeerd met een papje van pijpaarde of krijt met water. Zijn ze flink droog, dan worden ze goed afgeborsteld. Grijs linnen schoenen ontvlekt men met een schuiertje met water, daarna smeert men ze in met een papje van grijs poeder en water, wat men bij den schoenmaker er speciaal voor kan krijgen. WENKEN. Om leder dicht te maken en toch de soepelheid niet te doen verliezen, moet men het flink in zoete olie dompelen. Papiermaché-artikelen, die men wil schoonmaken, moet men eerst afwasschen met warm water en zeep en daarna goed inwrijven met zoete olie Voor een brandwond is niets beter dan gelijke deelen kalkwater en zoete olie. Als men bij stooten de gekwetste plek onmiddellijk inwrijft met zoete olie. voorkomt men het bont en blauw worden van de getroffen plek. Na lakleder eerst met warm water te hebben afgesponsd en te hebben laten drogen moet men, terwijl het nog warm is, een beetje zoete olie er op doen en daarna goed afwrijven. Bij stijven hals. pijn in de borst en dergelijke, warme men een beetje zoete olie. wrijve deze stevig met de handen in de pijnlijke plaats en legge er daarna een verbandje met watten op. * Zwart geworden zilver wordt weer blank door poetsen met krijtpap en geest van salmiak. Roestvlekken op een badkuip kan men verwijderen door ze te behandelen met 'n heete oplossing van zoutzuur, citroenzuur of azijnzuur. Deze stoffen zijn. zooals men weet, zwaar vergiftig, men moet er dus zeer voorzichtig mee omgaan. Nadat men de vlek verwijderd heeft moet men de scherpe vloeistof zoo spoedig mogelijk met water afspoelen, daar de geëmailleerde oppervlakte zou worden aangetast als ze te lang in contact bleef met het zuur. --- INGEZONDEN STUKKEN. Mijne Heeren, Uit het verslag in uw blad van de vergadering van den Gemeenteraad op Dinsdag 26 April j.1. blijkt ons, dat het lid de heer Simons, die blijkbaar voor de belangen der plaatselijke firma's tracht op te komen, daarvoor geen beter middel heeft weten te vinden dan zich op een wijze, die algemeen zelfs onder concurrenten als minderwaardig wordt beschouwd, over onze firma als leverancier der badhuisinstallatie uit te laten. Wij wenschen hier niet in te gaan op de onware voorstellingen van dit lid, maar hebben tot den Raad het verzoek gericht ons in de gelegenheid te stellen voor eene onpartijdige Commissie in het bijzijn van den heer Simons de onjuistheid van diens beweringen aan te toonen. Wij kunnen de plaatselijke firma's geen geluk wenschen met dezen voorvechter hunnpr belangen. HUYQEN & GEVEKE WARMTETECHNIEK Amersfoort. --- DE MEIMAAND. Reeds negentien eeuwen lang, vanaf den aanvang der Kerk tot op onze dagen, heeft het Roomsche volk Maria hulde gebracht; de droefste tijden en de ongelukkigste volken vaak de schoonste, omdat dan de bange harten zich 't meest en met het kinderlijkste vertrouwen wendden tot Haar, van wie zij nog hulp en redding meenden te mogen verwachten, als alle hoop verloren scheen. Vooral de Meimaand is dierbaar aan 't hart van alle degelijke en godsdienstige katholieken, omdat deze maand meer dan e!ke andere is toegewijd aan de Mariavereering. Dan wordt onder de gewijde tempelbogen van eeuwenoude kathedralen, in prachtige kerken van jongere architectuur, in nederige dorpskerkjes en kloosterkapellen, alsmede in woningen van rijk en arm over gansch de wereld en in alle talen den lof verkondigd van de Allerheiligste Maagd en vindt men daar een Maria-altaar dan wel de beeltenis der H. Maagd, getooid met de schoonste natuurproducten. En het Roomsche volk voelt zich op eene bijzondere wijze getrokken tot die beeltenis. Zoo gebeurt het dat gedurende de Meimaand ieceren dag, zoowel des morgens onder de H. Mis als in de avonduren gedurende het Lof, talloos velen hunne Meikoningin komen begroeten en Haar toezingen met de schoonste en büjdste Maria-Üederen. * * * Ook anderen, we denken hier aan de socialisten, vieren hun feest als de Meimaand er is. Menschen, die ook haken naar geluk en vrede, maar dit geluk uitsluitend zoeken op een onbestendige wereld. Zij zoeken voldoening en voeden de wroeging; zij willen wereldvrede en bewerken klassenstrijd; zij gelooven het woord van feilbare menschen en verwerpen het woord van den onfeilbaren God. En hoe bitter voelen zij zich teleurgesteld. Sinds den dag en het uur, dat zij God en godsdienst den rug toekeerden, kenden zij geen rust en ware levensvreugde meer en in sommige oogenblikken overstemden de sombere tonen der smart en der wanhoop de tonen van het feestlied van de schoonheid van het leven zoo luid, dat zij zich niet langer konden weerhouden en het uitklagen alle troosteloos leed om het verloren Paradijs, den godsdienst hunner jeugd. Mogen in de komende Meimaand met die duizenden en nogmaals duizenden katholieken ook hunne oogen staren naar de beeltenis der Koningin van den Vrede en ook zij Haar smeeken om vrede en. geluk. Dan zullen de vrede- en vreugdetonen, opklinkend in hunne harten, langzamerhand de haat- en wraakkreten verstommen en ook hen voeren tot een nieuw, godsdienstig leven, dat na deze korte jaren hiernamaals zijne belooning zal vinden. v. G. --- EXCURSIE M. T. S. AFD. BOUWKUNDE NAAR BELGIE. De afdeeling Bouwkunde der Midd. Tech. School te 's-Bosch, heeft de vorige week een vierdaagsche excursie in België gemaakt, welke boven verwachting goed geslaagd is. Het plan was, een bezoek te brengen aan hardsteen-, marmer- en zandsteengroeven in België. Bovendien zou de „Good Hope" cementfabriek bij Turnhout bezichtigd worden. Door den leeraar der Bouwkunde-afd., den heer J. A. Visser, arch. B. N. A., was het programma, in overleg met den directeur der school, den heer ir. H. Damerau, samengesteld, voor deze excursie door het land onzer Zuidelijke buren. Dinsdagmorgen, 19 April, werd de reis aanvaard, van Den Bosch over Tilburg naar Turnhout. Hier werd de „Good Hope" cementfabriek, onder leiding van den heer Van Dijk uit Dordrecht, hoofdvertegenwoordiger der fabriek voor Nededand, bezocht. De ontvangst in de kamer der directie was buitengewoon gastvrij. 't Parool was hier: eerst eten en dan studeeren! Na 't ons aangeboden, overvloedige diner alle eer te hebben bewezen, gingen wij tot het bezichtigen van het bedrijf over. Op dat oogenblik was men bezi?, met het lossen der mergel (Maastriohtsch krijt) door middel van een reusachtigen elevator. De grondstoffen (klei en krijt), waaruit de cement in hoofdzaak bestaat, worden in een malaxeur met water vóór gemengd en daarna naar cylindrische kuipen, ?.g. „silo's" geieid, waar deze pap door samengeperste lucht tot een homogene massa verwerkt wordt. Dit mengsel, na in een draaioven, van 70 M. lengte en 3 M. middellijn, gebrand te zijn, verlaat genoemde oven als cementkiinker, die uiterst fijn gemalen en met gipssteen innig vermengd, het eindproduct oplevert. 's Namiddags werd de reis, via Antwerpen Brussel, voortgezet, waar de auto's door omstandigheden achter gelaten moeten word«n. Hier werd overnacht. Woensdag, 20 April, vertrokken we naar Soignies, waar de morgen in de „Carrières du Hainaut" werd doorgebracht, met het bezichtigen van het bedrijf onder leiding van den directeur der carrière. De hardsteen wordt door middel van zaagkabels in groote blokken van de rotswand losgemaakt en doo. enorme kranen naar boven geheschen Daarna werd een kijkje genomen in de zagerijen, waar de groote blokken in platen worden gezaagd, gepolijst enz., en verder in de werkplaatsen voor de verdere bewerking der hardsteen. Na den directeur bedankt te hebben voor de buitengewone wijze, waarop hij ons geleid en alles uiteen gezet had, spoorden wij. na eerst gedineerd te hebben, naar Braine'e-Comte. De verbinding tusschen genoemde plaats en Ouenast, waar zich een porfiersteengroeve bevindt, werd onderhouden door een autobusdienst, die ongelukkigerwijze opgeheven was, zoodat wij genoodzaakt waren den tocht per vrachtauto, welke na veel moeite door den heer Visser gechar terd was. voort te zetten. Over Braine-le-Comte werd de reis naar In Ouenast aangekomen, begaven wij ons naar het hoofdbureau van de „Carrières de Porphyre de Ouenast". In een der zalen van dit bureau was een maquette van de geheele groeve opgesteld, welke eerst werd bezichtigd ter oriënteering. Daarna begaven wij ons in de groeve. Deze was, evenals de vorige van grooten omvang. Het porfier wordt door middel van buskruit losgemaakt. Men gebruikt buskruit inplaats van dynamiet, daar dit laatste de steen te zeer verbrijzelt. De, op die manier verkregen brokken steen werden in de groeve zelf tot kelen verwerkt. De kleinere stukken worden door middel van kipkarren naar de breekmachines vervoerd. Deze kipkarren worden in bev. ;ing gebracht en vervoerd door een ketting van pl.m. 35 K.M. lengte Ir. de breekmachines wordt het porfier tot steenslag verkleind en in verschillende grootten gezeefd, ten gebruike bij den aanleg van wegen. Charleroi voortgezet, waar wij den tweeden nacht doorbrachten. Den volgenden dag stond een bezoek aan de „Carrières de Marbre de Neuville" op het programma. Een boemeltreintje bracht ons door de prachtige streek van Charleroi naar het station van Neuville-Nord, en onder be. gunstiging der reeds statig schijnende dagvorstin, die ons in een vroolijke stemming bracht, aanvaardden wij den tocht naar