Onze historische kalender. 13 November. MALCOLM, DE DIKKOP. Ongeveer in het midden van de elfde eeuw trad Schotland op in de geschiedenis van Engeland. De eerste koningen zijn weinig bekend en behooren eigenlijk meer tot de legende. Ook weet men weinig van hun strijd met de volkeren uit het Noorden. Koning Duncan I werd in 1040 vermoord door zijn vollen neef Macbeth, die zich daarna van den troon meester maakte. Na een gematigde regeering van 10 jaar was de vrees, die hem werd ingeboezemd, door de partijgangers van den zoon van zijn slachtoffer, oorzaak, dat hij aan zijn bloeddorstig en heftig karakter den vrijen loop liet. Hij liet veien van zijn tegenstanders vermoorden. Macduf, een machtig man, opkomende voor de belangen van Malcolm, zoon van Duncan, voelde bij intuïtie, dat de tiran ook naar zijn leven stond. Hij vluchtte naar Engeland 1 , waar hij weldra vernam, dat zijn vrouw en zijn kinderen waren vermoord en zijn bezittingen in beslag genomen. Hij wist Edunrc 1 ^ning van Engeland, over te halen, Malcolm op den troon te brengen; een Engelsch leger overstroomde Schotland. M-^beth werd overwonnen, werd met eigen hand gedood door Macduf (1056) bij Meigle, dorp in het graafschap Perth, op een plaats Eely-duff genaamd. Malcolm besteeg nu den troon van zijn vader. De Engelsche koning stierf 1066. Hij had Harold als zijn opvolger aangewezen. Slechts heel kort bleef Harold aan de regeering want 28 September van laatstgenoemd jaar werd hij door Willem den Veroveraar op het slag bij Hastings, verslagen. Een der onderdanen van Harold vluchtte met den jongen Edgar, zoon van Harold, zijn moeder Agatha en de twee zusters Christine en Margaretha naar Schotland. Malcolm ontving hen met vele eerbewijzen, behandelde den jongen prins ais den waren koning van Engeland en trouwde met Margaretha, de jongste van de twee zusters. Willem de Veroveraar stierf, en in Engeland werd hij opgevolgd door Willem den Roode. De Engelsche koning, die niet vergeten had dat Malcolm, in de geschiedenis bekend als de dikkop, Edgar had be schermd, eischte dat Malcolm hem zijn hulde zou bieden. Malcolm weigerde en een oorlog brak tusschen beiden uit. Bi. Alnwik in Northumberland ontmoetten beide legers elkaar op den 13den Novem ber 1093. In dit woedend gevecht sneuvelde Malcolm, evenals de oudste van zijn zonen. Onder zijn opvolgers bleef Schotland de vazal van Engeland --- De zaak-Koeppen. (Van onzen Berlijnschen correspondent). Zooeven heeft zich „de zaak-Köppen" hier afgespeeld. Dit geval is zoo typisch voor de beoordeeling van een van de markantste verschillen tusschen het Duitschland van vóór en dat van na 30 Januari 1933, dat wij het even willen navertellen. De hoofdpersoon is allesbehalve een man van beteekenis. Hij heet toevallig Koppen en is even toevallig „Reichsbankrat". Dat wil zeggen: een tamelijk hoog ambtenaar, werkzaam aan de centrale van de Rijskbank in Berlijn. Aan te nemen is na al het gebeurde: een Pruisisch ambtenaar van den ouden stempel. Correct, op de penning, korzelig, eerlijk tegenover zijn staatsplichten, maar klein van karakter, een van die „kleine zielen", die wel nooit zullen uitsterven. Van de omwenteling der dingen, die de Hitlerrevolutie met zich gebracht heeft, heeft deze heer Koppen niets begrepen. Hij werkt in het trotsche gebouw van de ongenaakbare Rijksbank met de nauwkeurigheid en de korzeligheid, de grappige inbeelding en den beperkten horizon van den typischen bureauambtenaar. Thuis toont hij zich vermoedelijk als vijand van al dat nieuwe, dat Hitier gebracht heeft, vindt het nonsens, en wacht met ongeduld op den terugkeer van „het normale". Maar in zijn bureaupaleis, waar de hooge dokter Schacht als president en minister troont, is hij de voorzichtigheid zelf, heft hij bij het begroeten van collega's, chefs en ondergeschikten den rechterarm hoog en mompelt zijn „Heil Hitier!" Een en ander op hoog bevel. En toch heeft het noodlot gewild, dat deze meneer Koppen, deze correcte en voorzichtige, tot rijks-gebrandmerkte wordt. Tot mikpunt van hoon en veraching, tot verpersoonlijking van den moreelen volksverrader, en ten slotte tot bewoner van een gevangeniscel. Alles binnen den tijd van vier of vijf dagen. Wat wil namelijk het ongeluk? Rijksbankraad Koppen is gehuwd, en op naam van zijn echtgenoote staat een woonhuis in Berlijn, waarin de spaarduitjes van mevrouw Koppen voorzichtig en secuur vastgelegd zijn. In dat huis' wonen tallooze gezinnen uit den zoogenaamden arbeidersstand, die tegenwoordig nog meer het troetelkind van den Staat en diens organen geworden is dan hij het vroeger van de Marxistische partijen was. En jegens deze huurders, arme drommels onder hen, speelt de heer Koppen als „vertegenwoordiger" van de rechten zijner echtgenoote, den onvervalschten huisjesmelker. Hij heeft de huurcontracten voor zich liggen en rekent elke week en elke maand met dezelfde hardvochtige correctheid als in zijn boeken op de Rijksbank uit, wat mevrouw Koppen te eischen heeft, en welke misdadige huurder zijn verplichtingen niet nakomt. Dit alles volgens het bekerde beginsel: in zaken houdt de gemoedelijkheid op. Voor hem is, bij alle „Heil-Hitler". geroep en bij alle voorgeschreven enthousiasme voor het Derde Rijk, de mede-Duitscher slechts dan „volksgenoot" en „kameraad", als de duiten van mevrouw Köopen er niet mee gemoeid zijn. En daarom richt hij sinds eenigen tijd zijn verbittering op een huurder, arbeider met vrouw en drie kindrren, die een deel van de huur niet kan betalen, omdat letterlijk het heele gezin ziek ge worden is. De zieke arbeider belooft, de schuld te zullen inhalen. En inderdaad betaalt hij wat af. Zooveel als maar even mogelijk is. Een bedrag echter, dat met ongeveer een Nederlandschen riik=daal. der overeenkomt, blijft hij nog schuldig, als de termijn, die mevrouw en münv-eer Koppen hem gesteld hebben, verstreken is. Vrouw en drie kinderen liggen nog in het ziekenhuis. De man ligt ziek in bed. Meneer en mevrouw Köpoen zijn in hun recht. Ze zenden den deurwaarder. Ze eischen en verkrijgen van den rechter „kort geding". Nog twee dagen en de arbeidersfamilie zal op straat gezet worden. Een rijksdaalder is een rijksdaalder en wie 't kleine niet eert, is het groote niet weerd. Volgens dit zuivere beginsel hebben de heer en mevrouw Koppen het tot iets gebracht. Dan wendt zich de zieke arbeider in zijn nood tot zijn districts-comité van de Hitlerbeweging, dat onmiddellijk bij den heer Koppen „audientie" aanvraagt. Die ook, onder bijzondere omstandigheden, verleend wordt. Want ofschoon het hier om particuliere dingen gaat, ontvangt de Rijksbankraad de deputatie in zijn werkkamer in het Paleis van de Rijksbank, tijdens de diensturen. Om zijn goeden wil te toonen. En daarop wijst hij de deputatie dan ook met nadruk en du haut de sa grandeur. De deputatie is een beetje heel erg verontwaardigd, als meneer Koppen, uit naam van zijn vrouw van geen wijken wil weten, en zelfs te kennen geeft, dat hij met sociale comité's van een politieke partij in particuliere zaken eigenlijk niets te maken heeft. Van nieuwe beginselen en nieuwe machtsvèrhoudingen begrijpt hij niets, de arme ambtenaar Koppen. De deputatie vertrekt. De deputatie bezoekt de regeering, en bezoekt het bureau van het nationaal.socialistisch dagblad „Der Angriff". Een onweer trekt zich samen boven de stille woning van het echtpaar Koppen. Den dag daarop brengt „Der Angriff" „De zaak Koppen" als hoofdartikel, met vette letters over de geheele voorpagina, en met vuurroode strepen daaronder. Het geheele gevalKöppen, met naam en toenaam, met alle titels, met den naam en het adres der zieke arbeidersfamilie en met het volledige particuliere adres van de Koppens. En een paar uur later is daar een woedende volksoploop en worden bij de Koppens, die tijdig de wijk genomen nebben, alle ruiten ingegooid. Zonder dat de politie zich voor het geval interesseert. De staat wil niets zien. En de „Angriff" schrijft den dag daarop: We willen er geen gewoonte van maken, maar we zien toch principieel liever, dat de volkswoede zich richt tegen een enkeling dan tegen den staat! Weer een dag later heeft de arbeider een nieuwe betrekking, de heer Koppen is door de Rijksbank voorloopig geschorst en verdwijnt in het huis van bewaring. Het geval is geliquideerd. Maar men kan ook zeggen: het krijgt nu pas zijn groote beteekenis. Want de nationaal-socialistische pers neemt het onder de loupe en vertolkt het commentaar, waarvan men mag aannemen, dat de regeering er haar hooge goedkeuring aan gehecht heeft. Aan het rechtvaardigheidsgevoel van de massa is voldaan. En de lezer moge er eren over nadenken, of hij bij het kennisnemen van de feiten niet hetzelfde gevoel gehad heeft als schrijver dezer: „bravo, nationaal-socialisme! Zoo moeten menschen met Köppen-mentaliteit aangepakt worden!" Maar nu moeten we, om heelemaal correct te blijven, ook de keerzijde van de medaille bekijken. Die toont ons den Nat.-Soc. staat in volledige naaktheid. Als staat zonder grondwet, zonder internationaal recht, open voor allen willekeur zij 't met gunstig, zij 't met gevaarlijk eindresultaat. Het gaat hier niet om den heer Koppen, maar om het nieuwe rechtsbegrip. Het Nat.-Soc. Duitschland bewijst hier met een voorbeeld, dat door de omstandigheden een diepen indruk moet maken, dat het niet alleen nieuwe theorieën verkondigt, maar die ook practisch in toepassing brengt. En het wil met dit voorbeeld niet alleen afschrikkend werken op de zeker tallooze Koppens, die nog onder de massa „hun pondje vleesch" blijven eischen, de tallooze Koppens, die als moderne Shvlock's recht verlangen ook als zij daarbij over lijken moeten gaan; — maar het wil tevens alle echte nationaal-soctalisten aanmoedigen, het gevoel boven het recht, den geest boven de letter te stellen. Allen, vooral ook den rechJer, die in naam des volks te vonnissen Iieeft. Het Duitsche volk en het buitenland begrijpen door het geval-Köppen pas goed, wat het eigenlijke, het essentieelnieuwe is, dat Hitier gebracht heeft. Het is de dictatuur eener groep, het is de oligarchie, gebaseerd op de veronderstelling ,dat dit bewind een heilzaam béwincl en geen schrikbewind is. Het is de dictatuur, die uitgaat van het beginsel, dat zij door zeer hoogstaande, zeer edele, bijna onfeilbare menschen wordt uitgeoefend. Niet de letter van de wet geldt meer (die zeer waarschijnlijk den arbeider tegen den rijksbankraad in 't ongelijk zou gesteld hebben) maar de geest, die verlangt, dat dat geschiedt, wat door „de massa" als recht gevoeld wordt. De huurder, die niet betalen kan, wordt niet op straat gezet; maar de verhuurder, die betaling eischt, verliest zijn broodwinning en verhuist naar de gevangenis. Een en ander niet eens op gezag van een menschlievend rechter-vanberoep, maar van een partij, die almachtig is. Wil deze heer Koppen toch nog recht, dan is het aan„te nemen, dat geen enkele Duitsche rechter zijn klacht in behandeling neemt, geen enkele advocaat hem verdedigt. Hij zit in de gevangenis omdat hij „den geest van het Derde Riik niet begrepen" en „de nieuwe volksolidariteit gesaboteerd" heeft. Dat dit strafbaar is, staat nergens. Maar dat is hier ook niet meer noodig. En deze toestand, waarbij van hoogste ideele rechtvaardigheid naar onbe grensden willekeur „il n'y a qu' un pas" is, is een nationaal-socialistische ideaal-toestand. En wordt ook openlijk, als zoodanig geprezen. Dit zijn de feiten. Ze nopen tot ernstig nadenken. --- Advertentie P.661—18 --- Een onwaardige Chatfield. Door E. Philips Oppenheim. 33) De vrienden, die Monica had meegebracht, een kapitein Halsrton en zijn zuster, voegden zich weer bij haar en Francis werd voorgesteld. — Het is heelemaal geen dansen, verklaarde Edna Halston. Het is de geest der beweging, verbonden met een nieuw idee in de muziek. Het was lief van je, Monica, dat je ons meenam. Het is niet te vergelijken met iets ter wereld. — Wat mij betreft, bekende Eustatius, ik houd van wat meer concreets! Felicia was net als een stukje zwarte wolk, opgeblazen door de muziek. Grillig vind ik het. Een andere Felicia bevond zich plotseling in hun midden. Zij had haar japon verwisseld voor een wonderlijke robe van appelgroen. Haar zwarte haren waren anders opgemaakt en zij droeg een Russische parure. Zij scheen Francis een vreemde. — Ik maak mijn excuus, riep zij uit. Ik weet dat mijn dansen vanavond wat verward was. Er was iets, dat ik wilde uitdrukken en dat voortdurend mij ontsnapte. — Ik wilde, dat je ons vertelde wat je wilde uitdrukken, verzocht Monica. — Onmogelijk, antwoordde Felicia, het hoofd schuddende. Ik wil je intusschen wel dit zeggen, voegde zij er aan toe, zich voor het eerst tot Francis keerend, dat mijn dans was opgedragen aan je neef. Nu moeten jullie allen meegaan en met mij soupeeren. Monica strekte haar hand uit met eenig leedwezen. — Wij schijnen heel onbeleefd, bekende zij. Wij hebben gezien, wat wij kwamen zien en nu moeten wij gaan. Wij zijn op weg naar het bal der Drumonds. Wat doe jij, Eustatius? Waarom gaan jullie beiden niet met ons mee? Eustatius schudde het hoofd. — Dat is niet ons genre, verklaarde hij. Wij hebben andere plannen. Monica zuchtte, terwijl zij een oogenblik bijna smeekend naar Francis keek. Hij luisterde zonder commentaar naar Eustatius' excuses. — Het schijnt zoo jammer, mompelde zij. Felicia legde opnieuw beslag op Francis, nadat Monica en haar vrienden waren vertrokken. Zij voerde hem naar een ander sa4on, waar gesoupeerd werd aan kleine tafeltjes. — Ik begrijp uw kunst niet, zeide hij eenvoudig. Ik heb nooit dansen gezien, behalve dat van de Italiaansche boerenmeisjes. _ Dansen behoeft niet te worden begrepen, zeide zij. Het moet worden gevoeld. — En daarom slaagde ik niet. Het was natuurlijk een hopeloos geval. Een bediende bracht wijn en vulde hun glazen. Zij hief het hare op en keek hem een oogenblik aan. Daarop dronk zii langzaam, maar als eene die dorst heeft. — Ik vrees dat u mij heel dom zult vinden, merkte hij op. — U is natuurlijk dom, gaf zij toe. Maar ik klaag er niet over. Er is veel in u, dat mij interesseert. Een groot deel in u kent u zelf niet. Ik vraag mij af wat dat iets in uw leven is, waarover u met niemand wilt spreken. Hij keek ernstig naar haar. — Hoe weet u die dingen of verbeeldt u ze zich? — U heeft gehoord hoe ze mij noemen, antwoordde zij. De waarzegster, die de zwarte kunst verstaat. Ik ben ook een vrouw en heel hongerig, geef mij als het u blieft die kippen-mayonnaise, en vertel mij of het waar is dat u dansles gaat nemen bij Peggy Layton? — Het is volkomen juist, gaf hij toe. Het schijnt dat zij dansles geeft voor liefdadige doeleinden. Felicia glimlachte. — U weet waar liefdadigheid begint? merkte zij droogjes op. Ik zou u liever zelf die lessen geven. — Ik ben onhandig, antwoordde hij. Ik zou u op de voeten trappen. — En vertel mij nu eens eerlijk, als het u blieft, waarom u niet met mij wenscht te dansen? Voor het eerst gaf Francis de reserve op, welke zoo in zijn aard lag. Hij was zich de laatste paar uren bewust geworden, dat een element in de door hem aangenomen levenshouding moest worden gewijzigd. — Omdat, deelde hij mede, ik zekere plannen heb in do wereld en zekere voornemens en u de eenige persoon die ik ontmoet heb, is, die er mij van af zoudt kunnen brengen. Zij leunde een beetje terug in haar stoel. Zij zag eruit of zij wilde lachen, maar in waarheid deed zij niets anders dan glimlachen, hetzelfde lichte ondoorgrondelijke glimlachje. — Hoe oud ben je, beste ernstige jongen? vroeg zij. — Vijf en twintig. — Dat dacht ik wel, antwoordde zij. Slechts de uiterste jeugd kon zoo'n optimisme rechtvaardigen. Iedereen begint in het leven met beginselen en voornemens. Niemand houdt het vol. U heeft een sterker karakter dan de meesten. Daarom zult u er meer onder lijden, wanneer u niet langer kunt volhouden, Dat is alles. Zijn oogen schoten een oogenblik vonken. Zij boog voorovef en raakte zijn hand. Er was een half humoristisch verzoek om vergiffenis in haar uitdrukking. — Wij worden te ernstig, ging zij voort. Eens zult u mij alles vertellen van dit vreeselijke geheim op den achtergrond. En u zult toestaan, dat ik Peggy Layton help u te leeren dansen? U is niet meer bang? Hij was weer zichzelf. —• Ik ben bang, bekende hij, maar natuurlijk zal ik uw aanbod aannemen. (Wordt vervolgd). --- Buitenland. HET BELGISCHE KABINET TREEDT HEDEN AF. Het is misgeloopen met het Belgische kabinet. Reeds herhaaldelijk was naar buiten gebleken dat er in het kabinet zelf oneenigheid heerschte en de Broqueville is niet in staat gebleken de moeilijkheden te overbruggen. Vooral tusschen de minister van financiën Sap en de twee ministers zonder portefeuille Van Zeeland en Van Ingenbleek, die beiden financieele deskundigen zijn en van wie de een de financieele reorganisatie en de andere de belastingen onder handen zou nemen, schijnt het niet geboterd te hebben. Sap verlangde dat alle departementen flink zouden bezuinigen, maar de minister van defensie Devèze oordeelde dat de veiligheid van het land geen vermindering der defensiebegrooting gedoogde, terwijl de christen democraten van meening waren dat op de begrooting voor sociale zaken, in vergelijking met de defensiebegrooting te veel bezuinigd werd. Gisteren werd een kabinetsraad gehouden. Het bleek dat de christen-democraten niet verder meewilden en dat de regeering in de Kamer dus geen meerderheid zouden hebben. Bovendien legden Van Zeeland en Van Ingenbleek het bijltje er bij neer, waarop het kabinet besloten heeft vandaag in de Kamer mede te deelen, dat zoowel de katholieke als de liberale openbare meening in gebreke is gebleven de regeering voldoende te ondersteunen om haar in staat te stellen het saneeringswerk tot stand te brengen en dat de heer De Broqueville onder deze omstandigheden geen mogelijkheid ziet dit werk tot een goed einde te bren gen. Het kabinet zal dus heden aftreden. Vrij algemeen wordt verwacht, dat Jaspar, de huidige minister van buitenlandsche zaken, met de samenstelling van de nieuwe combinatie zal worden belast. Van een extra-parlementaire re geering zal geen sprake zijn. Het blijkt vast te staan, dat in ieder geval de heen gaande minister-president de Broqueville, en de ministers zonder portefeuille van Zeeland en van Ingenbleek definitief weggaan. BRUSSEL ZONDER TAXI'S. Daar de chauffeurs der Brusselsche taxi-ondernemingen, die nog niet staakten, zich bij de 500 stakende chauffeurs hebben aangesloten, is Brussel gisteren den geheelen dag zonder taxi's geweest. GEDENKPLAAT VOOR ALEXANDER EN BARTHOU. De stad Marseille heeft op de plaats waar koning Alexander van Joego-Slavië en Barthou vermoord zijn, een gedenkplaat laten aanbrengen, welke het opschrift draagt: „Hier zijn op 9 October 1934 voor den vrede en de vrijheid gevallen de heldenkoning Alexander I van Joego-Slavië, vriend van de stad Marseille en van Frankrijk, en de minister van buitenl. zaken Barthou." DALADIER IS SOMBER GESTEMD. De vroegere minister-president Daladier geeft in het blad „Oeuvre" een uiterst zwart beeld vaft den economischen toestand in Frankrijk. Op grond van aan vakbladen ontleende gegevens stelt hij vast, dat de werkloosheid sedert het vorige jaa* met 100.000 man is toegenomen. Duizenden fabrieken en kooplieden staan op den rand van een faillissement. In de tweede helft van October zijn bij de spaarbanken 107 millioen francs meer opgenomen dan gestort. BRITSCHE OFFICIEREN NAAR HET SAARGEBIED. De „Daily Mail" bericht, dat de minister van oorlog in overleg met het Britsche ministerie van buitenlandsche zaken Britsche oud-officieren met den rang van luitenant en kapitein aanwerft voor de versterking van de politie van het Saargebied. De sollicitanten moeten uitmuntend Duitsch spreken en ten minste 45 jaar oud zijn. Zij ontvangen met een volledige uitrusting 50 a 60 pond sterling per maand. Er is alleen sprake van een vrijwillige verbintenis en niet van een zenden van Britsche troepen naar het Saargebied, zooals men in sommige kringen wil doen voorkomen. EEN NAKOMER IN DE MELBOURNERACE. Aneta meldt uit Batavia: Zondag arriveerde geheel onverwachts op het vliegveld Tjililltan een achteraankomende deelnemer aan de Melbourne-race, H. L. Brook met de Miles Falcon, Giqsy Major, die na een kort oponthoud naar Soerabaja doorvloog. Bij een tusschenlandnig te Semarang scheurde het linnen van den linkervleugel, terwijl het landingsgestel defect raakte. Na reparatie ls Brook gister-morgen doorgevlogen, met achterlating van zijn passagier, die per trein naar Soerabaja zou doorgaan, waar Brook hem weer oppikt. AUTO-ONGELUKKEN. Tengevolge van een weigering van de stuurinrichting zijn Zondag te Neuilly bij Parijs een nachtwaker en een ambtenaar van de gasfabriek door een militairen vrachtauto aangereden en gedood. Te Trier ls een met zeven personen bezette particuliere auto in volle vaart tegen een boom gereden, doordat de chauffeur de macht over zijn stuur verloor. Vijf inzittenden werden zwaar, de beide andere licht gewond. Bij twee personen bestaat levensgevaar. Bij het stadion te Kottbus is een auto met 4 personen, die voor een motorrijder wilde wijken, tegen een boom gereden. De bestuurder werd op slag gedood, de drie overigen werden ernstig gewond. Bij Neuhausan is een motorrijder op een groep S.S.-mannen ingereden van wie er 7 gewond werden. RECORD VAN HUWELIJKEN. De statistiek wijst uit dat in Duitschland in 1933 631.000 huwelijken werden gesloten, dat zijn 121.000 of 24 % meer dan in .1932. Dit getal is een record, ook vergeleken met andere landen. In Tsjecho-Slowakije zijn in 1933 29"% minder huwelijken gesloten dan ln 1932, in Oostenrijk 3.2%, in Roemenië 11.5%. Toeneming viel te constateeren Sn Nederland (6.1%), Ierland (7.2%), Italië (6.3 %X„ Zweden. (4.2 %), Engeland (3,4 %), Frankrijk (0.1%). 19 LEDEN VAN EEN REISGEZELSCHAP VERDRONKEN. Un. Press meldt uit Vera Cruz, d.d. 12 Nov-.: Negentien leden van een Amerikaansch reisgezelschap, die na een excursie in de bergen in twee barkassen op de rivier de Palisda voeren, zijn doordat beide booten kenterden, in de golven verdronken. Alleen een kleine jongen kon gered worden. MILLIOENENDANS. Nieuwe dure plannen. Liever werk verschaffen dan steun uitkeeren, is president Roosevelt's motto bij het treffen van maatregelen om de werkloozen door de komende wintermaanden heen te helpen. Zoo veel mogelijk steungeld wil hij derhalve besteden aan werkverschaffing. De overheid geeft thans in totaal ruim 140 millioen dollar per maand uit aan directen steun. Het aantal steuntrekkende gezinhen bedroeg in September 4.018.000, bestaande uit ongeveer 16 millioen menschen, hetgeen zes procent meer is dan in de voorafgaande maand. De minister van binnenlandsche zaken, Ickes, werkt nauw samen me' den leider der steünverleennig, Hopkins; president Roosevelt's plan voor buizenbouw wordt gesteund door vele vooraanstaande financiërs en industrieelen, die gelooven dat een herleving der bouwvakken noodzakelijk is voor het nationaal herstel. Zijn tweede plan, ten bedrage vah zes milliard dollar, over een aantal jaren te verdeelen, heeft betrekking op de uitbreiding van openbare werken, het opruimen van slopoen en verbeteringen op het platteland. Indien beide plannen geheel worden aangenomen zouden de kosten van de „New Deal" daarmee bijna dubbel zoo hoog worden. GEEN AANSLAG OP TSJIANG KAI-TSJEK. Naar aanleiding van berichten uit Tokio betreffende een aanslag op maarschalk Tsjiang Kai-tsjek deelt de Chlneesohe legatie in Den Haag mede, dat zij betrouwbare inlichtingen heeft ontvangen, waaruit blijkt" dat deze berichten zonder eenigen grond zijn. JAPANSCHE WATERVLIEGTUIGEN VERMIST. Waarschijnlijk elf menschen verongelukt. Drie Japansche watervliegtuigen, die in den nacht van Vrijdag op Zaterdag in de richting van de Koreaanscne kust waren vertrokken, zijn tot nu tioe nog niet teruggekeerd. Zij hadden opdracht naar de vlsschersvloot te zoeken, die door een taifoen was afgedreven. De militaire luchtvaartautoriteiten zijn van meening, dat de benzinevoorraad der vliegtuigen uitgeput moet zijn, en zij vreezen, dat de in totaal uit elf personen bestaande bemanningen, om het leven gekomen zijn. De Broqueville. --- Advertentie T128 WL M j S&" OP GOEDKOOPSTE TELEFUNKEN Vraagt inlichtinqen bi) d» Telefunkpn SorvTcc Stations 6512—30 ---