Buitenlandsch Overzicht. 36 Oet. Zondag morgen is de Duitsche keizer van zijne rondreis door Europa op zijn paleis te Potsdam teruggekeerd, en nu kan hjj wat bekomen van de vermoeienissen en drukten van de laatste dagen. Tegelijkertijd heeft zich graai Herbert van Bismarck, die den keizer op zijne reis trouw ter zijde gestaan heeft, zich naar den ouden heer op Friedrichsruhe begeven om verslag te doen, zeker wel in de eerste plaats van het bezoek te Rome, waar de keizer zich dan ook in eene tamelijke lastige positie bevond. Hjj schynt er zich evenwel goed te hebben doorheengeslagen. Bij zijn eerste bezoek op het Vaticaan, hoe kort dat ook maar geduurd hebbe, heeft hg het maar gelaten, en wat er op staatkundig of kerkelijk gebied met den paus nog te bespreken viel, heeft hij graaf Bismarck maar in orde laten brengen, die van zjjn vader wel zooveel geleerd heeft, dat hem die taak zeker beter dan den keizer kon worden toevertrouwd. Mocht de paus mogelijk gedacht hebben, dat het keizerlijk bezoek tot de herstelling van zyn wereldlijk gezag leiden zou, keizer Wilhelm moet rondweg verklaard hebben, dat in dit geval op zijn steun niet gerekend mag worden, 's Keizers verdere woorden en daden hebben ook maar matig stichting teweeggebracht in de pauselijke kringen. Bovenal heeft het een ontmoedigenden indruk gemaakt, dat op bevel van den keizer een prachtige lauwerkrans neergelegd is op het monument ter eere van de soldaten van Victor Emanuel, die bij de inneming van Rome in 1870 gesneuveld zijn. Naar uit Rome gemeld wordt, zal de paus eene circulaire richten tot de mogendheden naar aanleiding van het bezoek van den Duitschen keizer, ten einde zich er over te beklagen, niet alleen, dat hij geen tegenbezoeken kan brengen, maar ook, dat gezegd bezoek aanleiding gegeven heeft tot nieuwen smaad. De toestand van den paus — zegt bedoelde berichtgever — wordt met verloop van tijd niet beter, maar veeleer erger; en de eer, welke de machtigsten der aarde aan het geestelijk oppergezag bewijzen, wordt voor de regeering van Italië slechts eene aanleiding te meer om den Heiligen Stoel te bespotten, en meer openlijk te toonen, hoe weinig de rechten van den paus door haar geacht worden. De vraag of de Engelsche dokter Mackenzie, dan wel de Duitsche geneesheeren den dood van keizer Frederik op hun geweten hebben, is nog niet bevredigend beantwoord, en zal dat wellicht ook wel niet worden. Van het plan van de Duitsche overheid om tegen Mackenzie eene aanklacht in te dienen wegens majesteitsschennis, schynt zij wijselijk te hebben afgezien. En daar ook prof. Bergmann zyn voornemen heeft laten varen om den Engelschen dokter wegens laster te vervolgen, zal er van een proces ook niets komen, en zal de zaak wel langzamerhand doodbloeden. Ook van de zaak-Gefiken verwacht men, dat zjj op niets zal uitloopen, en dat de keizer, wanneer Gefiken mocht veroordeeld worden, terstond gratie schenken zal Een zonderling einde inderdaad van eene zaak, waarover in den beginne zoo verbazend veel drukte gemaakt is. Intusschen is het publiek verrast geworden met alweer nieuwe onthullingen, nu waarschijnlijk uit den koker van den rijkskanselier zelf, — die tusschen twee haakjes zich zelf wel eens afvragen mocht, of hy zich daarmede ook niet schuldig maakt aan 't verklappen van staatsgeheimen — welke onthullingen dienen moeten om te bewijzen, dat keizer Wilhelm I het met zyn zoon Frederik op staatkundig gebied nooit eens was, en hem derhalve ook nooit raadpleegde. Van liberale zijde houdt men het er voor, dat we hier eensdeels te doen hebben met eene nieuwe uiting van dea wrok des rijkskanseliers over de openbaarmaking van het dagboek van keizer Frederik, anderdeels met eene verkiezingsmanoeuvre gericht tegen de Duitsch-vrjjzinnigen, die maar niet zwart genoeg gemaakt kunnen worden, en wien nu te laste gelegd wordt, dat zij in 1870, met den toenmaligen kroonprins aan 't hoofd, de eenheid van 't ryk met geweld hebben willen tot stand brengen. Eene beschuldiging, die, voor zoover zy den kroonprins aangaat, door zyn openbaar gemaakt dagboek — aan welks echtheid niet meer te twijfelen valt — ten stelligste wordt tegengesproken. In Frankryk uit zich zoo nu en dan eens de afkeer van de Pruisen op eene der natie weinig tot eer verstrekkende wijze, op eene wjjze bovendien, die niet altyd pleit voor de aardrijkskundige ken»is van ila grande nation". Lomp en onbeleefd toch is het den koning van Wurtemberg, die den winter te Nizza doorbrengen komt, bij zijne aankomst te willen beleedigen. Curieus evenwel ia 't, dat te willen doen met den kreet: è ba» les Prussiens! waarin de Wurtem berger, als hy niet wist, dat het doel om te beleedigen aanwezig was, waarlijk geen beeediging behoeft te zien, evenmin als om maar iets te noemen de koning van Nederland het zich heeft aan te trekken, als hy ergens in een vreemd land begroet werd met een »weg met de Belgen!" bjj voorbeeld. Te Havre is nog wat ergers voorgevallen; daar is in den nacht van Vrijdag op Zaterdag het wapenbord van den Duitschen consul afgerukt en beschadigd en bezoedeld uit de goot opgehaald. De overheid heeft wel terstond aan den consul haar leedwezen betuigd over het gebeurde en beloofd de bedrijvers te vervolgen, ook heeft de Fransche regeering eene gelijke verklaring afgelegd by het Duitsche gouvernement, en zoo zal dit geval wel tot geen ernstige gevolgen aanleiding geven; — dit neemt echter niet weg, dat zulke speldeprikken, zy mogen voor 't oogenblik ook zonder gevaar zyn, op den duur wel eens gevaarljjk konden worden, en de kloof, die nog altyd Franschen en Duitschers scheidt, slechts verwijden kunnen. In de kamer van afgevaardigden is door den heer Roche rapport uitgebracht over de begrooting van oorlog. De rapporteur trachtte het hooge cyfer — maar eventjes 1065 millioen francs — te rechtvaardigen, door te wijzen op »eene buitenlandsche coalitie", waardoor Frankryks vrijheid bedreigd wordt. De commissie uit de kamer voor de herziening van de grondwet heeft o. a. Boulanger gehoord. Deze verklaarde daarbij, dat hy de herziening tot stand gebracht wil zien door eene constitueereDde vergadering, en dat hy ontbinding van de kamer verlangt. Omtrent zijne inzichten aangaande de nieuwe constitutie wei- gerde hjj zich uit te laten. Het herstel der monarchie in Frankrijk hield hij voor onmogelijk. Hij zeide te zullen stemmen voor de opheffing van het presidentschap van de republiek; alle ambtenaren, te beginnen met het hoofd van den staat, wil hij dat verantwoordelijk zullen zijn; de scheiding van kerk en staat dient aan eene volksstemming onderworpen te worden; het leger, zeide hy ten besluite, moet buiten de politiek gehouden worden, en de soldaat moet verstoken zijn van het stemrecht. --- Bijvoegsel. Bekendmakingen. Burgemeester en Wethouders van Enschede brengen ter openbare kennis, dat bij hen is ingekomen een adres van de Vereeniging >de Kerkelijke Kas" alhier, om vergunning tot het bouwen van een gebouw tot het houden van godsdienstoefeningen, op een terrein gelegen aan do Alsteedsche straat, kadastraal bekend Sectie B no. 3100, naast de woningen van den heer W. Lasonder en dat zij, die bezwaren tegen het oprichten van genoemd gebouw mochten hebben, dezelve ter secretarie kunnen indienen vóór den 5 November a. s. Enschede, den 26 October 1888. Burgemeester en Wethouders voornoemd, T. van der Zee, Burg. E. ter Meulen, Secr. Burgemeester en Wethouders van Enschede, Gelet op art. 8 alinea 1 der wet van den 2 Juni 1875 (Staatsblad no. 95); Brengen ter algemeene kennis, dat door hen vergunning is verleend aan de heeren Blijdenstein & Co., fabrikanten, wonende te Enschede en hunne rechtverkrijgenden, tot het verbouwen en uitbreiden van het bestaande ketelhuis en tot het plaatsen van een derden stoomketel aan hunne spinnerij, sterkerij en weverij, gelegen aan den Paralelweg op het kadastrale perceel dezer gemeente, Sectie D no. 1863. Enschede, den 25 October 1888. Burgemeester en Wethouders voornoemd, T. van der Zee, Burg. E. ter Meulen, Secr. HERZIENING DER BELASTBARE OPBRENGST VAN DE ONGEBOUWDE EIGENDOMMEN. Kadastrale gemeenten Enschede en Lonneker. De Burgemeesters van Enschede en Lonneker, Gelet op het derde lid van art. 27 in verband met de artt. 25 en 19 der wet van den 25sten April 1879 (Staatsblad no. 89); Brengen ter kennis van belanghebbenden, dat eene opgaaf van de eigendommen, waarvan de aanvankelijk bepaalde belastbare opbrengst per hectare ten gevolge van het onderzoek der bezwaarschriften gewijzigd is, onder bijvoeging van de kadastrale leggers en plans, heden op de secretarie der gemeente, gedurende dertig dagen, voor een ieder ter inzage is nedergelegd; dat ieder, die bezwaar heeft tegen die gewijzigde belastbare opbrengst voor zijn eigendom bepaald, zelf of door een gemachtigde aan do commissie herschatting kan vragen in een ongezegeld verzoekschrift, hetwelk portvrij, binnen dertig dagen na heden, bij den ondergeteekende, tegen gedagteekend ontvangbewijs moet worden bezorgd; dat verzoekschriften, niet ingezonden op de wijze of binnen den termijn hiervoren bepaald, naar de wet buiten behandeling blijven. Enschede, den 26 October 1888. De Burgemeester voornoemd, T. van der Zee. Lonneker, den 25 October 1888. De Burgemeester voornoemd, Storm van 's Gravesande. --- FEUILLETON. Margaretha's Levensstrijd. Uit het Engelsch. 55) Het hart van Meg begon sterk te kloppen bij elke bekende plaats waarlangs ze ging en hoe dichter ze bij huis kwam. Eindelijk stond ze voor het huis; de voordeur stond open toen Meg er aan kwam; ze gevoelde zich beschaamd, aan alle leden bevend, maar toch vastbesloten. Ze ging eerst naar de kamer van Mrs. Vian; doch daar was niemand in; ze had nu nog een zwaren strijd met haar trots, voor ze den moed had om te bellen, en dorst toen de kamenier van hare moeder ter nauwernood, aan te zien. In haar angst sprak ze scherp en kort om hare aandoening te verbergen: »Waar is Mrs. Vian? Is ze beneden?" Spence wist zich zelf uitmuntend te beheerschen; ze sprak even eerbiedig en kalm, toen ze ten antwoord gaf: »Neen ma'am, die is bjj Mr. Dale." Is Mr. Dale dan niet hier!" > Die is in de pastorie, ma'am." »Hoe lang?" vroeg Meg, die korte zinnen bezigde, omdat ze het benauwd kreeg." »Juist twee maanden." Spence had heel weinig sympathie voor iemand, die meer om haar grillen dacht, dan aan het gevoel van anderen; daarenboven vond ze dat Meg, die een lief huis, een goed echtgenoot, en alles had van weelde, wat haar hart slechts kon verlangen, daar wel mede tevreden had kunnen zyn; ze wilde haar daarom eens een lesje geven, onverschillig wat er het gevolg van was; daarom antwoordde ze kortweg, zonder omwegen; »Mr. Dale ligt op sterven." > Sterven!" Meg's stem stierf weg in een schor gemompel, en voordat Spence een enkel woord er by kon voegen, was Meg reeds vertrokken; regelrecht ging ze over het veld heen, de laan op, tot aan de nette pastorie, waar de deur openstond; Meg stapte naar binnen, zonder op te letten, dat het rijtuig van hare moeder voor stond, met de oude Ben op den bok, die haar vriendelijk nakeek. Ze keek ternauwernood naar hem, toen ze de deur open deed en naar binnen ging, het huis was zoo stil als het graf, geen stem was er die haar het welkom toefluisterde, geen enkel geluid vernam ze noch boven noch beneden; een ontzettende vrees overviel haar, dat alles voorbij was, doch op hetzelfde oogenblik hoorde ze hare moeder in de gang zeggen: »Ik zal het rijtuig naar huis zenden, en hier bljjven, want ik vind Mr. Dale veel zwakker dan gisteren." Mrs. Vian ging zacht naar beneden, en liep tegen haar dochter aan, die hare armen om haar heen sloeg; ze keek Meg even meteen vluchtigen glans aan, onttrok zich toen aan hare omarming, en zeide koel: »Ik ben bly, dat je eindeljjk gekomen bent, het werd tijd." »Och mama," snikte Meg' »het is toch niet waar, dat hij stervende is." »Ga maar naar boven om dat zelf te zien," antwoordde Mrs. Vian nog koeler, en op zy gaande om Meg door te laten. »Gaat u niet met me mede." » Neen." Een akelige gil ontsnapte aan Megs lippen; »mama, wat bent u wreed veranderd!" > Die man daarboven beminde je, zei Mrs. Vian, haar met ernstige verwijtende oogen aanziende; »hjj was een man van eer, oprecht, edel, hoffelijk, hy bood je een eerlyke liefde aan, die des te sterker was, omdat hy gedurende veertig jaar was opgezameld; als je maar wat geduld had gebruikt dan zou je in zyn geluk zelf ge lokkig zyn geworden; maar je had geen geweten, geen hart. Je hebt den geest van dien mau gebroken; zyn trots gewond; zyn leven verwoest, ga nu naar boven om te zien wat je verricht hebt. Je bent mijne dochter, daarom houd ik nog van je; doch als je het kind van een andere vrouw waart, dan zou ik diep medelyden met haar hebben." De stem van Mrs. Vian was zachter geworden, toen Meg zich geknield voor haar had geworpen, zich aan haar japon vast hield, en haar met smeekende oogen aanzag, en uitriep: »Ocb, mama, hoe zal ik hem om vergeving kunnen vragen, als u het niet kunt." »Ga en vraag het hem," antwoordde Mrs. Vian, zich lostrekkende, >en wat hy zegt, dat zeg ik ook," waarna Mrs. Vian doorliep. Meg stond een geruimen tjjd voor de deur van haars mans kamer, zonder dat ze het hart had om naar binnen te gaan; tot ze eindelyk in de vreeseljjkste wanhoop de kruk omdraaide en naar binnen sloop. Het was een akelige donkere winteravond, en Mr. Dale lag met den rug naar haar toe; hy lag zoo stil, dat zy zich verbeeldde dat hy sliep, daar ze zich niets ergers durfde voorstellen. Hy hoorde echter haar stap, want hij bedwong zich even, en zei op een zachten, flauwen toon; »Mrs. Vian, u zult me wel dadelijk laten weten, als Margaretha komt, want ik verwacht haar ieder oogenblik." Dat oogenblik, want langer duurde het niet, lag Meg geknield voor zyn bed, en met zyn arm om haar hals, riep hy uit: De hemel zy dank!" dat was alles, maar met zyn vochtige oogen zag hy haar liefdevol aan, en spande al zyn krachten in, om haar de eerste kus, die Meg hem vrijwillig gaf, hartelyk terug te geven. Toen Mrs. Vian een half uur later binnen kwam, hing Meg over den rand van zyn bed, met een zijner magere handen in de hare, terwijl ze hem met betraande oogen lief aankeek. »U wilt me nu toch vergeven, mama?" »Wat zegt Mr. Dale?" Meg stond op, en drukte een kas op de hand van haar echtgenoot. Een soort van glans kwam over zyn bleek gelaat; toen hij zeide: »Mr. Dale dankt den hemel, Mrs. Vian, voor zyn genade, dat hy, nu hy zyne echtgenoote verloren heeft, een lieve edelmoedige vrouw terugvindt, die het hem vergeven wil, dat hy haar wreed, tegen haar zin gehuwd heeft, en haar jongen leven zelfzuchtig verwoest heeft." ( Wordt vervolgd.) ---