2e BLAD van Zaterdag 5 Juni 1926. Publicatie WONINGBOUW. Burgemeester en Wethouders van Lonneker; brengen ter kennis van belanghebbenden, dat het in den laatsten tijd meerinalen voorkomt, dat aanvragen inkomen voorkomt, dat aanvragen inkomen voor den bouw van woningen op perceelen, die met de rooilijn der daarlangs loopende wegen geen rechte hoeken vormen, zoodat de te stichten gebouwen niet in de rooilijn kunnen worden geplaatst. Ze geven belanghebbenden in overweging zich bijtijds, — alzoo vóór den aankoop van dergelijke perceelen, •— te vervoegen ter Secretarie, afdeeling Bouwzaken, om inlichtingen dienaangaande te verkrijgen. Het ligt in de bedoeling van hun College, om niet dan in bijzondere gevallen afwijking van de bepalingen der gemeentelijke bouw- en woningverordening op dit stuk toe te staan. Lonneker, den 1 Juni 1926. Burgemeester en Wethouders voornoemd, STROINK, Burgemeester. P. H. TER MEULEN, Secretaris. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINÜ. Weet wat U doet. Koopt bij KUYPER Uw hoed. Want er is een middel dat U kalm maakt en kalm houdt, terwijl Uw geest helder blijft MMNHARDT 'S ZENUWTABLETTEN behoeden U voor zenuwachtigheid Buisje 75 ct. Bij Apoth. en Drogisten. --- EEN GEHEIM IS ALS EEN SCHEUR IN EEN GEHEIM IS ALS EEN SCHEUR IN üw kleed ; hoe meer gij die tracht ïi verbergen, des te meer valt zb in het oog. C armen S tlva­ --- Feuilleton. Zooals de ouden zongen... OORSPRONKELIJKE ROMAN door LOUISE B. B. (Nadruk verboden.) ~~ 'ia. Zij traden binnen, de drie dames, mey rou Van Hoogduynen het eerst. Zij was de jongste van de drie, maar als getrouwdp gaven de twee oudere freules haar altijd Jen voorrang; dan volgde tante Nanc Vi tante Claasje hinkte moeilijk aohter4an < en (weer de laatste, boven allen uitwekend, verscheen Rudolf, Zijn blik zocht ®Ver allen heen alweer én onwillekeurig JMty het eerst. Maar zij zag niet naar op, als gewoonlijk; lijdelijk Jiet zij *'ch omringen door de deelnemende oudames, die haar toespraken alsof zij tweede male kwamen condoleeren ^Or een doode in huis..,, „Hoe beklaag ik jullie, arme kinderen, l* Wordt wèl bezocht....I" zuchtte nicht £«ie. . 'iHet ongeluk schijnt niet te wllkn wijp n uit dit huis! Eerst het plotseling tref«md overlijden van je waarden vader.." «amde nicht Nansje en tante Claasje de ® v »rtgeglaceede vingertoppen bijeen f*ngénd, klaagde: „Al* je «en* wist, 11e» * kiaderea, die hier zoo rui tig bijeenzit in deze mooie omgeving, de leelijke praatjes die er rondloopen in de stad..; 't is me soms alsof de oude tijden herleven. ... I" iBetty kleurde, maar zij had den tijd niet tot antwoorden, Ruud stond voor haar, zijn vriendelijk knap gezicht oprecht deelnemend: „Ma pauvre petite cousine...., van ochtend ging ik toevallig hier langs...., bah, die ivulgaire foule voor je -was alsof zij mij op het hart trapte....! Hoe leed ik met je inede, ik, die je fijngevoeligheid ken....!" En weer, met de gebruikelijke courtoisie, bracht hij haar 'bevende vingertoppen aan zijn lippen. Hij wist niets hartelijkers te doen, toch, ze zag het aan de geheele uitdrukking van zijn gezicht, hij meende wat hij zeide, hij gaf.,.. iwat hij te geven had! Een gevoel van medelijden voor hem ontwaakte bij Betty. Zij staarde hem aan, alsof zij hem zag voor het eerst van haar leven, glimlachte hem rustig dankend toe. Hoe zou ze vroeger popelend van zielsverrukking geluisterd hebben naar die aangename stem, hoe zou die vluchtige kus op haar hand, nagetrild hebben in haar hart, Hoe onverschillig, kritisch doorstond ze nu den warmen 1 blik zijner donkere oogen. Die goede, lieve jongen! Hij was voorbijgegaan, had het geluk, de welvaart van haar tehuis bedreigd geirien, en dat alles had slechts bij' hem wakker geroepen een warme medelijdende gedachte...., en hif had zijns weegs moeten gaan. Hij koq,niet méér voolen, niet ingrijpender handelen. Zij zag hem voortdurend aan met oogen die hij niet begreep. Hoe smal waren die schouders, hoe eigenaardig week het timbre van die stem, hoe.... ondiep de blik van die mooie oogen! Niet deze man had alleen d'en last kunnen torsen, waaronder Jaap nu zoo dapper zwoegde. Betty dacht aan Jaap'» uiterlijk de laatste dagen, verwaarloosd naar llchaamj onverschillig voor zijn kleeding, stil gedragen ellende op het bleeke gedicht, maar Vastbesloten, grimmig energiek, den lijdensbeker tot op den bodem te ledigen, te sterven zoo hij niet overwinnen mocht 1 Jaap, in zijn slordige kleeren, met zijn verouderd afgetobd gezicht, wies, nu Ruud tegenover haar stond blozend, zorgvuldig gekleed, in haar oogen op tot een held, Hoe bon een man, getroffen, als Ruud voorgaf, in het hart door het leed, dat het liefste wat hij bezat dreigde, voorbijgaan en niet vergeten, als 'hij eindelijk kwam, zorgvuldig zich te kleeden en té parfumeeren. „Ma pauvre petite! Tk kon het niet langer uithouden thuis, ik troonde mama en de tantes mee, zoodra wij vermoeden konden dat de foule wat geslonken zou zijn...." En bitter voegde Betty in gedachten aan zijn woorden toe: „En de duisternis behoedde te herkennen wie aan het geschandvlekte huis aanbelde....!" Hardop prevelde 'zij: „O, u bent allemaal wel heel vriendelijk " terwijl zij stoelen aanwees om de canapee. Ondertusschen kwam Fietje naar Ruud. Hij schudde haar hartelijk de hand: „Sofietje, dat hadden wij niet vermoed hè, toen wij, geen week geleden, zoo onbezorgd matchten op het veld, dat je in zoo korten tijd zulke treurige ondervindingen zoudt opdoen! Eerst drie dagen geleden mijn condoleance-bezoek om je vader, en nu mijn dee'lnemingsbetuiging met deze., deze financieele onaangenaamheid!" Fietje wierp fier het hoofd achterover: „Ik geloof, iRuud, je oordeelt wat vlug; het is zeker onaangenaam, maar overwonnen verklaren wij, Bartelsen, ons niet zoo dadelijk! De eene match is de andere waard, Ruud!" „Bravo, nichtje!" Hij bewonderde haar fierheid: „Werkelijk, au lijkje op je moeder, met die trotscbe oogen! Zoowaar, wie nog twijfelen mocht, ik herken het trotsche Hoogduynsche bloed in je!" Fietje kleurde van genoegen. Zij gingen zitten rond de canapee-tafel, en Fietje, er volgens gewoonte alles uitflappend, leidde het gesprek, vertelde haar aandoeningen, beantwoordde aller vragen openhartig, terwijl Betty, stil, afgetrokken, leunde in een 'hoek der canapee, waar zij alleen zat. CHoe hinderde haar al dat luidruchtig gedoe om haar. Het was, alsof met deze fijnbeschaafde dames, met hun gretige, nimmer eindigende vragen, iets van de vulgaire wreede nieuwsgierigheid van daar buiten, binnenshuis was gedrongen tot in deze stille, intiem stemmige huiskamer. Zij luisterde maar half, tot zij Fietje met tranen van spijt in de oogen hoorde zeggen: „Wat me nog 't meest heeft geërgerd en verdroten, is, dat ük onze firma niet mocht bijstaan in dezen nood. Jaap, die mijn voogd is geworden, heeft mijn aanbod, mijn vaderlijk deel te gebruiken, afgeslagen omdat ik nog minderjarig ben. Mijn kapitaal was hem even onaantastbaar, 'zeide hij, als die van de vreemde bezitters, die beneden in de kluizen worden bewaard. Maar van Betty heeft hij alles aangenomen; Betty, de stiefzuster, mocht Jaap wel bijstaan met haar geheel fortuin!" „Betty....? Fortuin....?" Vier paar lippen hadden zich gelijktijdig bewogen, vier paar verbaasde oogen 6taarden Betty aan! Och.... dat praatgrage zusfe...., had ze maar gezwegen! Betty fronsde de wenkbrauwen. Toch, misschien beter dat haar moeders familie wist van de groote weldaad die haar weer eens was bewezen! Haar van dankbaarheid overvloeiend hart gebood haar zich Her op te riohteo, om weer eens den lof te verkondigen van 'haar lieven stiefvader, die niet opgehouden had, tot na zijn dood te zorgen voor het kind van zijn geliefde „Mance"! „Sofietje heeft gelijk," antwoordde zij rustig: „Vader is tegenover mij, tot het laatst, zichzelf gelijk gebleven, onuitputteliik in zijn liefdezorgen. Ook ik ben bedacht in vaders testament, dat Jaap om de crisis, die er dreigde in de firma, dadelijk na zijn dood heeft moeten openen." De tranen schoten Betty weer in de oogen terwijl zij vertelde: „Ik ben bedacht met een groot legaat. Zooals u zich misschien herinnert, lieten indertijd mijn oudtantes Arma 'Margaretha en Isabefla Amelie, mijn stiefvader een groot legaat na, dertigduizend gulden. Die som was, zooals vader nog altijd met zeldzame dankbaarheid erkende, dc oorsprong van zijn fortuin geweest. Toen vader met mama hertrouwde, ongeveer twintig jaar geleden, heeft vader dat bedrag van zijn vermogen afgezonderd, rente op rente laten oploopen al deze jaren, en in zijn testament bepaald, dat de geheele som, kapitaal en rente, na zijn dood moest toegewezen worden aan mij, zijn „lieve oudste dochter"! Gedurende al die jaren heeft hij in alle stilte dat fortuintje zelf beheerd. Zelfs Jaap wist er niets van, hij vond de rente bijgeschreven tot een paar dagen voor vaders dood. Al de Jaren dat wij samen zijn, in het geheim. steentje voor steentje, heeft hij aan mijn onafhankelijkheid gearbeid, mijn lieve.... lieve.... stiefvader....!" Betty wischte zich de overioopende oogen. „O, had ik het maar mogen weten! Nu valt de dood van mijn vader me nog dubbel bitter eu hard, nu ik hem nooit danken kan voor dit nieuwe bewijs van zijn onuitputtelijke liefde voor mij.... dat.... dat..,. doet mij zoo bedroefd zijn!" (Wordt vervolgd --- Weet wat U doet, Weet wat U doet, Koopt bij KUYPER Uw hoed, --- Ideaal en werkelijkheid. Toen Goethe als vijf en twintig jarig jonkman een reis maakte in gezelschap van twee oudere tijdgenooten, overviel den tot mijmeren geneigde een gedachte, die hem zijn medereizigers tegelijk met eerbied en met meedoogen beschouwen deed. De jonge Wolfgang verkeerde nog in de jaren, waarin de maatschappelijk bevoorechte zonder plan of doel voortleeft en zich voorloopig vergenoegt met het in zich opnemen van de verrassende indrukken, die t leven biedt. Maar Lavater, de wijsgeer en Basedow, de hervórmer van het onderwijs, reisden niet' evenals hij voor hun genoegen; hun gesprekken en daden Werden klaarblijkelijk geleid door een'vólst en bepaald plan, dat zij tot uitvoering wilden brengen. Goethe nam ze waar, terwijl zij met hem of met anderen zich onderhielden en met zijn scherpzinnige menschenkennis ontdekte hij spoedig, dat, hoe verschillende zijtti beide reisgezellen overigens waren, ze één kenmerk gemeen hadden, dat hen van hem, den: jongen dweper, onderscheidde. Lavater met zachtheid en omzichtig verstand, Basedow met zijn onstuimige plompheid, waren propagandisten elk voor hun eigen zaak, Van welker voortreffelijkheid ze volstrekt overtuigd waren en waarvoor ze de wereld tot allen prijs wilden winnen. De jonge, nog niet door maatschappelijke of wereldsche belangen geboeide man, voelde zich geschokt door een zekere wereldwijsheid, die hij bij de beide oudere idealisten waarnam; bij al hun idealisme bleken ze een praktischen blik op de werkelijkheid te hebben en ze verloren de middelen, die ze voor het bereiken van hun verheven doel zouden kunnen aanwenden, geen oogenblik uit het oog. , Eerbied greep Goethe aftn, toen hij aldus zag, hoe de van hooge gedachten vervulde mensch ulles in het werk stelt, om het goddelijke, dat in hem is, ook buiten zich te verbreiden.Maar naast dien eerbied kwam meedoogen om hetgeen tevens door deze beide voorbeelden zich openbaarde: de onvermijdelijkheid, om, wanneer men met zijn ideaal in de werkelijke wereld komt te staan, een vergelijk te treffen en die ruwe wereld iets toe te geven ten koste van zijn ideaal. Hieraan schijnt geen ontkomen. En de moeilijkheid is, hoever men met dit vergelijk mag gaan. Want de idealist, die zich voegt naar de wereld, geeft noodwendig iets prijs van zijn verheven voorerchten. Begint hij eenmaal aan het volstrekte te tornen, dan wordt de verleiding groot, terwille van het welslagen steeds meer van het hoogste prijs te geven en ten slotte voegt menigeen zich zoo heelemaal naar de eischen der werkelijkheid, dat er van zijn oorspronkelijk ideaal niets meer schijnt overgebleven. Het hoogste is aan het laagste geofferd. De tragedie, die den jongen Goethe verbijsterde, heeft vóór en na hem de ziel van menig jong mensch bedroefd. Ook in onze dagen ongoochelt dit probleem velen, die door de waarneming van het leven der ouderen hun vertrouwen verliezen en tot bitteren twijfel vervallen. Men wil er niet aan; dat vergelijk gevoelt men als een verraad aan het hoogste. Is het dan beter, het ideaal ongerept te houden, het op onbezoedelde handen omhoogheffend ver boven de troebele wereld uit? Maar moet die wereld dan maar aan haar lot worden overgelaten; dient men haar als onbekeerlijk en onverbeterlijk in de laagte te laten? Ook dit bevredigt geenszins het idealistisch gemoed. Argeloosheid verbeeldt zich aanvankelijk dat het plicht is met volstrekte eischen te komen tot de wereld der werkelijkheid. Men mag met de waarheid niet transigeeren. Rechtvaardigheid is een te hoog goed voor geschipper en wie van de liefde iets af doet, heeft de liefde verloochend, want liefde is volstrekt of liefde is niet. Niemand kan twee heeren dienen; gij kunt niet God aanhangen en tevens den Mammom Zoo redeneert de jeugd in haar idealisme, dat zuiver en gaaf nog is als lentegebladerte.En zij beproeft het. Ach, de tragiek in dat schrijnende vers van de drie studentjes, die met hun onstuimige geestdrift op de wereld lostrokken, — „en de wereld tiapte ze dood". Is het niet hierom, dat zoovele innig godsdienstigen zich afkeeren van elke kerk en zoovele naar maatschappelijke gerechtigheid hunkerenden zich onthouden van alle politiek? „Waarom ik niet bij een kerk ben aangesloten? Louter uit godsdienstzin! ', békende de dichter. Eri het wbörd „pölitiek" verbittert jufst" den ernstige vaak, wijl het de gedachte wekt aan onzuiverheid en geknoei. Begrijpelijk deze weerzin! Maar toch niet verdedigbaar. Want wel is het ongerept Ideaal fels een 'kostbare briljant, doch tenslotte is hét zwelgen in abstract idealisme een particulier genot. Voor de gemeenschap blijft het kostbare schrijn gesloten en de flonkerende briljant improductief. En wat heeft de bezitter zelf aan een werktuig, welks ongerept aanschijn slechts vréugde kan schenken, zoolang men het niet gebruikt? Wat in gebruik komt, lijdt en verslijt. Maar terwijl het verteert, doet het zijn nut. Een versleten spade, een beduimeld boek, een verweerde hand, een vermoeide geest zijn bewijsstukken van arbeid, van plicht en heldhaftigheid. Eén in weer en wind onooglijk geworden werkfièts heeft meer profijt opgeleverd dan de tien blinkende fietsen, die in de uitstalkast pronken. En zoo verliest noodwendig ook het ideaal in de praktijk iets van zijn oorspronkelijken glans. De politicus, de diplomaat, de organisator, de geestelijke, de propagandist, die in hun bestendigen strijd tegen de botte werkelijkheid iets van hun hoogheid en zuiverheid hebben prijs moeten geven, zijn met den glassnijder te vergelijken, wiens diamant krast door de weerbarstige ruiten, doch daarbij op den langen duur ook iets van zijn eigen slijpsel verliest. Het is een harde strijd, die tusschen ideaal en werkelijkheid. Het is beuken, wringen en wrijven van weerszijden, waarbij van weerszijden geleden, geofferd en prijsgegeven wordt. Wie roet de werkelijkheid strijdt, moet roet de werkelijkheid rekenen. Maar strijden moet strijden blijven, Strijden is slechts toegeven om opnieuw te hervatten en het vergelijk heeft in den strijd slechts tijdelijke waarde. Wie zich voegt naar zijn tegenpartij, wie zich schikt naar haaf eigenaardige eischen en hoedanigheden, blijft zich rekenschap geven van de tegenstelling tusschen hem en den vijand. Wie het bewustzijn van deze tegenstelling verliest, heeft de nederlaag reeds geleden. Slechts dan gaat de idealist aan de wereld ten onder, waneer hij zich door de wereld zijn gedragslijn voorschrijven laat. Als hij iets inwilligt, moet hij dit blijven voelen als een offer van hartebloed, als een tragische noodzakelijkheid, als de inzet van het hoogste en heiligste, dat de persoonlijkheid inboet ter wille van de gemeenschap. Het licht, ingaande in de duisternis, om de duisternis te verlichten, verduistert noodwendig iets van zichzelf. C. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELINGEN. Purol bij Huiduitslag en Huidverwonding --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDEELING. Smaakt Uw cigaret U niet ? PROBEERT DAN BROCHES --- Weet wat U doet, Weet wat U doet, Koopt bij KUYPER Uw hoed. --- Uit het Parlement. Tweede Kamer. Op den eersten en eenigen dag dezer parlementaire week nam de Kamer het belangrijke besluit, het Verdrag Nederland—België opnieuw naar de afdeelingen te zenden. Terecht. Wanneer men het beknopte Voorloopig Verslag (van Mei 1925) ziet en daarnaast legt de zeer lijvige Memorie van Antwoord, met haar vele bijlagen, aanvullingen, wijzigingen en toezeggingen, dan was er alle reden voor een nieuw afdeelingsonderzoek. Het groote verzet tegen het Verdrag is niet gekomen uit de Kamer, maar uit het land, en de Memorie van Antwoord is feitelijk een weerslag op de actie, in het land gevoerd. Thans zal de Kamer opnieuw moeten overwegen. Intusschen schijnt het de bedoeling, met de verdere schriftelijke voorbereiding eenigen spoed te betrachten, zoodat de behandeling nog in Juli zal kunnen plaats hebben. Want: het staat vrijwel vast, dat de Kamer ditmaal vrij lang bijeen blijft. Op Julivergaderingen wordt dan ook stellig gerekend. Bij de Regeling van Werkzaamheden werd voorts besloten, de veelbesproken zaak van de vergoeding aan de Naarder-kweekers (wegens mobilisatie-schade) aan te houden. Er schijnen inderdaad met betrekking tot deze zaak eenige vreemde dingen te zijn gebeurd en minister Lambooy zal nu eerst een nader onderzoek instellen. Het debat wordt dus later voortgezet. Het Koninklijk Nationaal Steun-Comité is opgeheven. Maar het had nog ƒ 800.000 is kas. Het bood die den Staat aan. Minister De Geer stelde voor, het bedrag te aanvaarden, er een soort financieele stichting van te maken en het geld te bestemmen voor extra-uitkeeringen aan behoeftige rente-trekkers en oud-gepensionneerden (onder oud-gepensionneerden verstaat men de onder de oude Pensioenwet gepensionneerden). De heeren Ketelaar, Heemskerk en Vliegen stelden volkomen terecht in het licht, dat het bedrag van 8 ton letterlijk niets beteekent voor het beoogde doel: wanneer men werkelijk de noodlijdende rente-trekkers en vroegejr-gepensionneerden ging teteunen, zou het bedrag binnen korten tijd zijn opgesoupeerd, en wat dan? Het ontwerp bepaalde niets omtrent een bijdrage van den Staat: het ging alleen over de 8 ton en de daarvan te kweeken rente. Bovendien had de heer Van Gijn alerlei begrotingstechnische bezwaren en wees de heer Boon er volkomen terecht op, dat dé Regeering de vorige week de motieDresselhuys voor de vroeger-gepensionneerden heeft aanvaard, maar nu de uitvoering van die motie bond aan de 8 ton van het Steun-Comité, die bovendien voor de rente-trekkers waren bestemd. Maar dat bedrag beteekent dan niets! riep hij uit. Minister de Geer, die in de Memorie van Antwoord geschreven had dat de kwestie van de ontoereikendheid van het bedrag kon blijven rusten tot het-oogenblik, dat het bedrag werkelijk zou zijn uitgeput, zette het doel ▼an de stichting nog eens uiteen en betoogde, dat de rente -trekkers en de vroeger-gepensionneerden in hetzelfde geval verkeeren: zij hebben te kort, omdat hun uitkeering gebaseerd was op vroegere loonen. Zij verkeeren dus in een soortgelijk geval en het is billijk, beide groepen van dit geld te ondersteunen. Maar: is nu het bedrag ran 8 ton onbeduidend? Neen, meende de minister. En hij zette uiteen, dat niemand op dit oogenblik kan becijferen, wat de steun aan rente-trekkers en oud-gepensionneerden zal kosten, omdat ieder geval op-zich-zelf moet worden beschouwd en men op dit oogenblik het aantal gevallen niet kentHet fonds zal dus eerst een paar jaar moeten werken, dan kan het financieele effect er van worden beoordeeld en wanneer dan het bedrag onvoldoende blijkt, kan over eventueele aanvulling worden gesproken. Bevredigend was men door deze verklaring niet geheel en al, en de heeren Ketelaar en Boon stelden opnieuw in 't licht, dat, als men de vroeger-gepensionneerden werkelijk wil helpen,men later telkens het fonds zal moeteij aanvullen. Waarop minister De Geer uitdrukkelijk verzekerde, dat de Regeering de motie-Dressclhuis de vorige week alleen aanvaardde met verwijzing naar dit ontwerp inzake de 8 ton. De Minister verklaarde dan ook dat hij niet bereid is, voor de vroeger-gepensionneerden gelden op de Staatsbegrooting uit te trekken: een verklaring, die de heer K.ter Laan beantwoordde met den uitroep, dat de Regeering er met dit ontwerp onmogelijk af kan zijn. In een redactie-aanvulling, voorgesteld op initiatief van de heeren Van Gijn en Boon en met 41 tegen 34 stemmen aangenomen, werd nog eens uitdrukkelijk aangegeven, dat de 8 ton ook zullen gelden voor uitkeeringen aan vroegere gepensionneerden. Toen ging het ontwerp er door. De Staat zal dus de 8 ton aanvaarden, en van dit bedrag zullen de noodlijdende rente-trekkers en vroeger-gepensionneerden worden ondersteund. Blijkt het bedrag onvoldoende, later, dan zal een nadere voorziening noodig zijn; reeds heeft de heer K. ter Laan medegedeeld, dat, zoo noodig, de sociaal-democraten daartoe het initiatief zullen nemen. Er is voorts nog eenigen tijd gesproken over een motie van den heer Van Rappard, om het verbod van den totalisator bij de rennen weer op te heflen. Jaren geleden nam de Kamer (36-34) een amendement-Van Vuuren aan, om den totalisator te verbieden, en nu wilde de heer Van Rappard dit verbod schrappen. Waarom? Ter wille van de fokkerij. Alleen als er een totalisator bestaat, is er zooveel belangstelling voor de rennen, dat de betrokken vereenigingen geld voor de fokkerij kunnen beschikbaar stellen. Nu is die belangstelling er niet, pu komt het geld niet binnen, nu worden er geen warmbloed-paarden, geen renpaarden gefokt. Het argument was destijds, bij de instelling van het verbod, al uitvoerig besproken en maakte dan ook niet veel indruk. De heeren Van Vuuren, Albarda en Van den Heuvel bestreden de motie met kracht en wezen op het moreele kwaad, dat de totalisator voor vele menschen beteekent. Geen fokkerij? — riep de heer Albarda — het zij zoo, maar ook geen gokkeri). Ten overvloede kwam minister Donner verklaren, dat van hem een voorstel tot opheffing van het verbod niet te wachten is en dat een dergelijk voorstel ook slecht zou rijmen met den aard van dit kabinet. De motie werd met groote meerderheid (60—9) verworpen.Er voor stemden de liberalen, de vrijzinnig-democraten Ebels en Ketelaar, de katholiek Van Voorst tot Voorst en de plattelander Braat. De Kamer is tot 15 Juni uiteen.Dan worden eerst in de afdeelingen onderzocht het Verdrag met België, het handelsverdrag met Duitschland en belasting-ontwerpen. D. H. --- Advertentie Levensverzekering-Maatschappij „ARNHEM". Inspecteur : JULE P. HIHTZBERGEH. Min. Loudonlaan 89 - Enschede. --- KOSTELOOZE INENTING. Burgemeester en Wethouders der gemeente Lonneker maken bekend, ingevolge artikel 18 der wet dat den 4den December 1872 (Staatsblad no. 134), gewijzigd en aangevuld bij de wet van 17 Juli 1911 ([Staatsblad no. 208), datl op Dinidag, den 8 Juni aanstaande, dea namiddags te 4 ure, in de Openbare Lagere School CI, aan den Kuipersdijk (Hoofd de heer J. Hembrecht); op Woensdag, den 9 Juni aanstaande, des namiddags te 3 ure, in de Openbare Lagere School A te Noord-Eschmarke (Hoofd de heer J. H. Wilterdink), en op Vrijdag, den 11 Juni aanstaande, des namiddags te 4 ure, in de Openbare LaSere School E te Twekkelerveld (Hoofd e heer E. Talens), de gelegenheid zal zijn opengesteld tot kostelooss inenting en horinenting, Men wordt yeraiocht het huwelijkiboekje of den trouiwbrlef mede te brengen. Lonneker, den 3 Juni 1926. Burgemeester en Wethouders £°° rn »« md - ■,< . . . STR'OÏNK, Burgemeester. , P. H. TER MEULEN, Secretaris. ---