DE BEKORING VAN EEN ZEEREIS NAAR NEDERLANDSCH-INDIË. De Strombolï, het Suezkanaal en Port Said maken steeds weer een grooten indruk op de passagiers. O De heer L. Bouma, leeraar aan de R. H. B. S. te Groningen, heeft onlangs een studiereis vaar Ned. Indië gemaakt. In enkele brieven zal hij van zijn indrukken in ons ons blad vertellen. nder zeer gunstige omstandigheden heb ik met nog vier Nederlanders veel van Indië gezien. We hebben Java en Sumatra doorkruist. Ik breng hier dank aan hen, die ons in de gelegenheid stelden deze onvergetelijke reis te maken en ook aan hen in Indië, die ons met zooveel hartelijkheid ontvingen en zich zooveel moeite getroostten om ons in aanraking te brengen met de vele facetten, die het leven daar bezit. Het reizen in Indië is een voortdurend genot, maar ook de heen- en terugreis blijven in aangename herinnering. Daarom hierover eerst nog een kort woord. Het gedeelte Nederland—Genua-Marseille wordt door de meesten per spoor afgelegd. De reis wordt er 6 dagen Goor verkort. Bovendien mist men dan den Atlantischen Oceaan, waar nog al eens stormen voorkomen. Van genoemde havens tot Sabang, bij de Noordpunt van Sumatra, duurt het dan pl.m. 16 dagen, naar Batavia 4 dagen langer. Met de nieuwste, nog op stapel staande boot zal de reis nog 3 a 4 dagen verkort worden. En zooals bekend duurt de tocht Amsterdam—Batavia per vliegtuig vijf en een halven dag. Als ik deze cijfers neerschrijf, denk ik even terug aan de reis in vroeger eeuwen Houtman deed er meer dan 15 maanden over (10 Maart 1595—23 Juni 1596). In 1870 kwam er een geregelde pakketdienst met snelvarende schepen, duur vijf en een halve maand; in 1848 werd de reisduur gebracht op 50 dagen, in 1870 op 40 dagen. Ik heb bewondering voor de menschen, die met vaak kleine zeilschepen (het grootste van Houtman's vloot was 460 ton) den tocht om ZuidAfrika deden. Ze hadden te kampen met windstilte bij de linie, waardoor ze er soms dagenlang dobberden zonder vooruit te komen, of met stormen elders, die hooge eischen stelden aan schip en tuigage. Er bestond groot gevaar voor het uitbreken van ziekten, b.v. scheurbuik, door het gebruik van geconserveerde levensmiddelen: gezouten vleesch en visch. Welk een verschil daarmee vormt het varen op de comfortabele schepen van de Mij. „Nederland" en van de „Rotterdamsche Lloyd"! Beide maatschappijen exploiteeren snelvarende vrachtbooten, met passagiersaccommodatie en passagiersschepen, die tevens vracht vervoeren. De eerste zijn de Poela- of Kotabooten, respectievelijk van de „Nederland" en de Lloyd". Voor wie rustig wil reizen, zijn deze zeer aan te bevelen. Er zijn heel goede hutten. Het kan er zeer gezellig zijn; juist doordat het gezelschap klein is, gemiddeld zijn er ongeveer 40 passagiers, wordt het contact tusschen de leden bevorderd. Wie van meer menschen om zich heen houdt kieze een groote boot. Daar is ook veel meer afleiding. Zeker, op de kleinere wordt gedektennist, gepingpongd, enz., maar op de groote schepen komen daarbij wedstrijden. Er worden sportfeesten georganiseerd voor oud en jong. Dagelijks is er een sweepstake, waarbij het laatste cijfer geraden moet worden van 't getal mijlen, dat het schip in de laatste 24 uur afgelegd heeft en een paar maal gedurende de reis worden paardenrennen gehouden, zij het dan ook met houten paarden, maar in elk geval zit er spanning in. Altijd is er bij het diner muziek, vaak ook bij de lunch en anders des morgens in den rooksalon. De heeren musici — ze hebben een zwaar werk — begeleiden ook den dans, waartoe eenige keeren gelegenheid wordt gegeven. Op kleine booten vervult een gramofoon deze taak. Ook kan men er een paar avonden 'n bioscoopvoorstelling bijwonen. Uit een zeer goed voorziene bibliotheek, waarin de nieuwste literatuur, kunnen vele lezers geestelijk voedsel putten. Op de Poelaubooten, althans die, waarop wij reisden, was de bibliotheek aanmerkelijk minder. Afgezien van de ver-schillende soorten van ontspanning aan boord, heeft elke zeereis haar bekoring, maar die naar Indië heeft wel een zeer bijzondere. Het heerlijke blauwe water van de Middellandsche Zee en van den Indiscnen Oceaan is een verrukking voor het oog. Lang kan men blijven kijken naar het kleurenspel bij ondergaande zon, die, bij een wolkenloozen hemel, boven de zee in het water schijnt weg te zakken, boven de woestijn den hemel soms bloedrood doet worden en deze in vuur en vlam schijnt te zetten, als er wolken zijn. Zeer interessant is ook het lichten der zee, dat vooral in de Roode Zee des avonds zeer duidelijk is. We stonden er eenige malen op het voorschip naar te kijken. Massa's lichtende vlekjes, net sterretjes, komen in het donkere water schijnbaar op het schip af; ze groeien aaneen tot een lichtvlek, wanneer het water, bij de botsing met de boot, in hevige beroering wordt gebracht en opspat. Dit wordt verklaard, doordat de milliarden organismen, die in de zee zuurstof in aanraking komen, hetgeen o.a. aan de voorzijde van het schip het geval is, door de sterke beweging van het water daar. Eenige keeren vertoonden zich bruinvisschen en in den Indischen Oceaan waren veelvuldig scharen „vliegende" visschen te zien. Deze hebben ongeveer de grootte van een haring en zij zweven eenige seconden boven het water om dan weer in een golf weg te schieten. Op de heenreis spoelden er tijdens een storm een paar aan dek, zoodat we ze goed konden bekijken. Die stormen zijn de onaangename zijde van een zeereis. Maar ze komen niet vaak voor. In den zomer zijn de Middellandsche en de Roode Zee meestal zeer kalm. Voorbij kaap Guardafui kan de N.-O. moeson een flinke bries zijn, die den Indischen Oceaan woelig maakt. In den winter daarentegen is de Indische Oceaan rustig maar kan het in de Middellandsche zee wel eens een beetje spoken. Er wordt dan gedurende een paar dagen iets minder van het rijke menu aan boord gebruikt. We voeren op de heenreis 's avonds laat voorbij Stromboli. Natuurlijk stonden we al geruimen tijd tevoren op het dek in het donker te turen of we iets konden ontdekken. Eindelijk ontwaarden we een licht vlekje boven den horizon, dat al duidelijker werd. Mysterieus Noordzijde van den donkeren vulkaan was het schouwspel, dat zich aan de voordeed. Met zekere tusschenpoozen werd daar een vuurkolom omhooggestooten, op twee plaatsen zelfs; vurige brokken rolden langs den rand van den krater naar beneden. Juist toen we er het dichtst bij waren, gaf de vulkaan nog. een indrukwekkender voorstelling en die was voor ons de laatste. We voeren langs den Westrand voorhij, waardoor de vurige verschijnselen aan ons oog onttrokken werden; alleen een rookpluim was er in het maanlicht boven den berg nog te onderscheiden. Dienzelfden nacht lieten we ons wekken om de vaart door de Straat van Messina mee te maken . Op de brug staande zagen we duidelijk, hoe vuurtorens den schipper hier den weg wijzen. Toen de de N.O. punt van Sicilië voorbij waren, werden we verrast door de duizenden lichten van Messina en Reggio, aan de oevers van de Straat gelegen. Het was een fraai schouwspel, dat te genieten was zeker opoffering van een deel van de nachtrust waard. Weer een afwisseling bood Kreta, waar we langs voeren en waar velen eeuwige sneeuw zien liggen, omdat het in het reisboekje staat. Men praat elkander na zonder te beseffen, dat de bergen van Kreta, die hoogstens 2500 meter hoog zijn, op die breedte geen eeuwige sneeuw kunnen dragen. Wel ziet men de schittering der kalkrotsen! In Port- Said. Port-Said gaf gelegenheid weer eens vasten grond onder de voeten te hebben. Velen gaan dan van boord om deze Oostersche stad te bekijken. Zoowel op de heen- als op de terugreis hebben wij dit gedaan. Met moeite waren op een afstand te houden de gidsen, die zich voortdurend opdrongen, kooplieden, die allerlei snuisterijen trachtten te verkoopen, schoenpoetsers, meest jongens, die persé de schoenen wilden poetsen en de vreemdelingen aanspraken met mijnheer de hertog, mijnheer de graaf, zelfs mijnheer de gravin. Vele passagiers gaan er in den regel winkelen en komen aan boord terug met het heerlijke gevoel een koopje gedaan te hebben. Ze hebben immers flink afgedongen! Tot ze van een ander hooren, dat die het artikel nog veel goedkooper heeft gekregen en ze dus toch nog beetgenomen zijn. Maar het gekochte is toch mooi! Wie aan boord blijft, vindt ook afwisseling. Immers er komen kooplieden en de bekende goochelaar en waarzegger, terwijl in zee rond het schip de „dubbeltjesduikers" wachten op een toegeworpen geldstuk. Gedurende de vaart door het Suezkanaal leunen velen over de reeling om te kijken naar de zandvlakten, die zich aan weerszijden ervan uitstrekken met hier en daar een armoedige nederzetting van Arabieren of een transport door kameelen. Zoo nu en dan snelt een auto of een trein voorbij. Het Suez-kanaal wordt geëxploiteerd door de Suezkanaalmaatschappij, die zorg draagt, dat de diepte voldoende blijft. Het is nu ook verbreed. Maar de schepen mogen elkaar niet voorbij varen. Welke van de elkaar tegemoet komende booten vastgemaakt moet worden aan den wal, hangt van verschillende factoren af. Op de stations, die aan het kanaal liggen, wordt aangegeven, wanneer een tegenligger het volgende station gepasseerd is. Op de heenreis moesten we een paar maal meren, eerst voor Japansche oorlogsschepen, later voor een paar tankbooten. Op de terugreis konden we gelukkig doorvaren. De vaart door het kanaal duurt dus niet altijd even lang; onder gunstige omstandigheden pl.m. 12 uur. 's Nachts wordt op het voorschip een zoeklicht geplaatst, waardoor het kanaal goed verlicht wordt. Ter bestrijding van de onkosten, enz. heft de kanaalmaatschappij van de voorbijvarende schepen een tol, die soms ƒ 30.000 & ƒ 40.000 bedraagt. Colombo. Een uitstapje op Colombo, dat we op de thuisreis aanliepen, biedt voor de Nederlanders iets bijzonders. Altijd staat op het programma een bezoek aan de Hollandsche kerk. Daarin liggen vele graven van — de opschriften op de zerken vertellen het ons — gezaghebbende Hollanders. Er is ook een Nederlandsch kerkhof. Sommige straten dragen Nederlandsche namen, 't Zijn alle herinneringen aan Nederland's verleden, toen onze zeevaarders alle zeeën bevoeren en zich gan vele kusten vestigden, toen ook Ceylon nog een Hollandsche kolonie was (vóór 1802). Na Colombo is het nog drie dagen varen tot Sabang. Op het laatste gedeelte van de reis wordt er steeds meer over Indië gesproken. Er zijn onder de passagiers enkelen, die zich er blijvend vestigen, het prefereeren boven Nederland o.a. wegens het heerlijke klimaat. Er zijn er ook, die hun werkkring weer opzoeken na een afwezigheid van ongeveer 6 maanden en er zijn er die voor het eerst naar Indië gaan om er een baan te vinden. Tenslotte zijn wij er, die Indië slechts gedurende enkele maanden bezoeken om het — althans gedeeltelijk — te leeren kennen. Den laatsten dag wordt de horizon afgekeken om land te ontdekken. Daar wordt Sumatra's bergland heel in de verte zichtbaar, ook Sabang verschijnt, het eiland waar we Indië's bodem voor het eerst zullen betreden. L. BOUMA. --- Advertentie Kiest Junghans, de vertrouwde naam ia uurwerken. Voor kwaliteit»klokken ia ongeëvenaard voorname uitvoering: kost. baar fijngeaderd hout, sierlijke wijzers en cijfers en met zuiveren, melodieuzen gongslag. Fijn-gestyleerde modellen. Betrouwbare klokken, blijvend accuraat! PS38A tySÏflnj P.1068—25 --- BINNENLAND. 'T VRAAGSTUK DER VERKEERSCOÖRDINATIE. „In België bestaan dezelfde problemen als in Nederland", verklaart minister Marck. DE VERBINDING EINDHOVENBRUSSEL. Te 's-Gravenhage uit Arnhem teruggekeerd heeft de Belgische minister van het verkeerswezen, de heer Henri Marck eenige mededeelingen aan een verslaggever van het Algemeen Nederlandsoh Persbureau gedaan over het doel van zijn bezoek aan ons land. „Het probleem van de verkeerscoördinatie, d.w.z. de scherpe mededinging tusschen spoor, autobus en binnenscheepvaart bestaat in België evenzeer als in Nederland. Ik wilde alvorens dit probleem tot oplossing te brengen eens hooren, wat minister Van Buuren er van dacht. Maandagochtend heeft de heer Van Buuren zijn inzichten daaromtrent medegedeeld. Ik mag U niet zeggen hoe hij zich een oplossing voorstelt. Dat is een aangelegenheid van binnenlandsche politiek en bovendien heeft de heer Van Buuren nog geen vast plan. Wel kan ik U verzekeren, dat dit onderhoud hoogst belangrijk en zeer nuttig voor mij was en dat ik den Nederlandschen minister van waterstaat heb leeren kennen als een man, die dit ingewikkelde vraagstuk van alle kanten grondig heeft bestudeerd". De Belgische minister zeide verder, dat hij heden met zijn Nederlandschen ambtgenoot zou wenschen te bespreken het vraagstuk van de spoorlijnen, welker exploitatie verlies oplevert. Dergelijke lijnen zijn er in België evengoed als in Nederland", zoo voegde de heer Marck hieraan toe. Een punt van bespreking zal ook zijn de kwestie van het materieel. In dit verband uitte de heer Marck zijn groote bewondering voor de nieuwe electrische treinen, waarmede hij des middags kennis had gemaakt. De minister was namelijk per Diesel van Den Haag naar Maarn gespoord en van Maarn naar Arnhem In de nieuwe electrische verder gereisd. In Arnhem had de minister met bewondering de nieuwe automatische aankoppeling van de wagons bekeken. Van Arnhem uit was hij via Utrecht en Gouda naar Rotterdam gereisd om eenige vrienden op te zoeken en daarna naar Den Haag teruggereisd. „Er zijn nog twee vraagstukken, welke in gaarne met minister Van Buuren zou willen bespreken. In de eerste plaats het plan tot electrificatie van de lijn Brussel—Amsterdam, welke reeds voor 70 pCt. verwezenlijkt is. Nagegaan moet of electrificatie van b.v. het traject Esschen—Antwerpen rendabel is te maken. Wanneer deze electrificatie tot stand zou komen zou Brussel als een ster van electrische stralen beschouwd kunnen worden, want de Belgische hoofdstad is reeds electrisch verbonden met Gent, Charleroi en Leuven. En ten slotte is er de lijn Eindhoven—«Brussel, waarover zoowel van Nederlandsche als van Belgische zijde geklaagd wordt. Minister Marck zeide, dat deze lijn inderdaad vele gebreken heeft. Een snellere verbinding leek ook hem gewenscht met het oog op de belangen, welke zoowel Noord-Brabant als Belgisch Limburg hebben bij een vluggere verbinding. Maar ook hier speelt de rentabiliteit een rol en de minister zou gaarne van den heer Van Buuren vernemen of een verbeterde verbinding met rentabilitéit gepaard zou gaan. En met deze opmerking besloot de heer Marck zijn mededeelingen, die hij in vloeiend Nederlandsch maakte. GEVAARLIJKE SITUATIE OP SPOORBAAN. EEN Het geoefende oor. Maandagochtend omstreeks kwart voor negen passeerde ter hoogte van den overweg aan de Inundatiekade te Utrecht een trein. De heer W. Jongerius, eigenaar van den thee- en attractietuin „Buitenlust", wonende aan den kant van de spoorbaan Amersfoort—Utrecht, hoorde voor zijn geoefende ooren een ongewoon verdacht geluid, toen de trein zijn woning voorbijreed. Bijna vijftig jaar op deze plaats wonende, kent hij het geluid van passeerende treinen door en door, zoodat het ongewone geluid voor hem aanleiding was een onderzoek te gaan instellen op de spoorbaan. Daar ontdekte hij, dat uit een der spoorstaven een stuk van ruim dertig centimeter lengte was verdwenen. Op ongeveer 500 M. afstand zag hij een locaaltrein, uit Baarn komende, naderen. Hij had de tegenwoordigheid van ge ast, den trein tegemoet te snellen en den machinist te waarschuwen, die den trein op ongeveer twintig meter afstand van de gevaarlijke plek tot stilstand bracht. In den trein zat een Inspecteur van vervoer der Nederlandsche Spoorwegen, die terstond maatregelen trof, zoodat de D-trein uit Duitschland te Blauwkapel, op 600 meter afstand van Utrecht tot staan kon worden gebracht. De situatie ter plaatse bleek zoo gevaarlijk, dat men het raadzamer achtte de reizigers uit den locaaltrein te laten stappen. Zelfs achtte men het raadzamer, alvorens den trein te laten passeeren, eerst een hulpstuk aan te brengen. De D-trein werd te Blauwkapel op het verkeerde spoor geleid en nabij de Inundatiekade tot stilstand gebracht. Op deze wijze konden de reizigers van den locaaltrein plaats nemen in den Dtrein en na een half uur oponthoud hun reis naar Utrecht voortzetten. Nadat het hulpstuk op de plaats van de breuk was aangebracht, konden de treinen wederom, zeer langzaam rijdend, passeeren. Om twaalf uur werd de nieuwe spoorstaaf geplaatst, waarna het treinverkeer zonder stagnatie normaal doorgang kon vinden. De politie heeft een onderzoek ingesteld. Aan misdrijf wordt niet gedacht. HET DREIGEND CONFLICT IN SIGARENINDUSTRIE. DE Nog geen overeenstemming verkregen. Gisteren had te 's-Gravenhage onder leiding van den rijksbemiddelaar in het 4de district, Mr. T. J. Verschuur, wederom een bespreking plaats met partijen, betrokken bij het dreigend conflict in de sigarenindustrie in Nederland. Er werd nog geen overeenstemming bereikt en de besprekingen zullen op 1 April worden voortgezet. BELANGRIJKE SCHENKING VAN DE FRANSGHE REGEERING. Aan de rijksuniversiteit te Leiden. De Fransche regeering heeft aan de Leidsche Universiteitsbibliotheek het edelmoedig aanbod gedaan uit een lijst van wetenschappelijke werken, die gedurende de laatste jaren in Frankrijk verschijnen zijn, tot een bedrag van 20.000 francs een keus te doen. Met groote dankbaarheid is dit aanbod aanvaard en in den loop van deze maand is de laatste zending der uitgekozen werken ontvangen. De bibliotheek is ten zeerste dankbaar voor dit mooie gebaar der Fransche regeering, waardoor een aantal gewichtige voortbrengselen der Fransche wetenschap binnen het bereik van de Nederlandsche studeerenden gebracht wordt. PRUIMENBOOMEN IN ZEELAND IN BLOEI. De K.N.A.C. bericht, dat de vroege pruimenboomen op Zuid-Beveland en Walcheren thans in vollen bloei staan. De eerste kersenbloesem is ook al gezien, zoodat de verwachting is gerechtvaardigd dat de Zeeuwsche kersen- en perenboomen Paschen zullen bloeien. OVERTREDING DER VESTIGINGSWET? Bakker ontslagen van rechtsvervolging. EEN PRINCIPIEELE KWESTIE. De Haarlemsche kantonrechter, Mr. P. H. F. Bijl de Vroe, heeft gisteren de eerste zaak betreflende overtreding der Vestigingswet voor het kleinbedrijf behandeld, welke u» eerste instantie ia geëindigd met een ontslag van rechtsvervolging voor den betrokkene, een bakker uit Ymuiden, die in begin December de bakkerij van zijn patroon, bij wien hij tien jaar in dienst was geweest, had overgenomen. Bij ministe» rieele beschikking van 9 December was de zoogenaamde spertijd voor het bakkersbedrijf ingegaan. De bakker uit Ymuiden, die met de nieuwe wetsbepalingen niet op de hoogte was, had geen vergunning van den minister en daarom was tegen hem proces-verbaal opgemaakt. De ambtenaar van het O.M., Mr. Van Valk Bouman, zeide in zijn requisitoir, dat men hier feitelijk te maken had met een voortgezette zaak, waarvoor ook geen vergunning noodig is, zoo dra de Vestigingswet voor het bakkersbedrijf van kracht wordt. In de bepalingen omtrent den z.g. spertijd, welke thans voor dit bedrijf gelden, wordt echter uitsluitend gesproken van vestiging en niet van voortzetting van een zaak. Voor den verdachte zou dus ontslag van rechtsvervolging moeten volgen, doch daar van verschillende kanten was verzocht, de mogelijkheid te openen, deze principieele kwestie tot in hoogste instantie te doen behandelen, eischte het o.M. een geldboete van zes gulden. De verdediger, Mr. O. H. van Wijk, betoogde, dat verdachte de zaak op 7 December van zijn patroon had overgenomen, terwijl de spertijdbepalingen pas twee dagen later van kracht werden zn dus in dit geval niet van toepassing kunnen zijn. Pleiter herinnerde er aan, dat bij de behandeling van het wetsontwerp in de Tweede Kamer tot uiting is gebracht, dat de vestigingswet geenszins de bedoeling had, de principieele vrijheid van iedereen, die zich wilde vestigen, aan te tasten. Dat men in het onderhavige geval een knecht wil beletten, na tien jaren dienst de zaak van zijn patroon over te nemen, vond pleiter geen gelukkig voorbeeld van ordening. De kantonrechter wees onmiddellijk vonnis en ontsloeg den bakker van rechtsvervolging omdat het hier niet de vestiging van een nieuwe, doch de voortzetting van een bestaande zaak betrof. HET BOUWCONFLICT IN DE NOORDELIJKE PROVINCIES. C . .* h:t bouwconflict in het Noorden, vernemen dat de staking welke heden, Dinsdag, te Emmen zal ingaan, ongeveer 300 arbeiders omvat, van wie 200 leden van den Algemeenen Nederlandschen Bouwvakarbeidersbond en de overigen leden van de Christelijke en R.K. Bouwvakarbeidersbonden. Onder de arbeiders hesrschte gisteravond bij het verlaten van de verschillende werken een gedrukte stemming, omdat zij tot het laatst toe gehoopt hadden, dat er alsnog een wijziging in den tcc-tand zou kunnen 1 "n. Deze hoop is eve—->1 niet vervuld. De mogeli" "ïeid bestaat evenwel, dat binnenkort een confere :-"3 met den rijksbemiddelaar kan worden gehouden, maar veel verwachting schijnt men daarvan niet te koesteren. Naar wij vernemen heeft de Veenkoloniale Bouwpatroonsbond, die door aanvaarding van het landelijk contract buiten het conflict staat, besloten, dat zijn leden geen „besmet" werk in uitvoering zullen nemen en geen arbeiders zullen aannemen, die niet een ontslagbriefje kunnen toonen, waaruit blijkt, dat zij niet bij de staking zijn betrokken. SPELENDE DEN DOOD IN. Te 's-Gravenhage, op de plaats, waar lijn 11 den Westduinweg kruist, is een zevenjarig meisje C. den H., wonende in de Menninckstraat, gistermiddag om» streeks kwart over een door eigen onvoorzichtigheid onder een H.T.M.-bus gekomen. Het meisje kwam met een autoped van den heuvel af. Zij was vrijwel op slag dood. i _ DE TOELATING VAN OUDOOSTENRIJKERS. Vragen van het Kamerlid Albarda. Het Tweede Kamerlid Albarda heeft aan den minister van algemeene zaken, voorzitter van den raad van ministers de volgende vragen gesteld: Is de regeering niet van oordeel, dat aan de voorwaarden, die in den brief van den minister van justitie aan de procureurs-generaal zijn bepaald voor de toelating in Nederland van zg. oudOostenrijkers, bijna nooit kan worden voldaan door een Oostenrijker, die, wegens den jongïten staatkundigen omkeer, als vluchteling zijn land heeft verlaten om elders asyl te zoeken? Heeft de regeering niet vernomen, dat menigmaal aan een Oostenrijker, die zijn land wilde verlaten, zijn paspoort is ontnomen, zoodat hij reeds daarom aan de bovenbedoelde voorwaarden niet kan voldoen? Is de regeering niet van oordeel, dat juist zij, die niet beschikken over een verklaring, dat zij „ongehinderd" naar Dultschland, resp. Oostenrijk, mogen terugkeeren, behoefte hebben aan asyl? Is het de regeering bekend, dat het in het algemeen onmogelijk is, bij het verlaten van Oostenrijk een bedrag van 500 schellingen of daarmee gelijkstaande mede te nemen en nog veel meer een bedrag gelijkstaande met 10.000 gulden over de grens te brengen, tenzij op slinksche en voor den vluchteling uiterst gevaarlijke wijze? Welke reden heeft de regeering om te vreezen, dat uit Oostenrijk, dat niet aan Nederland grenst, vluchtelingen in zoo grooten getale zich naar Nederland zullen begeven, dat het aloude asylrecht zou moeten worden opgeheven? Is de regeering niet van gevoelen, dat, ten einde op voor geen enkel land te bezwaarlijke wijze asyl te kunnen verleenen aan hen, die wegens gevaren voor vrijheid of leven Oostenrijk verlaten, ten spoedigste een internationale regeling moet tot stand tornen en heeft zij reeds op de uitnoodiging van de regeering der Vereenigde Staten, om over zulk een regeling te beraadslagen, toestemmend geantwoord? Is de regeering bereid, in afwachting van de totstandkoming van een zoodanige regeling, de in den brief aan de procureurs-generaal bepaalde voorwaarden in een milden zin te herzien en een ruime toepassing te geven aan het sub 5e in den brief bepaalde, waardoor het mogelijk is gemaakt, personen toe te laten, die aan de gestelde voorwaarden niet kunnen voldoen? EEN EMMABANK IN DEN HAAG. De Haagsche gemeenteraad heeft Maandag met slechts één stem verschil (22—21 st.) een voorstel van B. en W. aangenomen betreffende de oprichting van een monumentale bank op het Lange Voorhout ter nagedachtenis van H. M. Koningin Emma. Een groot deel van den raad had overwegende bezwaren tegen de plaats, waar B. en W. de bank willen doen oprichten. DE ALUMINIUMFABRIEK. Utrecht uitverkoren? De „Gelderl." meldt, dat volgens haar informaties, de alumdniumfabriek, welke hier te lande staat te worden opgericht, in Utrecht zal worden gevestigd. De aspiraties, welke Zuid-Limiburg in deze had, zouden dan niet in vervulling gaan, terwijl ook de poging van Nijmegen uit gedaan, om deze industrie daar te krijgen, niet is gelukt. ! CENTRALE COMMISSIE VOOR HET ZIEKENFONDSWEZEN. Sanatoriumverpleging voor ziekenfondsleden. In de centrale commissie voor het Zieken fondswezen is 'besproken de wenschelijkheid om te komen tot een verzekering tegen de kosten van sanatoriumverpleging voor ziekenfondsleden. Enkele fondsen in den lande hebben de sanatoriumverpleging reeds zelf geregeld. De invoering van deze verzekering brengt echter verschillende moeilijkheden met zich mede: zal de verzekering moeten geschieden via het ziekenfonds of het ziekenhuisverplegingsfonds; zal zij verplichtend gesteld moeten worden of facultatief? Bovendien bestaat de mogelijkheid, dat personen, lid van een vakverbond, dan tweemaal verzekerd zijn voor dezelfde verpleging, daar zoowel het Ned. Verbond van Vakvereenigingen, als het Chr. Nationaal Vakverbond en het R.K. Werkliedenverbond een eigen sanatoriumfonds exploiteeren. Teneinde dit vraagstuk grondig te kunnen bestudeeren, heeft de centrale commissie voor het Ziekenfondswezen een sub-commissie ingesteld, bestaande uit de heeren: C. Baay, vertegenwoordiger van den Centr. Bond van Ziekenfondsen, J. Hendriks, Bcv.d van R. K. Ziekenfondsen, J. G. . Hcuj, Ned. Mij. t. b. d. Geneeskunst, W. us Jong, Ohr. Nationaal Vakverbond, F. S. Noordhoff, Ned. Verb. v. Vakvereenigingen en Jos. Veldman, R. K. Werkliedenverbond. JUBlLé CENTRAAL ISRAëLITISCH KRANKZINNIGENGESTICHT. Het was 2 Maart J.1. veertig jaar geleden, dat de vereeniging „Centraal Israëlitisch Krankzinnigengesticht in Nederland", gevestigd te Amsterdam, werd opgericht. Gisteren is op deze inrichting „Het Apeldoornsche Bosch" dit jubileum herdacht. Het hoogtepunt van dezen dag was de officieele opening van het nieuwe ontspanningshuis door den minister van binnenlandsche zaken, den heer H. van Bosyen, op het terrein, waar te Apeldoorn de diverse inrichtingen der vereeniging zijn gelegen. DE ELECTRIFICATIE DER SPOORWEGEN. Maandag de eerste electrische treinen in dienst. Onze spoorwegcorrespondent schrijft ons. Nog slechts enkele dagen scheiden ons van dien, waarop de electrificatie van het middennet zal zijn voltrokken en iedereen in de gelegenheid wordt gesteld, de nieuwe electrische treinen niet alleen te bewonderen, maar ook er een reis mede te maken, al is het dan nog niet met de snelheid, waarmede men 15 Mei a.s. zal rijden. Practisch zal men deze groote snelheid alleen opmerken in de vroegere aankomst, aangezien de rustige gang van het materieel niet als bij de stoomtreinen, den indruk geeft van de groote snelheid, waarmede de trein zich voortbeweegt. Van de 80 treinstellen zijn er reeds 63 afgeleverd en de andere 17 zullen spoedig volgen. Zij zijn in den trant der Dieseltreinen, comfortabel Ingericht. Echter is de ventilatie beter en de uitgang ruimerVoor het instappende publiek is met lichtende letters aangegeven waar ingestapt moet worden, terwijl de uitgang steeds is over het voorbalcon, dus altijd in de richting van beweging van den trein. Deze week zal nog druk proefgereden worden o.m. op de verbindingsbaan om Rotterdam, tusschen Utrecht en Maarn, tusschen Woerden en Rotterdam enz., terwijl Maandag 4 April a.s. een achttal electrische treinen in de plaats zullen komen van de stoomtreinen. Gaat alles naar wensch, dan volgt, na eenige dagen een tweede groep en zoo vervolgens tot op 15 Mei de dienst kan aanvangen, zooals die voorgeschreven is voor de Zomerdienstregeling 1138, waarmede een mooi stuk werk zal zijn volbracht. DE ARRESTATIE VAN EEN OUDBANKDIRECTEUR TE DELFT. In vervolg op de berichten nopens de arrestatie van den oud-bankdirecteur v. K. van de Incassobank te Delft deelt de politie het volgende mee: Een te De'*t wonende weduwe had in 1931 bij de Incassobank aldaar uitgezet een kapitaal, groot ƒ 11.200. Van dit kapitaal werd door haar nooit iets opgenomen en steeds liet zij de rente bijschrijven. De oud-directeur v. K. die thans is aangehouden en opgesloten, heeft in 1934, toen hij persoonlijk in financieele moeilijkheden zat, zich eerst van dit kapitaal ƒ 3000, en later de rest toegeëigend, zijnde het genoemde bedrag plus bijgeschreven rente, ƒ 13.500. Toen dit kapitaal geheel van de saldorekening van de weduwe was verdwenen, werden haar op het voorgeschreven tijdstip steeds nog de saldo-biljetten toegezonden, w M .ke echter niet uitgingen van de bankadmihistratie, doch van den heer v. K. persoonlijk. In 1937 na het overlijden van de weduwe begaven de erfgenamen zich met de saldobiljetten naar de Incassobank. Zij verzochten den heer v. K. het bedrag aan hen uit te betalen. Daarbij kwam spoedig aan het licht, dat het kapitaal niet meer op de bank aanwezig was. De heer van K. beloofde evenwel het bedrag te zullen terugbetalen. Inmiddels echter werd hij ontslagen wegens het niet opvolgen van administratieve voorschriften, buiten deze zaak gelegen, hetgeen bij het publiek bekend werd. De erfgenamen vervoegden zich daarna bij de directie van de bank, omdat zij voelden aankomen, dat v. K. niet aan zijn verplichtingen zou kunnen voldoen. Later volgde aangifte bij de politie. De benadeelden zullen door de Incassobank worden schadeloos gesteld. NOG JUIST OP TiJD. Zaterdagavond nam de 19-jarigs mej. B. te Laren een bad. Zij bleef echter nog al lang boven en toen de huisgenooten veiligheidshalve eens gingen kijken, namen zij boven een zeer sterke gaslucht waar en vonden het meisje bewusteloos in de badkamer. In allerijl werd een geneesheer ontboden, die met eer zuurstofapparaat geruimen tijd getracht heeft de levensgeesten op te wekken. Tenslotte mocht hem dit ook gelukken. Uit het onderzoek bleek, dat de geijser defect was en gas doorliet. JONGETJE DOOR VRACHTAUTO OVERREDEN. Op slag gedood. Gisterenmiddag om vier uur is het vijfjarig zoontje van de familie Engherts te Oostwoud door een vrachtauto, welke geladen was met cement, overreden. Het knaapje was op slag dood. Den chauffeur treft geen schuld. HULP VOOR VLUCHTELINGEN. Te Amsterdam is opgericht een Protestantsch hulpcomité voor uitgewekenen om ras of geloof. Het doel is, degenen, die berooid over onze grenzen komen, allereerst van het allernoodigste te voorzien en dan verder te trachten, hen zoo spoedig mogelijk te doen emigreeren naar landen, waar de werkloosheid niet zoo nijpend ia als in ons eigen land. ---