BRIEVEN UIT BELGIE. Van onzen bijzonderen correspondent. De klankfilm. — Liefde op 't eerste .gezicht bij de Brusselaars. — De eerste slachtoffers. Brussel, September. Të ; Brussel, niet tfikider- dan eldess, wordt de tol betaald aan de stille kunst: de film, en nog wel een hooge tol. In het centrum van de stad worden, zooals vroeger alleen de groote geldpaleizen dit schenen te kunnen, de kostbare* gebouwen op dure gronden ingenomen door een dozijn filmtheaters en nu nog worden eiken dag bestaande, oude gebouwen gesloopt om plaats te maken voor steeds nieuwe cinema's, waarvan de promotors blijkbaar niet bang zijn — wel integendeel — dat het publiek van filmspektakel oververzadigd worden zal en huri onderneming op deze oververzadiging stranden zal. De leiders van een van de groote schouwburgen, de „Scala" óp het de Brouckereplein, die reeds jaren lang als operetten-theater een vast, zij het dan oók wellicht een speciaal publiek had verworven, en waarin pas onlangs volledige veranderingen werden uitgevoerd, die de speelzaal tot een van de mooiste van de stad maakten, hebben zelfs gemeend dat er meer geld te verdienen was door af te zien van het gezongen tooneel, hebben daar dan ook den brui aan gegeven om op hun beurt te offeren aan de stille kunst. Hun schouwburg is n.1. met ingang van dit winterseizoen hervormd in een bioscoop, die het van den beginne bij het publiek, ondanks de stikkende warmte, reeds doet. Dit zal wel niet alleen eigen zijn aan Brussel. Het publiek houdt internationaal van de film, de nieuwe kunst, die tot een ware onafhankelijke kunst is uitgegroeid. Het houdt er hier van om dezelfde reden als te Amsterdam, te Londen, te Berlijn, te Parijs het publiek ervan houdt: omdat het in de donkere zalen ontspanning vindt in de eerste plaats, enkele uren vergetelheid in een boeiend, spannend verhaal, of een kunstontroering dié door geen enkelen anderen kunstvorm kan worden verwekt. Het houdt ervan omdat het een zoo bij uitstek democratische vermakelijkheid is waar geen andere eischen van étiquette worden gesteld dan gewoon fatsoen, dat elk behoorlijk mensch aangeboren heeft, omdat men er op vrijwel alle uren van den dag van genieten kan. er vlug kan binnenwippen na gedane dagtaak. Brussel maakt dus wel geen uitzondering op een algemeenen reget. Maar thans lijkt het ons wel of Brussel toch uitzondering gaat maken en hier nog meer dan elders de film, sedert zij geen „stille" kunst meer is, aantrekkingskracht uitoefenen gaat op de massa. Sinds de „talkies" in de groote Brusselsche zalen zijn verschenen, zijn deze zalen inderdaad niet meer leeg en kon men het voordien beleven, dat men een uurtje file maken moest voor de loketten van een theater waar een of andere nieuwe productie werd gedraaid, thans kan men er op rekenen dat men aan deze beproeving niet ontkomt, daar waar een spreekfilm, een klankfilm of een geluidfilm, als men wil. wordt gedraaid. Een van deze bioscopen heeft het zelfs reeds noodig geacht haar permanente reeks voorstellingen van half twaalf voormiddags te beginnen en om half een 's nachts te eindigen, ten einde in staat te zijn aan alle belangstellenden een kans te gunnen Enkele maanden reeds worden de Brusselaars op klankfilms onthaald. De belangstelling was eerst vrij gering, maar een behendige reclame heeft er voor gezorgd dat deze groeiende werd en eenmaal het publiek in de zaai heeft dit zelf de noodige propaganda gemaakt en is de stormloop begonnen. De „talkies" hebben de Brusselaars met één slag veroverd: liefde op eerste zicht. Het is zoo merkwaardig dat men wel de-vraag stellen mag of deze belangstelling aanhouden zal. Het antwoord op deze vraag zou tevens het antwoord moeten zijn op de vraag welke vlucht de klankfilm wel nemen zal en of haar prestaties wel de hoop eh de verwachtingen wettigen zullen, die in haar worden gesteld. Intusschen hebben de bioscoopbestuurders, die zich aan de klankfilm gewonnen hebben gegeven, het behendig aan boord gelegd, om de belangstelling te scherpen en het publiek te laten hunkeren naar wat er vervolgens op het programma zal worden opgenomen. De Metro-Loew-Goldwijn film „Les Gmbres Blanches", is wel deze die het meest „trekt" en op zichzelf is deze prachtige film — een ware veropenbaring — reeds een aansporing om naar meer te verlangen. De verdere programma's zijn echter steeds zoo samengesteld, dat de toeschouwer en toehoorder kennis maakt met elk staaltje van de wijze waarop tot dusver de klankfilm zich heeft doen gelden. Zoo wordt hier o.m. een klankfilm gedraaid die een jazz-orkest-vereeniging geeft, waarvan elk muzikant een nummertje vervult. Een demonstratie-klankfilm by uitstek, gevolgd door een andere rolprent die een zangeres te zien en te hooren geeft in een van haar liederen, wat öe illusie volledig maakt, gevolgd door een actualiteitenfilm, die eveneens en vooral nieuwe en verre horizonnen opent op de mogelijkheid om voor het nageslacht dingen te bewaren die totdusver slechts eerst in herinneringen voortleefden, in boeken, later in stille beelden, maar thans volledig blijvend kunnen worden geregistreerd. En als laatste demonstratie draait men enkele tooneeltjes af uit de eigen Brusselsche omgeving. enkele markttooneeltjes, met het eigenaardig geruisch van stemmen en verkeersdrukte. Ook een tooneeltje van een Vlaamsche melkverkoopster die een gesprek voert met een dienstmeisje, hetwelk — voor de gelegenheid heeft men niet anders gekund dan beide personages Vlaamsch te laten spreken — er de eerste op wijst, dat haar melk is gedoopt, al vragende of zij in den regen heeft gestaan. Doch dit is slechts een curiositeit van het programma, die weliswaar in den smaak valt van het publiek, maar nog geen belofte inhoudt voor de toekomst. De nieuwigheid heeft intusschen ook haar schaduwzijde: het ontslag van de paar honderd muzikanten, die hun broodwinning hadden in de cinema's, waar thans het orkest overbodig is geworden door de klankfilm, en die hun bedrijf natuurlijk met geen overbodige lastposten wenschen te bezwaren. Met elke nieuwe bioscoop, die zich naar de nieuwigheid schikt, zal dit aantal werklooeen aangroeien. Voor dezen is het een zware slag, te meer, daar er voor hen blijkbaar niete op gevonden wordt. Te Antwerpen is het, vóór de klankfilm haar intrede in de stedelijke bioscopen had gedaan, tot een conflict met de muzikanten gekomen, toen deze nieuwe looneischen hebben ingesteld. De bioscoopbestuurders hebben er namelijk een gelegenheid in gezien om met hun muzikanten te breken door al hun eischen af te wijzen. Zij hebben het lat^n aankomen op een algemeene staking van de muzikanten, om, zoodra de lessenaars verlaten waren, mechanische muziek te installeeren. die het publiek een zekere voldoening schijnt te schenken. In de Scheldestad is hiermee het terein voorbereid en is er geen hinderpaal meer om de klankfilm triomfantelijk te ontvangen. Inmiddels kan men duidelijk waarnemen dat in het cinema-bedrijf een ware omwenteling op touw is gezet, waarmee de cinemabestuurders, zullen te worstelen hebben en waarvan de ontknooping nog vei- in de duistere toekomst ligt. --- ENGELSCHE BRIEVEN. DE TAXI ALS HAANTJE DE VOORSTE.— AFSTANDSGRENZEN. — LOOP HET MAAR! — ENGELAND ZIEN PER TAXI. Londen, 12 September 1929. De Londensche taxi blijft een voorwerp van grief en geschil, steeds wat verzacht door spot in de humoristische bladen. De bestuurder wordt er onafscheidelijk in gemengd. Hoe kan het anders? Zit hij niet als vastgegroeid achter het stuur van zijn wagen? Hier is het nieuwste geval: Wanneer een taxi niet bezig is een „fare" te vervoeren, staat het voertuig met andere taxi's en in een rij achter elkaar in het midden van een straat, gewoonlijk bij een kruispunt. De bestuurders verwachten dat gegadigdei, voor een taxi het voorste voertuig in de rij zullen nemen. Dat kost wel eens zelfoverwinning, b.v. wanneer de voorste taxi er vuil en vervallen uitziet en de tweede een pronkjuweel van taxi-luister is. Maar indien ge uw hand zoudt willen uitstrekken naar den glanzend gepoetsten deurknop van het vehikel op de tweede plaats in de rij, dan laat zijn eigenaar of bestuurder u weten dat ge het sjofele rijtuig vooraan moet nemen. Ge gehoorzaamt gedwee, uit gewoonte, om recht en billijkheid: de man met den versleten wagen moet ook leven. Het is mogelijk dat wij, aldus handelend, ook den invloed ondergaan van den wel ver. breiden indruk dat alle taxi-chauffeurs een zekere ruwe zelfbewustheid bezitten waartegen elk argument van den gemiddelden, vredelievenden en herrie-hatenden burger niet is opgewassen. Maar een lid van het Britsche Dierkundig Genootschap — een persoon dus die wel te# genover woester dieren zal hebben gestaan dan dezulken die boven vier meer of minder wit gekalkte taxi-wielen door de Londensche straten zwerven — heeft zich dezer dagen met succes tegen de hier geschetste regeling verzet. Hij kwam uit den Dierentuin bij Regent's Park en liep de rij taxi's af, die daar een vaste standplaats hebben. Het derde voertuig in de „rank" leek hem veel schooner dan de voorgangers en hij beproefde dus dat derde voertuig te huren. De bestuurder weigerde hem te vervoeren en den volgenden dag werd deze weigeraar voor den politierechter van het district met een pond sterling beboet. Zijn weigering was een overtreding geweest van de wetten, die het taxi -bedrijf meet in acht nemen. De chauffeur werd verdedigd door een advocaat van zijn vakbond. Maar de magistraat weigerde te luisteren naar de voorstelling dat de chauffeur aan iet hoofd van do taxi-rij recht kon doen gelden op den eersten passagier of „fare", die zich aanmeldde. Hij erkende dat het gebruik hem bekend was maar het bestond niet lang genoeg cm het wetskracht te geven. De invloed van deze rechterlijke uitspraak zal misschien zijn dat de menschen voortaan zullen zoeken naar de taxi met het aantrekkelijkst uiterlijk. Dat kan dan weer tot heilzaam gevolg hebben dat de taxi-chauffeurs om strijd zullen gaan poetsen, boenen en stoffen en dat Londen straks een keur van openbare taxi's zal hebben, die elkaar in zindelijkheid en glans niets toegeven en waarin de keurigst gekleede hertogin, markiezin of film-ster kan plaats nemen zonder gevaar voor haar jurk, zonder gevaar voor haar waardigheid. — En wanneer he-, zoo ver Is kunnen de chauffeurs ook weer terugkeeren tot den regel van den voorsten wagen. De plichten en de rechten van den Londenschen taxi-chauffeur zijn velerlei en ingewikkeld. Een deel er van is ontleend aan oude wetgeving. Een taxi behoeft b.v. een passagier nimmer verder te vervoeren dan een afstand van zes mijl of tennaastenbij 10 K.M. De chauffeur kan dit reoht ontleenen aan een vijftig jaar oude wetgeving op het bedrijf van huurrijtuigen in Londen, uit een tijd dus toen er nog geen motorvoertuigen waren en de „hansom" het werk beproefde op te knaopen dat nu door de taxi's wordt verricht. „Hansoms" zijn nu museumstukken geworden, die zich nog wel eens schuw en altijd in het holle van den nacht op straat vertoonen. Maar de oude verordening betreffende het maximum van den te vervoeren afstand, gemaakt met het oog op den niet steeds levenskrachtigen „havermotor" bestaat nog en ls nog van kracht in dezen tild van door benzine verkregen paardenkrachten. En men heeft er wel eens last mee, wanneer men met een ondienstwillisren chauffeur te doen heeft. Wanneer men b.v. aan een der boottrein-stations ten Zuiden van de Theems aankomt, vaak met veel bagage en in den laten avond, en een woonhuis in het hooge Noorden van Londen de bestemming is, dan kan een onwillig taxibestuurder ernstige moeilijkheden scheppen. Hij kan of bot weigeren het vervoer te ondernemen, door uit te maken dat de afstand meer dan zes mijl is, of schacheren om een buitensporige fooi in ruil voor zijn bereidwilligheid. — Ik moet er echter terstond op laten volgen dat men zulke onmenscheltjke kerels slechts bij uitzondering ontmoet. Tegenover dit taxi-drama aan een station staat een ander van gansch tegenovergestelde strekking, waarin dezer dagen een kennis van mij de rol van het slachtoffer speelde. Hij arriveerde aan het bekende Victoria-station met een zwaren koffer en vroeg een taxi-chauffeur hem naar een hotel dichtbij te brengen. De man had er geen zin in, waarschijnlijk omdat hij op een naar zijn oordeel voordeeliger rit kon rekenen en verklaarde botweg, dat mijnheer het wel loopende af kon. Mijnheer liet zich echter zoo niet afschepen. Hoewel hij een vreemdeling in Londen was, wist hU wel dat een taxi-chauffeur verplicht is „een vrachtje" aan te nemen. Hij riep een politie-agent.... die echter in dit geval niets kon deen daar de chauffeur niet op openbaar gebied maar op het particulier terrein van de spoorwegonderneming stond, waar geen politie-verordeningen konden gelden. Maar de onheusche man kreeg toch zijn straf. Want de politieagent waarschuwde den stationschef, die den chauffeur gelastte zich terstond van het terrein te verwijderen. — Het is echter duidelijk dat taxi-chauffeurs, indien zij slecht gehumeurd zijn, het wat bedeesde deel van het publiek naar hartelust kunnen plagen. In het algemeen wordt echter het publiek goed door de taxi's bediend. De chauffeurs nemen weliswaar in den regel een houding aan van verveeldheid en van superioriteit, die zich verlaagt om u in opperste goedheid een onschatbaren dienst te bewijzen — en zij verwaardigen zich ook zelden „dank u" te zeggen voor een fooi — al was ze nog zoo vorstelijk — maar ze brengen u toch thuis of waar ge heen wilt. — Er is zelfs een recent geval van een sieraad van dit gilde» in den persoon van een taxi-man, die zich liet engageeren, niet voor een rit van ten hoogste zes mijlen maar van onbeperkten afstand. in dit geval ging de Londensche taxi over de wegen naar Schotland en langs een grooten onweg terug naar Londen. Toen deze taxi weer haar plaats achteraan in een Londensche taxi-rank innam, had ze meer dan 1600 mijl afgelegd met een passagier, die op deze ongewone wijze de schoonheid van het Britsche land had willen bewonderen. --- ONZE PUZZLES. Oplossing van puzzle 35. Van puzzle 35 zijn verschillende goede oplossingen mogelijk. Wij vinden heel wat variatie onder die zeer vele oplossingen, die zijn binnengekomen, en waarvan er niet één fout was. Een der oplossingen geven wij hieronder; 't is ook die, welke door de inzenders 't meest gevolgd is. , De prijzen vielen ten deel aan M. Mostermans, Rechtestraat O 6 3, Nieuwkuik en M. van Dun Jr., Koningsweg 10, alhier. Wij verzoeken den inzenders dringend hun naam en adres op de oplossing zelf te vermelden; dit alleen te doen op de enveloppe is niet voldoende. Deze week is 't voorgekomen dat we een oplossing kregen waarop geen naam of adres vermeld staat. Ook waren er bij die wel een begeleidend briefje zonden doch.... de oplossing zelf niet Insloten. Voor de volgende puzzle loven wij tvre« dooaen Droste-pastilles uit. ; Gevraagd op de snijpunten van deze lijnen tien centen, dubbeltjes, knoopen of fiches zoodanig te plaatsen, dat deze 10 voorwerpen 5 ongebogen rijen van 4 vormen. Maar.... er zijn twee voorwaarden. Aangezien er sprake is van snijpunten, mag er natuurlijk niets op de buitenste lijn geplaatst warden. Ten tweede mogen er niet meer dan tien fiches of geldstukjes gebruikt worden. Men zende oplossingen uiterlijk Woensdag aan den puzzle-redacteur. Puzzle No. 36., --- HAAGSCHE BRIEVEN „Gemoedelijkheid" is een woord dat niet in den Haagschen Dictionnair staat! Wat weet een Hagenaar van gemoedelijkheid! Nu weet ik wel dat de ras-Hagenaar oogenblikkelijk opvliegen zal met voorbeelden van het tegendeel. Een kennis van me voegde mij aan de lees (lees: kletstafel) in „Riche" al toe.... en in onze Tweede Kamer dan? Gemoedelijk kan 't er wel eens toe gaan, ja te gemoedelijk! maar als de gemoedelijkheid op zijn plaats is.... och! Ja, 't is een feit dat soms gevoelvolle woorden in gemoedelijken toon overslaand meer effect hebben dan stijf deftige stadhuistaal, die aan den hoogen boord en gekleeden jas doen denken. Zoo weet ik wel zeker dat in de nieuwe eerste zitting van de kersversche Tweede Kamer pas, de fungeerende voorzitter, de heer Schaper, naar het hart van velen zal gesproken hebben, toen hij in vriendelijke hartelijke woorden, zeer waardeerend herdacht den thans heengeganen Jhr. Mr. van Sasse van Ysselt, die het vorig jaar de nestor der Kamer was eri daarbij de hoop uitsprak dat hij met zijn groote gaven het land nog lang zal kunnen dienen. En hoe hartelijk krachtig was het applaus na die gevoelvolle woorden, „gemoedelijk" zonder opsmuk gesproken. Nog even wil ik toch ook nog hier de note gaie uit het speechje aanhalen. Bij de bespreking van de samenstelling der Kamer merkte de heer Schaper snaaks op dat sommigen der leden vrijwillig, sommigen min of meer vijandig zijn heengegaan! Maar tot de vrijwillig heengeganen behoorde dan Jhr. Mr. Sasse van Ysselt, ook oud-Minister de Visser, dien hij-ook herdacht. Toen in deze zitting de heer de Geer de Rijksbegrooting voor 1930 aanbood, waarbij ■werd medegedeeld dat zij zal worden gedrukt en rondgedeeld, dacht ik aan het moment in de Kamer toen nog Minister van Lynden.van Sandenburg 'deze Staatsbegrooting niet aanbood, niet voorlas zelfs maai-..:. woordelijk uit het hoofd opzegde. Ik heb het voorrecht niet gehad dat merkwaardig moment bij te wonèri, 'maar het 'mèet fameus geweest zijn! Minister van Lynden van Sandenburg was een van de rechtsche staatslieden kabinetformateurs, een bolt met recht! Stel u voor, al die daverende getallen breedvoerig toelichtend juist uit te spreken.... uit het hoofd! Vier en dertig milüoen, honderd een en tachtig duizend, vijf honderd vijf en zestig gulden 84 cent ja de centen er bij! En zonder zich maar een cijfertje te vergissen.... de lieele Millioenenrede! alles gemoedelijk uit het hoofd uitsprekend met de handen op den rug! Nog onlangs werd ik aan reeds gezegde kletstafel er op gewezen, hoe anders toch de vroegere Haagsche toestanden waren, ook op justitieel- en politie-gebied. Vroeger de commissaris van politie Olivier! hij liet nooit een kerel gaan of hij had bekend de misdaad, en commissaris de Klapper ook al zoo'n echte ijzervreter, als je daarvoor verscheen, bekende je al de misdaad als hij je maar even doordringend aankeek. Commissaris Dielz was ook niet mis, die had voor zijn rekening in zijn wijk de buurt van de danshuizen. Hij kende al het schorremorrie op een prikkie en geen boef of hij viel door de mand! Die aliassen met hun modern systeem die maar leukweg zeggen, ik weet van niets, ik heb het niet gedaan, die stoicijnsche typen had je nog niet, de commissaris hoefde maar te bulderen en de cel open te zetten mitsgaders de duimschroeven en de boef deelde al subiet gedienstig mede, dat hij het gedaan had. Zoo was het vroeger, toen alles ook in Den Haag gemoedelijker was, beweerde mijn vriend, toen staarde de misdadiger niet filosofisch voor zich uit, maar deed ten minste zijn mond open door met luider stemme uit te schreeuwen: „Meneer de commissaris! ik zal het nooit meer doen!" Toch is de Haagsche gemoedelijkheid nog niet van de lucht. Een zich hier gevestigde vischclub, die in de wateren van Zevenhuizen Moerkapelle en bij Zoetermeer Zegwaard de baarzen en de snoeken gaat halen voor moeder de vrouw, heeft zich in den herstelconferentie-tijd gewend tot.... Premier Briand! Wat hadden die nu met den toen op aller lippen zwevenden Franschen Minister te maken? Briand is een groot-visscher! In zijn vacantiedagen staat hü in zijn linnen jas en grooten stroohoed op „en campagne" bij de heerlijke vlietende Fransche bergriviertjes op „traite saumannée" te hengelen. Dat wist men blijkbaar hier. En fluks schreef de vischclub aan monsieur Briand of hij haar de groote eer wilde aandoen, ook zijn auto eens in de richting Zevenhuizen Moerkapelle te sturen, waar hem zou wachten een onderdanige vischclub, vischrijke wateren, te midden der Zuid-Hollandsche landauwen en zeer bereidwillige snoeken en baarzen, die zijn hengel zouden frequenteeren! Maar Briand heeft veel gehengeld hier en veel gevischt! Wie zal dat tegenspreken? maar naar Zoetermeer etcetera is hij niet gegaan. De Vischclub bezit nu een historisch stuk, want Briand liet door zijn secretaris mededeelen in een heel complaisanten brief, dat hij „trés enchanté" was over de lieve invitatie, maar dat hij. er helaas geen gebruik van maken kon door zijn drukke bezigheden! Op militair gebied is thans met een Haagsche gemoedelijkheid gebroken door af te schaffen dat onze stafmuziek der Grenadiers en Jagers niet' meer — na voor het Paleis het Wilhelmus te hebben geblazen bij het vertrek van de Koningin naar de Ridderzaal voor de Parléments-opening —, de kapel daarna met versnelden pas, of liever een looppasje, moet gaan hollen ook naar de Ridderzaal, om daar weer klaar te staan als de Koningin aankomt, teneinde haar leukweg weer te begroeten met 'een Wilhelmus! 't Moet wel een potsierlijk gezicht geweest zijn die dappere kapel met den Turkschetrom-slager, den slagwerker met de bekkens, de twee kerels met rinkelende schelleboomen, de artisten met de fameuze groote bashoorns, te zien waggelen ventre a terre over den Kneuterdijk naar liet Binnenhof toe. Een spotvogel had al eens destijds voorgesteld om den grooten Jan Pleizier af te huren waar vroeger de -begrafénisdiehaars mee -werdén terug gehaald- van liét zoo ver afgelegen kerkhof Eik en Duinen. : Nü is" al die gemoedelijkheid — ook' die van. de doodbidders — afgeloopen. De kapel der Grenadiers is voor het. Paleis na haar Wilhelmus je klaar en bij de Ridderzaal staan de Mariniers uit Den Helder! En nu ten slotte nog een staaltje van Haagsche nog bestaande gemoedelijkheid ten opzichten van onzen straathandel: het z.g. venten, dat langs den weg zoo'n omvang heeft gekregen, dat eenige vooraanstaande heeren winkeliers zich tot B. en W. gewend hebben omdat de Winkeliersvereeniging van het. stadsbestuur niet genoeg medewerking ondervindt om dat venten tegen te gaan, daar de voorwaarden door de kooplui niet worden nageleefd. Zoo constateert een fruithandelaar in de Wagenstraat terugloppen van zijn zaak en een chocoladewinkel dito. En nu vernam ik van een winkelier dat men in de -Spuistraat zelfs de venters uit Amsterdam en Rotterdam ziet verschijnen. Ik heb van een mooi plan hooren spreken. De winkeliers zouden al onderling afgesproken hebben met hun waren eveneens te doen venten op keurige wagentje met gehuurde mannen. Het Warenhuis neemt er één voor elk artikel; dat zijn er ongeveer 70. Vroom en Dreesmann mitsgaders de anderen maken er samen 80; dat zijn dus 150 wagentjes. Er wordt dan achter elkaar gereden en geschreeuwd door alle winkelstraten van het centrum Spuistraat, Wagenstraat. Verkeersweg, enz. Vóór op elk karretje de Nederlandsche vlag en achter een vlaggetje met de Haagsche ooievaar! Dat belooft wat! De stadsventers voeren nu ook al actie. Zü beweren ook belasting te betalen en hebben ook vrouw en kinderen! De vreemdelingen zeggen: Zij deinzen meer terug voor edele klanken van de autobussen dan voor de lollige wijze waarop de venters op den toon van: Ze zijn zoo rijp en zoo gezond, hun v.aar aanbieden! Er komen den ingezetenen rauwe of schorre geluiden tegemoet — de Hagenaar kan zich toch wel begrijpen dat de sinaasappelen- en bananen-man geen stem heeft als onze groote Richard Tauber. Dit laatste geef ik grif toe. Den Haag, 18 September 1929. JAN HAGENAAR. --- BRIEVEN UIT DE HOOFDSTAD. partij-politiek en stadsbestuur. — Het schoon dat bedolven wordt. — De Amsterdamsche duinen. — De groeiende stad en de wanhopige chauffeur. Wij zullen niet schrijven over de wethouders-crisis, want wü onthouden ons liefst van politiek. Maar wij mogen wel constateeren dat Amsterdam meer dan ooit regeeringloos is en als een schip zonder roer op de zandzee drijft. Na Jan ter Haar zijn ook de andere vijf wethouders heengegaan, toen een motie van vertrouwen in hun beleid met een overweldigende meerderheid verworpen was. En zij konden bezwaarlijk anders. Zoodat burgemeester de Vlugt thans alleen staat voor de zware taak van het stadsbestuur, tot een nieuw college gekozen zal zijn. Natuurlijk blijven ook tot dan de afgetreden wethouders in funcïie, maar het werk gaat dan toch eigenlijk niet meer van harte. Het is weinig bemoedigend als men ziet hoe weerloos het scheepje van het stadsbestuur aan de politieke stormen overgeleverd is. Terwijl dit bestuur toch vooral zakelijk administratief gevoerd moet worden, want de maatschappelijke belangen raken in vele opzichten nauwelijks de polit.:k. Het is de politiek, die zich aan deze belangen opdringt. Nu zal men moeten afwachten wat de partijen besluiten omtrent de verdeeling der wethouderszetels en de burgemeester mag zijn duimen draaien tot de elementen het eens geworden zijn. En dan zal hem worden medegedeeld met welke heeren hij voortaan heeft samen te werken. Helaas, groote politici zijn niet altijd, groote bestuurders. Gelukkig draait de administratieve en ambtelijke molen rustig door ook als de leiders tusschen de ---