No. 75. No. 75. Tweede Blad. --- Land- en Tuinbouw, Veeteelt enz. Voor de melkbeesten. — De veefokkers in de zandstreken zullen zonder twijfel het volgende met belangstelling vernemen. De heer Georgesohn exploiteert eene boerderij in Oost-Pruisen van 400 H.A., »meest bouw- en zeer weinig grasland. Tot 1890 onderhield hij daarop 60 melkkoeien en 300 ooischapen. Yóor dien tijd verbouwde hij met succes - en op groote schaal gple en blauwe lupinen. Al lengs echter openbaarde zich lupinose, de weibekende ziekte, bij het wolvee, en daar liy niet wist wat anders met de lupinen to beginnen, tenzij ter groene bemesting, was hy genoodzaakt dien verbouw te staken; hij bezaaide daarna jaarlijks 100 H.A. met klaver, en vee en schapen moesten nu daarvan leven. Het kostte hem echter telkens heel wat, die dieren door den winter te brengen: bergen kunstmest ea krachtvoeder, en de boerderij werd er eene, zooals er meer zijn, eene geldwirthschaft, waarin geregeld meer moest worden uitgegeven dan ontvangen. In 1891 was het den eigenaar duidelijk geworden, dat het zoo niet mocht voortgaan en hij ontwierp een ander plan. Het wolvee gaf weinig winst en verknoeide eiken winter ontzaglijke hoeveelheden stroo. Zijn veestapel daarentegen was bepaald puik en wat hij voor zijn Btreek wezen moest: „eine sichere und stets steigende Rente abwerfende Eindviehherde!" Ilij besloot nog meer melkvee te houden en de schapen aan den kant to doen. Tevens was hij bedacht op een ander groenvoedergewas omdat er naar verhouding toch te veel klaver werd verbouwd. Hoe jammer dat nu daarbij de lupine niet te pas kwam, want voedermassa's, als deze stikstofverzamelaarster hem in vroeger jaren gegeven had, kon slechts de groenmaïs, die zeer hooge eischen stelt aan de vruchtbaarheid van den akker en ter dege er het hare er van meeneemt. Hy werd in dien tijd bekend met persvoeder en de automatische pers van Johnston, alsmede met uitmuntend geslaagde proeven van groene lupinen. Hij stelde kort daarna zelf zulke voederproeven in met melkkoeien en jongvee en kocht een Jolinston'sche pers; dit geschiedde in 1890—93, omstreeks den tijd dat Bertels te Barneveld belandde. De proeven slaagden boven verwachting. Er werden 100 melkbeesten bijeengebracht „mit sehr reichlicher Naelizucht," De rente bedroeg spoedig het 2'/»-voudige van hetgeen de Nutzvieh-houderij in vroegere jaren had opgeleverd, en wat nog nimmer was voorgekomen, hij zag zich in staat de landerijen geregeld en overvloedig met stalmest te voorzien en van het eene in het andere jaar over een ruimen voorraad ■troo te kunnen beschikken . De invloed van het lupinenpoeder op de melkafscheiding was geheel normaal. Eene hoeveelheid van 10 kilo per dag en per stuk melkvee had hoegenaamd geen nadeeligen invloed op de kwaliteit van melk en boter, en evenmin op de gezondheid of het verteringsvermogen der dieren. Ook de kalveren groeiden prachtig, ofschoon hun dan de haver werd onttrokken. Hij kocht nog een pers; kostbare toestellen, maar zeer geschikt om er den druk en door dezen de temperatuur van het opgestapelde groenvoeder naar wensch mee te regelen. De door hem verbouwde gele en blauwe lupine wordt gemaaid tegen het einde van den bloeitijd, wanneer er beneden reeds eenige peulen aanzitten. Het komt dan of direct onder de pers, of na verloop van eenige dagen, maar liefst bij regenachtig weder. De lupinen worden voor en na gezaaid en komen voor en na ter snede; met het persen zijn derhalve 4 tot 6 weken gemoeid. Hij houdt het geperste zoo lang mogelijk op eene temperatuur van 60 tot 65° C. Lupinenpersvoeder bevat gemiddeld 80 pet. water. Indien een beest van 500 kilo uitsluitend daarmede onderhouden moest worden, zou het dagelijks 68'/, kilo lupinenpersvoeder noodig hebben en een enkel HA. lupinen kon daarin 230 dagen voorzien. Nu bevatten 68 l /, kilo persvoeder 13'/» kilo vaste, organische stof, waarin 1.99 ruw eiwit, 6.51 cellulose, 3.36 koolhydraten en 0.6S ruw vet. Andere onderzoekingen wijzen nog gunstiger getallen aan, zoodat deze te vertrouwen zijn. Zonder toevoeging van kracht voeder werd het vee daarmee gevoederd. Het gehalte veroorloofd dit ook, zooals hier met minder eiwitrijk persvoeder door Bertels wordt gedaan. Hij beschouwt 21,000 kilo per H.A. als een middelmatig gewas. Hij verbouwt ze (als hoofdproduct) in liaver-stoppelland en zonder mest. Bij wijze van bemestingsproef verkreeg hij op een klein vel lje etn dubbelen oogst met 2C0 kilo slakkenmeel en 600 kilo kaïnit per HA. Ofschoon de lupinen bij elke weersgesteldheid gemaaid en geperst kunnen worden , geeft die oogst toch ook nog al last. Hij valt gedeeltelijk samen met den oogst der graangewassen: het maaiwerktuig heeft het er hard bij te verantwoorden en vooral het bijeenharken van het gemaaide neemt veel tijd in beslag. Zware ossen zijn er mede vetgemest en van het voederen der paarden wordt gezegd: „Niet zonder aarzelen ondernam ik dit waagstuk met twee tweejarige vette paarden van veredeld Hanoversch ras. De haver werd geheel en het hooi grootendeels vervangen door lupinenpersvoeder; beide dieren groeiden prachtig op en indien ik ze nu verkocht, zou ik bij dien aanfok buitengewoon veel geld hebben verdiend." Vleesch of vet? — In de laatst gehouden algemeene vergadering van den Nederlandschen Slagershond werd besloten o. a. er op aan te dringen dat voortaan bij de veetentoonstellingen niet meer het vetste en zwaarste vee voor bekroning in aanmerking kome, maar integendeel dat vee, dat voor den slachter de meeste waarde heeft; en dat diens volgens de jury ook uit slachters zal bestaan. In het algemeen wenschten de voorstellers van deze wijziging in de tot dusver gevolgde manier van bekroning, dat de landbouwmaatschappijcn er toe konden besluiten hunne programma's van beoordeeling te wijzigen, zoodat deze geregeld worden naar de locale behoeften; en vorder dat geen vee ter slachtveetentoonstelling worde toegelaten, dan tot zeker maximumgewicht, terwijl alsdan dit maximum tijdig bekend zal worden gemaakt. Ten slotte wenschte men aan te bevelen om het bekroonde vee, ook na slachting, te doen beoordeelen, met opgave waarmede en hoelang gemest. Als aanbeveling voor het bovenvermelde mogen in hoofdzaak gelden, dat in tegenstelling met vroegere tijden tegenwoordig de runderen en varkens worden geslacht voor het vleesch en men zelden spek of vet met winst verkoopen kan. De kolossale invoer van spek en reuzel o. a. uit het buitenland, heeft den prijs der inlandsche producten zoodanig gedrukt, dat geen enkele slachter vette dieren met voordeel kan gebruiken. Hoewel nu het denkbeeld de wereld nog niet uit is, dat men door vetmesten roem behalen kan, is het toch een feit geworden dat dit voor de eerste belanghebbenden — de slachters — niet zoo is. De tentoonstellingen der landbouwmaatschappijen zijn daarom juist de plaatsen om te doen zien wat goed en wat onpractisch is. Alleen daar kan aanschouwelijk worden voorgesteld welk soort slachtvee tegenwoordig moet worden geproduceerd. Het ligt dan ook op den weg dier maatschappijen om te breken met de gewoonte dat juist de bekroningen steeds plaats hebben op dat vee, dat het minst voor slachtvee te gebruiken is. N. L. AV. Buikloop bij jonge ganzen. — Buikloop is een zeer dikwijls voorkomende ziekte bij jonge ganzen. Ter bestrijding van dit ongemak, waaraan soms geheele kudden ganzen sterven, wendt men in Frankrijk het volgende middel aan: Men kookt wijn met eenig eikels en geeft den dieren daarvan een halven tot een heelen eetlepel in, al naar de grootte van het dier. In plaats van eikels, als die er niet zijn, kan men ook eikentakken in wijn afkoken. Het zilverfazantje of zilverbekje. — Het is mij steeds een raadsel gebleven — schrijft de heer Duijzend te Groningen in het „Nieuws" — waarom deze amandine gedoopl werd met den naam van fazantje, want er is geen spoor van fazantachtigs in te vinden. Het eerste gedeelte van den naam is echter gerechtvaardigd, want de hoofdkleur is zilvergrijs. De bovendeelen zijn evenwel leverkleurig ; de staart is zwart. De snavel is zilvergrijs. Dit vogeltje komt veel in de volières voor, en dit is niet alleen een gevolg van den billijken prijs , nl. f 2 i f 2.50 het paar, maar ook doordat het uitstekend in gevangen staat broedt, zeer vreedzaam van aard is en goed tegen het Europeesch klimaat kan. Het mannetje is bijna altijd aan het zingen. Bijzonder fraai klinkt het gezang wel niet, maar 't is toch niet onaangenaam om aan te hooren. De huwelijkstrouw en de liefde van een paar zilverfazantjes zijn aardig om te zien. Ze zitten steeds dicht aan elkaar gedrongen op één tak, en zijn er meerdere exemplaren aanwezig', dan voegen deze zich er bij. Het mannetje b