De Topografische Dienst in Ned. Indië herdacht zijn 75-jarig De Topografische Dienst in Ned. Indië herdacht zijn 75-jarig bestaan door het houden van een tentoonstelling, welke ook door den Gouverneur Generaal werd bezocht --- De voorboden der naderende lente De voorboden der naderende lente zijn er weer. De eerste crocussen in het Vondelpark te Amsterdam hebben de belangstelling van de jeugd --- Het m.s. „Kyle Fisher", te Heusden in aanbouw voor Engelsche rekening, is Maandag met Het m.s. „Kyle Fisher", te Heusden in aanbouw voor Engelsche rekening, is Maandag met goed gevolg te water gelaten. — Het schip in zijn element --- HET BLAUWE TEEKEN. De roman van een uitgestootene door HUGO BETTAUER. (Nadruk verboden). 46) Wederom laaide een felle woede In Carlo op, wederom voelde hij het suizen van zijn bloed in zijn ooren, maar op het laatste oogenblik liet hij zijn reeds gebalde vuist zinken. Op wien zou ik mij kwaad maken? Op dien armen kerel, die slechts zijn afschuwelijken plicht doet? Tegen het vleesch geworden vooroordeel van de heeren van dit land? Hij slaakte een diepen zucht, maar volgde zonder een woord van protest de aanwijzingen van den conducteur en stapte in een der beide laatste wagons, waarop een bord was aangebracht met de woorden: „Only coloured people!" Nochtans had het incident, dat een hernieuwden aanslag op zijn zelfbewustheid inhield, hem dusdanig aangegrepen, dat hij, toen h'j zich in een hoek op de bank liet vallen, onwillekeurig tussohen zijn tanden gromde: — Gemeen vee! Een helder, met moeite onderdrukt lachje deed hem opkijken. Tegenover hem zat aan het open raam het jonge meisje, dat hij van het reisbureau af was gevolgd. Zij lachte hem nu openlijk toe, maar getroffen door zijn woedenden en vragenden blik, boog zij zich ©enigszins voorover, terwijl zij zacht en in onberispelijk Sngelsch, zooals men dat van de negers in het Noorden noodt hoort, zei: — Neemt u me niet kwalijk dat ik even moest lachen, maar ik was toevallig getuige van die scène op het perron en van uw verontwaardiging, welke zich uitte in een minder vleiende opmerking aan het adres van de spoorwegdirectie.... Waarschijnlijk bent u hier in het Zuiden vreemd, anders zou u zich over dergelijke kleinigheden niet zoo opwinden! Carlo vond het heel niet onaardig op deze wijze met het knappe jonge meisje kennis te maken, maar zijn ergernis was toch nog niet geheel verdwenen en zoo kwam het, dat hij bijna bruusk antwoordde: — Ik ben inderdaad vreemd in het Zuiden, maar eindelijk in het Noorden al evenzeer en ik sta dan ook op het punt dit geheele land, dat ik beter nooit had kunnen betreden, weer te verlaten! Het meisje keek hem met haar mooie, groote oogen medelijdend aan. — Hoe dat zoo? Behoort u als kleurling niet in de Vereenigde Staten thuis? Mag ik, zonder onbescheiden te willen zijn, vragen waar u vandaan komt? . Carlo dacht een oogewblik na. Waarom, zoo ging het hem door het hoofd, zou ik haar niet van m'n leven vertellen, dat ik al voor zoovele menschen, die minder intelligent en gedistingeerd waren dan zij, heb bloot gelegd? Hij maakte een lichte buiging en noemde zijn naain. — Jane Morris, luidde het antwoord en daarop vervolgde zij: Carlo Zeiler? Een mengsel van Germaansch en Romaansch. Dat komt in Amerika werkelijk hoogst zelden voor! Carlo keek verbaasd op. Romaansch en Germaansch! Wat een zeldzame woorden uit den mond van een negerin! Met haar zou hij, ook zonder naar de eenvoudige woorden te moeten zoeken, behoorlijk een gesprek kunnen voeren. En met weglating van de persoonlijke elementen en zijn liefdesaffaire met Lisl, vertelde hij haar van zijn afkomst, zijn leven in Europa en zijn ervaringen in Amerika. — Maar mi heb ik @r genoeg van en ik kan u wel verzekeren, dat ik dolblij ben dit land, dat door de kleinzieligste vooroordeelen en de laagste rasaeninstincten worat beheerscht, eindelijk te kunnen verlaten! Jane had, haar kin in de kleine, bruine hand gesteund, aandachtig naar hem geluisterd. Toen hij uitgesproken was, zei ze, terwijl er een schaduw over haar gelaat viel: — Nu bedenkt u in 't geheel niet hoe verkeerd u doet van hier weg te gaan! Begrijpt u dan niet, hoe goed wij hier juist mannen als u kunnen gebruiken? Carlo kromp ineen. Waar had hij bijna dezelfde woorden eerder gehoord? Ach ja, maanden geleden, in een natten Novembernacht had de zwarte methodisten geestelijke in het negerrestaurant, waar men hem, half verhongerd als hij was, medelijdend had opgenomen, hetzelfde gezegd. Alsof ze zijn gedachten raadde, antwoorde Jane: — Ja, meneer Zeiler, wij hebben u dringend, zeer dringend noodig! Wij kunnen menschen als u in dezen bangen, moeilijken tijd, waarin wij negers leven, niet missen. Carlo maakte een wanhopig gebaar, alsof hij zich met groote moeite trachtte te befvrijden van iets, dat hem vasthield. — U zou mij noodig hebben? Waarom, als ik vragen mag? Zijn er nog niet genoeg zwarte, bruine en gele negers, die den blanken gentleman bedienen, hem scheren, zijn schoenen poetser, en zijn slaven zijn? Moet ik hier in het Zuiden katoen gaan plukken? Hij had zoo luid gesproken, dat de andere passagiers opmerkzaam wérden. Jane fluisterde hem toe: — Als u ook Fransch spreekt, dunkt het me beter, dat we het gesprek in die taal voortzetten. Wederom was Carlo verbluft. Dat meisje sprak dus ook Fransch! En op hetzelfde oogenblik, waarop hij dit constateerde, moest hij erkennen, dat nog heel wat wetenswaardigs in dit land niet tot hem was doorgedrongen. Ook deze onuitgesproken gedachte scheen Jane niet te ontgaan. — Ik geloof, dat u ïn ontwikkeling vele Amerikanen verre de baas bent, zei ze in vloeiend — zij het dan niet geheel van accent vrij Fransch. Maar van het negervraagstuk schijnt u weinig af te weten. Als ik u niet verveel, dan wil ik u wel eens het een en ander van hetgeen u nog niet weet, meedeelen. Luistert u dan maar en laat u zich dan in de eerste plaats eens door mij vertellen, dat in den belachelijk korten tijd van nauwelijks een halve eeuw de Vereenigde Staten een ontwikkeling heboen beleefd, zooals die, wat intensiviteit en snelheid betreft, elders in de wereld nog nooit is voorgekomen. Denkt u zich dit eens goed in. In Afrika leefden vroeger de negers alleen, in een oertoestand, naakt, wild, zich voedend met de vruchten van het onverzorgde land en geheel overgeleverd aan hun eigen wilde driften en neigingen. Maar toch bezaten deae menschen, ergens diep begraven, een goddelijke vonk. Als willooee slaven en werkpaarden hier in Amerika, verloren zij veel van hun oorspronkelijkheid, maar zij wannen ook iets aan geest en levensbeschaving, zoodat zij de aesthetische gevoelens van hun blanke meesters niet al te zeer kwetsten. Toen kwam de oorlog tusschen Noord en Zuid, met als gevolg daarvan de zoogenaamde emancipatie der zwarte slaven. Sindsdien is weinig meer dan een halve eeuw voorbij gegaan en weet u, wat wij, dat wil zeggen eenige uitverkorenen onder ons en een handvol verstandige Amerikanen, hier in het Zuiden, waar de negers in groote massa's verbleven zijn, hebben bereikt? Weet u, dat er omstreeks het jaar 1850 vrijwel geen neger was, die lezen of schrijven kon, dat er in 1890 nog negentig procent analphabeten waren, terwijl deze vandaag aan den dag nog slechts onder de oudere menschen voorkomen en dat er op dit oogenblik bijna geen negerkinderen meer worden gevonden, t*ie niet naar school gaan? (Wordt vervolgd*. | --- Een in een wissel neergelegde buffer bracht nabij Een in een wissel neergelegde buffer bracht nabij Valenciennes een motortrein tot ontsporing. Verschillende passagiert werden gewond. Het onderzoek op de plaats van den aanslag --- De bouw van het nieuwe Amstel-station in Amsterdam-Oost vordert gestadig. De werkzaamheden De bouw van het nieuwe Amstel-station in Amsterdam-Oost vordert gestadig. De werkzaamheden zijn thans zoover gevorderd, dat met den bouw der perrons een aanvang is gemaakt --- Als gast der Fransche Als gast der Fransche overheid arriveerde Sjeik El Arab Ben Gana per vliegtuig op Ie Bourget voor een kort verblijf te Parijs. De ontvangst van den hoogen bezoeker --- Miss Lucy Tou, afgevaardigde van mevr. Tsjang Kal Sjek, arriveerde Maandag te Miss Lucy Tou, afgevaardigde van mevr. Tsjang Kal Sjek, arriveerde Maandag te Amsterdam voor het houden van een lezing over den wederopbouw van China en de hulpverleening aan de noodlijdende Chineesche burgerbevolking. — Bij de ontvangst werd miss Lucy Tou door een Chineesch meisje een Volendammer pop aangeboden ---