Van de schoone dingen des levens. PETERSBURG 1917. 1) Een documentair boek, maar vol bitter, troosteloos leven. Een scherp, 'n schrijnend boek is deze diplomatenroman van den Italiaan Francesco Maria Taliani, die gezantschaps-secretaris in dienst bij de Italiaansche ambassade in Rusland was in de schrikkelijke revolutieperiode van I9I7 en I9I8. Van zoo nabij beleefd kon dit boek ' d nauwkeurig relaas worden van wat er gebeurde in die stormdagen over Petersburg en Rusland. Maar het is veel meer geworden dan 'n dagboekrelaas, het is verdiept tot een feilen roman, die zeker de gebeurtenissen beschrijft, maar veel meer nog een uiterst jcherpen kijk geeft op 't leven, de toestanden zooals die waren, toen de revolutie groeide en toen ze uitsloeg. Vanaf 't moment dat de schrijver in Petersburg belandt, in hotel Astoria, verbijstert hem 't leven daar, overrompelt hem en zuigt hem aan. In uiterst-suggestieve beschrijvingen, als filmische close-ups, staat het leven van officieren en diplomaten, zakenlui en journalisten, in dit hotelwereldje van diepe decadentie, neergezet. „Het hotel barst van het leven van zevenhonderd menschen die in vierhonderd kamers zijn geborgen. Het barst van het leven van Petersburg. Tafelgenot, dorst naar geld en wijn. Brutale en zedige vrouwen komen Astoria binnen, vluchten in de liften, glijden langs de muren. Je hoort ze aan deuren kloppen, je hoort antwoorden: „Je ne vous attendais plus". Maar ook buiten Astoria woelt die zelfde wereld in het groot, 'n bestaan waar elk hooger leven uit is, waarin alles wat edel, schoon, ideëel is, al lang niet meer bestaat. En tegelijk doemt vanaf den achtergrond, eerst onwezenlijk ver, maar steeds angstigernaderend, 't front op, de Russische weerstand, die tot een mislukking aan 't worden is. Iets onheilspellends groeit in 't volk; namen en persoonlijkheden zitten daar aan vast: Raspoetin, Protopopoff De honger staat op; de eerste oploopjes bij de kerken, bij de stations. „Groepjes zieke en uitgeteerde menschen dringen door tot in het centrum, drukken hun neuzen tegen de verlichte winkelramen. Gloeiende oogen, reusachtige voeten in lompen gewikkeld". De betoogingen worden ernstiger; dan dreunt de opstand, de revolutie los: knettervuur van mitrailleurs, jachtende kozakken, roodwapperende vlaggelappen, vuilwitte sneeuwstraten, waarop als donkere hoopen de achtergebleven lijken Deze schrikkelijke revolutie Is niet geteekend met het driftige, subjectieve woord; neen, juist het bijna koudobjectief neerzetten van de geziene scènes, 't aaneenrijgen der korte, bitsgeziene tafereelen bereikt hier een meesterlijk suggestief geheel, sterker dan welke lyrische beschrijving ook. Maar tegen die revolutie speelt zich weer telkens het intrigeerende menschenleven zelf af, spottend met elke hooger-menschelijke belevenis. Nieuwe persoonlijkheden en individuen komen naar voren, maar nergens gaat de interesse verder dan de angstige belangstelling in revolutie en front en de steeds woekerende zucht naar vrouwen en vrouwen. Slechts in enkele figuren is iets van de groote en echte liefde levend gebleven; in de meeste is alles weg en trilt alleen in zeldzame oogenblikken iets na van hunkering naar meer dan dezen voozen levenswaanzin. Ondertusschen vreet de revolutie verder; het Russische leger valt uit elkaar en de Duitschers komen steeds dichter bij Petersburg; figuren als Kerensky en Corniloff, Trotzki en Lenin tornen met hun aanhang tegen elkaar op en maken Rusland tot een chaos van wanorde en ellende. Beschuldigingen van verraad en heulen met de vijanden steken op en de bolsjewistische volksmassa wordt steeds bitterder tegen buitenland en buitenlanders. De gezantschapswereld in Petersburg, moreel steeds meer oplossend in het rotte geheel, ziet haar toestand onder brutale leiders als een Trotzki steeds wankeler, steeds nutteloozer worden en besluit eindelijk Rusland te verlaten. Als een zielig, stumperig verschrompeld groepje trekt 't eenmaal onmisbare diplomatieke corps uit Petersburg weg, Finland in, raakt daar vast, moet terug en houdt tenslotte via Archangel zijn droevig-zotten uittocht. In een tweetal slotschetsen, minder documentair, maar de laatste zeker dramatischer van uitwerking, vinden we een der uit Rusland weggevluchte diplomaten terug in Londen; en sterft ergens eenzaam in een hotelkamer een ambassadeur, ook een dergenen van 1918 in Petersburg, eenmaal jong idealist, die droomde vreemde landen in begrijpen aan zijn land te binden en die nu, na veel omgezworven te hebben en in vele landen, hier als vergetene den dood ingaat. Taliani's boek heeft voor den volwassen lezer — maar voor dien moet het ook voorbehouden blijven — een dubbele waarde; allereerst als document van een belangrijke periode uit Europa's geschiedenis, waardevol document, omdat de objectief gegeven weergave zoo sterk den indruk vestigt, dat het ook een waarheidsgetrouwe weergave is; daarnaast geeft het boek ons een scherpen kijk op een levenssfeer, die wij, die nu eenmaal gebonden zijn aan het edele, het hoogere in den mensch en in het leven, niet anders kunnen zien dan verbijsterend negatief en waardeloos voor het eeuwigheidsbesef waarin ons leven moet staan. Een bitter brok ellende kan nu eenmaal voor onze eigen ziel, voor onze eigen drang naar geluk een rijke les zijn. THIJS VAN DE GRIENDT. 1) Francesco Maria Taliani: Petersburg 1917. — Amsterdam, P. N. van Kampen (3 Zoon N. V. --- FELLE CRITIEK OP DE POLITIEK DER FRANSCHE REGEERING. DE INTERPELLATIE VAN FLANDIN. MOTIE VAN VERTROUWEN AANGENOMEN. De middagbijeenkomst der Fransche kamer begon gisteren met een bespreking van de interpellatie van Flandin over de verklaringen, die Blum onlangs heeft afgelegd ten aanzien van de noodzakelijkheid van een rustpoos in de ontwikkeling der sociale en economische politiek. Blum. Delbos en Vincent Auriol hadden in de regeeringsbanken plaats genomen. Flandin verklaarde tijdens zijn interpellatie. dat de openbare meening door de verschillende redevoeringen van minister-president Blum en de daarop geleverde commentaren zoo zeer op een dwaalspoor is gebracht, dat hij van opvatting is, dat er in de Kamer over moet Worden beraadslaagd, opdat men tot nader order de bedoelingen der regeering zal leeren kennen. Blum heeft in zijn jongste redevoering te kennen gegeven, dat de omstandigheden voor de nieuwe etappe na een pauze geregeld zouden zijn door een overeenkomst van alle organisaties van het volksfront. Jouhaux heeft uiteengezet, dat het plan van de C. G. T. reeds in Mei ten uitvoer zou worden gelegd, aldus Flandin. Deze datum schijnt verband te houden met het socialistisch congres. Eén arbeiderspartij? Flandin is van meening dat tegen dien datum het verdrag tot eenheid van actie tusschen de socialistische en communistische party ongetwijfeld reeds zal hebben geleid tot de vorming van een „geunifieerde arbeiderspartij", welke onder leiding van Blum zou komen. „De Kamer", aldus Flandin, „en het land zullen met belangstelling uw démenti ontvangen of zelfs uw voorbehoud op dit punt." Van het program 1 van het volksfront zou nog slechts verwezenlijkt moeten worden het nationale werkloosheidsfonds. verzekering tegen ongevallen in het landbouwbedrijf en ouderdomspensioen voor arbeiders. De pauze zou slechts de beide laatste plannen op den achtergrond plaatsen. Flandin vervolgde: „Ik weet, dat zekere kringen zullen zeggen: breng die kwestie niet ter sprake, maar wacht liever de gebeurtenissen af. Er zal eên dag komen, dat de schatkist leeg zal zijn. Spr. acht het evenwel niet waardig om de catastrophe af te wachten, om zich te kunnen schoonwasschen. Indien het tot; een catastrophe zou komen, zou deze mannen noch partijen sparen, daar zij de geheele natie zou treffen. Gij vleit u evenwel niet jJleen een ramp te voorkomen, maar de democratie te leiden naar een prachtigs bestemming. Ik doe U recht door te zeggen, dat gij volkomen oprecht zijt in Uw meening en dat gij meent op uw privileges recht te hebben. Wij meenen daarentegen, dat gij het land naar een catastrophe voert en dat het republikeinsch regiem er door Uw fout door zal ten onder gaan, indien gij op den ingeslagen weg voortgaat. (Applaus rechts, beweging links). Vervolgens bespreekt Flandin de financieele situatie. Hij verzekert, dat de schatkist ernstige verlegenheid kent en dat zij in bijna al haar betalingen ten achter is. De regeering, aldus Flandin, probeert in het buitenland een leening aan te gaan, maar vindt er geen leeningverstrekkers. De rente op de schatkist-bons werd vergeefs verhoogd en op de geldmarkt te Londen doet de frank geen agio. F.andin bespreekt dan eenige maatregeien, waartoe de regeering naar hij zegt haar toevlucht heeft gezocht. De opbrengst der omzetbelasting is slechts toegenomen door de devaluatie en de prijsver hoogingen. De ontvangsten der spoorwegen zijn slechts toegenomen door het vervoer van Engelsche steenkolen. De prijsverhooging zal de regeering er toe brengen de tractementen der' ambtenaren, die lager zijn dan die in het particuliere bedrijf, te verhoogen. Deze prijsverhooging absorbeert of bevriest de zeldzame kapitalen, die voor de schatkist beschikbaar zouden zijn geweest. Van 1936 af konden de schatkistbehoeften slechts bevredigend worden door bankvoorschotten. Wanneer Flandin dan zegt, dat de regeering haar toevlucht zal moeten zoeken tot nieuwe bedragen, schudt Vincent Auriol ontkennend het hoofd. Aan den anderen kant neemt het deficit op de handelsbalans voortdurend toe en dat zal nog erger worden, indien de regeering met contingenteering en douanerechten tegen de prijsverhooging zal gaan strijden. Dit deficit beloopt sinds de devaluatie 4700 millioen. De regeering verwacht veel van het toeristenbezoek aan de tentoonstelling. Verondersteld, dat de vreemdelingen in Frankrijk tot een bedrag van vier milliard zouden inwisselen, dan zou dit bedrag nog niet voldoende zijn om de spoorwegleening in November aan Engeland terug te betalen. Volgens de balansen van de Bank van Frankrijk kost de deflatie-politiek volgens Flandin 7 milliard „francs van Poincaré" en sinds de devaluatie zeven millioen „francs van Auriol". De regeering zal tegelijkertijd het hoofd moeten bieden aan de schatkistcrisis en de monetaire crisis. Voor de financiering harer betalingen zal zij slechts tot inflatie kunnen overgaan en voor de verdediging van den franc slechts tot deviezencontröle. Doch de instelling van deviezen-controle zou u vervreemden van de democratieën, op wier steun gij de vredesgaranties baseert. Om vertrouwen te wekken, moet gij een beroep op de eenheid doen en het kapitaal niet verder tegenover den arbeid Dlaatsen. Indien de regeering geen financieel herstel heeft bereikt is dat niet, omdat technische fouten zouden zijn begaan, maar wegens een ongunstig vooroordeel van het kapitaal te haren opzichte. Het is niet de definitie van „pauze", aldus Flandin, welke het nationale en de kapitalen zal doen terugvloeien. In Frankrijk zal tenslotte een politieke dictatuur komen, omdat de economische en fiscale dwang van de burgers slechts passiva eischen. De geschiedenis leert, dat een duurzame sociale vooruitgang den volksmassa's slechts door den middenstand is gebracht. Daarentegen heeft demagogie slechts tot anarchie en dictatuur geleid. Een vaststelling der prijzen zou een zeer groot gevaar medebrengen en in Frankrijk een systeem brengen als thans in Duitschland bestaat. Er kan geen sprake van zijn de arbeidersklasse te bevoorrechten, maar het is ook een groote fout te meenen den boerenstand te kunnen rantsoeneeren. (Applaus en beweging). Flandin besloot met een beroep op de republiek een einde te maken aan de politiek van oneenigheid en verdeeldheid. De nationale welvaart kan slechts voortkomen uit een eensgezind Frankrijk, bevrijd van den klassenstrijd. De rede van Flandin werd luide toegejuicht door de afgevaardigden van rechts en centrum. Fernand Laurent aan het woord. Na een kleine onderbreking was het woord aan Fernand Laurent, die de regeering interpelleerde over haar algemeene en financieele politiek en daarbij zeide, dat dagelijks 200 millioen frank naar het buitenland vluchten. Protest van Vincent Auriol. Vincent Auriol, de minister van financiën, protesteert. Hij verklaart, dat het niet waar is, dat dagelijks 200 millioen franken worden uitgevoerd. Dergelijke praatjes kunnen het openbaar baar crediet in gevaar brengen. Op die manier brengt men het land in paniekstemming. Fernand Laurent citeert daarna de Times. Wat de werkzaamheden op het tentoonstellingsterrein betreft, doet Laurent het voorkomen, alsof daar slechts arbeiders in dienst worden genomen, die zijn aangesloten bij de C. G. T. Hij spreekt van een aanslag op de arbeidsvrijheid. Hij betwistte dat er in het zakenleven een opleving zou zijn. Alleen in de oorlogsindustrie heerscht welvaart. Paul Reynaud spreekt. De vroegere minister van financiën, Paul Reynaud, betreedt vervolgens de sprekerstribune. Hij zegt o.m., dat thans meer grondstoffen worden ingevoerd, die duurder betaald worden. Om deze te betalen zou de Bank van Frankrijk in enkele maanden haar goudvoorraad uitputten. Er is een overeenkomst gesloten tusschen Frankrijk, Engeland en de Vereenigde Staten om de orde te herstellen in de oeconomische betrekkingen ter wereld. Op het oogenblikyfler devaluatie zou de regeering de contingenten hebben kunnen laten vervallen en buitenlandsche producten kunnen laten invoeren. Het was een prachtige gelegenheid om het oeconomisch leven van het land te herstellen. Twee maanden na de devaluatie waren de prijzen in Frankrijk hooger dan de wereldprijzen. Wanneer men den arbeidsduur vermindert en de loonen verhoogt, kan men de prijzen niet handhaven. De regeering heeft twee tegengestelde politieke koersen gevolgd: die van de driepartijenovereenkomst met de schrapping van contingenten en een binnenlandsche politiek, welke gebaseerd was op de koopkracht. Reynaud verklaart dan, dat zooals er geen devaluatie van rechts en geen devaluatie van links is geweest, er in deze kwestie ook geen politiek van rechts of links is, doch slechts een politiek, welke het land dient of het land verliest. Blum aan het woord. Blum wijst er Laurent op, dat de tentoonstelling op een vastgestelden datum moet worden geopend. Het plaatsingsbureau van het departement kon niet de noodige geschoolde arbeiders leveren, waarop de vakvereenigingen deze taak op zich namen. In het district Parijs nu, zijn bijna alle geschoolde arbeiders aangesloten bij deze vakvereenigingen. Er zijn 15.000 arbeiders te werk gesteld, hetgeen het mogelijk zal maken op tijd gereed te komen. Wij hebben het recht te beweren, dat de toestand thans beter is dan eerst. (Applaus links, geroep rechts en centrum). De rechterzijde interrumpeert opnieuw, wanneer Blum zegt, dat de werkloosheid vermindert. Blum wil dan het spreekgestoelte verlaten, doch na applaus van links zet hij zijn redevoering voort. Wat de kapitaalvlucht betreft, herinnert de minister-president er aan, dat zulks ook onder de regeeringen van Laval en Flandin het geval is geweest en dat in 1935 19 milliard frank (van de huidige waarde) het land hebben verlaten. Blum zette vervolgens nog eens de redenen voor de pauze in de activiteit der regeering uiteen. Na de piuze zal men voortgaan om het programma van het volksfront te voltooien. Dit programma, aldus Blum, is trouwens niet onderbroken. De perswetten zijn in behandeling bij den Senaat en de groote landbouwwetten bij de Kamer. De regeering zal het ontwerp inzake een nationaal werkloozenfonds indienen. Hetgeen niet voorkomt op het gemeenschappelijk programma van het volksfront zal, alvorens bij de Kamers te worden ingediend, het voorwerp uitmaken van een gemeenschappelijke beraadslaging, dit voor het geval het programma niet voldoende mocht zijn, dat er leemten zijn, die aangevuld moeten worden. Wat de kwestie betreft van een wijziging in de samenstelling der regeering tijdens de pauze zeide Blum: Indien ik van meening was. dat het wenschelijk en noodzakelijk is, een regeering der nationale eenheid te vormen, zou ik heengaan. Ik zou niet een regeering van het volksfront in een regeering van nationale eenheid kunnen veranderen. Blum wees daarop op het gevaar van een politeke verschuiving. Hoe, zoo vroeg hij zich af, zouden de volksmassa's hierop reageeren? Het gevaar is groot, dat de volksmassa's, verraden en overwonnen, hun liefde voor de republiek zouden verliezen. Door het vertrouwen der volksmassa's hebben wij gezag, wanneer wij het verloren, zouden wij ons bestaansrecht verliezen. Ik geloof, dat alle democratische partijen in de regeering vertegenwoordigd moeten blijven. Blum besloot met een beroep te doen op alle vaderlanders, hun medewerking te verleenen aan de taak der regeering. Nadat Blum door de linkerzijde langdurig was toegejuicht, werd de vergadering tot half negen geschorst. Na de hervatting van de Kamerzitting voerden nog enkele afgevaardigden' het woord, waarna de voorzitter voorlezing deed van de ingediende resoluties. Een door Barety ingediende eenvoudige resoluóie heeft den voorrang. Uit naam ci«C meerderheidspartijen is een andere resolutie ingediend, waarin in de navolgende bewoordingen het vertrouwen in de regeering wordt uitgesproken: De Kamer, die de verklaringen der regeering goedkeurt, stelt vertrouwen in haar, voor de voortzetting van uitvoering van zijn programma van economische vernieuwing, en sociale hervorming, wijst iedere toevoeging af, en gaat over tot de orde van den dag. Flandin nogmaals aan het woord. Flandin, die daarop nogmaals het woord nam, zeide, zich tot Blum richtende: Ik wil antwoorden op uw rede, die een paraphrase is van die, welke u te Saint Nazaire hebt uitgesproken. Spr. zeide, dat vóór de regeering van het volksfront weliswaar tijdens drie weken van speculatieve aanvallen op den franc groote hoeveelheden goud het land hadden verlaten, doch dat thans sprake is van een langzaam doodbloeden. Het ernstige is, dat het regelmatig en vrijwel constant is. Voortgaande zeide Flandin: Ik betwijfel of de openbare meening voldaan is. Zonder twijfel hebt gij gedacht dat Uw geloof in de toekomst en Uw hymne aan het vertrouwen voldoende zouden zijn. Ik wil niet aandringen. Gij denkt te goeder trouw op den. weg naar het succes te zijn. De gebeurtenissen zullen toonen, wie van ons gelijk heeft. Campinchi verklaarde, dat de radicalen de regeering zullen blijven steunen. Motie van vertrouwen in de regeering aangenomen. Nadat de Kamer» met 361 tegen 211 stemmen een motie had verworpen, waarin de Kamer zonder meer besluit over te gaan tot de orde van den dag, heeft zij een motie van vertrouwen, die onderteekend was door de voorzitters der meerderheidsfracties, aangenomen met 361 tegen 209 stemmen. Om 1.40 uur is de vergadering uiteengegaan. DUITSCHE BISSCHOPPEN BIJ HITLER. Memorandum met wenschen en grieven der kerk overhandigd. Dc Führer en Rijkskanselier heeft gistermiddag te Berchtesgaden op den Obcrsalzberg kardinaal Schulte van Keulen en vorst-bisschop Bertram van Breslau in audiëntie ontvangen, aldus meldt de Tel. Beide"Katholieke geestelijken waren vergezeld van den secretaris van het Duitsche episcopaat, prelaat Wienkes. De overige leden van de „commissie van vijf", die de katholieke kerk in Duitschland tegenover de regeering vertegenwoordigt, nl. kardinaal Faulhaber van München, de bisschop van Berlijn, graaf Preysing en de bisschop van Munster. graaf Galen, waren niet aanwezig. Bii den aanvang van het onderhoud overhandigden de katholieke hoogwaardigheidsbekleeders den Führer een memorandum van zestien pagina's, waarin nogmaals de grieven en wenschen der katholieke kerk uiteengezet werden. Voornamelijk behelst het memorandum de katholieke eischen in zake de schoolkwestie en de vrijheid der confessioneele pers. Het onderhoud duurde ruim een uur. na afloop waarvan de geestelijken zich naar München begaven, waar zij aan de overige leden van het katholieke kerkbestuur verslag uitbrachten. VON RIBBENTROP BIJ MINISTER EDEN. Gistermiddag heeft de Duitsche ambasadeur te Londen von Ribbentrop een bezoek gebracht aan den minister van buitenlandsche zaken, Eden. In diplomatieke kringen acht men de beteekenis van het onderhoud tusschen Eden en von Ribbentrop niet van zeer groot belang. LLEWELLYN WAAGT EEN NIEUWE POGING. Llewellyn is gisterenmorgen in zijn Percival Gull-vliegtuig van Croydon vertrokken om nogmaals te trachten het record op den afstand Londen—Kaapstad te verbeteren. Hij verklaarde eerst naar Tunis te zullen vliegen, waar hij zijn voorraad brandstoffen zal aanvullen. Vervolgens wil hij de reis voortzetten over Kaïro, Kisoemoe. Broken Hill en Kimberley. TIJGER ONTHOOFDT EEN KIND. Te Gyoengyoes heeft een circus-tijger, welke door zijn temmer buiten zijn kooi vertoond wordt, een kind zoodanig aangevallen, dat het hoofdje van den romp werd gescheiden. , De tijger werd met revolverschoten gedood. De toeschouwers sloegen, door de paniek aangegrpeen, in wanorde op de vlucht. DERTIEN JAPANNERS GEDOOD. In een gevecht met bandieten. Een afdeeling Japansche soldaten, bestaande uit dertien man, stuitte bij Tang Yoean Hsien (in Mandsjoekwo) op een bende van 300 bandieten. Bij de gevechten, die hierop geleverd werden, zijn alle dertien Japanners afgemaakt. --- LOSSE BLAADJES Den Bosch—wereldstad. V Ons Den Bosch is wel gróót; 't heeft wel elangrijke menschen en machten en een historie die eerbiedwekkend is van oudheid en kracht, maar de meest verstokte Bosschenaar, die ernaar zit te popelen dat we met ons allen de vijftigduizend bereiken, zal toch niet durven beweren dat we een wereldstad zijn. Maar toen ik laatst een kennis uit Parijs sprak, die zei „tja, bij ons is het zóó'n wereldstad, dat je als je op Montparnasse woont soms een héél jaar de Place de 1'Opéra niet ziet en wanneer je in het Quartier Latin thuis bent, dat je dan soms in maanden niet op Montmartre komt", ja, toen heb ik direct gedacht, als dat het kenmerk van een wereldstad moet zijn, dan is Den Bosch óók een wereldstad, want is het bij ons eigenlijk niet nèt zoo? Ik ken bijvoorbeeld een keurigen meneer, die ergens op 't Zand 'n keurig huis bewoont. Werkelijk een héér, waar héél veel menschen hun hoed voor afnemen en die èrg ontwikkeld is, hij kan over alles meepraten en als een van de kinderen iets niet weet of 't nou Pythagoras of le vase-la vase of de hoofdstad van Peru is, dan zegt Ma: „ga 't maar eens aan Pa vragen, die wéét het wel...." Nu en die heer van het Zand, die z'n heele leven in Den Bosch woont, die is niet alleen nog nooit bij Sluis o geweest, maar hij weet zelfs den weg op den Muntel niet. En dan ken ik een dame van het Hinthamerend, óók een oer-Bossche, geboren en getogen, en die vroeg ik laatst: „Marie, waar is de Jeronimus Boschstraat?" Ze zei: „wacht 's efkes, dè wéét ik wel", en toen verwees ze me ergens naar een straat waar vroeger de gasfabriek stond. Totdat er eindelijk een agent kwam die me vertelde dat ik naast de Pnem moest zijn. En toen ik het later aan die Hinthamerendsche vertelde, maakte zij niet eens verontschuldigingen, maar zei ze: „Mar wie komt er nou ök óóit van 't Hinthamerend in de buurt van de Pnem?" En dan wilde ik U eens vragen, gij Bosschenaars die zegt, dat ge Uw stad zoo dóór en dóór kent: Hoeveel van U allen heeft ooit gespelevaard door de Diest? En wie van U heeft de opgravingen in de Zusters van den Orthenpoort wel eens bezocht onder leiding van dat oude kereltje, dat er koninkje speelt in dat vreemde, koele, grijze rijk uit een ver en schoon verleden? En gij, broeder Bosschenaar, hoe dikwijls waart ge in ons Museum? Ja-nee, Den Bosch is een beetje een wereldstad. 't Kan bést voorkomen dat iemand uit de Triniteitstraat z'n leven niet in de Luybenstraat komt en dat een bewoner van de Lekkerbeetjestraat nog nóóit in de Jan de Ia Bar-Iaan geweest is. Ik bedoel: dat is nog maar één argument voor de stelling dat Den Bosch wereldstad is. Er zijn nog wel méér argumenten voor. Onze prachtige gele koektrommels bijvoorbeeld waarmee we van het station naar de Pensmarkt rollen en ons begrootings-eindcijfer. Maar daar had ik het nu niet over.... • ---