PIJPERS IN FRANKRIJK. Met groot ceremonieel heeft de begrafenis plaats gehad van prof Edouart Branly, den grondlegger der radiotelegrafie Het défilé der troepen te Parijs langs het stoffelijk overschot Ter herdenking van de inname van den Briel vond Maandag de jaarlijksche nationale betooging op de Nieuwe Markt te Rotterdam plaats. Aan het standbeeld van de Nederlandsche Maagd werden kransen gehecht In de wachtkamer 1ste klasse van het station H.S. te Den Haag worden een waschgelegenheid en een bedeel gebouwd ten behoeve van spoorwegarbeiders, die bij eventueele gasaanvallen ontsmet zouden moeten worden Een transport in het donker — De sinds October buiten dienst gestelde voetbrug bij de spoorbrug in de Linnaeusstraat te Amsterdam is Maandagnacht naar de Rietlanden overgebracht, om daar gebruikt te worden als onderdeel bij de overspanning tusschen twee gedeelten van dit emplacement De buitengewoon dienstplichtigen van de lichtingen 1938 en 1939 zijn Maandag voor den militairen dienst ingelijfd. In gelid op weg door den Haag naar de kazernes Schotland op het vasteland — Het pijpercorps van een der Schotsche regimenten, ingedeeld bij het Britsche expeditieleger gaf op het marktplein van rijn Fransche garnizoens stadeen openluch' uivoering voor de bevolking Generaal Gamelin inspecteerde tijdens zijn verblijf in Engeland een der afdeelingen van het Canadeesche expeditie-leger, dat in de Britsche opleidingskampen wordt afgericht --- Echtpaar z.k. deer M*. JCEA BOSSERS. 86* — Zie je. zei Jimmy vertrouwelijk en plantte zijn ellebogen op de vensterbank, je zult het misschien niet gelooven, maar tegenover sommige meisjes ben ik gewoon een weerloos schaap. Met jou kan ik bijvoorbeeld echt goed praten, maar verstandige vrouwen van het soort van Ada van Reeuwijck, daar kan ik eenvoudig niet tegen op. — Dank je wel, zei Lies. je bent buitengewoon vleiend. — 't Is als een compliment bedoeld, voel je dat dan niet? Kun jij je een meisje voorstellen, dat regelrecht van een kostschool komt, waar ze meer aan dichters en al die onzin, dan aan sport gedaan hebben. Dat den heelen dag daast over Italiaansche kunst en over de zevende van Hindemith of hoe heet die kerel. En dat ik met zoo'n meisje zou trouwen, ze®, kun je je dat voorstellen? Er klonk afgrijzen in zijn stem. — 't Zou misschien best losloopen, berurde Lies hem op. Jimmy, je kunt toch niet eeuwig vrijgezel blijven. Zou jij ook graag zoo op je eentje rondslingeren als je oom? En vind je het huwelijk zooiets verschrikkelijks? Vind je Frank bijvoorbeeld te beklagen?' — Frank heeft gezwijnd, zei Jimmy hartgrondig. -r- 't Wordt al veel beter, lachte Lies. Je gaat vooruit. Jammer, dat ik geen tijd meer heb. Zeg Jimmy, het beste hoor, maar als ik jou was liep ik niet hard weg. — Wacht maar eens, tot je Ada gezien hebt. Tot ziens hoor Lies en 't beste. Hij schudde haar handen. Hallo Frank, zei hij, ik neem juist afscheid van je vrouw. — Dat zie ik, zei Frank droog. Je gaat vanmiddag hè? Ik zie je straks nog wel. — Waar had je het zoo druk over met Jimmy? vroeg Frank onmiddellijk toen ze alleen waren? Lies beek hem even aan. De dot, hij was alweer jaloersch. — Over het huwelijk, zei ze. En over de liefde. Jimmy vindt jou een boffer. — Interessant, snauwde Frank- Krijgen we nog boterhammen? — Doe toch niet zoo mal, Frank, kalmeerde Lies. Jimmy zal jou toch ook wel verteld hebben, waarom hij zoo ijlings vertrekt vandaag. — O — dat, — ja. Had hij het daarover? Hij moet het zelf maar weten, hoor. Ik snap den heelen kerel niet. Als je wist, zeg, wat een moeite zijn oom voir hem doet, om hem aan 't werk te krijgen. De kansen, die die jongen gewoon maai - voor 't grijpen heeft. En dan vertelt hij: Oom wil me als medewerker hebben bij die en die, vrienden van hem. Een geweldig kantoor, maar ik dank je feestelijk. De oude heer slooft zich gewoonweg voor hem uit. En ik — als ik één kans kreeg, zooaïs Jimmy ze bij tientallen heeft afgepoeierd.... Ik kan me er woest over maken. — Stil maar, zei Lies, blij, dat Frank's woede in andere banen dreef, jouw kans komt ook nog wel eens. En zeg, Frank Meteen kwamen Toos en Annie binnen. Nu werd het natuurlijk avond, vóór ze met de doos bónbons te voorschijn kon komen, dacht Lies. Vervelend was dat. — Goeienmiddag, klonk de stem van Bart, toen ze juist klaar waren mét koffiedrinken. En hiér Waren de aardbeien. — Wat moet daarmee? Lies, de kopjeskwast in de hand, keek verschrikt naar de twee volle manden. — Ik heb je toch laten waarschuwen gisteravond, zei Bart verongelijkt. Ze moesten eraf. Je ken ze geen dag meer bewaren. — Ik weet van niks, snibde Lies. — Heeft Toos het dan niet gezegd? Ze kwam gisteren om een uur of zes bij ons langs en toen heb ik 't expres gevraagd. Kee moest het ook altijd een dag van te voren weben, als ze jam moest maken. — Niemand heeft me iets jammerde Lies. En nou zit ik ermee. Jij kunt er niets aan doen, Bart, dat weet ik wel. De aardbeien. Zanderig, kleverig, overrijp. Schoonmaken en wasschen. Nog eens wasschen. De vieze modder onderin de emmers. Weer wasschen. De jampotten schoonmaken. Als hij nu maar stijf werd. Ze had 't pas één keer gedaan, voor de grap drie potjes. Vorig jaar in haar poppenkeukentje thuis. Inmaken — zonde van je zomer, zeiden de vriendinnen. Dagen lang in de keuken rond'knoeien, als je in dien tijd kon zwemmen en tennissen. Waar waren anders de conservenfabrieken vor? Hij werd niet stijf — natuurlijk niet. Nog eens koken — waar was het recept gebleven? En de aardappelen moesten op. Thuis deed je 't zoo'n dag met boterhammen, als je 't al in je hoofd haalde, zooiets te ondernemen. Verbeeld je, als ze nu eens aan de studeerkamer ging aankloppen: Jonker, vindt u het goed, om vanmiddag brood te eten? — nee, dat ging niet; neemt u voor vandaag genoegen met koude schotels? Kijken zou hij, brrr. Bespottelijk eigenlijk om zoo bang te zijn. Hij was toch geen barbaar. En er waren geen gasten vandaag. Voor hem alleen — voor één keer — er was toch nog nooit iets niet in orde geweest. — Vooruit, ze waagde het; ze kwam anders toch niet klaar. ' Even de kleefboel wegwasschen, witte jas uit, een kammetje door haar krullen. — Jonker, mag ik even storen? De grijze oogen keken op. — Ja Lies? — Ik wilde vragen, begon ze haperend, of u vandaag voor één keer genoegen zoudt willen nemen met een kouden maaltijd. Er is namelijk een misverstand. — Inderdaad? Hoffelijke conversatietoon. Of ze 't over het weer hadden of over de Tweede Kamer-debatten. Niet lachen, dat ze — gauw aan iets treurigs denken — deden ze op school ook altijd. — Met de aardbeien, zei ze vlug. Ik moest vanmiddag onverwacht jam maken. En nu is de boel een beetje in de war, in verband met uw diner, ziet u. — Goed, goed. Een geruststellend gebaar van achter het bureau. Je regelt het maar, zooals het het beste uitkomt. Wat jij op tafel brengt, smaakt me altijd. — Dank u wel, Jonker, zei Lies blozend, glipte meteen weg. Verlegen schepseltje toch, dacht de heer van „de Waeldonck" met een glimlach. i Wordt vervolgd). ---