Marktberichten. AMSTERDAM, 17 Dec. Ter veemarkt waren heden aangevoerd: 703 vette koeien, waarvan de prijzen waren: le kw. 56—62, 2e kw. 48—55, 3e kw. 38—46 ct. per K.G. slachtgewicht; 70 melk- en kalfkoeien ƒ 150—190 per stuk; 161 vette kalveren, le kw. 44—54, 2e kw. 36—43, 3e kw. 30—35 ct. per K.G. levend gewicht; 60 nuchtere kalveren ƒ 4—7.50 per stuk; 130 schapen en lammeren, schapen ƒ 15—18, lammeren ƒ 10—13 per stuk; 791 varkens, vleeschvarkens wegende van 90—110 K.G. 37—38 ct., zware varkens 36—37 ct, vette varkens 35—36 ct. per K.G. slachtgewicht; 47 paarden ƒ 60—100 per stuk. ROTTERDAM, 17 Dec. Aanvoer 590 vette runderen, 320 vette kalveren, 987 schapen en lammeren, 1026 varkens. Prijzen per K.G.: Vette koeien 58—60, 46—50, 32—38; vette ossen 48—52, 44— 46, 38—40; vette kalveren 75—85, 60— 70, 50—55; varkens (levend gewicht) 31, 30, 29; schapen 38, 34, 30; lammeren 39, 35, 30. Prijzen per stuk: Schapen 17, 13, 8; lammeren 11, 9, 7. Vette koeien en ossen: Aanvoer flink, handel redelijk, prijzen prijshoudend. Vette kalveren: Aanvoer iets grooter, handel willig, prijzen stationnair + 5. Schapen en lammeren: Aanvoer iets minder, handel tamelijk, prijzen dezelfde. Varkens: Aanvoer grooter, handel redelijk, prijzen iets lager + 1. Enkele partijen schapen werden voor export gekocht. --- Wisselkoersen. 17 December. Amsterdam—Rotterdam 12 uur. Berlijn Brussel-Antwerpen Oslo Kopenhagen Londen New-York Parijs Stockholm Zurich Milaan 59.30 -59.40 34.54 —34.58 36.55 —36.85 32.45 —32.75 7.311 /2— 7-33 1.47%— 1.481/s 9.72 — 9.75 37.50 —37.80 47.84 —47.91 12.60 —12.68 --- Rivierberichten. Op 17 Deecmber. ln Meters in c.M. 's-Hertogenbosch 2.05 val 5 Nieuwe Schutsluis te Engelen (Dieze) 2.01 val 5 Engelen (Maas) 1.35 was 7 Crèvecoeur (Dieze) 2.02 val 5 Crèvecoeur (Maas) 1.32 was 4 Stuw Borgharen gesl. 42.24 was 3 Keulen 1.29 val 7 Lith 2.70 val 1 Overige waterstanden op 17 December: Lobith 9.84; Nijmegen 7.57; Arnhem 7.59; Vreeswijk 0/3; Westervoort 8.18; Deventer 2.30; Kampen 0.02; Eijsden 42.24; Grevenbicht 11.88; -rrave (pluis) 7.00. --- Ossche moordenaar voor zijn rechters De moord op Gerrit de Bie. In den avond van den 8sten Augustus 1933 ging de achttienjarige Gerrit de Bie uit de ouderlijke woning weg naar vrienden. Nimmer is de jongeman, die zoon en kostwinner in een arbeidersgezin was, levend onder de oogen van zijn familileden teruggekeerd. Zijn bed werd den morgen na zijn verdwijning onbeslapen gevonden. Een arbeider uit Oss ging met zijn vrouw en kinderen in den zomerschen middag van 9 Augustus braambeziën zoeken in het veld onder Berghem. Diep verstoken in een droge sloot vond hij het afschuwelijk veminkte lijk van zijn buurjongen, den hem welbekenden Gerrit de Bie die op afzlchtfeli.ike wijze door sluipmoordenaars is omgebracht. Behalve een doorgesneden keelslagader, waaraan de jongen moet zijn doodgebloed, toont het lijk nog tientallen afschuwelijke wonden. De knaap is op beestachtige wijze om het leven gebracht diep in den nacht, ver van allen die hem dierbaar waren en die hem tegen zijn ongedachte vijanden niet vermochten te verdedigen. De plaats, waar Gerrit de Bie werd gevonden, ligt slechts enkele tientallen meters van de plek waar de garagehouder van der Pas een raadselachtigen dood door moordenaarshand stierf. Ver in het veld, waar diepe slooten het land doorkruisen en dichte struweelen de grensscheidingen van de eigendommen aangeven, stierf van der Pas, stierf ook Gerrit de Bie. Beiden gingen des avonds uit om niet terug te keeren. Beiden werden door onbekende daders omgebracht en van beiden verluidt het in den volksmond dat zij vielen als slachtoffers van minnenijd. De politie stond voor een schier wanhopige taak. Geen getuigen, onvoldoende aantal sporen. In het „milieu", zooals de groep van dit volksdeel aan de periferie der fabrieksstad wordt geheeten, wordt gezwegen. Zoo velen reeds werden vermoord en het is niet de eerste maal dat vrouwen en kinderen op hun nabestaanden tevergeefs wachten. Dit is in het kort de voorgeschiedenis van het gruwelijke drama dat de rechtbank heden-Maandag in geheel zijn luguberen omvang zal hebben te beoordeelen om recht te vellen over den 19-jarigen P. W. de B., een neef van Gerrit de Bie, en verdacht van moord op zijn familielid en vriend Slechts de onverzettelijke wil van de politie te Oss, die ondanks de maanden die vergingen niet versaagde, krachtig gesteund door de Justitie te Den Bosch, is het te danken dat ditmaal licht werd gebracht in het duistere drama, dat zich in het veld moet hebben afgespeeld. Een der hoogst sporadische gevallen uit de omgeving van Oss dat een moordzaak tot opheldering werd gebracht. Na afloop van het requisitoir zal de rechtbank hebben te oordeelen over dit jonge leven dat zoo vroeg reeds met een zoo afschuwelijke misdaad werd bezoedeld. * * * Vanmorgen is dan de buitengewone terechtzitting gehouden. Uiteraard, mogen we zeggen, was er groote belangstelling voor de berechting van dit drama. Voor den ingang welke verbinding geeft met de publieke tribune hadden zich reeds vroegtijdig velen opgesteld om zeker te zijn van een plaatsje. Zooals we hoorden werd om eventueele ordeverstoring te voorkomen, slechts een deel der belangstellenden toegelaten. Achter de plaats van den verdachte hadden in de gereserveerde advocatenbanken verscheidene belangstellende dames plaats genomen. Te kwart over 10 komt de rechtbank binnen. Het college is aldus samengesteld: Mr. Ummels, president, Mrs. Sassen en Poerink, rechters, Mr. Lamers Griffier en Mr. Dubois substituut officier van justitie. De president opent de zitting. Verdachte verhoord. Dan wordt de verdachte binnengeleid. Nadat deze de gebruikelijke vragen beantwoord heeft leest Mr. Dubois de dagvaarding, voor. Daarin wordt den 19-jarigen P. W. de B. ten laste gelegd: dat hij op 8 Augustus 1933 te Berghem althans te Oss, opzettelijk na in kalm overleg en rijp beraad daartoe het plan te hebben gevormd G. J. de Bie van het leven heeft beroofd, door opzettelijk met dat doel met een mes met kracht en geweld G. de Bie meerdere slagen, steken en sneden in hals, borst en rug toe te brengen, tengevolge waarvan deze dusdanige verwondingen bekwam dat hij tengevolge daarvan is overleden. Subsidiair wordt ten laste gelegd resp. doodslag en mishandeling den dood tengevolge hebbend. Verdachte zegt onschuldig te zijn, de getuigenverklaringen zijn valsch. Hij weet van niets. President: Hoe kun je dat nu zeggen, er is nog geen getuige gehoord. Daarna vangt het getuigen-verhoor aan. Wachtmeesters De Gier en Curfs worden beëedigd en zullen dit verhoor, zittende bij den officier bijwonen. Het verhoor der deskundigen. Eerste getuige is Dr. M e 11 r o p, die als deskundige gehoord wordt. Hij verklaart omtrent de sectie op het lijk van De Bie. In den nacht van 9 op 10 Aug. 1933 heeft hij de schouwing verricht met Dr. Nieuwenhuis. Getuige heeft 67 steken en sneden geconstateerd. Geen enkele was op zich zelf doodelijk; de meesten waren ieder op zich zelf van weinig beteekenis, maar tezamen hebben ze zwaar bloedverlies tengevolge gehad. Omtrent den aard der verwondingen doet getuige nadere mededeelingen. Uit de voornaamste wonden bleek, dat de steken en slagen met kracht zijn toegebracht. Longen en nersenen zijn gewond. Op een vraag van Mr. Poerink verklaart getuige, dat het alle versche wonden waren. De president vraagt of de wonden door één persoon zijn toegebracht. Het lijkt getuige mogelijk, het was zeer luguber, maar hij kan zich voorstellen, dat iemand bezeten door moorlust, eenmaal aan 't steken, daarmee zóó blijft doorgaan. De president: Hebt U in uw practijk een dergelijke verwonding ooit meegemaakt? Getuige Dr. Mettrop: Neen, meneer de president. Aan de hand van foto's geeft de deskundige vervolgens nog nadere toelichting ten aanzien van de verwondingen speciaal aan 1e hals. Rechter Mr. Sassen: Is het slachtoffer van achteren aangevallen? Dr. Mettrop acht dit wel het meest aannemelijkDe verdediger Mr. Schipperijn vraagt of — indien de halswond de eerste is geweest — het oogenblik zou zijn geweest dat het slachtoffer nog geroepen heeft. De deskundige verklaart dat dit vermoedelijk niet mogelijk is geweest. Vervolgens wordt D r. P. Nieuwenh u i s e, Den Dolder, gehoord als deskundige. Hij bevestigt zijn rapport; hij blijkt eveneens van meening te ziin, dat de steken door één persoon toegebracht zijn. De president vraagt hoe lang het slachtoffer dood geweest kan zijn toen het lijk gevonden was. Dagen kunnen hêt niet geweest zijn, maar preciseeren op wien is niet mogelijk, oordeelt de getuige, die overigens mededeelingen doet over het onderzoek van het bloed van den verslagene. Het bloed behoorde tot de zeer zeldzame bloedgroep A. B., die in Nederland bij slechts 3'/ 2 % der bevolking voorkomt. De officier vraagt of de groote verwonding aan den hals van links naar rechts is geweest of bestond de mogelijkheid, dat het twee verwondingen waren. ' De deskundige kan niet uitmaken waar de snede begonnen is. Vermoedelijk Is het niet één snede geweest; er bevonden zich daar diverse verwondingen. President tot verdachte: — Hebt u iets op te merken op deze verklaringen? Verdachte: Nee, daar kan ik niets op zeggen. President: Ben je links of rechts? Verdachte: Rechts. Daarna wordt Dr. W. F. Hesselink uit Arnhem gehoord als scheikundig deskundige. Deze heeft eenige kleedingstukken onderzocht, o.m. een pet, die verdachte herkent als zijn eigendom. — Ik droeg die pet in den regel, zegt verdachte. Rechter Sassen: — Hoeveel petten had je. Verdachte: Drie of vier. Rechter Sassen: — Was dit je Zondagsche pet? Verdachte: — Nee, dit is geen Zondagsc'he pet; die droeg ik door de week. President: — Had je dien pet dan op den bewusten avond op. Verdachte: — Ja dat zal dan wel, want die had ik in den regel op. Dr. Hesselink deelt vervolgens mede, dat hij sporen bloed heeft gevonden op de pet. Hij heeft kunnen vaststellen, dat dit bloed behoorde tot de groep A. B. Ook heeft hU het hemd van den verslagene onderzocht en vastgesteld, dat het bloed van het slachtoffer dat er op werd aangetroffen ook tot groep A. B. behoorde. Het bioea van verdachte, dat mede onderzocht is, behoort tot groep B. Overigens deel, getuige nog mede, dat de bloedspatjes van buitenaf op de pet gekomen moeten zijn, onafhankelijk van dengene die de pet droeg. Dr. Hesselink heeft voorts een electrische zaklantaarn onderzocht. Deze behoorde toe aan verdachte, die dit erkent. Op deze lanraarn heeft getuige bloed aangetroffen; de lantaarn is met een bebloede hand aangepakt. De bloedgroep was niet vast te stellen. Wachtmeester Curfs komt dan verklaren, dat hij de zaklantaarn op 9 Aug. in bPilag genomen beeft ten huize van verdachte. Het blijkt verder dat de lantaarn den 17en ter onderzoek is opgezonden Verdachte zegt dat hij altijd bloed aan zijn handen had in de slachterij. Zoo kan er bloed aan den lantaarn gekomen zijn. „Ik had ook verwondingen aan mijn hand toen ik gearresteerd werd" Ten aanzien van het bloed dat op de pet is gevonden verklaart verdachte, dat hij veertien dagen, voor het drama buiten is geweest en toen de Bie heeft ontmoet. Blijkens het verhaal daarover had Gerrit de Bie een bloedneus oogeloopen. De president: Die bloedneus heeft al meei opgeld gedaan, maar dat gaat nu niet. Het waren bloedspatjes, die werden gevonden. De verdediger vraagt of indien een kind bloed van een bepaalde groep heeft, de ouders die ook nebben. De doctoren Mettrop en Nieuwe n h u i s e verklaren dat dit niet noodzakelijk is. De verdediger vraagt of er bij 't onderzoek ten aanzien van de bepaling der bloedgroep geen vergissing mogelijk is geweest Z.i drukte de deskundige zich zeer voorzichtig uit in zijn rapport. Dr. Hesselink doet nadere mede- deelingen, welke den verdediger op dit punt geruststellen. Het getuigenverhoor. Vervolgens wordt gehoord de wachtmeester der marechaussées L. Curf s te Oss. Hij doet mededeeling omtrent het vinden en in beslag nemen van het lijk. President: Toen u gehoord had van den moord, wat was toen uw eerste gedachte? Getuige C u r f s: Dat Piet de B. het gedaan heeft. Er was wel eens over gesproken dat er na den moord op v. d. Pas iets zou gebeuren. Bij het onderzoek kwam getuige bij Ceelen; daar zat Piet de B. Hij had schrammen in het gezicht. Getuige werd toen gearresteerd. President: En dat gebeurde zonder dat er een woord door De B. gezegd werd? Getuige: Ja, dat vond hij blijkbaar heel gewoon. Verdachte licht toe hoe de arrestatie in haar werk is gegaan. O.m. heeft de wachtmeester hem gevraagd, hoe hij aan die schrammetjes kwam en dat heeft hij toen nog toegelicht; hij was gevallen. De president merkt op dat voor die schrammetjes eerst een andere verklaring is gegeven. Verdachte erkent dat; dat hield toen verband met praatjes in de fabriek. Wachtmeester De Gier merkt intusschen op, dat verd. niets zei bij zijn arrestatie. De president acht het ook vreemd, dat hij niet gevraagd heeft waarom hij gearresteerd werd. Verdachte: Ik wist toch waar het om ging. Ik was 's avonds te voren bij Gerrit de Bie geweest en bij Ceelen en ze hadden gezegd dat er een onderzoek werd ingesteld. Omtrent de schrammetjes in het gezicht — verd. beweert ze gekregen te hebben doordat hij met zijn gezicht in braamstruiken was gevallen — ontspint zich een korte gedachtenwisseling tusschen den officier en verd. De officier merkt daarbij op dat hij verd. direct na die verklaring ter plaatse heeft gebracht om aan te toonen, dat die verklaring niet opging. Wachtmeester D e G i e r verklaart nog eveneens den indruk gehad te hebben, dat verd. gevochten had. Vervolgens wordt gehoord Wilhelmina Hendriks, wed. v. d. Wielen. De president maant haar aan nu vooral de waarheid te zeggen. President:-Op 8 Aug. bent u om 10 uur naar bed gegaan. G e t u i g e: Ja. President: En wat is er toen gebeurd? Getuige deelt mee, dat Piet, die bij haar inwoont, nadien is thuis gekomen, om kwart over tien, half elf, nadat ze even gesluimerd had. President: Hoe weet u nu dat u geslapen hebt? Getuige: Ja dat denk ik. Hoe laat het was kan ze niet precies zeggen, want de wekker was net kapot gevallen. President: U kunt niet precies zeggen hoe laat Piet thuis kwam, dat heeft hij u natuurlijk gesuggereerd. Uit de verdere ontwikkeling van dit verhoor blijkt dat dit wel zeer aannemelijk is. Gedurende dit verhoor maakt wachtmeester C u r f s een opmerking, waarop de verdediger protesteert, dat de wachtmeester de leiding van het onderzoek hier niet heeft. De president verklaart, dat er niets te protesteeren valt; hij heeft de leiding. Nadat dit incidentje gesloten is geeft getuige toe dat ze niet kon geweten hebben, dat het half elf was teen Piet thuis kwam. Volgende getuige is H. A. van der Putten, opperman, gedetineerd alhier. Hii is bijgenaamd de Rut. Hij was bevriend geweest met het slachtoffer en verd. Deze get.uige heeft eens tegen De B. gezegd dat iemand hem f 200 had beloofd als hij De B. zou doodschieten. Hij wou niet zeggen wie het beloofd had. maar verd. zei, dat het de vader van Gerrit geweest zou zijn. Verd. heeft aa-n getuige verklaard, dat op den bewuster! avond Gerrit en hij achter elkaar te Berghem bij de plaats des misdrijfs had geloopen. Verd. heeft toen gezegd, dat hij Gerrit gestoken heeft. Hii wist niet hoeveel steken hij gegeven had: „Ik kende m'n eigen niet meer." Gerrit had nog gezegd: Piet wat doe je nou. Toen getuige aan verd. vroeg waarom hij dat gedaan had, trok hij zijn schouders op en zei niets. President: En vond je dat. niet vreemd? Zou het niet mogelijk zijn, dat er een vrouw in het spel was. Getuige zegt dat niet te weten. Verder deelt hij mede, dat Piet met beide rijwielen weg is gegaan. Hij heeft zi.in eigen rijwiel ergens in een sloot gelegd en is met het rijwiel van Gerrit doorgereden. Dat rijwiel heeft hij in de Kleine Meer te water gegooid. President: Is dat nu waar, kunnen we daarvan op aan. De verklaringen zijn zeer bezwarend voor verdachte. Houdt, u vol dat het zoo is. Getuige: Ja. Verder geeft hij te kennen, dat men gezegd heeft, dat hij het laatste met de Bie was gezien. President: Dus het is een kwestie van zelfverdediging? Wachtmeester C u r f s merkt op, dat de mogelijkheid bestaat, dat zijn naam genoemd is in verband met De Bie. Boeyen had dat verklaard, maar later wist hij het niet zeker of hij ze wel samen heeft gezien. De verdediger vraagt sinds wanneer bij bevriend was met verdachte. Getuige v. d. Putten zegt dat dit was nadat hij was losgelaten, toen hij voor deze zaak het eerst gearresteerd was en weer vrijgelaten. President tot verdachte: — Wat ïs daar van aan? Verdachte: Heelemaal niets! President: Die bekentenis die je hebt afgelegd aan v. d. Putten is dus niet waar. Verdachte: Neen, ik heb heelemaal niet over een moord gesproken. Hij liegt. Hij verzint het allemaal omdat hij zelf den naam er van niet wil hebben. De President vindt het zoo teekenend, dat de man zijn excuses is gaan maken aan den vader van Gerrit de Bie, dat hij niet eerder gesproken heeft. Op vragen van den officier deelt getuige H. v. d. Putten nog een aantal namen mee van menschen, die gezegd hebben dat Gerrit en Piet samen gezien waren. Volgende getuige is Leonardus L. v. d. Putten, 19 jaar, fabrieksarbeider te Oss, een broer van den vorigen getuige. Hij deelt o.a. mede, dat hij Piet en Gerrit samen gezien had bij de woning van De Snol (Frans Ceelen). Verdachte zegt, dat getuige hem niet gezien kan hebben. Adriana Vos, huisvrouw H. v. d. P u tt e n, de moeder van vorige getuige, verklaart, dat haar zoon haar daags na den moord gezegd had dat hij meende Gerrit en Piet gezien te hebben. De 18-jarige fabrieksarbeider Gerardus Leijten wordt dan na een ernstige aanmaning beëedigd. Hij deelt mee in den avond van 8 Aug. met L. v. d. Putten in gezelschap te zijn geweest. President: Heb je Piet de B. toen gezien? Verdachte kan dat niet zeker zeggen. Johannes W. van Heesch, 20 jaar, arbeider, weigert den eed af te leggen voor hetgeen hij bij de marechaussées te Oss heeft verklaard. De President: Je moet den eed afleggen. G e tui ge: Ik moet hier de waarheid spreken. Ik heb in Oss moeten liegen. De President wijst nog eens op het gewicht van den eed. Daarop wordt g e t ui g e beëedigd. Hij verklaart dat hij in Oss heeft moeten liegen. Hij is geschopt door een marechaussée en in een hok gegooid. Hij was blij dat hij er uit was. President: Ja dat zal wel. Heb je geen klacht ingediend tegen de politie? Getuige: Nee, maar dat zou ik nog kunnen doen. Het blijkt overigens, dat getuige niet weet welke wachtmeester het was, maar in ieder geval waren het niet de wachtmeesters hier. De president geeft te kennen, dat het hem niet duidelijk is waarom getuige dan tegen andere wachtmeesters heeft moeten liegen. Dat blijkt dan noodig geweest te zijn om "uit het hok te komen. Vervolgens deelt getuige mede, dat hij op den bewusten avond Gerrit en Piet niet heeft gezien. De president leest getuige een verklaring voor, volgens welke hij pertinent dat De B.'s had herkend. Piet was achter een dikken boom gekiopen. Is daar nu weer niets van waar? Je hebt het aan v. d. Putten ook verteld. Getuige: Er is niets van waar. Getuige v. d. Putten komt bevestigen, dat Van Heesch het hem inderdaad gezegd heeft. De president wijst erop, dat getuige van Heesch verklaringen tegenover den wachtmeester heeft afgelegd, waaraan hij toevoegde, dat hij die verklaringen aan de rechtbank wilde afleggen, maar met gesloten deuren, omdat? hij bang was voor verdachte. Getuige verklaart, dat hij dat gezegd heeft om er maar uit te komen. Wachtmeester De Gier geeft te kennen, dat getuige zijn verklaring volkomen vrijwillig heeft afgelegd. Hij heeft spr. geroepen om te verklaren. Getuige Van Heesch verklaart nu nader, dat v. d. Putten gedreigd heeft hem te zullen doodschieten. — Ik geloof veel van Oss, zegt de president, maar dit is toch erg ongemotiveerd. Dan wordt v. d. Putten weer voor de rechtbank gebracht. Hij ontkent gezegd te hebben, dat hij v. Heesch zou doodschieten. Wachtmeester C u r f s doet vervolgens mededeelingen omtrent het gesprek tusschen v. Heesch en v. d. Putten, dat hij heeft kunnen volgen. Daaruit bleek hem, dat zij Gerrit en Piet gezien hadden, terwijl afgesproken is hoe verklaard zou worden. De president ondervraagt Van Heesch nader onder opmerking, dat de officier proces-verbaal wil opmaken onder verdenking van meineed. Van Heesch spreekt dan nader over de schoppen, die hij gekregen zou hebben. Hij kan intusschen wel verklaard hebben zooals aanvankelijk is gezegd. De griffier geeft voorlezing van de verklaringen, welke J. van Heesch ter terechtzitting heeft afgelegd. Wegens meineed gearresteerd. De president merkt op dat getuige nu vermoedelijk voor meineed in de gevangenis komt en verd. wordt er heelemaal niet mee geholpen. J. W. v. Heesch wordt daarop gevankelijk weggevoerd, verdacht van meineed. Daarop wordt Marinus H. van Heesch, 25-jarig landbouwer te Oss gehoord. Zijn verhoor begint ook al met een twistgesprek, met voor hem een ernstige waarschuwing tegen meineed. Hij erkent o.m.. dat hij gezegd heeft, dat ze Piet gehaald hadden voor den moord op Gerrit. V. d. Putten had toen gezegd, daar weten wij niets van. Getuige ontkent, dat hij gezegd zou hebben „Onze Jan heeft ze wel gezien". De president vraagt hoe v. d. Putten daar dan aan komt. Getuige: Ja, dat weet ik niet; ik ben geen gek. President: Zoodra getuigen zoo'n toon gaan aanslaan, is het gewoonlijk mis. De officier: Ook deze getuige in de cel. De verdediger: Ja, maar dat wordt nu toch een beetje comedie. Als ze niet verklaren zooals de officier wil, dan insluiten. De president: Het past den verdediger niet critiek uit te oefenen op de handelingen van den officier van Justitie. Wanneer hij iemand gevangen wil doen nemen, is dat voor zijn verantwoording. Mr. Schipperij n: Op zoo'n manier wordt pressie uitgeoefend. De presi dent vraagt o.m. nog, wie Mr. Schipperijn eigenlijk verdedigt, den verdachte of de getuigen. Daarna gaat de rechtbank in raadkamer. Tweede getuige wegens meineed gearresteerd. Na heropening der zitting leest de Griffier de verklaringen van M. H. van Heesch voor. Deze getuige wordt daarna eveneens in bewaring genomen. Het verhoor voortgezet. De vader van de beide vorige getuigen, Joh. W. vanHeesch, wordt vervolgens gehoord. Zijn zoon heeft hem verteld, dat hij den bewusten avond iemand gezien had „die niet wou gekend worden". Op de vraag van den president of zijn zoon niet gezegd heeft dat hij v. d. Putten had gezien, antwoordt hij ontkennend. En zelf heeft hij ook niets gezien want hij lag in bed. Zijn zoon Jan heeft verteld dat hij bij de marechaussées zoo mishandeld was, omdat hij niet wou verklaren, dat hij Gerrit en Piet gezien had. Gertruda J. van Orsouw, huis vr °uw L. Boeijen, te Nijmegen woonachtig, doet mededeeling van een ont moeting met v. d. Putten, die haar ge zegd zou hebben, dat zij niet mocht zeggen, dat hij daar ter plaatse was geweest, anders zou hij haar doodschieten. Getuige heeft hem toen een klap in het gezicht gegeven. Over wat er 8 Aug. is gebeurd is er niet gesproken. Overigens deelt zij mede. dat in den bewusten avond gegil heeft gehoord in de Gemènt. Lambertus Boeijen, koopman te Nijmegen, vroeger te Oss, deelt mede op 8 Aug. P. de B. ontmoet te hebben in het Schayksche veld". Hij was in het veld met zijn rijwiel. Hij kwam daar P. de B. tegen, circa kwart voor een Deze richtte hem met een electrische lantaarn in het gezicht. Er ontwikkelde zich een gesprek. „Wat ben jij nog laat op straat" en zoo meer. Getuige heeft gewaagd: Heb je Gerrit de Bie niet gezien. Toen heeft Piet geantwoord, dat hij gehoord had dat deze vermoord was. Wie en hoe, had getuige direct gevraagd en toen had verd. geantwoord terwijl hij met de vuist opgeheven voor hem stond: Zeg*nooit dat je mij hier gezien heb, anders maak ik je kapot. Uit de verdere verklaringen blijkt nog, dat op grond van deze bedreiging getuide Oss verlaten heeft. De officier merkt op, dat Boeyen in Nijmegen ook al last ondervindt, er is aan sloten van de deur gemorreld en er wordt gespionneerd. Getuige bevestigt dit uitvoerig. De verdachte verklaart, dat er niets van aan is wat getuige beweert. Ze noemen hean den gekken Boei; in Oss kent iedereen hem, dat hij alles nazoekt. Verd. ontkent Boeyen ont moet te hebben. Hij staat hier te liegen. Op een vraag van den verdediger deelt getuige Boeyen nog mede, dat ter plaatse nog een ander met een rijwiel is geweest, wie weet hij niet. De B. was zonder rijwiel toen getuige hem zag. Daarop komt de 15-jarige Petrus d e B i e voor het hekje, het is een neef van verd. Hij belooft de waarheid te zullen zeggen. In Juli van het vorig jaar heeft hij Piet gezien met de vrouw van Ceelen. Hij zag dat Piet zijn arm om haar hals sloeg en haar kuste. Petrus de Bie Sr., die daarop gehoord wordt, deelt mede met van Uden naar de fiets van zijn vermoorden zoon te ziin gaan zoeken. Een „ziener" in Tilburg had gezegd, dat de fiets in een water was te vinden. Zij zijn toen gaan zoeken, met succes. Getuige wist, dat zijn zoon 't had op de vrouw van Ceelen; getuige heeft hem daarvoor gewaarschuwd, maar hij wilde het niet laten. Déze getuige heeft nog aan verd. gevraagd of hij Gerrit niet had gezien. Piet zei toen dat hij al om half acht weg was gegaan. Het viel hem op dat verd. hem niet durfde aankijken. Er ontspint zich dan een twistgesprek tusschen getuige De Bie en verdachte. Verd. verklaart dat hij niet schuw is voor getuige. Er worden zelfs scheldwoorden gewisseld. — „Schurk, smeerlap" voegt getuige den verd. toe en deze laat zich ook niet onbetuigd. Op een vraag van den verdediger deelt getuige mede, dat Ceelen van den moord niet verdacht werd. Wachtmeester De Gier deelt mede, dat toen hij bij Petrus de Bie kwam en mededeelde, dat hij verd. de B. had gearresteerd, Petrus de Bie onmiddellijk zei: Dan heb je den goedsn. Daarna wordt de echtgenoote van vorigen getuige gehoord, Joh. J. van H a a r e n. Zij wist dat haar zoon bij Cee'en kwam, iets wat zij niet wilde. De president vraagt of zij weet, dat Gerrit het gezin Ceelen ondersteund heeft. Getuige verklaart, dat hij haar dat gezegd heeft. President: Hoe kwam hij aan het geld? Getuige: Ja dat vraagt u, dat zullen ze wel achterovergetrokken hebben. Zij geeft voorts te kennen vaak gewaarschuwd te hebben tegen verdachte, voor wie zij bang was. Te kwart over een wordt de zitting geschorst tot half drie. ---