Landbouw. N.C.B. AFDEELING OSS. In ons blad van Donderdag maakten wij melding van een belangrijke vergadering van de afd. Oss van den N.C.B. welke as.. Zaterdag in het Bondsgebouw op den Heuvel zal worden gehouden. Als tijd van aanvang stond aangegeven 7 uur, zulks moet echter zijn half zeven. DE JONGE BOEREN TE SCHIJNDEL. Donderdagavond vergaderde te Schijndel in het Boerenbondsgebouw de R.K. Jonge Boerenstand ter opening van het winterseizoen. De voorzitter de heer G. van Giersbergen, begroette in zijn welkomstwoord in het bijzonder den geestelijken adviseur, kapelaan A. van Hellenberg Hubar en den technischen adviseur, den heer J. Zijlmans. Kapelaan Van Hellenberg Hubar gaf hierna in vervolg op zijn vorigen cursus een duidelijke en interessante apologetische lezing. Na afloop hiervan werd een bespreking gehouden over het bestuursvoorstel tot oprichting van een tooneel- of zangvereeniging uit de leden of een gymnastiekclub. De heer J. Zijlmans gaf hierna een uiteenzetting over den steun aan den kleinen boer en tewerkstelling op het eigen bedrijf. Met de hoop dat de leden trouw de vergaderingen en cursussen zouden bijwonen, sloot hierna de voorzitter met een woord van dank aan de beide sprekers de vergadering. --- Marktberichten. N. C. B. BOSSCHE VEILING. Veilingberieht van Blocveiling Winterfruit, 21 Oct.: Sterappelen extra ƒ 12.00— ƒ 12.20, Sterappelen A ƒ 8.70—ƒ 10.60, Sterappelen B ƒ 5.90—ƒ 7.10, sterappelen stek ƒ 4.80—ƒ 5.50, Sterappelen C ƒ 3.30— ƒ 3.70, Sterappelen extra fw. ƒ 8.90, Sterappelen A afw. ƒ 6.40, Sterappelen B afw. ƒ 3.60, Goudreinetten extra ƒ 11.20— ƒ 11.40, Goudreinetten A ƒ 8.30, Goudreinetten B ƒ5.00, Goudreinetten extra afw. ƒ 8.10, Goudreinetten A afw. ƒ 6.70, Goudreinetten B afw. ƒ 4.00, Goudreinetten stek ƒ 4.90—ƒ 5.00, Goudreinetten kroet ƒ 1.30, Bellefleurs extra ƒ 7.40, Bellefleurs A ƒ 5.40—ƒ 6.20, Bellefleurs B ƒ 4.10, Bellefleurs C ƒ 2.30, Bellefleurs stek ƒ 2.90, Bellefleurs dubbel ƒ 4.00— ƒ 8.10, Lemoenappel extra ƒ 7.80—ƒ 11.50, Lemoenappel A ƒ 5.90, The Queen appel ƒ 4.70, Groninger Kroon ƒ 5.90, Lar.e's Prince Albert f 4.50—ƒ 4.90. Prijzen allen per 100 kilo. Dagveiling: Sterappelen val 4—7, Notarisappelen 6—7, Bellefleurs dubbel 4—6, Groninger Kroon 6—10, Sterappelen 8—9, Lemoenappelen 6—9, Goudieinietten I 8, Goudreinetten II 6, Winterlouwtje 5, Beurré Six 7—9, Stoofperen 4—5, Doyenne du Comice II 9 per kilo. Totale aanvoer 82267 kilo. Volgende Blocveiling Donderdag 28 October 1937. DRUNEN, 21 Oct. Op de heden gehouden velling werd besteed voor: Goudreinetten 3—11, Sterappel 4 —10, Bellefleur 2—6, Notarisappel 3—6, Dirkappel 2—7, Lemoenappel 3—8, Juinappel 2—5, Wijnappel 2—6, Corpendle 2—6, Landsberger 3—6, Lane Prins 2—5, Ossekoppen 3—6, Zoete appel 1—5, Beurré Clairgeau 7—25, Williams 10—18, Legiponts 10—21, Bergamot 4—6, Comtes de Paris 7—16, Maagdepeer 3—9, Stoofperen 1—6, Druiven 12—14, Snijboon 7—25, Prinses 10—19, Dubb. boon 6—16, Rentegevers 8—17, Wagenaars 4—11, Heinrich Ries 6—10, Tomaten 4—12, Juin 4—9, Sjalotten 8—12, Roodekool 1M—5, Savoijekool 1!4—3, Chlneesche kool VA— 2, Wittekool 1—2 A, Schorseneren 4—6, Spinazie 2—8, Spruitjes 4—18, Prei 2—5, per kilo; Bloemkool IA —12, Sla A — VA, Andijvie '/ 2 —1, Komkommers VA —2 per stuk; Peen 2'A— 3%, Selderie 1/3— VA per bos. Aanvoer 53300 kilo fruit. VLIJMEN, 20 Oct. Op de heden gehouden veiling werd besteed voor: Spruitjes 14—17, Spruitjes n 7—12, Chlneesche kool 1—2, Wittekool 1—2'/ 2 , Roodekool 2—3f 2 , Pronkboonen 2—3, Princesseboonen 14—18, Mispels 4—6, Sterappels 7—9, Steiappels n 4—6, Goudreinetten 7—81/ 2 , Goudreinetten H 3'/ 2 —5, Bellefleur" 3'A— 5, Bellefleur val l'/ 2 —2>/ 2 , Dirkappels 3'/ 2 —5, Ossenkop 3'/ 2 —4 per kilo; Wortelen 2y 2 —3 per bos; Knolselderie 2—2'/ 2 per knol; Sla 6—8 per 10 stuks; Andijvie 6—9 per 10 stuks. --- ROSITA'S KEUZE KORT VERHAAL door J. P. BALJE. HET was een vreemd geval met Rosita, Niemand van haar kennissen had gedacht, dat het nog eens zoo zou afloopen, want iedereen veronderstelde, dat de vroolijke, pretmakende en flirtende Rosita heel weinig hart, maar wel pientere hersens had. En meisjes als Rosita, die het hart geen stem in het kapittel geven, weten hun keuze meestal wel uitstekend te bepalen. Er was geen mensch, die dan ook gedacht had Maar laat ik het eerët even hebben over Pedra en Juan. Rosita had een heele rits van vereerders, en ze stond met allemaal op heel vriendschappelijken voet, maar het was toch wel duidelijk, dat Pedro en Juan een streepje voor hadden. Wie het meest bij haar in de gunst stond was niet zoo direfct te zien, en de levenslustige, luchthartige Rosita wist dat zelf niet al te best. Soms meende ze, dat ze Juan, die zoo uitstekend op de banjo wist te spelen, en daarbij prachtig zingen kon, de voorkeur gaf, dan weer dacht ze, dat Pedro toch nog aardiger was, want Pedro kon dansen als geen ander, Pedro was sterk als een stier, lenig als een torero, en van de twee had Pedro de bestbetaalde betrekking! Zoo stonden de zaken, toen er een burgeroorlog uitbrak. Rosita wist van burgeroorlogen heel weinig af, maar ze zou er nu kennis mee maken! Pedro was de eerste, die ten strijde trok. Heel in het geheim, want . het stadje, waar zij woonden, steunde de wettige regeering, en Pedro's hart trok hem naar de opstandelingen. Laat in den avond, toen de duisternis al lang gevallen was, klopte Pedro op haar deur om afscheid van haar te komen nemen. Hij vertelde, dat hij weg moest om hun vaderland te gaan bevrijden, erf dat klonk heel mooi in Rosita's ooren, en vooral heel romantisch. De maan stond hoog aan den hemel en Pedro's stem trilde een beetje, zoodat Rosita er zich zoowaar op betrapte, dat er iets vochtigs langs haar wang drupte. Pedro zou in gevaar zijn, hij ging vechten voor haar en het vaderland, vertelde hij, daar kon je geen droge tranen bij houden. Rosita sloeg haar armen om zijn hals en ze gaf hem haar portret, toen hij vertrok. Dat zou hem kracht geven, beweerde hij, in het heetst van den strijd zou hij aan haar denken en haar portret zou hij op zijn hart bewaren. Een paar dagen later nam ook Juan dienst. Hij was regeeringsgetrouw en hij ging het vaderland verdedigen tegen hen, die het belaagden. Ook dat klonk wel mooi, maar Juan zei het met minder pathos en in het nuchtere morgenlicht maakte het toch iets minder indruk op haar, dan Pedro's woorden hadden gedaan.Rosita vond het echter niet meer dan billijk, dat ook Juan een portret van haar kreeg en ze wist haar afscheidskus ook te kruiden met een traantje... Ze hield tenslotte van beiden, en ze was niet zoo onkundig van oorlogvoeren, dat ze niet zou weten, hoeveel gevaar er aan verbonden was. Tenslotte was het lang niet onmogelijk, dat één van beide niet zou terugkeerenden je wist van tevoren immers niet, wie van de twee het gelukkigste was De burgeroorlog duurde langer dan mén verwacht had. En ook dat was ■eenigszins in het voordeel van Pedro. Rosita hield nu eenmaal van romantiek, en het was immers veel romantischer langs slinksche wegen sporadisch een briefje van Pedro toegespeeld te krijgen, een briefje, waarvan de brenger gevaar liep, omdat het immers uit het vijandelijk kamp kwam, dan een brief van Juan te ontvangen, die regelmatig door de post bezorgd werd. Nee, het was duidelijk, Pedro was aan de winnende hand, en als op dit moment Rosita een keuze had moeten doen, zou het er voor Juan niet gunstig hebben uitgezien. In het stadje, waar Rosita woonde, had de oorlogsgeesel nog niet gewoed, maar de rebellen rukten op, en men begon in de verte het gedreun van de kanonnen al te hooren. Er kwam onrust onder de inwoners, er kwam ook gebrek aan levensmiddelen en angst voor de toekomst. Rosita had echter geen angst. Als 5e opstandelingen hier kwamen, dan kwam Pedro mét hen... Toen gebeurde het, dat Juan's brieven uitbleven. Eerst lette Rosita daar niet zoo op, maar toen Juan, die anders zoo trouw en regelmatig schreef, in drie weken niets van zich had laten hooren, maakte ze zich toch een beetje ongerust en ze verweet zichzelf, dat ze den laatsten tijd veel meer aan Pedro gedacht had. Ze moest toch eens bij Juan's moeder aanloopen. Ze vond het oude menschje in tranen badend! Dienzelfden morgen was het bericht gekomen dat Juan gesneuveld was Juan dood! Ze herinnerde zich plotseling, hoe bezielend hij op de banjo kon spelen, hoe zacht en streelend zijn stem was als hij een liefdesliedje voor haar zong. Zijn vingers zouden nooit meer de snaren betokkelen, zijn stem zou zwijgen voor eeuwig... Bleek en stil staarde Rosita voor zich uit. Ze keek naar het bundeltje, waarin de bevende handen van Juan's moeder zochten. Totdat zij vonden. Het portret, dat ze Juan had meegegeven. „Jouw portret!" fluisterde het oudje. „Jouw portret, Rosita". Met omfloerste oogen keek Rosita er naar. Er was een roestbruine vlek op de foto, en er was weinig fantasie voor noodig, om te weten, dat die veroorzaakt was door Juan's bloed. Dien dag veranderde er iets in Rosita. En een paar dagen later veranderde er ook iets in het stadje, waar zij woonde. Vliegtuigen ronkten over de stad, bommen vernietigden huizen, vernietigden menschenlevens. Verwoed werd er gevochten, iedere duimbreed grond werd hardnekkig verdedigd, maar de opstandelingen bleken te sterk. Triomfeerend trokken zij de veroverde stad binnen. Rosita stond tusschen de menigte langs den weg en ze zag de 'overmoedige, lachende winnaars hoog en trotsch op de paarden gezeten, langs zich trekken. En tusschen hen de forsche, lenige gestalte van Pedro. Pedro, die met gretige oogen rondkeek, gelukkig lachend, omdat hij weer in zijn geboortestad was, als overwinnaar. Pedro, die uitkeek naar zijn Rosita. Maar ze zag ook in gedachten de offers, die deze overwinning gekost had. 's Avonds kwam Pedro. Hij kan nauwelijks zijn ongeduld bedwingen om Rosita in zijn armen te sluiten, maar hij schrok van haar hard, koud gezicht. „Raak me niet aan!" zei ze fel. „Rosita!" stamelde hij, „wat is er gebeurd?" „Juan is dood", zei ze, „hij is vermoord door jullie troepen". „Juan dood?" Even was hij stil, dan haalde hij de schouders op. Juan was niet de eenige, die gevallen was. „Het is oorlog!" zei hij. „Wat wil je? In iederen oorlog vallen er slachtoffers". „Je bent een moordenaar", schreeuwde ze. „Juan's moordenaar! Ga weg, ik wil je niet meer zien!" . „Rosita, kind, ik " „Ga weg!" gilde ze, „ga weg!" Toen ging Pedro en ze bleef alleen achter in den avond, snikkend, met het portret in de hand, dat door Juan's bloed besmeurd was Tja, dat was een vreemd geval met Rosita. Ze meende van beiden te houden, eri niemand had gedacht, dat ze tenslotte dengeen, die overgebleven was, zou haten. Wie had nu kunnen vermoeden, dat dat domme hart van Rosita het laatste woord zou spreken..,.? --- Ingezonden Stukken DE DORPSVELDWACHTER EN HET VERKEER. Zeer geachte Redacteur, In uw blad van 15 October 1937 komt een artikel voor, getiteld: „De veiligheid van het verkeer". Ik zou met dat artikel, hetwelk in uw blad een zoodanige plaats inneemt dat het de volle aandacht moet trekken zeer goed kunnen vereenigen, ware het niet dat daar een zinsnede in voorkomt, welke alles behalve vleiend is voor den gemeenteveldwachter. De schrijver van het artikel, doet hier niets meer of minder dan een brevet van onbekwaamheid uitreiken aan den gemeenteveldwachter. Hij doet het voorkomen als verkondigde hij hier een vanzelfsprekend feit dat de gemeenteveldwachter ten opzichte van het verkeer niet voor zijn taak berekend zou zijn. In zijn gezaghebbenden betoogtrant redeneert hij als volgt: eerst hebben wij den dorpsveldwachter, die met het verkeer over het algemeen zeer slecht op de hoogte is. Wijselijk gebruikt hij ook wanneer hij schrijft een soort vluchtheuvel n.1. die „in het algemeen". Geachte redacteur, niets is minder waar dan deze bewering en ofschoon ik tot de catagorie behoor die geacht wordt er niets van te weten, wil ik toch een bescheiden poging wagen om de scherven die hier mogelijk nonchalant door mijn geachten opponent geslagen worden aaneen te maken. Het moet toch den geachten schrijver wel bekend zijn dat bijna alle gemeenteveldwachers (een hoogst enkele uitzondering daar gelaten) het politiediploma al of niet met aanteekening bezitten. Dat de 'Motor- en Rijwielwet alsmede het Motor- en Rijwielreglement en de Beschikking een integreerend deel van het hiervoor af te leggen examen uitmaken. Dat de gemeenteveldwachters aan verschillende cursussen betreffende verkeersveiligheid en voorschriften, ja zelfs aan een motortechnischen cursus hebben deelgenomen. Dat door hen dagelijks alle verkeersongevallen tot de ernstigste als die met doodelijken afloop, moeten en kunnen behandeld worden. Dat het aantal door de gemeenteveldwachters opgemaakte processen-verbaal wegens verkeersovertredingen voor geen enkel ander korps onderdoet. Dat ten laatste de gemeenteveldwachters meestal gerecruteerd worden uit het door schrijver zelf hooggeprezen keurkorps der Kon. Marechaussée en uit de met verkeerservaring verrijkte agenten van politie uit de steden. Er is een oud spreekwoord, geachte redacteur, dat zegt: „Het zijn de slechtste vruchten niet waaraan de wespen knagen". Het valt ons gemeenteveldwachters in Noord-Brabant altijd op, dat vele weggebruikers min of meer gebeten zijn op die dorpsveldwachters die het durven bestaan de verkeersvoorschriften streng te handhaven. Het is absurd te meenen dat dit niet tot de taak van den gemeenteveldwacher zou behooren. Geachte redacteur, mocht het eens uit zijn om nog in den jare 1937 den gemeenteveldwachter als een legendarische figuur te beschouwen die alleen voor het tooneel geschikt is en tegen wien alles maar geoorloofd is. Ook de gemeenteveldwachter is een verdienstelijk ambtenaar en heeft recht op waardeering. Met de meeste hoogachting en dank, EEN DORPSVELDWACHTER. --- DE KANTONNALE VERKIEZINGEN IN FRANKRIJK. Na anderhalf jaar Volksfrontbewind zijn heel wat roode sympathieën bekoeld. (Van onzen correspondent). PARIJS, 18 Oct. Een onbekende met Fransche toestanden, die hedenmorgen de Parijsche ochtendbladen van diverse politieke richting doorkeek, zal waarschijnlijk wel na eenige oogenblikken die kranten hoofdschuddend op zij hebben gelegd. En op slot van zaken was het ook wel vreemd, wat hij daar las, want wanneer hij eerst de linksche bladen inkeek, dan zag hij om te beginnen met de communistische „Humanité" met koelen van letters „victorie" aan den kop van de krant gedrukt staan. Dat ook de socialistische „Populaire" een zegezang aanheft, zal hem niet verwonderd hebben en evenmin, dat de radicaal-socialistische en zeer volksfront-gezinde „Oeuvre" hiermede instemt. Maar wanneer hij dan kranten inziet, die over het algemeen geen speciale politieke richting hebben, maar die sinds het volksfrontbewind zich nationaal-voelend noemen en hij in die bladen eveneens het woord „victorie" gedrukt ziet, dan kijkt hij wat verbaasd op en het wordt hem heelemaal onbegrijpelijk, wanneer hij bij dien journalistieken speurtocht tenslotte de uitgesproken rechtsche bladen ter hand neemt en ook daar weer hetzelfde lied hoort zingen. En toch, hoe vreemd het ook klinken moge, heeft ieder van zijn eigen standpunt uit bezien gelijk. De heele kwestie is echter of dit standpunt juist is. De vorige week na de eerste ronde der kantonnale verkiezingen schreven wij reeds, dat communisten en socialisten een vermeerdering van hun aantal zetels vergeleken bij die behaald bij de verkiezingen van 1931 als een overwinning zouden beschouwen. Dit aantal is vermeerderd en dus meenen zij reden tot juichen te hebben. Oppervlakkig beschouwd hebben zij gelijk, maar wanneer men een weinig dieper op de zaak ingaat, dan blijkt reeds zeer spoedig, dat zij absoluut geen reden hebben om zoo luid van den toren te blazen. Wat zien wij immers? De communisten komen van 10 op 41 zetels, winnen er dus 31 en de socialisten stijgen van 163 op 234 zetels, wat dus een winst beteekent van 71 zetels. Het is zeker aanmerkelijk, maar wanneer men eenerzij ds bedenkt, dat de communisten in 1931 slechts enkele candidaten stelden en ditmaal in alle kantons mededongen met eigen menschen, dat er bovendien door hen een millioenen-propaganda onder de Fransche boerenbevolking is gevoerd en dat nu de linkerpartijen elkaar in vele gevallen volgens het volksfront-accoord steunden, dan is dat resultaat op 1.525 zetels toch wel heel poovertjes, vooral voor de uiterste linkerzijde. Er is echter nog meer. De eenige juiste maatstaf om den uitslag dezer verkiezingen te beoordeelen is een vergelijking tusschen de percentages der uitgebrachte stemmen bij deze en bij de Kamerverkiezingen van het vorige jaar. En dan blijkt overduidelijk, dat na anderhalf jaar volksfrontbewind heel wat roode sympathie bekoeld zijn. Werd immers het vorige jaar 8.60% der stemmen uitgebracht op de communisten, ditmaal was het slechts 2.68%, terwijl de socialisten daalden van 25.44% op 15.34%. Op deze wijze bezien heeft uiterst links dus allerminst reden tot juichen en is het begrijpelijk, dat eveneens radicaalsocialisten en nationale partijen van een stembuszege spreken. Stelt men zich op het standpunt van zetelaantal, dan blijken de radicaalsocialisten 42 zetels verloren te hebben en men behoeft zich niet af te vragen ten voordeele van wie. De nationale partijen hebben zich echter in vergelijking met 1931 behoorlijk gehandhaafd, daar zij slechts 19 zetels moesten afstaan. Bestudeeren we nu weer even de percentages van verleden jaar en dit jaar, dan blijken de radicaal-socialisten van 20.61% vooruit gegaan te zijn tot 34.49%, de onafhankelijke radicalen, die niet meer tot de volksfrontcombinatie behooren, van 5.57% tot 7.80% en de nationale partijen van 33.69% tot 35.54%. Wanneer hier dus tevredenheid betoond wordt met den uitslag der verkiezingen, dan is dat met meer reden dan aan de overzijde, daar deze cijfers duidelijk aantoonen, dat de roode vloedgolf, die de communisten met zooveel ophef hadden aangekondigd, achterwege Is gebleven niet alleen, maar dat zelfs de roode invloed ernstig aan het tanen is. Volgt hieruit, dat Frankrijk voorgoed van de roode bacil bevrijd is? Allerminst. Hier en daar hebben zich kernen vastgezet, vooral in het Noorden, van waaruit de microben verder zouden kunnen voorttieren. Reeds is daar in enkele „conseils génèraux" de absolute meerderheid in handen gekomen van communisten en socialisten en het zal dus absolute noodzaak zijn voor de nationale partijen op den Ingeslagen weg van eendrachtige samenwerking voort te gaan, willen zij op den duur hun aanhang niet besmet zien met de roode bacil. Een andere merkwaardigheid bij deze herstemmingen is geweest de steeds duidelijker aan het licht tredende breuk tusschen socialisten en communisten eenerzijds en de radicaal-socialisten anderzijds. Talrijke radicaal-socialisten immers zijn gekozen op grond van een programma, dat in lijnrechte tegenspraak is met de volksfrontprinclpes en als anti-marxist zijn ze gesteund door de gematigde en nationale partijen. Hieruit volgt wel niet, dat men eerstdaags op een ineenstorting van het volksfront moet rekenen, maar het wijst er wel op, dat de tijden allerminst rijp zijn voor een verscherpt volksfrontprogramma. ---